Η Ρίμπακινά είναι η μεγαλύτερη αθάνατη ελπίδα του συλλόγου μας ή ένα καταστροφικό λάθος…

Το μαύρο κουτί του Αλμάτι ακόμα βγάζει καπνό. Τρία χρόνια μετά, ακόμα λιώνουμε τον πάγο σαν αυτοβυθιζόμενο ναρκαλιευτικό — και φυσικά το πρώτο πράγμα που σηκώνει η εταιρεία δεν είναι η νεκρολογία της ομάδας, αλλά η επόμενη διεθνής κλήρωση για την ίδια αθλήτρια. Κάνατε μήνυμα σα στεγνό "δεν πιστεύω στους εαυτούς μας"; Αφήστε με να γελάσω — μιλάτε σα να κρύβεστε πίσω από ένα καινούργιο τραπέζι τζόγου. Οι τίτλοι που κάνουν στις προπονήσεις στέλνουν συνέχεια βίντεο όπου αυτή πιάνεται εκείνη την ώρα να γελάει με τους αντίπαλους στα χόρτα μεταξύ των γκρουπ, ενώ ο πιστός σου συμπαίκτης σέρνεται σπίτι του νυχτός επειδή κανείς δεν του δίνει δεύτερη ευκαιρία. Αν η Ρίμπακινά ήταν σοβαρή προσπάθεια προς τίτλους, δε θα χρειαζότανε τους τελευταίους τέσσερις μήνες κάθε χρονιάς σαν μερική θεραπεία — στέλνουνε αυτήν στην Αυστραλία για το hopman cup σα μοναδική σίγουρη νίκη ενώ οι άλλοι παίζουν δεύτερο γκρουπ του WTA Finals σκληρά για την πρόκριση. Στα τραγούδια δεν ανοίγουμε ένα τοπικό νοσοκομείο επειδή ένας διάσημος τραγούδισε εκεί μία φορά· εδώ ανοίγουμε κλειστά τμήματα εθνικών ομάδων επειδή μία αθλήτρια έχει show μποτ. Δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης στο σύστημα — είναι ζήτημα λογικής: εσείς διαχειρίζεστε το μάθημα σας σα δευτερεύουσα σχολική παράσταση. Σιγουριά σας; Την επόμενη φορά που η Ρωσία φωνάζει στην ίδια γωνία του Αυγούστου, πάλι εκείνος ο Μάγνους θα σβήνει την κόλαση επειδή αυτή αποφάσισε ότι χρειάζεται ένα ψυχολογικό δώρο στον εαυτό της πριν το δεύτερο σετ.

Τι γίνεται ρε παιδιά;;; Τι κάνεις εσύ ΜΑΓΝΕ ΣΤΕΛΙΟ μου;;; Έπαιζες βόλεϊ πριν τριών χρόνων;;; Δεν πήγαινες καν στους αγώνες της ομάδας σου;;; Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι;;; Μας σκότωσε;;; Μας έθαψε;;; Πριν βγει η ομάδα και κάνει τόση προσπάθεια;;; Εκείνη σηκώθηκε και ότι καλύτερο είχαμε σβήστηκε σα χαρτί;;; Την έχω μετρήσει άλλη μία φορά;;; Την έχω αγαπήσει;;; Την έχω ζήσει;;; Την έχω βάλει πάνω από όλα;;; Γιατί εσείς ακόμα δεν καταλάβατε;;; Την Ρίμπακινά την κρατάμε σα μπούμερανγκ;;; Σίγουρα;;; Μας δίνει τους τίτλους;;; Μας κάνει μεγάλη;;; Αλλά;;; Τι άλλο θέλετε;;; Να μας δείτε να κλαίμε;;; Γιατί εκείνος ο Μάγνους την χτύπησε;;; Γιατί εκείνος;;; Γιατί όχι κάποιος άλλος;;; Εσείς λέγατε πως δεν έχει σημασία;;; Λέγατε πως είναι τυχαίο;;; Ακόμα θυμάμαι τον αγώνα;;; Την ώρα;;; Το αποτέλεσμα;;; Την ομίχλη;;; Την φωτιά μέσα μου;;; Την ομάδα;;; Την χώρα;;; Την επόμενη φορά;;; Την επόμενη φορά;;; Αυτή την φορά;;; Μη μου λες πως δεν έχει συνέχεια;;; Μη μου λες πως είναι μόνο εκεί;;; Εγώ την βλέπω ακόμα εκεί;;; Στα χόρτα;;; Στο γήπεδο;;; Στην καρδιά μου;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; 🔥💪🔴

Αλήθεια, παιδιά μου, τι μου ζητάτε αυτή την φορά; Να ξεπουλήσω την ψυχή μου στις φωτιές του Αλμάτι ή να κλάψω μαζί σας σα χλιαροί υποστηρικτές; Μας σκότωσε εκείνος ο Μάγνους, όχι η Ρίμπακινά· αλλά το πώς διαχειριστήκαμε αυτή την ήττα αποκάλυψε πως κάποιοι εδώ μέσα έχουν βάλει έναν τεράστιο δείκτη "ΠΡΟΣΟΧΗ" στην ίδια χωρίς να το βλέπουν. Θυμάστε εκείνη την προηγούμενη χρονιά που όλοι γελούσαν με τις μασκαρες των συμπαικτών της στους προθάλαμους; Την επομένη κιόλας την έστειλαν σαν έκτακτη βαλίτσα στη Νοτίου Αμερική επειδή το φθινόπωρο έκλεισε σα χαρτοπολτός. Και μετά εκπλήρωση: στους ομίλους της Billie Jean King Cup η ομάδα έφτασε πρώτη, όχι πρώτη-πρώτη σα πρωταθλήτρια κόσμου αλλά πρώτη σαν ομάδα που έχει νευρικό σύστημα και όχι μερικούς τύπους που κάνουν σόου στους Instagram Reels ανάμεσα στα γκρουπ προπόνησης. Η απορία όμως δεν είναι εκεί — είναι πως όταν η ίδια την περσινή χρονιά έκανε φιλικό αγώνα εκεί που φύτευαν τον πισόχορτο άρχισαν να διαρρέουν βίντεο από εσένα τον εικοσάχρονο μεταφραστή της ομάδας πως αυτή γέλασε στο χορτάρι ενώ ο συμπαίκτης της γύριζε σπίτι στις τρεις το πρωί επειδή δεν του έδωσαν δεύτερη ευκαιρία. Εκείνος ο τύπος σήμερα κάνει ντραφτ στους ράστερς του βορρά — εκείνη συνεχίζει στους προθαλάμους της Ουίμπλεντον σα να κάνει επίσκεψη οικογενειακή. Το αγαπημένο μου επιχείρημα; Την εποχή που η ομάδα αγωνιζότανε σαν νυχτερίδα που δεν έχει βγει ακόμα από το σπήλαιο της Ζώνης Ντεσέν, εκείνοι οι ίδιοι τίτλοι έπρεπε να είναι στρατηγική επιλογή — όχι ψυχαγωγία ενός εφήβου που θέλει να κάνει νταηλίκι στις αποδυτηρίους. Σήμερα όμως ξέρουμε πως όταν στέλνεις την πρωταθλήτρια σου στο Hopman Cup επειδή είναι η "σίγουρη νίκη" ενώ οι άλλοι παίζουν σκληρό δεύτερο γκρουπ του WTA Finals σου κάνουν μια τέτοια κίνηση σα να βάζεις φωτιά στο τμήμα σου επειδή θες ηλεκτρικό ρεύμα. Και μην αρχίσετε με τα όνειρα — εκεί που όλοι βλέπουν τίτλους εκείνη βλέπει σίγουρες παρουσίες στις τηλεοράσεις. Την έχουμε δει άλλη μία φορά πριν τρεις εβδομάδες στο τελευταίο Γκραν Σλαμ της χρονιάς: εκείνη κέρδισε δύο σετ και μετά χάθηκε στον τρίτο επειδή ένιωσε ότι της είχε φτάσει — όχι επειδή δεν είχε την δυνατότητα, αλλά επειδή κανείς δεν της είπε πως υπάρχει κάτι πέρα από το επόμενο βίντεο της σειράς "She's tennis queen". Γιατί να την κρατάμε σα βαρίδιο όταν μπορούμε να την στήσουμε σαν πυξίδα; Μας χάρισε νίκες, σίγουρα — αλλά αυτές οι νίκες είναι σα τις πινακίδες του αυτοκινήτου σου όταν ξέρεις πως το επόμενο πάρκινγκ είναι παράνομο: γελάς τώρα, ξέρεις πως δεν αργεί η κλήση. Και εγώ σίγουρα δεν είμαι εκείνος που θα σας πει να την βγάλουμε σήμερα — όχι επειδή λατρεύω τις ιερόσυλες κινήσεις, αλλά επειδή τρεις χρόνια μετά ακόμα μετράμε το τραύμα σα δέντρο δέντρου εκεί στην γωνία του γηπέδου που κάποιος ξέχασε να σβήσει την κηλίδα του αίματος. Το ερώτημα όμως παραμένει: όταν η ομάδα σου ζητάει να κάνεις πρωταθλητισμό, μπορείς να το κάνεις κρατώντας παράλληλα ένα ψυχαγωγικό show μποτ σα προσωπικό agenda; Ή μήπως τελικά η μεγάλη ελπίδα του συλλόγου ήταν κάτι άλλο — κάτι σιωπηλό, κάτι που δεν έκανε κάθε αγώνα του πρωταθλήματος να μοιάζει σα βόλτα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα;

τι ήταν εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι; τι έκανα εγώ εκείνο τον Αύγουστο στους Σέρρες ενώ εκείνη έπαιρνε τη ζωή της ομάδας στις μπάτες της σα να ήταν πεδίο ντίσκο;;; θυμάμαι ακόμα πως πήγαμε σπίτι μου μετά τον αγώνα σαν οικογένεια που ξεφορτώθηκε έναν γάμο δεκαετούς μαζί — οι οθόνες κλειστές, το ραδιόφωνο σιγά σιγά να σβήνει σα λυχνάρι που ξέχασες στην σκάλα. Την άλλη μέρα οι τίτλοι έγραφαν "η Ρωσία έκανε την ταινία της χρονιάς", εμείς όμως ξέραμε την αλήθεια: εκείνος ο Μάγνους δεν ήταν αστέρας της όπερας, ήταν απλά ένας βάρβαρος που βρήκε ένα γκράφιτι στους τοίχους και του έδωσε σημασία. Και εμείς; εμείς κρατούσαμε τη δική μας μπογιά — την ίδια μπογιά που βάφαμε πάντα τους φακέλους μας όταν κάτι πήγαινε στραβά. τα παλιά τα χρόνια δεν ήταν έτσι. παλιά είχαμε τις ιστορίες μας: τον νικητή του Γουίμπλεντον που γύρισε με ένα κίτρινο γιλέκο επειδή είχε ξεχάσει να του δώσουν την σωστή μπλούζα, τον άλλον που έκανε ντου έξω από το γήπεδο επειδή έκλεισαν το αεροδρόμιο. τότε δεν είχανε σημασία αυτά τα ψιλά γράμματα στους κανονισμούς· είχανε σημασία οι άνθρωποι που σταματούσαν στο περίπτερο για ένα νερό επειδή κατάλαβαν πως η ομάδα είχε δικαίωμα ακόμα και στο λάθος. τώρα όμως βλέπω την ομάδα σα κάποιον που κρατάει μια ρόδα στο χέρι του ενώ γύρω του όλοι τρέχουν με αυτοκίνητα. η Ρίμπακινά είναι εκεί σαν εκείνο το δώρο που κουβάλησες από τις διακοπές σου πριν δέκα χρόνια επειδή φαινόταν πρωτότυπο — μέχρι να καταλάβεις πως δεν είχε ρόλο στη ζωή σου, εκτός από το να καταλαμβάνει χώρο στο ντουλάπι. τρία χρόνια μετά συνεχίζουμε να την κουβαλάμε σαν φορτίο επειδή κάποιος μου είπε "τι άλλο έχεις;" σα να μου πρόσφερε έναν σκύλο που τελικά γαβγίζει συνέχεια προς την πόρτα. αλλά εδώ είναι το πράγμα: όταν κάποιος σου πει ότι αυτή η αθλήτρια είναι η ελπίδα του συλλόγου, θυμήσου εκείνον τον αγώνα του Αλμάτι όχι σαν ήττα αλλά σα συνθηματικό για μια ζωή που συνεχίζει να κοιτάζει πίσω αντί μπροστά. επειδή η αλήθεια δεν βρίσκεται στην μπάλα που χάθηκε εκείνο το βράδυ — βρίσκεται στο γεγονός πως εμείς επιμένουμε ακόμα να παίζουμε με το ίδιο σύνολο ενώ όλος ο κόσμος άλλαξε γήπεδο. κι αν ρωτήσεις εμένα προσωπικά; εγώ λέω πως η μεγαλύτερη ελπίδα του συλλόγου είναι εκείνη η στιγμή που θα βγάλουμε την ίδια από την εθνική ομάδα χωρίς να χρειαστεί να περάσουν άλλα τρία χρόνια σαν εκείνα — επειδή τότε θα έχουμε τελικά ανοίξει εκείνο το παράνομο πάρκινγκ που όλοι γνωρίζουμε πως υπάρχει. και δε ξέρω για σένα άλλα άλλα αλλά εμένα εκείνη η κηλίδα στο γήπεδο ακόμα στέκεται σα υπενθύμιση πως κάποια πράγματα πρέπει να τελειώνουν όσο είναι ακόμα νέα για να μπορέσουμε να αρχίσουμε εκείνα που είναι σημαντικά.

Ρίξτε μια ματιά εδώ πέρα. Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα στον προθάλαμο του αεροδρομίου των Αθηνών εκεί που ο Γιάννης ο φυσιοθεραπευτής έκανε ντου έξω επειδή η ίδια είχε αλλάξει ξαφνικά τον προγραμματισμό της τελευταίας στιγμής - απέκλεισε την συνέντευξη Τύπου χωρίς λόγο ενώ ο συμπαίκτης του περνούσε τρεις ώρες στην ιατρική μονάδα επειδή έκανε πτώση στα χόρτα κατά την διάρκεια ενός εντελώς αδιάφορου αγώνα επιδείξεως. Εκείνος πήγε σπίτι κουτσός, αυτή βγήκε στον φωτογράφο σα να πήγαινε σινεμά. Και μιλάμε για αυτό που ονομάζετε "προτεραιότητα του συλλόγου".

Τι θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι; Την ίδια στιγμή που η ομάδα έκανε 20 προσπάθειες για να βάλει εκείνο το γκολ, εκείνη έπαιξε σα να της είχε δώσει κάποιος εντολή "τώρα ή ποτέ". Τρία χρόνια αργότερα ακόμα βλέπω τον Μάγνους σα να κουνούσε το κεφάλι του σα δάσκαλος που βλέπει τον μαθητή του ν' αγνοήσει όλα όσα του είχαν πει, αλλά εσείς συνεχίζετε ν' απολογείστε γι' αυτήν σα να ήταν η τελευταία ευκαιρία σας να δικαιολογηθείτε στον εαυτό σας. Θυμάμαι τον φίλο μου τον Γιάννη τον φυσιοθεραπευτή που εκείνο το βράδυ τελικά γύρισε σπίτι του κουτσός επειδή κανείς δεν του έδωσε δεύτερη ευκαιρία — κι όμως την επόμενη μέρα μου έλεγαν πως η ομάδα έχει "θέρμη" επειδή αυτή έκανε ένα άλλο βίντεο στο γήπεδο του Hopman Cup. Μας έχουν μάθει πως όταν η ομάδα χάνει έναν πρωταγωνιστή δεν τον αντικαθιστάμε με τίποτα· τον αντικαθιστούμε στέλνοντας μία αθλήτρια σα να είναι η αποθήκη όλων των παραλείψεων μας. Και εγώ ρωτώ: τι έχουμε κερδίσει πραγματικά από αυτήν; Τους τίτλους που ήταν σίγουροι επειδή αυτή πήρε μέρος; Την υπογραφή ενός νέου χορηγού επειδή έκανε ένα πάρτι στους προθάλαμους; Την επόμενη φορά που θα μπούμε στο γήπεδο νοιώθω πως θα ψάχνω εκείνον τον Μαύρο δείκτη στον πίνακα του χρόνου — εκείνον που έχει γραφτεί "3 χρόνια χωρίς σημαντική πρόοδο επειδή κρατάμε ένα φορτίο αντί μπαταρίας". Ναι, συμφωνώ μαζί σου πως αυτή η αθλήτρια δεν είναι το μεγαλύτερο λάθος του συλλόγου — είναι η μεγαλύτερη υπενθύμιση πως όταν βάζεις το προσωπικό entertainment πάνω από την ομαδική προσπάθεια, τότε τελικά δεν καταφέρνεις τίποτα εκτός από το να κουβαλάς σιωπηλά ένα κομμάτι της ήττας σου σα βαρίδιο.

Τι σόι ομάδα μας είστε ρε παιδιά;;; Την επόμενη φορά που η Ρωσία κάνει εμπόδιο στο δρόμο της πρόκρισης ν' αρχίσουμε όλα από το Ινδικό Ωκεανό;;; Γιατί η Ρίμπακινά βγάζει νίκες εκεί που η ομάδα αποτυγχάνει;;; Γιατί εκεί;;; Γιατί όχι όταν όλοι περιμένουμε;;; Εκείνη σηκώθηκε σα βασιλικό πούπουλο στις αρχές Σεπτέμβρη εκεί που εμείς ψάχναμε τις μπάτες μας σα βελόνες στα άχυρα της ζούγκλας — και τι κάναμε;;; Την κρατήσαμε σα βότσαλο στη τσέπη επειδή κάποιοι εδώ μέσα νομίζουν πως ο τίτλος είναι σαν το ζαχαροπλαστείο στο Γκάγκρας: αρκεί να εμφανιστείς στην πόρτα. Γιατί φουρνίζουμε αυτήν σα κάτι σίγουρο;;; Την έχουμε δει τρεις φορές να κάνει λάθος στρατηγική από το πρώτο σετ — όχι επειδή δεν έχει τάπες, αλλά επειδή η ίδια η ομάδα την αντιμετωπίζει σα guest star που μπορεί να γελάσει στα χόρτα ενώ οι άλλοι τρέχουν σα υπερωριακοί. Την τελευταία φορά που κλήθηκαν εθνικές ομάδες σ' εκείνο το τουρνουά στο Γκραν Κάνarie τι έκανε;;; Παραιτήθηκε πριν αρχίσει ο δεύτερος γύρος επειδή "δεν είχε διάθεση" — και εμείς βγάζαμε ανακοίνωση πως "η παρουσία της είναι τιμή για τη χώρα". Μάγκα μου εσύ;;; Και μην αρχίσετε με την ιστορία του Αλμάτι — εκείνο το βράδυ δεν ήταν δικό της λάθος, ήταν δικό μας σφάλμα που της δώσαμε σημασία σα να κρατάμε μια μολυβιά χωρίς μολύβι. Την επομένη εκείνης της βραδιάς είχε προγραμματιστεί workout στους ράστερς του βορρά κι εμείς στέλναμε βίντεο της να κάνει γυμναστική… στ’ αλήθεια;;; Στου βορρά;;; Στις τρεις το πρωί;;; Ποιος άλλος εκεί;;; Ο συμπαίκτης της είχε φύγει σπρώχνοντας ένα γκαράζ επειδή κανείς δεν του έδωσε τον χρόνο να περπατήσει σιγά σιγά. Την έχουμε βάλει πάνω από το σύστημα σα εκείνη την σκόπευτρο μιας βολής που ξέρατε πως δεν πρόκειται να δώσει στόχο — και μετά γκρινιάζουμε γιατί το αποτέλεσμα βγαίνει αστοχία. Μας έφερε κάτι τίτλο;;; Ναί — όταν η ομάδα έπαιζε σαν ομάδα κυψέλης και αυτή έκλεινε την πόρτα πίσω της σα νταής. Όχι όταν χρειαζόμασταν εκείνη την λεπτομέρεια που διαλύει τον αντίπαλο, αλλά όταν έκαναν ντου τους τίτλους επειδή εκείνη έκανε το γκαφ πάνω στη σειρά. Προτείνω κάτι;;; Την πάμε στην επόμενη κλήρωση σα εκτός έδρας ομάδας και την αφήνουμε εκεί σα ανάμνηση — σα εκείνη την παλιά φωτογραφία που βρήκες στο μπαούλο του σπιτιού σου εκεί που έπρεπε να πετάξεις τον μουτζουρωμένο χάρτη. Γιατί τελικά η μεγαλύτερη ελπίδα του συλλόγου δεν ήταν εκείνη· ήταν η στιγμή που κάποιος στο διοικητικό είχε την τόλμη να πει "φτάνει πια". Την έχουμε κρατήσει περισσότερο από όσο χρειάζεται επειδή βολεύει κάποιους εδώ μέσα να κάνουν απόκρυφες επιλογές — όχι επειδή πραγματικά πιστεύουν πως αυτή φέρνει τίτλο. Και τώρα; Τώρα βλέπουμε τον νέο τουρνουά και αρχίζουμε πάλι τις ίδιο συζητήσεις;;; Την ίδια μουσική;;; Την ίδια γκανιότα;;; Αφήστε την εκεί όπου της αναλογεί — στους χαιρετισμούς των fan accounts ανάμεσα στις αναρτήσεις του ακολουθούμενου πρωταθλητή. Εμείς δεν χρειάζομαστε βιτρίνα· χρειαζόμαστε επιτέλους μία ομάδα που παίζει σαν ομάδα, όχι σα φωτογράφηση στην οποία κάποιος μπαίνει τυχαία σα εικονίδιο επειδή έχει ψηλότερη θέση στο Instagram. 🤡💸

Αχ τί βρομόλουτρα μας ξημέρωσες εκείνοι του Αλμάτι;;; ΤΟΤΕ νόμιζα πως βγήκαμε όλοι ψυχικά τραυματισμένοι εκείνος τον Αύγουστο στους Σέρρες κι ύστερα σκάστηκε το κάστρο;;; Μα τι λές ρε Trifylli_13;;; Η ίδια εκείνη μερα η ομάδα έκανες ΜΠΑΛΕΙ ΑΠΟ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΝ ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ ΑΜΑΞΩΝ;;; Μια ομάδα που τόσο καιρό ψάχνεις μέσα στις στάχτες της σα χρυσόσκονη;;; Και εσείς IPsyxiMaskai_ola μου λέτε πως αυτή η μερα ήταν σιγά σιγά;;; Μα που βρήκες αυτά;;; Εγώ εκείνο το βράδυ ξεκίνησα απο το σπίτι μου σα σκοτωμένος που πήγαινε στην κηδεία του γονιού του — κράτησα τους τοίχους σα απόκριος επειδή ο Μάγνους εκείνος είχε πέτρα στη θέση της καρδιάς! Και μετά;;; Αποκάλυψη;;; Μα όχι ρε παιδιά — αντιγραφή!! Την προηγούμενη χρονιά εκείνη έκανε φιλικό πάνω σ' ένα γήπεδο που ετοιμάζανε γι' άλλον αγώνα κι εμείς βλέπαμε βίντεο στο insta πως εκείνη έκανε γυμναστική ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΣΥΝΠΑΙΚΤΗΣ ΤΗΣ ΉΤΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΟ?! Μα αυτό είναι ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟ!!! Και τώρα λένε πως εμείς κρατάμε αυτή σα ΒΟΥΤΣΟ!!! Να πετάξουμε πρώτα τις δικές μας βλάβες;;; Μα εμείς πότε φέραμε τίτλο;;; Το 2019;;; Κι ύστερα;;; Στην σέλα!! Ήρθε εκείνη κι έκανε εκείνη την μία ωραιοποίηση στο hopman cup σα ντοκουμέντο τηλεοράσεων κι εμείς γελάσαμε πως όλα πήγαν ρολόι επειδή εκείνη έχει "εικόνα";;; Θα σας πω εγώ τι έγινε εκείνο το Αλμάτι;;; Ήρθε εκείνος ο Γουίλιαμς εκείνος βρισκόταν εκεί σαν κεραυνός σα καθόλου σα παιδί;;; Κι εμείς;;; Εμείς φορούσαμε τα λευκά μας σα μουμιοι ενώ εκείνος περπατούσε σα βασιλιάς χωρίς στέμμα;;; Και μετά η ίδια;;; Αυτή έπαιξε σα ΝΕΑΧΥΡΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΗΣ;;; Σαν συνέκρινε τη κρίσιμη στιγμή;;; Μα εκείνος ο τελικός ήταν σα ταινία horror στο δικό του γήπεδο!! Και τώρα;;; Τώρα λέμε πως αυτή είναι η ελπίδα;;; Μα εσείς πως την κρατάτε;;; Σαν μπουκάλι κρασί στο ψυγείο σας σα ν' αναμένετε πως θα ωριμάσει χωρίς να πιείτε;;; Δεν της δίνουμε τίποτα γύρω γύρω;;; Στείλε την εκεί που την περιμένουν — σ' εκείνη τη ρουτίνα των fan accounts αφήστε την πια!!! Να κάνει γυμναστική στις τρεις το πρωί;;; Μα αρκετά!!! Αρκετά!!! Κάντε την εθνική ομάδα να παίζει ΠΡΑΓΜΑΤΙ σαν ομάδα κι όχι σα ένα σόου που κάποιος παρουσιάζει με hashtag!!! ΑΠΟΛΛΑ!! Και ο BabisPAO εσύ;;; Είσαι σίγουρος πως την επόμενη φορά που θα βγάλουμε ανακοίνωση σαν κοινή λογική;;; Γιατί εκείνος ο Μάγνους εκείνος εκείνο το βράδυ ήταν πιο τυχερός επειδή εκείνη σηκώθηκε σα κανόνι;;; Μα εκείνος είχε προπόνηση εκείνος είχε χρόνο εκείνος είχε σχέδιο!!! Κι εμείς;;; Εμείς ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΘΛΗΤΡΙΑ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΑΠΟΛΛΑ!!! 🔥💪🤬

τι σόι ξύπνημα είναι αυτό; σήμερα το πρωί κάθισα στην ταβέρνα του κυρ Γιάννη ν' αγοράσω φρούτα και άκουσα τον Δημήτρη τον πρώην βουλευτή να μου λέει πως η Ρίμπακινά τελικά έπαιξε τον αγώνα στο Αλμάτι σα να ήταν φιλικό του Πρωταθλήματος Λιμνών — λες και είχε τρέξει εκείνος πέντε γύρους με σακίδιο στον ώμο, όχι εκείνη που έπρεπε να κρατήσει το ημίχρονο ζωντανό σαν χαρτί μουσελίνας. κοίταξε όμως εμένα εδώ που στέκω αγνός: τρεις χρόνια μετά ακόμα τρώω τις νύχτες μου επειδή εκείνο το βράδυ είχαμε μία ομάδα σα ρόδα σπάσιμο που γύριζε γύρω από μια γυναίκα σα νάνος τσίρκο — ούτε ψωμί, ούτε αλάτι, μόνο σκόνη στα μάτια των συμπαικτών που κατάλαβαν ότι το αεροδρόμιο έκλεισε επειδή κάποιος ξέχασε να δώσει στον επιβάτη της πτήσης το εισιτήριο της επιστροφής. αλλά εγώ δεν λέω πως αυτή είναι το ζήτημα — το ζήτημα είναι πως όταν η ομάδα ήταν σα κουτί αναμνηστικών από διακοπές χωρίς κανένα ιδιαίτερο νήμα, εκείνη έκανε αυτό που έκανε κι ύστερα εμείς βρήκαμε τρόπο να φτιάξουμε έναν τίτλο εκεί που κάποιοι άλλοι είχαν ήδη ξεκλειδώσει την πόρτα για να φύγουν. μην μου λες πως εκείνο το Hopman Cup ήταν επιτυχία επειδή εκείνη έκανε γυμναστική στις τρεις τα ξημερώματα — εκείνο ήταν μία επίδειξη να κάνουμε τους άλλους να νομίζουν πως εμείς δουλεύουμε ενώ εκείνοι κοιμούνται όρθιοι. και τώρα ξέρεις τι θυμάμαι εγώ εκείνο το Αλμάτι; όχι την ήττα, όχι τον Μάγνους, όχι κανέναν τίτλο — θυμάμαι τον συμπαίκτη της εκείνης της εποχής, εκείνον τον τύπο που είχε περάσει τρεις ώρες στους ράστερς του βορρά επειδή κανείς δεν του έδωσε δεύτερη ευκαιρία, και την επόμενη μέρα τον βρήκα μονάχα ένα χαρτί πάνω στην καρέκλα της αποδυτηρίων που έγραφε "κανείς δεν σκότωσε εκείνον τον αγώνα περισσότερο από όσους τον παρακολουθούσαν". μια φορά ακόμη: η Ρίμπακινά δεν είναι η αιτία των προβλημάτων μας — είναι το σύμπτωμα μιας ομάδας που επέλεξε να κρατάει μία ιστορία σα βρόχο γύρω από το λαιμό της αντί να κόψει τον κόμπο. κάνε αυτή την κίνηση μία φορά και όλα αυτά τα ποστ σα θλιβερά ντοκιμαντέρ του πρωταθλητισμού θα σβήσουν μαζί με την ανάμνηση μιας νύχτας που κανείς δεν θέλει να θυμάται. τέλος πάντως, οι τίτλοι αυτοί δεν είναι δικοί μας — είναι δανεικοί σα τραπεζικά δάνεια, και κάθε φορά που χτυπάμε την πόρτα για ακόμα μία δόση, κάποιος άλλος κρατάει τα κλειδιά.

Τι ζητάς ρε παιδιά; Να κάνουμε μνημόσυνο στο Αλμάτι σα να ήταν θανατικό γεγονός; Αλήθεια, εκείνο το βράδυ στο Στάδιο Μεντιούμ Ντόνιτσκ δεν ήτανε απλά η ομάδα που αγωνίστηκε σα συγκρότημα ετοιμόρροπων τραπεζιών — ήταν κι εκείνος ο αθλητής από το Ουζμπεκιστάν που έκανε το ξέφρενο warm-up του μέσα στο κρύο σα ν' αναζητούσε έναν τρόπο να ζεσταθεί η ψυχή του όσο οι δικοί μας ήταν ακόμη στις κουβέρτες τους επειδή δεν είχανε ιδέα πως εκείνο το match είχε ήδη γίνει match point. Κι ύστερα εκείνη η γυναίκα βγήκε εκεί σα να της είχε βγει ανακοίνωση "σύνοδο κορυφής", όχι αγώνα τένις. Το κινητό της χτυπούσε συνέχεια, η μπάλα έπεφτε σα νεροτσέπη στα ξύλα της αντεπίθεσης, κι εμείς κοιτούσαμε τις οθόνες σα να μεταδίδονταν τελικά εκείνο το reality show "Το Πράσινο Διαμέρισμα" επειδή όλα είχανε χάσει κάθε έννοια αγωνιστικής συνέχειας. Και τώρα λέμε πως αυτή η κυρία είναι η ελπίδα; Την έχουμε βάλει πάνω στο τραπέζι σα τζόκερ ενός ντραφτ ενώ εμείς πιάνουμε τις λιγοστές στάχτες των τίτλων εκείνους του 2019 σα να ήταν στολίδια ενός συλλόγου που τελικά κανείς δε θυμάται πως υπήρξε. Στο τέλος πάντα τρώμε τον ίδιο γύρο στους αέρα τους σα παλιά μηχανήματα δρόμου που μόλις ξεκίνησαν μετά τις δεκαετίες. Ακόμα περιμένουμε εκείνον τον υπνάκο που κάποιος θα ξυπνήσει την ομάδα — όχι εκείνον που θα της δώσει ξανά ζωή, όχι, αυτό πια δεν φαίνεται δυνατό. Λέω μόνο: αφήστε την εκεί που βρίσκεται κι ας είναι μόνο μία στιγμή ανάμεσα στις πολλές στιγμές που δείχνουν πως η ιστορία αυτή έχει τελειώσει πολύ πριν αρχίσει η επόμενη χρονιά.

Τρεις χρόνια μετά ακόμα μου θυμίζει εκείνο το πρωινό στον Λεωφόρο Αλεξάνδρας, όταν πήγαινα να πάρω τον ηλεκτρικό κι αντίκρισα στο κούτελο του φανάρι έναν τύπο σα νεκροθάφτη — φορώντας μπουφάν της ομάδας μας σα τρύπιο μπουκάλι βενζίνης. Εκείνος στάθηκε εκεί σα μνημείο μιας νύχτας που κανείς δεν θέλει να ξαναδεί, κοιτούσε ένα χαρτί στο χέρι του σα να περίμενε κάποιο όνομα πάνω του. Ήταν ο Γιάννης από το τμήμα των μωσαϊκών, εκείνος που είχε δώσει τρεις μήνες της ζωής του για την αποθεραπεία ενός παίκτη σαν οικοδόμος — σωριασμένος εκείνη τη μέρα στο αεροδρόμιο επειδή η ίδια αποφάσισε πως η συνέντευξη Τύπου "δεν της ταίριαζε". Και όμως εκείνοι οι τίτλο που μαζεύαμε τότε σα λάφυρα τουλάχιστον είχαν κάποιο νόημα — είχαν γίνει με αίμα και κόπο άλλων, όχι σαν εκείνο το Hopman Cup όπου εκείνη έκανε γκράφιτι πάνω στον αγώνα σα να ήταν μουσείο σύγχρονης τέχνης. Μα εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε πως αυτή η γυναίκα θα γίνει εκείνος ο μαγικός κρίκος που όλα θα διορθώσει; Συμφωνώ μαζί σου Thrylos13 — εκείνο το Αλμάτι δεν ήταν λάθος μίας ομάδας που δεν είχε ιδέα τι κάνει· ήταν η στιγμή που είδαμε καθαρά πως εμείς βάζουμε πάντα το προσωπικό σόου πάνω από το αποτέλεσμα. Αυτή η μιζέρια όμως δεν ξεκινάει από εκείνη· ξεκινάει από εμάς τους βολεμένους που χρησιμοποιούμε την αθλήτρια σα άλλοθι για τις δικές μας αποτυχίες. Την προηγούμενη φορά που πήγα στο γήπεδο στο Φάληρο, είδα κάποιον φίλο να βγάζει φωτογραφίες μαζί της σα να ήταν πορτρέτο μίας βασίλισσας — εκείνη έκανε warm-up στις τρεις παρά τέταρτο το απόγευμα, ενώ ο συμπαίκτης της εκείνης της περιόδου είχε πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο κι όμως κανείς δεν τον θυμόταν στον αγώνα. Εκείνοι οι τίτλοι του 2019 υπήρχαν επειδή είχε γίνει κάτι σωστό εκείνο τον καιρό — όχι επειδή η ίδια έφερε κάποιο miracle. Την επόμενη φορά που αυτή η κυρία δώσει ανακοίνωση για συμμετοχή σε κάποιο τουρνουά, σκεφτείτε το εξής: αν η ομάδα είχε μία ισορροπία πραγματικών παικτών σαν ομάδας κυψέλης, εκείνη πιθανόν να μην έπρεπε καν να κληθεί σαν guest star στο δικό της γήπεδο. Την κρατάμε περισσότερο από όσο χρειάζεται επειδή κάποιοι βολεύονται να την έχουν σαν άλλοθι· σαν εκείνη τη σκόνη που σκεπάζεις κάτω από το χαλί αντί να την πετάξεις. Κλείνω το στόμα μου εκεί — δεν θέλω να φτιάξω άλλο ένα ντοκιμαντέρ σα αυτά που κάνουν αυτοί οι bloggers του τάδε πρωταθλήματος. Αρκετά συζητήσεις έχουμε κάνει εδώ μέσα σα σχολική τάξη μετά την τελευταία συνεδρίαση. Την επόμενη φορά όμως που κάποιος σηκώσει ένα πανό για την ίδια στους αγώνες, ας σκεφτεί πρώτα πόσοι συμπαίκτες της εκείνους τους τίτλους δεν βρίσκονται πια ούτε στο γήπεδο ούτε στις αναμνήσεις κανενός.

Τρεις χρόνια μετά ακόμα εκείνον τον Μάιο που κάτσαμε σαν οικογενειακή συγκέντρωση στην ταβέρνα του Βαγγέλη γιατί κανείς δεν είχε κουράγιο να πάει σπίτι, θυμάμαι τον Θανάση τον μεταφορέα να λέει στο κινητό του "ρε παιδί μου, αυτή τη φορά δεν γίνεται ξανά έτσι". Κι όμως ξαναέγινε. Γιατί; Επειδή εμείς συνεχίζουμε να τη βλέπουμε σα μία φιγούρα αυτούς τους τίτλους, σα έναν κανονικό ρόλο ενός πρωταγωνιστή που ήρθε στο τέλος της ταινίας σα cameo — όχι σα κεντρική πρωταγωνίστρια που πρέπει να σηκώσει το βάρος. Κοιτάξτε τώρα τι έγινε σήμερα το πρωί στο γήπεδο του Ηρακλείου: εκείνη έκανε warm-up σαν να είχε γίνει διάλειμμα μιας παράστασης stand-up comedy, ενώ ο συμπαίκτης της έκανε δεύτερο γύρο προπόνησης επειδή κανείς δε του έδωσε την ώρα να ξεσκάσει το μυαλό του. Μας έχει γίνει συνήθεια να της δίνουμε τεράστια σημασία σα να είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρει τι πάει να γίνει εκείνο το βράδυ — κι όμως εκείνο το Αλμάτι δεν ήταν περίπτωση κακής κρίσης, ήταν περίπτωση εμμονής σ' ένα τυχερό τζίνγκο. Εγώ λέω ένα πράγμα ξεκάθαρα: δεν είναι η Ρίμπακινά που φέρνει τον τίτλο· είναι εκείνοι που αποφασίζουν να σταθούν ακόμα ένα βήμα πιο πίσω επειδή κάποιος άλλος φαίνεται ωραίος στα social media. Την έχουμε κάνει αστέρι ενός ντοκιμαντέρ που δεν προβλήθηκε ποτέ — ενώ εκείνοι που έκαναν τις πραγματικές προσπάθειες ζουν σαν χαρακτήρες ενός κόμικς στο οποίο κανείς δε θυμάται τον τίτλο. Και το χτυπητό στο τέλος: αφήστε την εκεί που της αρέσει — σαν εκείνον τον χάρτη του γκαράζ που κανείς δε ανοίγει πια επειδή ξέρει πως όταν τον ξεδιπλώσεις θα βρεις μόνο σκόνη. 😂💸

Ρε παιδιά, μιλάτε για κάτι άλλο εκεί στο Αλμάτι εκτός από μια βραδιά που ήμασταν όλοι ξεγραμμένοι σαν χάρτης χωρίς γεωγραφία; Εκείνο το βράδυ στο γήπεδο δεν έπαιζαν δεκαέξι άνθρωποι — έπαιζαν δεκατέσσερις σωματικά παρόντες κι εκείνες οι δύο ψυχές που κανείς δε θυμάται πως έλειπαν από τις φωτογραφίες της ομάδας επειδή είχαν ξοδέψει τους πόρους τους αλλού. Θυμάστε τον συμπαίκτη της εκείνης της εποχής; Αυτόν τον τύπο που έκανε πέντε προπονήσεις εκείνο το πρωί επειδή κανείς δε του έδωσε το πράσινο φως να πάει σπίτι στους δικούς του; Αυτός ήταν ο μόνος που κατάλαβε τι συνέβαινε εκείνη την στιγμή — όχι εκείνη που κοιτούσε την ταινία ενός αγώνα σα ξένο αντικείμενο εκείνου του γηπέδου, αλλά αυτός που στεκόταν εκεί σα σιωπηλός μάρτυρας ενός συστήματος που είχε χάσει κάθε έννοια συνεργασίας. Και τώρα λέτε πως αυτή η γυναίκα είναι η ελπίδα; Μα εμείς την κρατάμε σαν εκείνο το παλτό που το βάζεις πάνω στο ντουλάπι επειδή φοβάσαι μήπως πάθεις κάτι αν το αφήσεις κάτω — όχι επειδή σου κρατάει ζεστασιά, αλλά επειδή το έχεις συνηθίσει σα βαρίδιο στα πόδια σου. Την προηγούμενη φορά που πήγα στο γήπεδο στο ΟΑΚΑ, είδα ένα παιδί δώδεκα χρονών να φοράει φανέλα της Ρίμπακινά σα στρατιώτης που ετοιμάζεται για πόλεμο — εκείνη εκείνη την ώρα έκανε drill σα να είχε ξεχάσει πως υπήρχαν άνθρωποι γύρω της. Εκείνος ο μικρός εκείνος είχε δίκιο να την βλέπει σα πρότυπο; Ή εμείς έχουμε βγάλει λάθος το μάτι πως η μεγαλοσύνη βρίσκεται πάντα σε ένα μπουκάλι που κάποιος άλλος το γεμίζει; Κοιτάξτε τους αριθμούς εκείνους των τίτλων του 2019 — ήταν εκείνοι οι τίτλοι αποτέλεσμα μιας ομάδας που έπαιζε σα σύλλογος ή μιας ομάδας που περιελάμβανε ένα πρόσωπο που έκανε headlines σα σταρ ενός reality show; Μα εμείς συνεχίζουμε να κρατάμε αυτή την ιστορία ζωντανή επειδή κάποιοι εδώ μέσα βολεύονται να ξεχνούν πως αυτοί οι τίτλοι ήρθαν εκείνο τον καιρό επειδή υπήρχε μια ισορροπία — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ εκείνο το βράδυ. Εκείνο το Hopman Cup; Ήταν μια επίδειξη γιατί εκείνη έκανε warm-up στις τρεις τα ξημερώματα ενώ η ομάδα περίμενε επί τέλους έναν αγώνα αθλητικής συνέχειας — και εμείς πήραμε τον τίτλο σα δώρο επειδή κάποιοι πίστεψαν πως αυτό ήταν επιτυχία; Και τώρα φτάνουμε σ' αυτό το νέο τουρνουά. Λέτε πως αυτή είναι η ελπίδα επειδή περιμένουμε έναν σεισμό σα οι δικοί μας στόχοι να έχουν γίνει απολιθώματα στον βυθό; Μα το σύστημα εκείνο που κρατάει αυτή την ιστορία ζωντανή δεν είναι δικό της σύστημα — είναι δικό μας σύστημα, εκείνο που προτιμάει να βλέπει ένα πρόσωπο σα γεννήτρια τίτλων αντί να βλέπει μια ομάδα σα μηχανισμό συνεργασίας. Την έχουμε βάλει σ' εκείνο τον ρόλο επειδή έτσι μπορούμε να δικαιολογήσουμε τις δικές μας απουσίες — σαν εκείνον τον θόρυβο μιας μηχανής που δουλεύει αλλά κανείς δε ξέρει πως φτιάχτηκε. Πάμε όμως πίσω στο βασικό ερώτημα εκείνου του Αλμάτι: γιατί εκείνο το βράδυ νιώσαμε σα να κρατούσαμε ένα πιάτο με λεπτή πορσελάνη και κάποιος σηκώθηκε να το πετάξει στον αέρα επειδή θεώρησε πως η χορεύτρια ήταν αρκετή αιτία για να αγνοήσει την ατμόσφαιρα ενός αγώνα; Εκείνη η βραδιά ήταν η στιγμή που καταλάβαμε πως εμείς κρατάμε αυτή την ιστορία επειδή βολεύει — όχι επειδή πιστεύουμε πως αυτή είναι η λύση, αλλά επειδή έτσι ξεχνάμε πως οι τίτλοι εκείνοι του 2019 δεν ήταν δικά της κατορθώματα αποκλειστικά, αλλά κατορθώματα ανθρώπων που δούλεψαν σαν ομάδα επειδή κάποιος το επέτρεψε εκείνο τον καιρό. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά σίγουρα εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι δεν ήταν ένα τυχερό χτύπημα μιας ηθοποιού επί σκηνής — ήταν η στιγμή που είδαμε καθαρά πως όταν βάζεις ένα πρόσωπο πάνω από το σύστημα, το σύστημα γίνεται σκιά αυτού του προσώπου κι όταν εκείνο πέφτει, η σκιά μένει εκεί σα νεκρός κλάδος δίχως δέντρο. Την επόμενη φορά που αυτή η γυναίκα δώσει ανακοίνωση συμμετοχής σε κάποιο αγώνα, σκεφτείτε το εξής: αν η ομάδα είχε κάποιους άλλους πραγματικά στη θέση της εκείνης, αυτός ο αγώνας πιθανόν να μην είχε γίνει ούτε υπόθεση των social media, αλλά υπόθεση μιας ομάδας που αγωνίζεται επειδή υπάρχει λόγος — όχι επειδή υπάρχει κάποιος που ξέρει πως να κάνει μία φορά ακόμα headline σ' ένα γήπεδο.