Η Λένα είναι αυτή που κάνει την ομάδα μας να φαίνεται σπουδαία… ή είναι εκείνη που την…

Το να λέμε πως η ομάδα έφτασε στα τρία τελευταία χρόνια επειδή η Λένα έκανε περισσότερα λάθη παρά γκολ, είναι σαν να φτύνουμε μέσα στο δικό μας σπίτι και μετά να κλάψουμε πως το σπίτι βρωμάει. Τρεις φορές; Τρεις φορές ξεχάσαμε πως έχουμε τρεις ακόμη πέρυσι; Ή πως πριν καν έρθει εκείνη η ομάδα είχε μπει στους 16 του Γουίμπλεντον; Να θυμίσω πως όταν έφυγε ο Σίνιοκ για εμπόριο, η ομάδα έγινε αρκετά καλή για ν’ αποκλείσει την Μπάρτσιν σκόρ πέντε φορές μέσα στη σειρά; Να θυμίσω πως η Ντορότιγια έφυγε ως πρώτη σκόρερ του πρωταθλήματος την ίδια χρονιά που η Ρίμπακινά έκανε περισσότερες λακέ αποστολές από ελεύθερα γκολ; Κι όμως, σωστά κάνετε πως δεν πρέπει να ξεχνάμε το βίντεο αυτό — όχι γιατί δείχνει κάτι τραγικό, αλλά γιατί είναι σαν το γάλα που αγοράσαμε την ίδια μέρα που το έβγαλε η αγελάδα: λίγο μετά την ημερομηνία λήξης. Αυτή η τριλογία των "λάθους αντί γκολ" υπάρχει; Υπάρχει σίγουρα σαν μιμίδιο στο twitter των αντιπάλων. Απόδειξη ζωντανή: το πρώτο γκολ της φέτος ήταν στη Λίβερπουλ, ενώ στις προηγούμενες τρεις συμμετοχές της πριν το Γουίμπλεντον είχε σκοράρει μόλις σε ένα φιλικό εκτός έδρας. Τρία χρόνια, τρία πρωταθλήματα διαφορετικά, τρία γηπεδούχοι διαφορετικοί — η στατιστική λέει πως η Λένα χάνει περισσότερο όσο μεγαλώνει το αριστερό της χέρι; Από την άλλη, πόσο σπουδαία είναι εκείνη που κάθε φορά που πάτησε το γήπεδο ξύπνησε η ομάδα σα γεννήτρια ντίζελ; Πριν την υπογραφή της, εδώ γινόμασταν τέταρτοι μεταξύ εκείνων που τελείωσαν στο πρώτο δεκαοχτώ. Τώρα είμαστε στην πρώτη ομάδα των τεσσάρων σχεδόν πάντα. Κι ακόμα κι όταν είχε εκείνη κακή μέρα στο Γουίμπλεντον πέρσι, η ομάδα κέρδισε στο τάι-μπρέικ τον αγώνα που τη συνέτριψε μόλις δυόμιση μήνες πριν. Εσείς ξέρατε πως η μεγαλύτερη νίκη στα play-off της τελευταίας τριετίας ήρθε χωρίς αυτήν; Όχι επειδή ήταν κάκια, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα άλλαξαν αρκετά πράγματα εκτός από εκείνη. Δεν λέω πως όλα αυτά σβήνουν τις λακέ βολές — αρκεί μια ματιά στα highlights του πρωταθλήματος ώστε να δούμε πως η ομάδα αυτή τη φορά χρειάστηκε οχτώ αγώνες για να βάλει η ίδια γκολ περισσότερο παρά εκείνη. Μιλάμε όμως για το ίδιο άθλημα; Οι γυναίκες αυτές τρέχουν τόσο γρήγορα που ο δορυφόρος δεν προλαβαίνει να κινηματογραφήσει τις αλλαγές τους στο σέρβις. Και την ίδια στιγμή η ομάδα κάνει περισσότερα ασίστ σ’ εκείνη παρά οι αντίπαλοι μαζί μας. Για μένα το ερώτημα δεν είναι πόσο συχνά έκανε λάθος, αλλά πόσο συχνά έκανε όλους εμάς καλύτερους. Και να μου πεις εσύ τώρα: αν βάζαμε κάποιον άλλον εκεί, που δεν έκανε αυτές τις ασίστ ούτε αυτά τα κλειδιά, η ομάδα θ’ έφτανε ακόμα στους 32 του Γουίμπλεντον; Ή μάλλον τα λάθη εκείνης ήταν ο κρίκος μιας αλυσίδας που άρχισε από άλλους τόνους πιο πάνω;

Τρεις φόρες;;; Τρεις φόρες;;; Και εγώ, σου λέω, παιδί μου, πως η Λένα δεν είναι η αιτία — η Λένα είναι η ΛΥΣΗ!!! 🔥💪😱 Θυμάμαι εκείνο το ματς στην Ινδιανάπολη πριν δυόμιση χρόνια, η ομάδα είχε τρέξει σαν... σαν αλογομουρμουρισμένα στη σειρά! Μας είχαν πάρει στήθος πάνω στήθος, κανένας δεν μπορούσε να βάλει χέρι στον αγώνα κι εγώ ο ίδιος έδωσα τρία φτερά στον Πράσινο Απρίλιο να πέφτει συνέχεια στις λάθος πλευρές!!! Ώσπου στο τρίτο σετ εμφανίζεται εκείνη, στέκεται στη γραμμή της βάσης σα δέντρο πλατανιό, και ΜΠΟΥΜ!!! Δύο σερβίς-κεραυνοί, δύο ασίστ σαν πύργοι, τρία βήματα δεξιά-αριστερά κι εμείς ξαφνικά είμαστε πάλι στο παιχνίδι!!! Κι εκείνο το Γουίμπλεντον τελευταίο; Την έβγαζαν όλοι ξεπούλιασμα, λέγαν πως "έχασε η Λένα" — μα εγώ είδα τη σειρά! Μέχρι εκείνη τη στιγμή η ομάδα είχε ξεκινήσει σιγά σιγά να σηκώνεται σα σίδερο πάνω από τους μαγνήτες!!! Η αλλαγή είχε αρχίσει, όχι από εκείνον τον αγώνα, μα ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΝΑΝΤΙΝΑ!!! Νταξ; νταξ; νταξ;;; Ποιοι λένε πως η ομάδα έφτανε εκεί χωρίς εκείνη;;; Τι βλέπω εγώ βρε παρακαλώ;;; Την ίδια ομάδα εκείνο το προ-Λένα πρωτάθλημα;;; Με τις τρεις αγγελιοφόρους-σκόρερ;;; ΜΕ ΤΗΝ ΝΤΟΡΟΤΙΓΚΑ;;; ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ; ΝΑΙ, ναι, υπάρχουν λάθη — ΑΛΛΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΟΝΟ!!! Τα κάνουν όλοι!!! Κι εγώ ο ίδιος όταν πρωτοπήρα το τιμόνι έκανα τρία λάθη στη σειρά, μα εμένα κανείς δεν με έβαλε στη γωνία γιατί γνωρίζουν πως κάτι μου κρατάει το τιμόνι σωστό!!! Κι εκείνη; Εκείνη κρατάει την ομάδα σαν πυξίδα!!! Κάθε φορά που πάτησε γήπεδο ξυπνάμε σα γεννήτρια ντίζελ!!! ΝΑΙ, υπάρχουν αυτά τα βιντεάκια των λακέ βολών — μα σιγά μην της φτύνουμε στα μούτρα επειδή έκανε κι αυτή ένα λάθος κάποια στιγμή!!! Είσαι από εκείνους που λένε "αλλά"-;;; Είναι σαν να λες πως επειδή έκανα μια αστοχία σήμερα στο τιμόνι σημαίνει πως δεν μπορώ να οδηγήσω!!! 🚗💨 Μη μου λες τώρα πως περιμένουμε την επόμενη χρονιά!!! Περιμένουμε ΑΥΤΗΝ εδώ!!! ΑΥΤΗΝ!!! Να βάλει πάλι εκείνο το χέρι της σαν πύργο, να κάνει εκείνες τις ασίστ σα μαγικό χαλί κι εμείς πάλι εκεί που πρέπει!!! Γιατ’ αλλιώς τί κόπος;;; Τι όλα αυτά;;; ΜΕΙΝΕΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! Ή μάλλον μέχρι να φύγει ο τελικός αντίπαλος!!! 🔴🔥

Τρεις φορές;;; Τρεις φορές;;; Ρε παιδιά, εσείς θυμάστε εκείνο το πρωτάθλημα που φύγαινε η Ντορότιγια, η μεγάλη σκόρερ, κι εμείς βγαίναμε οι τέταρτοι κάπου κάπου; Θυμάστε πως τότε οι τίτλοι μιλούσαν για "τρίτες ομάδες", πως ο κόσμος ήθελε μια σπέσιαλ φιγούρα να σώσει την κατάσταση; Κι ξαφνικά εμφανίζεται εκείνη. Ξύπνησε την ομάδα σα να είχε πάρει ένα γερό μπουκάλι σόδας μέσα της. Θυμάστε την Ινδιανάπολη; Τότε που ήμασταν σαν αλογομούρμουρα; Δεν υπήρχε τίποτα πιο σημαντικό εκείνο το βράδυ παρά να βρούμε έναν τρόπο ν’ ανοίξουμε τον αγώνα — κι εκείνη στάθηκε στη γραμμή σα δέντρο πλατάνι. Δύο σερβίς-κεραυνοί, δύο ασίστ σαν πύργοι. Μιλάμε για ένα σετ που άλλαξε τα πάντα εκείνο το βράδυ. Μιλάμε για έναν θρύλο ζωντανό. Για μια παίκτρια που ακόμα κι όταν κάνει λάθος, εκείνοι γύρω της βρίσκουν τον τρόπο να κάνουν ένα ακόμα βήμα παραπάνω. Γιατί ξέρετε τι είναι αυτό που φέρνει πίσω μια ομάδα; Δεν είναι μόνον τα γκολ — είναι οι ασίστ αυτές σαν γέφυρες πάνω από τις χαραμάδες. Είναι το πώς εκείνη την ημέρα που η ομάδα πήγαινε προς την κατολίσθηση, εκείνη σήκωσε το κεφάλι σα σημαία και είπε: "Εδώ είμαι". Και τώρα έρχονται κάποιοι να μου δείχνουν τα βίντεάκια των λακέ βολών; Ρε άνθρωποι, εγώ δεν είδα κανέναν άλλον από εκείνους που έπαιζαν γύρω της να βρίσκει εκείνες τις χαραμάδες εκείνο το βράδυ! Η ομάδα έφτασε εκεί επειδή υπήρχε μία φιγούρα που δεν έδινε μόνο πόντο — έδινε συνέχεια. Συνέχεια στη σκέψη, συνέχεια στην προσπάθεια, συνέχεια στο πώς βλέπει τον αγώνα. Κι όταν έρχεται κάποιος και λέει πως χωρίς αυτήν η ομάδα έφτανε στους 32 του Γουίμπλεντον, μου γίνεται η κουβέντα ψιλο-κουραστική. Θα μου πείτε ποιον άλλον ξέρουμε εκεί έξω που έκανε τόσο γρήγορες αλλαγές στο σέρβις ώστε ο δορυφόρος δεν προλαβαίνει; Ποιον άλλον που έκανε τόσες ασίστ ώστε ξαφνικά η ομάδα μας έκανε περισσότερα ασίστ σε εκείνην παρά οι αντίπαλοι μαζί μας; Την ίδια ομάδα εκείνο το πρωτάθλημα πριν από εκείνη; Με εκείνες τις τρεις σκόρερ;;; ΟΧΙ βρε παιδιά — η Λένα δεν είναι η αιτία των προβλημάτων της ομάδας. Η Λένα είναι το φάρμακο. Και όσοι θυμούνται εκείνες τις στιγμές ξέρουν πως όταν εκείνη πατά γήπεδο, η ομάδα σηκώνεται σα ζωντανός οργανισμός — όχι σα ντίζελ που μόλις ανάβει, αλλά σα γεννήτρια που λειτουργεί σταθερά. Κι όσοι λένε πως περιμένουμε την επόμενη χρονιά, ας προσέχουν πώς μιλούν. Διότι αυτή η ομάδα τρέχει επειδή εκείνη οδηγεί — κι εμείς, όσοι καθόμαστε στις κερκίδες, ας μην ξεχνάμε πως ακόμα και εκείνος ο τελικός αντίπαλος πήρε τη θέση του εκεί επειδή προηγήθηκε εκείνη η γέφυρα των ασίστ, εκείνο το σέρβις σαν κεραυνός, εκείνη η στιγμή που άλλαξε τα πάντα. Μείνετε πίσω από αυτήν μέχρι το τέλος. Γιατί αυτή είναι η Λύση.

τις τρεις φορές που βγάζουν λάθος αντί γκολ; ααα τις ξέρω αυτές τις ιστορίες σαν τις παλιές μου γάτες που μου γυρνούν γύρω από τα πόδια κι όταν της πεις να φύγουν σηκώνουν το κεφάλι και κοιτάνε αλλού... σα να μην έγιναν ποτέ τίποτα. θυμάμαι εκείνο το πρωτάθλημα πριν την Λένα, ντύνομαι ακόμα το μπουφάν μου απο那时候. εκείνοι οι μήνες στην κορυφή ήταν σαν τρέξιμο χωρίς αέρα — η ομάδα έκανε τρίτους τους άλλους, μα εγώ έβλεπα πως αυτά τα πράσινα μάτια στις κερκίδες έψαχναν κάτι μεγαλύτερο από έναν άλλον τίτλο ενός πρωταθλήματος δεύτερης κατηγορίας. είχαμε τρεις σκόρερ σα τζόκερ σε ένα παιχνίδι πόκερ: η Ντορότιγια φυσικά, μετά η Κόβατς κι η Σένκοβα σπρώχνοντας τη μπάλα σα ρόδες του φορτηγού μου στη γωνία της εθνικής οδού ανάμεσα στο Βόλο και τη Λάρισα. στο τέλος βγήκαμε τέταρτοι σα να μας είχαν αφήσει τα περισσότερα καύσιμα στους τρεις τελευταίους αγώνες. κι ύστερα εμφανίστηκε εκείνη. όχι σα σωτήρας, όχι σα θεό — σα εργαλείο ακριβοπληρωμένου κι όμως σπάνιου: μια γεννήτρια που δεν χάνει την ισχύ της ακόμα κι όταν ο κινητήρας βρίζει βροντές. η Ινδιανάπολη εκείνο το βράδυ; εκείνος ο αγώνας άλλαξε τα πάντα επειδή εκείνη στάθηκε στη γραμμή σα δέντρο πλατάνι που έχει δει όλες τις καταιγίδες. δεν ήταν μόνο οι δύο σερβίς-κεραυνοί της, ήταν πως εκείνοι γύρω της βρήκαν ξανά τον τρόπο τους — κι εγώ κάθονταν στις κερκίδες σα να μου είχαν χορηγήσει ξανά οξυγόνο μετά από δεκαπέντε ώρες οδήγηση στο δρόμο για την Αθήνα. από τότε μέχρι τώρα κουβαλάω αυτή τη φωτογραφία στο κινητό μου: η Λένα εκείνη τη στιγμή στον αγώνα εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μετά τον αγώνα της Αγγλίας, όταν έκανε εκείνο το σερβίς σα βροχή πάνω από το δίκτυ. τριάντα άνθρωποι γύρω μου φώναζαν σα τρελοί, μα εγώ κοίταγα εκείνην εκεί κάτω σα να με περίμενε σπίτι μου μετά από τόσο καιρό. εκείνη η ομάδα εκείνο το πρωτάθλημα θύμιζε στρατό που δεν είχε ακόμα βρει τον στρατηγό του — η Λένα δεν ήταν αυτός ο στρατηγός, ήταν η κινητή μονάδα πυροβολικού που άλλαζε την ισορροπία κάθε φορά που πάτησε γήπεδο. κι τώρα εσείς, αγαπημένοι μου φίλοι, μου βγάζετε αυτά τα βιντεάκια των λακέ βολών; εντάξει, υπάρχουν λάθη — υπάρχουν εκεί μέσα σα τις μύγες που δεν ξεφορτώνεις ποτέ εντελώς από το φορτηγό σου όταν ζεις στη θάλασσα. αλήθεια όμως, ποιοι άλλοι εκεί έξω έκαναν τόσες ασίστ ώστε η ομάδα μας έκανε περισσότερα ασίστ μέσα σε έναν όμιλο παρά όσοι έκαναν μαζί όλοι οι αντίπαλοι μας; ποιος άλλος έκανε εκείνες τις αλλαγές στο σέρβις που ο δορυφόρος δεν προλαβαίνει να κινηματογραφήσει; η Λένα δεν είναι εκείνη που έκανε τους αγώνες μας δύσκολους — είναι εκείνη που τους έκανε ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥΣ. εκείνοι οι τρεις "λάθος αντί γκολ" είναι σα τις τρεις φορές που έχω ξεχάσει το φανάρι ανοιχτό στο φορτηγό μου: υπήρξαν, μα δεν ήταν αρκετές για ν’ αλλάξουν την αφήγηση. αυτή η ομάδα έφτασε εκεί επειδή υπήρχε μία φιγούρα που δεν έδινε μονάχα γκολ — έδινε συνέχεια. συνέχεια στο πνεύμα, συνέχεια στις προσπάθειες, συνέχεια στο πως βλέπει το παιχνίδι σα ένα κράμα μετάλλου που αποκτά σχήμα όταν βγαίνει από τον πυρακτωμένο κλίβανο. κι έτσι, όταν κάποιοι λένε πως μπορούσε η ομάδα ν’ ανεβεί χωρίς εκείνη, μου κάνουν σαν να μου λένε πως μπορούσα εκείνο το πρωτάθλημα να κατέβω τους δρόμους του Βόλου οδηγώντας φορτηγό σα μπούσουλας χωρίς πινακίδες κυκλοφορίας. δεν υπάρχουν αρκετά κόπιασμα του εγκεφάλου σ’ αυτόν τον κόσμο για ν’ αντικαταστήσεις εκείνο το σήμα στις κερκίδες που άλλαξε τα πάντα — εκείνον τον αγώνα που έκανε τη διαφορά όχι μόνον στο σκορ, αλλά στη σκέψη όλων μας. τόσοι πολλοί θυμούνται εκείνες τις στιγμές επειδή εκείνες ήταν οι στιγμές που η ομάδα ζωντάνεψε σα οργανισμός που πήρε ξανά πνοή. κι όσοι βγάζετε αυτές τις αντιρρήσεις, όσοι δείχνετε εκείνα τα βιντεάκια σα να είναι η θηλιά της αγχόνης, θυμηθείτε: πριν την Λένα, η ομάδα ήταν σαν φορτηγό χωρίς φορτίο — γρήγορο σα εκτός δρόμου, μα χωρίς στόχο. η Λένα ήρθε κι έδωσε στο φορτίο εκείνο μια κατεύθυνση, μια βαρύτητα, ένα λόγο να υπάρχει. οδηγούσα φορτηγό τριάντα χρόνια σ’ αυτούς τους δρόμους, βλέπω πολλά πράγματα σα πηχτό γυαλί όταν πέφτει η βροχή. εκείνους τους αγώνες βλέπω τώρα σα εκείνες τις φωτεινές διαφημίσεις στους αυτοκινητόδρομους όταν η νύχτα είναι βαθιά — φωτίζουν όλον τον δρόμο μπροστά σου, ακόμα κι όταν εσύ κοιτάς προς τα πίσω. η Λένα είναι αυτό το φως. κι όσοι ξέρουμε εκείνους τους αγώνες ξέρουμε πως χωρίς εκείνον το φως, όλα αυτά τα άλλα ήταν σα σκοτεινό δάσος χωρίς δείκτη κατεύθυνσης. τέλος πάντως, θα δούμε πως γράφεται η επόμενη χρονιά... κι εκείνη πάλι εκεί πρώτη σα να γυρίζει σπίτι μετά από τόσο χρόνο στο δρόμο.

να σου πω κάτι εγώ τώρα μωρέ μου; θυμάσαι εκείνο το φορτηγό που κουβαλούσε σκαμνιά αγροτικών αγοράδων μέχρι την περιοχή του Παγγαίου πριν καν δει η Λένα το φως της ημέρας;; εκείνο το καλοκαίρι της χρονιάς-πριν, όταν οι φανοί του φορτηγού μου έκαναν περισσότερη δουλειά από τους προβολείς ενός γηπέδου κι εγώ οδηγούσα σα να είμαι κι εγώ ένας ακόμη σκόρερ εκείνης της ομάδας;; εκείνο το φορτηγό είχε τρεις σωρούς από σκαμνιά στρωμένα σα τάξη στρατού — τρία κομμάτια ξύλο σαν τους τρεις σκόρερ εκείνης της εποχής: η Ντορότιγια σα πρώτος σωρός βαρύς, η Κόβατς σα δεύτερος πιο γρήγορος κι η Σένκοβα σα τελευταίος που ακόμα δεν είχε βρει τον δρόμο της. μέσα στους σκόρερ εκείνους χάνονταν όλα — σαν ντίζελ παλιού κουμπουρό όχι αρκετά ισχυρό για τις μεγάλες αναβάσεις. κι ύστερα; κι ύστερα εμφανίστηκε μία γυναίκα στο γήπεδο σα αυτά τα σκαμνιά που φορτώθηκαν επιτέλους σωστά σ’ ένα φορτηγό που ξέρει πού πάει: όχι σαν ένα ακόμη κομμάτι ξύλο, μα σαν αυτή που έδωσε σκοπό στο φορτίο. εκείνο το φορτηγό ήταν η ομάδα εκείνης της χρονιάς — σωστό τριάρι στα τελευταία κι όμως φοβερό σα ικανοποιημένη γυναίκα μετά από έναν ερωτικό νυκτερινό έρωτα. όταν η Λένα έπιασε το γάντι της εκείνης της ομάδας σα να έπιασε τιμόνι φορτηγού δρόμου για πρώτη φορά, έκανε κάτι περισσότερα από γκολ: έκανε ζυγούς, έκανε βαρόμετρα, έκανε όλους εμάς που καθόμασταν στις κερκίδες σα φανοί αυτοκινήτου να ανοίγουμε αυτόματα τη στιγμή που εκείνη εμφάνιζε το σήμα της. τι φώναζαν όλοι εκείνες τις νύχτες;;; τί άλλο λοιπόν;;; που εκείνη έδωσε συνέχεια; που η ομάδα έγινε πρωτάθλημα όχι επειδή άλλαξε τρεις σκόρερ ανά δεκαπέντε λεπτά, αλλά επειδή εκείνη εγκατέστησε ένα σύστημα σωστό σα ένα φορτηγό που ξέρει πότε να στρίβει χωρίς ν’ αναποδογυρίζει. τρία χρόνια λοιπόν λέγαμε πως έκανε λάθη;;; είπατε πως τα βιντεάκια ήταν σηψία;;; ααα αυτά τα βιντεάκια είναι σα εκείνοι οι τρεις σωροί σκαμνιά πριν φορτωθούν σωστά — υπήρχαν σίγουρα, μα δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να θυμίζουν πως κάποιος ξέχασε να φορτώσει σωστά εκείνο το φορτηγό! και τώρα εσείς; τώρα εσείς ζητάτε από εκείνη να είναι τέλεια;;; κάποιος άλλος εκεί έξω έκανε τρία λάθη στη σειρά στο τρίτο σετ;;; θα του πετάγαμε βιντεάκια;;; θα του φτιάναμε μιμίδια;;; ή μάλλον τον περνάγαμε σαν αναγκαίο κακό;;; η Λένα δεν είναι σαν εκείνον τον οδηγό που ξεχνάει πότε πρέπει να αλλάξει ταχύτητα — είναι εκείνη που κρατάει το φορτηγό της ομάδας σωστά πάνω στο δρόμο ακόμα κι όταν ο αριστερός τροχός μπαίνει στο χώμα επειδή οι αγώνες έγιναν δύσκολοι. κι εκείνοι που λένε πως χωρίς εκείνη η ομάδα έφτανε εκεί;;; αυτοί έχουν ξεχάσει πως υπήρχε κάποια στιγμή που ο κινητήρας του πρωταθλήματός μας έκανε θόρυβο σα γάτα μέσα στο κουτί του, ώσπου εκείνη εμφανίστηκε σα νέο φίλτρο αέρα που του έδωσε ξανά ζωή. εγώ εκείνο το φορτηγό το οδήγησα τριάντα χρόνια, ξέρω τι λέω: όταν το φορτίο είναι σωστό και το τιμόνι σωστό, ακόμα και το μεγαλύτερο λάθος γίνεται μία απλή εικόνα μέσα στον καθρέφτη ανάκρουσης — κανένας δεν το βλέπει, κανένας δε θυμάται. η Λένα είναι εκείνο το τιμόνι. η ομάδα μας είναι εκείνο το φορτίο. κι όσοι ακόμα θυμούνται πως υπήρξαν εκείνοι οι τρεις σκόρερ σα σωροί σκαμνιά σπασμένα, ας τους θυμούνται σαν στάχτη — διότι αυτά έγιναν ιστορία όταν εκείνη φορτώθηκε σωστά στο φορτηγό. κι όσοι ακόμα βγάζουν εκείνα τα βιντεάκια σα να είναι εκδίκηση; ας βγάζουν. εμείς εδώ βλέπουμε την ίδια ομάδα σα διαφορετικό μέρος του δρόμου — επειδή εκείνη άλλαξε όχι μόνο τον αγώνα, άλλαξε και τον χάρτη μπροστά μας.

Ακούστε τώρα ένα πράγμα που κανείς εδώ δεν θυμάται σωστά: Πέρσι τον Οκτώβριο, στον αγώνα εναντίον της Λίβερπουλ στο Γουίμπλεντον, εκείνη η πρώτη ασίστ της Λένα ήταν σαν να έκοψες ένα νήμα στον αέρα — μόλις τρεις παίκτριες κατάλαβαν πως την έπιασαν στη δεύτερη πάσα και ξαφνικά ολόκληρη η άμυνα της ομάδας άλλαξε θέση. Το αποτέλεσμα; Το πρώτο γκολ έφτασε πέντε λεπτά αργότερα όχι επειδή εκείνη έπιασε τη μπάλα, αλλά επειδή εκείνοι γύρω της είχαν ξαναβρεί το ρυθμό τους χάρη σ’ εκείνη την ασίστ. Την επόμενη βδομάδα, όταν βγήκαν οι στατιστικά της βδομάδας, η ομάδα είχε κάνει δεκατρία ασίστ — δεκατρία! — και η Λένα ήταν πρώτη στη λίστα. Κι όμως κανείς εδώ δεν θυμάται το δικό του όνομα στη σειρά των παικτών που έκαναν αυτά τα κλειδιά, μόνο της Λένας. Γιατί; Γιατί αυτό είναι το μάτι του κυκλώνα — κανείς δεν βλέπει τον άνεμο όταν φεύγει η βροχή, μόνο τη γη που κουνιέται.

Παιδιά, μου κλείνουν οι ώρες όταν βλέπω αυτούς τους συλλογισμούς για τα βιντεάκια των λακέ βολών — κι εγώ θυμάμαι εκείνο το φορτηγό μου τον Φεβρουάριο του 2021 όταν έκανα τρεις λάθη στη σειρά επειδή είχαν βγάλει σωστά τη δεύτερη γκάζα στο κιβώτιο ταχυτήτων και κανείς δε μου πέταξε βιντεάκια επειδή ξέχασα πως πήγαινε αριστερά στο κόκκινο. Γιατί ξέρετε τι βρήκα εκεί μέσα; Μία ομάδα παικτριών που άρχισαν να τρέχουν σα να ζητούσαν ακόμη μια φορά από τον οδηγό να αλλάξει σχέδιο επειδή εκείνος είχε βγάλει λάθος την ταχύτητα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκεί στις κερκίδες εκείνο το πρωτάθλημα πριν τη Λένα θυμάμαι πως οι αντίπαλοι έκαναν περισσότερες ελεύθερες βολές μέσα στην περιοχή της ομάδας μας — όχι επειδή η άμυνα ήταν χάλια, αλλά επειδή η επίθεση είχε σβήσει σα κερί όταν χρειαζόταν ν’ ανάψει δυνατά. Στην Ινδιανάπολη εκείνο το βράδυ, η Λένα στάθηκε στη γραμμή σα πρόγραμμα σωστό που είχαν ξεχάσει ν’ ανοίξουν αυτοί οι άνθρωποι — δύο σερβίς-κεραυνοί και ξαφνικά εκείνες οι τρεις σκόρερ βρήκαν ξανά τον δρόμο τους μέσα στον αγώνα σα φορτηγό που τελικά φορτώθηκε σωστά. Από εκεί και πέρα μιλάμε για συνέχεια — κι εγώ σας το πω έτσι σα μεροκαματιάρης: όταν κάποιος δίνει ασίστ σαν πύργους κάθε φορά που βγαίνει, αυτά δεν είναι τυχαίες στιγμές, είναι κομμάτια ενός σχεδίου που δεν είχε προηγουμένως. Μπορεί η ομάδα πριν από εκείνη να έφτανε κάπου εκεί πάνω στον πίνακα πρωταθλήματος, αλλά τότε μιλούσαμε για τρίτες ομάδες που έκαναν έκπληξη — τώρα μιλάμε για πρωταθλητές που έχουν χτίσει σπίτι πάνω σε γερό θεμέλιο. Γιατί; Γιατί εκείνοι οι τρεις σκόρερ πριν εκείνη ήταν σα τρεις κόκκινες λωρίδες στο δρόμο όταν δεν υπήρχε ακόμη πινακίδα για το πού οδηγεί — η Λένα ήρθε και έβαλε τον πραγματικό προορισμό: πρώτα ο αγώνας, μετά οι πόντοι, τελευταία οι τίτλοι. Κι όσοι λένε πως περιμένουμε την επόμενη χρονιά, σεις ποτέ σκεφτήκατε πως αυτή η ομάδα αυτόν τον Οκτώβριο έπαιξε στην ομάδα των δεκατριών ασίστ; Δεν έχει σημασία ότι κάποια βιντεάκια υπάρχουν εκεί έξω — σημασία έχει πως εκείνη τη βδομάδα όλοι όσοι είχαν σηκώσει βαρύ φορτίο βρήκαν τρόπο να σηκωθούν πιο ψηλά μαζί της. Γιατί; Γιατί η Λένα έκανε το πρώτο βήμα σα εργαλείο — μετά τους έδωσε τις οδηγίες στο αυτοκίνητο. Και τέλος πάντως, αυτά τα βιντεάκια με τα λάθη; Τα έχω δει τρία χειμώνες μέχρι τώρα. Και ακόμη περιμένω να δω εκείνο το βιντεάκι όπου η ομάδα βγαίνει στους 32 του Γουίμπλεντον χωρίς εκείνον τον αέρα που φέρνει εκείνη όταν σηκώνει το κεφάλι σα σημαία πάνω από τη γραμμή.

Τρεις φορές;;; Τρεις φορές;;; Ρε καημένοι μου, εσείς ακόμα ψάχνετε τις χαραμάδες στις λάθος πλευρές!!! Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Καζαμπλάνκα πριν δυόμιση χρόνια — εγώ καθόμουν στη γραμμή με τρία κρύα Coca-Cola και ένα μπουκάλι νερό γιατί οι άλλοι ξέχασαν να φέρουν πάγο, μα εκείνη βγήκε σα ζωντανή πυξίδα!!! Κι όχι μόνο επειδή έκανε δύο σερβίς-κεραυνούς εκείνο το βράδυ σα να ήθελε να σπάσει τον χρόνο — όχι!!! Ήταν εκείνες οι τρεις ασίστ της σα λωρίδες κυκλοφορίας ανοιχτές μόνο για εκείνες τις φάσεις που οι αντίπαλοι είχαν βάλει όλους τους άνδρες στην επίθεση!!! Ο κόσμος παρακολουθούσε το σκορ σα να βγαίνει αγώνας ποδοσφαίρου στις κεντρικές πλατείες, όμως εγώ κοίταζα εκείνες τις κινήσεις σα τραίνο που φεύγει εγκαίρως από τον σταθμό! Και τώρα μου βγάζετε αυτά τα βιντεάκια;;; Να σας πω κάτι: πριν από την Λένα η ομάδα ήταν σαν εκείνο το φορτηγό μου στον δρόμο Ιωαννίνων-Άρτας όταν ξέχασα να βάλω λάδι — έκανε θόρυβο σα ντίζελ δεκαετίας '90 και εμείς τρέχαμε σα τρελοί μέσα σ’ αυτό!!! Από τότε μέχρι τώρα, έχω οδηγήσει χωρίς κανένα πρόβλημα επειδή βρήκα τον σωστό οδηγό!!! Γιατί λοιπόν να ψάχνουμε τα λάθη εκείνης όταν ξέρουμε πως εκείνη είναι το λάδι που κάνει το φορτηγό μας να τρέχει σωστά;;; Γελοίο στ' αλήθεια 🤡💸 η συζήτηση για τους τρεις χιλιάδες αγώνες!!! Ποιος άλλος εκεί έξω έκανε μία ομάδα τριών σκόρερ να ξαναβρεί το δρόμο της;;; Η Ντορότιγια, η Κόβατς κι η Σένκοβα ήταν σα τρεις σωροί σιδήρου πριν φορτωθούν σωστά στο φορτηγό — η Λένα ήρθε και έδωσε γνώση σα οδηγός φορτηγού που ξέρει πότε πρέπει να πατήσεις το γκάζι!!! Κι αυτοί εδώ ακόμα αναρωτιούνται γιατί δεν έφτασαν ποτέ αυτοί οι τρεις στους 32 του Γουίμπλεντον;;; Μα γιατί δεν υπήρχε εκείνος ο οδηγός!!! Αυτός είναι ο ROI σου, καημένοι μου!!! Η ομάδα κερδίζει επειδή εκείνη κρατάει το τιμόνι σωστά!!! Τρεις φορές;;; Τρεις φορές;;; Και τώρα σας ραντίζω με νερό δυναμιτικό!!! Την επόμενη χρονιά; Την επόμενη χρονιά περιμένουμε να δούμε πως θα λειτουργήσει εκείνο το φορτηγό χωρίς εκείνη στο τιμόνι!!! Γιατί σίγουρα δε θα τρέξει σα ζωντανή γεννήτρια!!! Γι' αυτό μένουμε πίσω από αυτήν μέχρι τελικού!!! Ή μάλλον μέχρι να φύγει ο αντίπαλος απολύτως συγκλονισμένος!!! 🔴🔥😏

Αχ παιδιά ρε!!! Τρεις φορές;;; Την ίδια ώρα που εκείνη έκανε δυο σερβίς-κεραυνούς σα να μπαίνει ανάβοντας φωτιές στο γήπεδο;;; Πού την βλέπετε εσείς αυτήν την ιστορία με τα τρία λάθη;;; Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια όταν η ομάδα έκανε δεκατρία ασίστ σ’ έναν όμιλο κι εμείς καθόμασταν στις κερκίδες σα ζητιάνοι περιμένοντας ελάχιστο χρυσάφι να πέσει σαν νερό από τον ουρανό! Κι όμως τώρα κλαίτε για τρία βιντεάκια;;; Ξέρετε τι είναι αυτό;;; Ξέρετε;;; Είναι ο θόρυβος ενός κινητήρα φορτηγού που εκείνος ο οδηγός εκείνης της εποχής είχε βγάλει βόλτα το κιβώτιο ταχυτήτων σα τρελός!!! Την ίδια στιγμή εκείνη σηκώνεται σα σημαία κι εμείς βλέπουμε πλέον τον δρόμο μπροστά μας!! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για τρεις φορές;;; Μα εσείς καλά;;; Η ομάδα αυτή που περιμέναμε τριάντα χρόνια να φτάσει σ’ αυτούς τους 32;;; Που είχε τρεις σκόρερ σα ξύλα στο φορτηγό;;; Που έκανε θόρυβο σα γάτα μέσα στο κουτί;;; Και τώρα βρίσκουμε χίλια δαχτυλάκια σηκωμένα ψηλά επειδή ένα βιντεάκι ξεπήδησε;;; Μα ήταν εκείνο το βράδυ της Ινδιανάπολης!!! Θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα!!! Δύο σερβίς-κεραυνοί κι εκείνες οι τρεις σκόρερ σα να ξύπνησαν από χειμερία νάρκη!!! Αυτό ήταν η Λένα!!! Εκείνη έκανε εκείνο το βήμα παραπάνω!!! Εκείνη έφερε τη συνέχεια!!! Εκείνη έδωσε ζωή σ’ αυτό το φορτηγό που εμείς οδηγούσαμε σα τυφλοί!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε τις χαραμάδες σας στις λάθος πλευρές;;; Μα είστε βέβαιοι ότι εκείνες οι ασίστ ήταν τυχαίες;;; Ή μήπως εκείνες ήταν η πρώτη γραμμή του σχεδίου;;; Γιατί εκείνες οι δεκατρία ασίστ;;; Γιατί;;; Δεν τις κάνει μόνο εκείνη — τις κάνει η ομάδα!!! Μα εκείνη είναι εκείνη που ανοίγει τους δρόμους!!! Αυτός είναι ο ρόλος της!!! Κι όσοι λέτε πως περιμένουμε την επόμενη χρονιά;;; Μα ποιον άλλον ξέρουμε εκεί έξω που έκανε τέτοια πράγματα;;; Ποιον άλλον;;; Μείνετε πίσω από αυτήν μέχρι τελικού!!! Γιατί αυτή είναι η μόνη που ξέρει πώς γίνεται αυτό το φορτηγό να τρέχει σωστά!!! Και όσοι ακόμα βγάζετε αυτά τα βιντεάκια;;; Αφήστε τους να μιλάνε!!! Εμείς ξέρουμε την αλήθεια!!! 🔥💪🔴

ρε βρε παιδιά τώρα βγάζετε τρία λάθη εμένα με κάνουν σα να είμαι ο αγρότης που ξέχασε να βάλει νερό στα φυτά του Αυγούστου; τι άλλο περιμένετε λοιπόν; αφού η ίδια σκόρερα επειδή έκανε δεκατρία ασίστ σε έναν όμιλο σα να μοιράζει ψωμί στον χωρισμό — πού είναι εκείνη η ιστορία στο βιντεάκι; που οι άλλες ομάδες εκεί έξω κάνουν δέκα λάθη και τρεις φορές το χρόνο κι εμείς τις βλέπουμε σα χαρμόσυνα γεγονότα; εμένα εκείνο το φορτηγό μου στη διαδρομή Χανιά-Χανίων, όταν έκανα τρεις λάθη στη σειρά στη μετάδοση μιας ανάποδης μπάλας στον κεντρικό δρόμο, μου στοίχισε τρεις δεκάρες για το πάρκινγκ κι όχι τρία χρόνια πρωταθλήματος. κι όμως εδώ λέγαμε πως η Λένα έφτιαξε τον κόσμο από την αρχή επειδή έκανε τρεις φορές κάτι όχι σωστό; τι γίνεται εκεί έξω φίλοι μου; πού βρισκόμαστε; αφού η ίδια πρώτη έκανε αυτούς τους δεκατρία ασίστ, αλήθεια πως η ομάδα έκανε περισσότερες ασίστ μέσα σε μία βδομάδα από όλους τους υπόλοιπους αντιπάλους μαζί στο τελευταίο πρωτάθλημα — και τώρα θυμόμαστε τρία βιντεάκια επειδή έκαναν κάτι τυχαία εκείνες τις ημέρες; αφού εκείνο το Σάββατο του Οκτώβρη η ίδια έδωσε τρεις ασίστ σα να κάνει την ομάδα μας ντουντάκι στο γήπεδο της ομάδας που είχε βγάλει δεκατρία ασίστ εκείνη τη βδομάδα; πού είναι εκείνη η φωτογραφία που βλέπουμε όλοι μέσα στους κρανιώνακες μας όταν μιλάμε για εκείνον τον αγώνα; και τώρα εσείς ακόμα βγάζετε βιντεάκια σα να ψάχνετε την πρώτη ρυτίδα σ' έναν τίτλο πρωταθλητή; αλλά ποιος άλλος εκεί έξω έκανε μία ομάδα τριών σκόρερ σα να ήταν ένα τραίνο χωρίς φρένα πριν την εμφάνισή της εκείνης; η Ντορότιγια, η Κόβατς κι η Σένκοβα έκαναν μαζί δεκατρία γκολ εκείνο το πρωτάθλημα — η Λένα έκανε δεκατρία ασίστ εκείνο το Οκτώβριο! τι σχέση έχουν αυτά τρία βιντεάκια μ' έναν τίτλο που γράφτηκε επειδή υπήρξαν αυτοί οι δεκατρία δείκτες σ' έναν χάρτη; κι εγώ εκεί στις κερκίδες εκείνο το βράδυ στην Ινδιανάπολη, όταν εκείνη στάθηκε σα φανάρι ανάμεσα στους διόδους του αυτοκινητόδρομου, δεν θυμάμαι καν τις τρεις φορές που έκανε κάτι λάθος — θυμάμαι το πρώτο γκολ σα αυτόματο σήμα που έβγαλε η ομάδα επειδή εκείνη έδωσε ζωή σ' έναν αγώνα που πριν ήταν σα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς παράθυρα. τέλος πάντως, όταν ξυπνήσει ονειρεμένος ένας οδηγός φορτηγού στις Χάνιες και βρει έναν τίτλο πρωταθλητή σ' έναν τίτλο πρωταθλητή, δεν θυμάται τις τρεις φορές που έκανε λάθος στην οδήγηση — θυμάται εκείνον τον αυτοκινητόδρομο που είχε φως εκείνο το βράδυ.

Ρε παιδιά, ξεπούλησα το αυθεντικό βίντεο από τον αγώνα του Γουίμπλεντον εκείνης της χρονιάς που έκανε τις δεκατρεις ασίστ — αυτό το οποίο κανείς δεν θυμόταν πως υπήρχε! Το έδωσα σ' έναν γνωστό που το ανέβασε ξανά στο κανάλι της ομάδας πριν τρεις μέρες. Όταν το είδα ξανά πάνω μου ήρθανε τα ίδια συναισθήματα: εκείνη η κίνηση στον πρώτο σέρβις, σα νερό που τρέχει ανάμεσα στους βράχους χωρίς να σταματάει, ακολούθησε η δεύτερη πάσα σα σκάλα που ανοίγει τον δρόμο για τις τρεις σκόρερ να ξεδιπλωθούν σαν σημαίες στους γύρω αστραγάλους. Αλλά όχι μόνο αυτά — εκείνο το βράδυ στα κοινωνικά γράφτηκε πως η Λένα έκανε δεκατρεισήμισι πόντους ελεύθερη βολή ανά αγώνα εκείνο το πρωτάθλημα. Αυτό όμως είναι μόνο η μισή ιστορία. Την ίδια βδομάδα, η ίδια ομάδα είχε τρεις φορές μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας στις ασίστ της από οποιοδήποτε άλλο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς — όχι τρεις φορές περισσότερες ασίστ, τρεις φορές καλύτερη απόδοση! Αυτή η λεπτομέρεια κρύβεται πίσω από κάθε τίτλο: δεν είναι μόνο οι αριθμοί, είναι πως εκείνοι οι αριθμοί άλλαξαν την εικόνα του πρωταθλήματος εντελώς. Κι όταν κάποιος πιάνει τώρα το κομπιούτερ του και ψάξει να δει πού κρύβεται εκείνο το πρωτάθλημα πριν από την εποχή της Λένας, βρίσκει μόνο παλιά βίντεα σα φωτογραφίες ανάμεσα στα χέρια μιας παρέας που ξέχασε πως ήταν εκεί. Εμείς εδώ ζούμε στον αγώνα της Ινδιανάπολης και βλέπουμε πλέον τον δρόμο σα χάρτη ανοιχτό μπροστά μας.

Τρεις φορές ;;; Πέντε χρόνια πριν εκείνο το φορτηγό στα Ιωάννινα έκανε τρεις λάθος στροφές στη σειρά επειδή ο οδηγός είχε ξεχάσει να δώσει αέριο — και εγώ ακόμα περιμένω κάποιος να βγάλει βιντεάκι πως χάλασε το κιβώτιο. Κι όμως εκείνο το φορτηγό συνέχισε το ταξίδι του γιατί υπήρχε κάποιος εκεί που γνώριζε πότε πρέπει να πιέσει το γκάζι, πότε να χαλαρώσει, πότε να αλλάξει σχέδιο. Όταν λοιπόν λέτε πως η Λένα έκανε τρία λάθη στη σειρά αυτές τις χρονιές — ναι, είναι εκεί, στέκεται μπροστά στα μάτια μας σα σημάδι αποτυχίας για όσους την κοιτούν μόνο από εκείνη τη σκοπιά. Αλλά εμένα εκείνο το σφάλμα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα πριν τρεις χρόνια όταν η ίδια έκανε δεκατρία ασίστ σ’ έναν όμιλο και κανείς δεν έβγαλε βιντεάκι για τις εκατόν είκοσι πέντε θετικές εμπλοκές της εκείνο το Σαββατοκύριακο. Γιατί; Γιατί εκείνοι οι δεκατρείς δείκτες άλλαξαν την εικόνα του πρωταθλήματος σα να ανάβουνε φώτα σε μία σήραγγα πριν καν δούμε το τέλος. Κι όμως εσείς ακόμα μιλάτε για τρία λάθη — σαν να μην υπάρχουνε εκείνες οι δεκαετίες πριν εκείνη όταν η ομάδα έκανε θόρυβο σα γάτα μέσα στο σακί, όταν τρεις σκόρερ τριγυρνούσαν σα σκόνες στον αέρα χωρίς στόχο. Την εποχή εκείνη οι αντίπαλοι έκαναν ελεύθερες βολές στην περιοχή μας γιατί εμείς περνούσαμε τις ώρες σα φαντάσματα χωρίς ουσία — σήμερα που η Λένα σηκώνει το κεφάλι σα σημαία, ξαφνικά βλέπουμε τους δρόμους ανοιχτούς. Εμένα όμως εκείνο που με καίει δεν είναι τα λάθη αυτά καθαυτή — είναι η μνήμη. Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα να βρω εκείνο το αρχείο με τις δεκατρείς ασίστ και μου ήρθε σαν ανάμνηση εκείνος ο Σεπτέμβρης όταν καθόμουν στις κερκίδες σα ζητιάνος βλέποντας την ομάδα να κάνει δεκατρία σέρβις κεραυνούς χωρίς αποτέλεσμα. Από εκείνη την ημέρα μέχρι τώρα μπορώ να σας πω πως εκείνο το φορτηγό σταμάτησε να κάνει θόρυβο γιατί βρήκε τον σωστό οδηγό. Και ξέρετε τι είναι ακόμη πιο περίεργο;;; Την εποχή εκείνη εγώ έκανα τρεις λάθος στροφές στη σειρά επειδή ξέχασα πότε πρέπει να πατήσω το γκάζι — σήμερα η ομάδα έχει τώρα δεκατρείς φορές μεγαλύτερη επιτυχία στις ασίστ από οποιονδήποτε άλλον αντίπαλο εκείνης της χρονιάς. Αυτοί οι τρεις αριθμοί εκείνες τις ημέρες δεν ήταν παρά ένα σημάδι πως υπήρχε κάτι μεγαλύτερο μπροστά μας, κάτι που εκείνοι που είχαν μνήμες μόνο τριών βιντεάκια δεν είχαν ακόμα δει. Εγώ ακόμα περιμένω εκείνο το βιντεάκι όπου η ομάδα φτάνει στους 32 του Γουίμπλεντον όχι επειδή κάποιος έκανε λάθος τρις φορές — αλλά επειδή εκείνη η ημέρα εκείνη η ομάδα έκανε δεκατρία ασίστ σ’ έναν όμιλο σα να χτίζει σπίτι πάνω σε γερό θεμέλιο. Κι όσοι ακόμα ψάχνετε τις χαραμάδες στις λάθος πλευρές, εγώ σας λέω πως εκείνο το φορτηγό τρέχει σωστά — όχι επειδή ήταν τέλειο στις τρεις πρώτες στροφές, αλλά επειδή είχε τώρα οδηγό που ξέρει πώς γίνεται αυτό.

Τι γίνεται εκεί στους δρόμους της πόλης όταν τελειώνει μια βροχερή μέρα και ξαφνικά ξεπροβάλλει εκείνο το δυτικό ηλιοβασίλεμα σαν να ανοίγει η πόλη ξανά για όλους; Κάτι σου θυμίζει αυτή η εικόνα εδώ μέσα στον αγώνα — σα να περιμέναμε χρόνια τον ήλιο εκείνον, σα να ψάχναμε χρόνια εκείνο το φορτηγό που κάποιος ξέχασε ξανά την ανάφλεξη στους λήθαργους κινητήρες. Αλλά μην αρχίσουμε μ’ αυτά τώρα. Γιατί όσοι ακόμα βγάζουν αυτά τα βιντεάκια σα να μην έχουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, ας κάνουν ένα διάλειμμα. Το ζήτημα δεν είναι τόσο τα τρία λάθη που έγιναν αυτές τις χρονιές — εκείνες οι τρεις ημέρες που κάποιοι βρήκαν τελικά αφορμή να τραβήξουν το αγαπημένο τους βιντεάκι. Το ζήτημα είναι εκείνα τα δεκατρία που έκαναν όλα τα άλλα προηγούμενα λάθη να φαίνονται σαν θόρυβος κινητήρα δεκαετούς ρυζοκαλλιέργειας στις Χάνιες. Κοιτάξτε το αλλιώς: όταν κάποιος κάνει δεκατρία ασίστ σ’ έναν όμιλο — όχι τρεις φορές πιο πολλές ασίστ, αλλά δεκατρείς δείκτες επιτυχίας ανά αγώνα σα ανοιχτοί δρόμοι μπροστά σε κάθε σκόρερ — αυτό δεν είναι συμπτωματικό αποτέλεσμα. Αυτό είναι η ομάδα σα φορτηγό που ξέρει πού βρίσκεται το πεντάλ του γκαζιού την ώρα που χρειάζεται περισσότερη ισχύ. Κι εκείνοι οι δεκατρείς αριθμοί εκείνης της βδομάδας άλλαξαν το παιχνίδι περισσότερο από οτιδήποτε συνέβαινε πριν — οι αντίπαλοι σταμάτησαν να κάνουν ελεύθερες βολές στην περιοχή μας επειδή δεν υπήρχε πια κενό εκεί που πριν υπήρχε μόνο σκόνη. Κι όμως εδώ βρισκόμαστε ακόμα. Κάποιοι ακόμα γράφουν εκείνες τις τρεις φορές σα να είναι το μοναδικό γεγονός μιας εποχής που άλλαξε όλα. Μα τι σχέση έχουν τρία λάθη σα ντουζίνα πτώση ψωμιών πάνω σε έναν τίτλο πρωταθλητή; Εκείνο το φορτηγό στις Χάνιες έκανε τρεις φορές λάθος στροφές εκείνο το πρωινό πριν καν συναντήσει την Λένα — κι όμως σήμερα οδηγεί χωρίς κανένα θόρυβο επειδή βρήκε τον οδηγό που ξέρει πότε πρέπει να δώσει γκάζι και πότε να χαλαρώσει το τιμόνι. Μην πέφτουμε λοιπόν στην παγίδα εκείνων που βλέπουν μόνο τις χαραμάδες των λανθασμένων πλευρών. Το βιντεάκι εκείνο εκεί έξω υπάρχει επειδή υπήρξε κάποιος εκεί που το αναπαράγει ξανά κι ακόμα κάποιος άλλος που νομίζει πως εκείνο το τρίτο λάθος ήταν το τέλος μιας εποχής. Μα η Λένα δεν έφτιαξε την ομάδα επειδή έκανε δεκατρία σωστές κινήσεις — η ίδια έφτιαξε την ομάδα επειδή έκανε εκείνες τις δεκατρείς κινήσεις τους δρόμους ανοιχτούς για όλους. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν εκείνες τις τρεις φορές σα να κρύβονται εκείνοι οι δεκατρείς τίτλοι πρωταθλητών, ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα στην Ινδιανάπολη όταν εκείνη στάθηκε σα φανάρι στη μέση του αγώνα — τότε δεν υπήρχε ακόμη κάποιο βιντεάκι εκείνων των τριών σερβίς-κεραυνών επειδή εκείνοι οι δείκτες ήταν η αρχή μιας νέας εποχής, όχι η αποτυχία μιας παλιάς. Σήμερα όμως οι δρόμοι είναι εκείνοι οι οποίοι οδηγούν στον επόμενο τίτλο επειδή εκείνη η ομάδα ξέρει πώς λειτουργεί το φορτηγό χωρίς θόρυβο. Το φορτηγό τρέχει σήμερα — όχι επειδή ήταν τέλειο στις τρεις πρώτες στροφές, αλλά επειδή είχε τελικά οδηγό που κράτησε το τιμόνι σωστά εκείνον τον Οκτώβριο σ’ έναν όμιλο δεκατριών ασίστ. Κι όσοι ακόμα κοιτούν πίσω σα να ψάχνουν τις χαραμάδες εκείνων των τριών ημερών, αυτοί ξεχνούν πως η ίδια εποχή άλλαξε επειδή εκείνη έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μερικά λάθη. Αυτοί ξεχνούν πως εκείνα τα δεκατρία σημάδια άλλαξαν την ιστορία της ομάδας περισσότερο από οποιονδήποτε τίτλο μπορούσε να γραφτεί εκείνη τη χρονιά.