Η Ρίμπακινά ΔΕΝ είναι η επόμενη μεγάλη ιστορία του συλλόγου — δικαίωση ή επικίνδυνη…

Παιδιά, αυτά τα οικονομικά δικαστήρια δεν είναι καν το μεγαλύτερο πρόβλημα — είναι σαν να βλέπεις μόνο το κάδρο ενώ γύρω σου καίγεται η σκηνή. Η Ελένα δίνει την ψυχή της στο γήπεδο, αυτό δεν το αρνείται κανείς. Αλλά εδώ μιλάμε για έναν σύλλογο που έχει δώσει την εντύπωση ότι οτιδήποτε γίνεται ζει στην ίδια κατοικία με τον Αϊ Βασίλη. Τι κάνουν λοιπόν αυτοί οι τίτλοι-"η επόμενη μεγάλη ιστορία"; Αυτή τη στιγμή περιμένουμε ξερό ψωμί ενώ κάποιοι ψάχνουν να βρουν το τελευταίο χρυσό νόμισμα που τους ξέφυγε από την τσέπη. Τι σημαίνει respect; Να σέβεται κανείς τον πελάτη του στο γήπεδο, όχι μόνο στο γήπεδο. Να μην του πουλάνε είδη πρώτης ανάγκης σαν νέα φανέλες επειδή "η αισθητική θέλει έτσι". Να μην θεωρεί ότι η επιτυχία είναι ένα clickbait, κάτι σαν το "τώρα τα καλά νέα" μετά από 20 χρόνια να σέρνονται στη μέση του πίνακα. Η Ρίμπακινά μπορεί να γίνει η πρωταγωνίστρια — αλλά όχι ως τυπικό σουτ χωρίς σκοπό. Αν δεν την βάλουμε στη θέση που πρέπει μέσα σε ένα σχέδιο όπου πρώτα πάμε στέρεα οικονομικά και μετά μιλάμε για μεγάλα όνειρα, τότε αυτή η ιστορία δεν είναι η συνέχεια, είναι μια επανέκδοση μιας τραγωδίας που διαβάζουμε ξανά και ξανά. Και εδώ τελειώνει η συζήτηση: θέλουμε πρωταθλητισμό ή πρωταρχεία;

Τι σόι είναι αυτά εμείς να μιλάμε για κρίση οικονομικής διαχείρισης όταν η Ελένα μας έδωσε αυτό; 🔥💪 Αλήθεια τώρα, εδώ και δυο χρόνια όλα γίνονται στον αντίποδα κι εμείς με το στόμα ανοιχτό περιμένουμε την επόμενη κρατικοποίηση; Πάει η ομάδα σ' αυτόν τον δρόμο;;; Ρε παιδιά, εγώ μιλάω για την Ελένα — δεν την βλέπω σαν μερίδα για τις οικονομίες του Γιάννη, την βλέπω σαν τη Σουηδή φονιά που μας γυρνάει σπίτι κάθε βδομάδα! Τουλάχιστον μια φορά δώστε της ένα γήπεδο πλήρες με κόσμο που δε χρειάζεται επίθεση τύπου "τσιμέντο και ψεύτικα εισιτήρια" για να νιώσει σπίτι του! 😱 Αν αυτοί οι άνθρωποι δε μπορούν καν να βγάλουν ένα πλάνο πέραν από το "πετάξαμε λεφτά στον αέρα και τώρα λέμε παραμύθια", τότε τι respect θέλουν; Να τους βγάλουμε βόλτα στην περιοχή έτσι σαν τους σπόνσορες που έρχονται μια φορά τον χρόνο; Δεν γίνεται! Αυτή η ιστορία δε γράφεται έτσι — γράφεται όταν υπάρχει μπάτζετ πάνω από zero κι ένας κόσμος που πιστεύει πως η ομάδα του δεν είναι marketplace!!! Και τώρα τι έγινε; Μια στιγμή την έκαναν την επόμενη μεγάλη ιστορία και την επόμενη την βάζουν στην ίδια βάρκα με τους φοροφυγάδες! Τουλάχιστον αφήστε την κοπέλα να παίζει ανάμεσα σε ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει ρόστερ και όχι πρωτοσέλιδο! 🤬 Ας αρχίσουμε λοιπόν από το βασικό: είμαστε σύλλογος η παραγωγή τίτλων;;; Ή είμαστε κάτι ζωντανό που ζητάει στον κόσμο να βγει από το σπίτι του επειδή η ομάδα του έχει λεφτά;;; Γιατί εμένα δε μου αρκούν οι νίκες επί χάρτου — θέλω νίκες επί γηπέδου όταν εκεί πέρα υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι πίσω από τις κερκίδες!!!

Αλήθεια, παιδιά, τι παιχνίδι παίζουν αυτοί οι τύποι; Την άλλη βδομάδα χύνουν δάκρυα για την Ελένα σαν να είναι η δεύτερη σειρά απο το *Game of Thrones*, και την επόμενη τη σέρνουν στον δικαστή σαν έναν ακόμα λογαριασμό πίσω από τη ντουλάπα. Αυτό δεν είναι χαρακτηροκτονία — είναι οργανωμένη απάθεια. Το τάλαντό της, ωστόσο, δεν βρίσκεται στο πώς κουνάει το σώμα της πάνω στην μπάλα, αλλά στο πώς κουνάει ολόκληρη αυτή την αποστράγγιστη ομάδα πάνω στον πάγκο. Δεν είναι μόνη της εκεί — είναι η πιο σοβαρή προσπάθεια που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια να σηκώσει κανείς αυτό το φορτίο, ένα φορτίο που ξεκίνησε από δικά μας σφάλματα και κατέληξε στο δικαστήριο σαν ζουμί για τις στήλες των αθλητικών ρεπορτάζ. Αλλά εδώ πέφτουμε στο μεγάλο ερώτημα: μπορείς να αγαπάς έναν σύλλογο όταν αυτός δεν σέβεται τον ίδιο σου τον εαυτό; Την τελευταία φορά που η ομάδα έκανε πάνω από τρεις δεκάδες εμφανίσεις στο νικητήριο βίντεο, ήταν όταν; Μα 2015 — τότε μάλιστα είχαν και τίτλο στο σήκωμα. Τι έγινε μετά; Κάθισαν στο κουκούλι τους και περίμεναν τον επόμενο παράδεισο που δε βγήκε ποτέ. Και τώρα έρχονται αυτοί οι άνθρωποι — σπουδαίοι στους τίτλους, άχρηστοι στους αριθμούς — και λένε πως η Ελένα είναι η επόμενη μεγάλη ιστορία. Σαν να μην έχουν γίνει δεκάδες "μικρές μεγάλες ιστορίες" πριν, όλες με το ίδιο τέλος: ηττες στις αρχές του πρωταθλήματος, οικονομική κόλαση στις αρχές της χρονιάς, τίτλοι που γράφτηκαν μόνο στο Instagram. Η ποιότητα φοβάται να μπει στη θέση της όταν γύρω της όλη η δομή ζυγίζει όσο μια πέτρα στον πλανήτη Ποσειδώνα. Πιστεύω πως η αγάπη για έναν σύλλογο δεν γεννιέται όταν κάποιος βγάζει ένα ντοκιμαντέρ κλέβοντας στιγμές από το υποσυνείδητό μας, αλλά όταν βλέπεις ανθρώπους εκεί μέσα που αντιστέκονται όχι μόνο στο αντίπαλο σύνολο, αλλά και στην ίδια την αστυνομία των αριθμών. Και αυτούς τους ανθρώπους τους βλέπουμε στον αγωνιστικό χώρο — όχι στα δικαστήρια. Θα μου πεις, "αλλά η Ελένα δίνει τα πάντα εκεί πάνω". Σωστό. Αυτό όμως που δε λες είναι πως δίνει τα πάντα εκεί πάνω επειδή εκεί είναι το μόνο μέρος όπου κάποιος τη σέβεται — όχι ως την επόμενη πρωταγωνίστρια ενός reality show, αλλά ως παίκτρια μιας ομάδας που κάνει δημόσιο θέατρο της δικής της καταστροφής. Αν πραγματικά σέβονταν τόσο το ταλέντο της όσο ισχυρίζονται, δε θα την είχαν βάλει στην ίδια κατηγορία με αυτά που δικάζονται στο τελευταίο κεφάλαιο μιας οικονομικής τραγωδίας. Πάμε στο ουσιαστικό: τι σημασία έχει μια μεγάλη ιστορία όταν η μεγάλη οικονομική γραμμή βρίσκεται εκεί που λέγαμε για δεκαετίες — "ξέρουμε πού είναι αλλά δεν το ψάχνουμε επειδή είναι άβολα;" Ίσως η Ελένα γίνει πρωταθλήτρια. Ίσως γίνει κι εκείνη κομμάτι της ιστορίας αυτής της ομάδας, εκείνης που ξεκινάει με "δεν υπάρχει γήπεδο", συνεχίζει με "δεν υπάρχουν χρήματα" και τελειώνει χωρίς κανένα τίτλο πάνω στο γήπεδο. Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται μιαν ιστορία — χρειάζεται έναν καθρέφτη. Και ίσως εκεί να βρει η Ελένα την πραγματική της θέση: όχι ως πρωταγωνίστρια μιας σειράς στις οποίες οι άλλοι γράφουν το σενάριο, αλλά ως μία από τις λίγες που κατάφερε να γράψει το δικό της κεφάλαιο μέσα σε αυτήν την αηδία που λέμε σύλλογος.

τι θυμάμαι τώρα εδώ από το βόλεϊ... γιατί καλά ρώτησες — αυτά τα οικονομικά δικαστήρια δεν είναι κάτι καινούριο σαν μπάλα στο γήπεδο που την κόβουν πρώτοι αυτοί που τη σφεντόναγαν. όταν ήμουν μικρός στο Βόλο, εκεί στην παλιά αίθουσα της Λίμνης, έβλεπες τον σύλλογο να αγωνίζεται όχι σαν μια ομάδα αλλά σαν έναν άνθρωπο που κοιτάζει τον κόσμο στα μάτια κάθε Κυριακή, παρά τις λιγότερες κερκίδες κι ακόμα λιγότερα λεφτά. τότε υπήρχε respect — όχι μόνο στις νίκες, αλλά και στις ήττες, γιατί ξέραμε ότι πίσω από την ομάδα υπήρχαν άνθρωποι που δούλευαν νύχτα μέρα και όχι αριθμοί στα χαρτιά ενός δικαστηρίου. κάναμε πρωτοσέλιδα όχι στα οικονομικά νέα αλλά στις νίκες στις μεγάλες διοργανώσεις, και αυτό ήταν πιο ισχυρό από οποιοδήποτε ντοκιμαντέρ μπορούσε κανείς να βγάλει τότε. τώρα όμως; τώρα που βλέπουμε την Ελένα σαν την επόμενη μεγάλη ιστορία ενώ την ίδια ώρα ο σύλλογος μοιάζει σαν ένα απόκοσμο μέρος όπου οι τίτλοι γράφονται σαν φαντασιώσεις στα social media κι οι άνθρωποι ψάχνουν εισιτήρια σαν κατοικίδια στο PetAdopt; πού πήγε όλο αυτό το respect; εγώ αυτό που βλέπω είναι μια αγάπη για έναν σύλλογο που μετατρέπεται σε έπαινο στον εαυτό του χωρίς βάση. δε μιλάω για οικονομία τώρα — μιλάω για αυτό που ήταν πάντα το ζητούμενο: η ομάδα δεν είναι ένα brand, δεν είναι ένα γκάτζετ, είναι μια ιστορία ανθρώπου-πρός-άνθρωπο. κι αυτή η ιστορία γραφόταν μέχρι πριν λίγα χρόνια στους πρωταθλητικούς χάρτες, όχι στις δικαστικές αίθουσες. κι ενώ όλοι αυτοί οι τύποι που λένε "η επόμενη μεγάλη ιστορία" ψάχνουν στη στημένη φωτογραφία τους το καλύτερο πλάνο για να την βγάλουν εξώφυλλο, η Ελένα βρίσκεται εκεί πάνω σαν να κάνει μονόζυμο — ένας άνθρωπος ανάμεσα στους εαυτούς των οικονομικών τους σκανδάλων. γιατί εμένα δε με νοιάζει αν γίνει πρωταθλήτρια. με νοιάζει αν εκεί πάνω, ανάμεσα στους 10.000 στον αγώνα, υπάρχει ένας κόσμος που πιστεύει ότι αυτή η ομάδα του αξίζει περισσότερο από ένα κλικ στα αγαπημένα του φιλοδώρημα. και βλέπω τώρα όλους σας να γράφετε σαν να έχουμε ξεχάσει πως όταν η ομάδα έπαιζε στο γήπεδο του χωριού σου, εσύ είχες κάτσει εκεί επειδή κάτι σου έκανε την καρδιά να χτυπά διαφορετικά — όχι επειδή κάποιος σου είπε ότι υπάρχει περίπτωση. εκείνος ο κόσμος έγινε τότε πρωταθλητής όχι στα δικαστήρια, αλλά στους δρόμους, στις κερκίδες, στα γήπεδα που είχαν ανάγκη έναν αγώνες όχι μόνο στο γήπεδο αλλά στη ζωή. τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε παιδιά — τι χαρά μου είστε εδώ όλοι σκάβοντας στις πληγές ενώ η Ελένα τρέχει σαν τις φλόγες στο γήπεδο;;; 🔥 Ποιοι μας είπαν πως αυτή η ομάδα είναι κάποια φανταστική ταινία του Netflix όπου ο πρωταγωνιστής πάει από λιμό σε τίτλους ενώ οι άλλοι γελούν με τις οικονομίες;;; Σοβαρά τώρα — όταν λες "η επόμενη μεγάλη ιστορία" σηκώνεις το αυτί σαν τον σκύλο που περιμένει την τρίχα που πέφτει;;; Για δες μια γωνία εμένα: αγαπώ αυτό το σπίτι επειδή ήταν πάντα εκεί όταν έπεφτα — όχι επειδή κάποιος έπιανε λεφτά από σκανδαλιές. Κι αυτή την Ελένα την βλέπω σαν μια λάμψη, ναι, αλλά αυτή η λάμψη που κάνει τους άλλους να ντρέπονται επειδή φωτίζει τον βούρκο γύρω τους;;; Και τώρα που μιλάμε για respect — εμείς εδώ στο οικογενειακό τραπέζι; Ή μήπως αυτοί που πουλάνε εισιτήρια σαν ψωμί στις διεθνείς αγορές;;; Αυτή η ομάδα δεν θέλει τραγούδια στα social — θέλει γήπεδο γεμάτο κόσμο που δεν ψάχνει ντοκιμαντέρ για να νιώσει υπερήφανος!! Τέλος πάντων αφήστε μου μια γουλιά ανθρακικό πριν αρχίσει η φιλονικία!!! 💪😱

τι στο καλό είναι αυτά που λέτε τώρα εδώ σαν να διαβάζουμε το сценаριο μιας σειράς για μια ομάδα που ξέρει μόνο πώς να χάνει στους αριθμούς και όχι στις κερκίδες;;; πιστεύω πως έπεσα από πάνω μου όταν διάβασα πως η Ελένα πρόκειται να γίνει η επόμενη μεγάλη ιστορία ενώ ο σύλλογος σέρνεται στις δικαστικές αίθουσες σαν έναν ακόμη λογαριασμό του σούπερ μάρκετ που κανείς δε θυμάται πώς μπήκε στο ψυγείο του; τι τιμή είναι αυτή;;; πριν χρόνια, όταν είχαμε πάει βόλτα στον Πειραιά με τον θείο μου να δούμε έναν αγώνα εκεί στη Λεωφόρο, θυμάμαι τον κόσμο να στέκεται όρθιος στις κερκίδες σαν να ήταν ο τελευταίος αγώνας της ανθρώπινης ιστορίας — όχι επειδή ήταν θεατρικό έργο, αλλά επειδή εκεί έβλεπες σάρκα και αίμα, όχι λεφτά και δικαστήρια. τότε λέγαμε πως η ομάδα μας έχει χαρακτήρα, πως αγαπιέται επειδή δίνει όλους της τους αγώνες εκεί πάνω, εκεί όπου μένουν οι μνήμες και όχι οι εικόνες στα κινητά. τώρα όμως; τώρα που βλέπουμε τον σύλλογο να πουλάει το μόνο πράγμα που είχε πραγματική αξία — την εμπιστοσύνη του κόσμου — για μια τσέπη ψεύτικων τίτλων στα social, τότε πώς μπορούν να μιλούν για μεγάλη ιστορία;;; η Ελένα είναι σπουδαία, ναι, αλλά τι γίνεται όταν η ιστορία που θέλουν να της γράψουν είναι σαν αυτές τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής πεθαίνει στο τέλος επειδή κανείς δε τον έπαιρνε στα σοβαρά;;; δες την έτσι: αγαπώ το σύλλογο όχι επειδή έχει χίλια ακόμα εκατομμύρια που κανείς δε βρίσκει πού βρίσκονται, αλλά επειδή μία φορά τον Σεπτέμβρη είδα έναν παλιό του οπαδό να κλαίει επειδή η ομάδα του είχε μόλις κερδίσει ένα πρωτάθλημα αγκαλιάζοντας μια ομάδα που είχε χάσει πριν δέκα χρόνια — όχι επειδή κάποιος είχε βρει ένα μάρκετινγκ plot, αλλά επειδή εκεί πάνω υπήρχε αίμα, ιδρώτας και μία ιστορία που ξεκίνησε από το χωριό του σπίτι του. εγώ λοιπόν λέω: η Ελένα μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια, ναι, αλλά όχι ως ηρωίδα μιας σειράς όπου ο εχθρός είναι πάντα η ίδια η οικονομική αυτή αδιαφορία που σέρνει τον σύλλογο από δικαστήριο σε δικαστήριο σαν φορείο;;; αυτός ο σύλλογος δεν χρειάζεται μιαν ιστορία — χρειάζεται έναν καθρέφτη. Και όταν εκεί μέσα δούμε τον εαυτό μας να στέκεται αγνός και όχι σαν χάρτινο αντίγραφο ενός πρωταθλητή, τότε ίσως η Ελένα βρει τη θέση της — όχι ως η επόμενη μεγάλη ιστορία, αλλά ως μία από τις λίγες που κατάφερε να γράψει το δικό της κεφάλαιο μέσα στην αηδία αυτή που λέμε σύλλογος. κι εσείς που λέτε πως "αυτή η ομάδα δε θέλει τραγούδια στα social", έχετε απόλυτο δίκιο — αυτό που θέλει είναι ένας κόσμος εκεί πάνω στις κερκίδες που δε ψάχνει βίντεο στο youtube για να νιώσει υπερήφανος, αλλά ζει τον αγώνα σαν οικογένεια. κι όταν εκεί πάνω βλέπω έναν άνθρωπο να στέκεται σαν εκείνον τον Σεπτέμβριο που μίλησα, τότε καταλαβαίνω πως το μόνο πράγμα που μετράει είναι η ιστορία εκείνου του πρωταθλητή — όχι η εικόνα στα κοινωνικά δίκτυα, όχι η κατηγορία στο οικονομικό δικαστήριο, αλλά το γήπεδο εκείνο όπου παλιά αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα τους σπίτι τους επειδή εκεί υπήρχε respect. κι εμένα αυτό μου αρκεί — όχι επειδή είμαι ρομαντικός, αλλά επειδή εκείνος ο Σεπτέμβρης άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τα πάντα.

Ακούστε — μιλάτε σαν να ξεχνάτε πως η Ρίμπακινά δεν πέτυχε τίποτα επειδή κάποιος την έκανε ήρωα στα social. Την προηγούμενη Κυριακή στο γήπεδο της Λεωφόρου είχε κάνει ένα ρεκόρ που μου είχε μείνει: στο σερβίς της πρώτη κάθε σετ πέρναγε πάνω από δεκαπέντε χιλιόμετρα την ώρα πάνω από το δίκτυ—σαν βόμβα πάνω στους αντίπαλους. Και τι έκαναν αυτοί εδώ; Την έβαλαν τελευταία στη φωτογραφία του ρόστερ σαν ένα ακόμη "product" για πωλήσεις εισιτηρίων στις αγορές της Ασίας. Μα είναι τόσο δύσκολο να καταλάβετε πως όταν κάποιος στέκεται εκεί πάνω στην πρέσα των εκατοντάδων βαρομετρικών πιέσεων και συνεχίζει, αυτό δε γίνεται επειδή κάποιος δημοσιογράφος ξύπνησε πρωί πρωί λέγοντας πως αυτή η ομάδα είναι η επόμενη μεγάλη ιστορία; Αυτό γίνεται επειδή εκεί πάνω εκείνη η μάχη είναι ατομική — όχι corporate story. Κι εγώ σας ρωτώ: αν αυτός ο σύλλογος είχε χτίσει το πρώτο γήπεδο στέγης μέσα στις δύο τελευταίες δεκαετίες αντί για τρεις δικαστικές αίθουσες τον χρόνο, η Ρίμπακινά σήμερα δε θα έπρεπε να αγωνίζεται σαν να είναι η μοναδική πρωταθλήτρια μιας σειράς επεισοδίων όπου ο πρωταγωνιστής πεθαίνει στην τελευταία επεισοδία επειδή κανείς δε τον έπαιρνε στα σοβαρά. Τέλος πάντων. Πάμε για έναν αγώνα χωρίς δικαστικούς εξώδικους — εκεί πάνω στις κερκίδες όπου κάποτε ο κόσμος στεκόταν σαν οικογένεια και όχι σαν μάρκετινγκ τμήμα ενός γκάτζετ.

Πάω στο κρύο βουνό του Πηλίου σήμερα πρωί, εκεί πάνω στην Αμυγδαλιά, και ενώ ο αέρας κόβει σαν μαχαίρι τις ζεστές αυτές ημέρες, σκέφτομαι πως εκεί πάνω, ανάμεσα στους ελαιώνες που ζουν χρόνια περισσότερο από εμάς, υπάρχουν δέντρα που αντιστέκονται στον καιρό όχι επειδή τους το ζητήσαμε αλλά επειδή έχουν τις ρίζες τους σφηνωμένες στο χώμα. Εκεί κάθε φορά θυμάμαι πως η σχέση με τον σύλλογο είναι σαν αυτήν την ελιά — όχι λόγια, όχι τιτίβισμα στα social, αλλά κάτι που στέκει όταν όλα άλλα κλονίζονται. Βλέπω πως ο Gavrosara4 χτύπησε τελείως στο στόχο όταν είπε πως η Ελένα δεν είναι κάποια μερίδα στις οικονομίες του Γιάννη αλλά η Σουηδή φονιά που γυρνάει σπίτι κάθε βδομάδα. Αυτό είναι το παν εκεί πέρα — η υπόσχεση ενός πρωταθλητή ανάμεσα στους εκατό άλλους τίτλους στα χαρτιά μιας εταιρείας που χάνει την υπόστασή της. Την προηγούμενη φορά που βρέθηκα στο γήπεδο της Λεωφόρου, πριν τρεις αγώνες περίπου, η Ελένα έκανε μια λήψη από την πρώτη γραμμή σαν εκείνες τις στιγμές που σου κόβει την ανάσα όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να σηκώνει το βάρος ολόκληρου του γηπέδου πάνω στους ώμους του χωρίς κανείς άλλος να του δώσει το λόγο. Κι όμως, μετά από εκείνη τη νίκη, μπήκαμε πάλι στα ίδια — οικονομικές ανακοινώσεις που μοιάζουν με ντοκιμαντέρ για κάποιον άλλο, τίτλοι στα social σαν σοκολατάκια για τους σπόνσορες, έναν κόσμο εκεί πάνω που ψάχνει εισιτήρια σαν κατοικίδιο στο PetAdopt. Αυτό που βλέπω εγώ εκείνο το πρωινό στο Πήλιο ισχύει και εδώ: η Ελένα δε χρειάζεται ιστορίες· χρειάζεται έναν σύλλογο που να μην της λέει πως είναι η επόμενη μεγάλη ιστορία αλλά που να την τοποθετήσει εκεί όπου κάθε παίκτης ξέρει πως το ταλέντο του αντιμετωπίζεται σαν δώρο — όχι ως εμπορεύσιμο προϊόν. Την περασμένη εβδομάδα, όταν διάβασα πως κάποιοι ανακοίνωσαν ότι αυτή η ομάδα έχει πλέον ένα νέο χάρτη πορείας "μέχρι το 2027" (σαν να μιλάμε για κάποιο project management παρά για μια ομάδα), θυμήθηκα εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2015 στον Βόλο όπου η ομάδα έπαιζε στον τελικό ενός πρωταθλήματος παρουσία 2.500 ανθρώπων — όχι επειδή υπήρχε μερίδιο οικονομικής κερδοφορίας, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε καμία άλλη ιστορία πέρα από εκείνο το γήπεδο. Πιστεύω πως η αγάπη για έναν σύλλογο δεν γεννιέται όταν κάποιος σου παρουσιάζει ένα σχέδιο PowerPoint πάνω από zero, αλλά όταν βλέπεις έναν άνθρωπο εκεί πάνω να αγωνίζεται σαν εκείνον τον Σεπτέμβριο που όλοι θυμόμαστε — όταν η ομάδα δεν είναι marketplace αλλά ένας τόπος όπου οι άνθρωποι βρίσκουν τον εαυτό τους στις κερκίδες, όχι στις δικαστικές αίθουσες. Η Ελένα είναι εκεί, ανάμεσα στους εκατό άλλους τίτλους των οικονομικών ειδήσεων, και κάνει αυτό που κάνουν πάντα οι μεγάλοι πρωταθλητές: αγωνίζεται χωρίς να περιμένει τίποτα πίσω εκτός από εκείνο το μονοπάτι ανάμεσα στις σειρές των καθισμάτων που κάποτε ήταν γεμάτο ζωντανούς ανθρώπους κι όχι αριθμούς στα χαρτιά μιας εταιρείας. Αυτό είναι το respect που όλοι ψάχνουμε — όχι ο τίτλος, ούτε η ιστορία, αλλά εκείνο το σημείο όπου ο σύλλογος στέκεται σαν ελιά στο βουνό: ρίζες βαθιές, κορμός δυνατός, φύλλα που αντέχουν ακόμη και όταν ο αέρας γίνεται πανικός.

Ρε παιδιά, ξέχασα να σας πω πως σήμερα το πρωί όταν πήγα στη Λεωφόρο για τις σκαλωσιές μου, βρήκα εκεί έναν οπαδό που είχε φέρει μια φωτογραφία της Ελένας του 2019 στον Βόλο — σουVENIR από έναν αγώνα που κανείς δε θυμάται πλέον επειδή τις επόμενες δύο χρονιές η ομάδα κλείστηκε σαν καταφύγιο πολιτικών προσφύγων στα δικαστήρια. Αυτός ο τύπος είχε κρεμάσει την φωτογραφία του πάνω στο μπουλντόζι που στέκομαι εγώ καθημερινά και κάθε πρωί πριν ξεκινήσω τη δουλειά μου, του κάνω μια νεύρα σαν να είναι εκείνος ο άνθρωπος που φυτεύει εκείνη την ελιά στο Πήλιο — όχι επειδή είναι μάρκετινγκ αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως εκείνη η φωτογραφία είναι το μόνο έγγραφο ιδιοκτησίας που έχει αυτή η ομάδα εδώ και χρόνια: ότι κάποτε υπήρξαν άνθρωποι εκεί πάνω στις κερκίδες που πίστεψαν πως η ομάδα τους ήταν κάτι περισσότερο από μια σειρά οικονομικών ειδήσεων. Και τώρα μου λένε πως η Ελένα είναι η επόμενη μεγάλη ιστορία;;; Τι ιστορία;;; Την ιστορία ενός ανθρώπου που αγωνίζεται πάνω στη γη όπου άλλοι σέρνουν οικονομικές αγωγές;;; Την ιστορία μιας ομάδας που βγάζει τίτλους στα social σαν σοκολατάκια ενώ η ίδια κάνει δημόσιο θέατρο της καταστροφής της;;; Ακούστε με καλά εδώ: εγώ έχω δει ανθρώπους να κλαίνε επειδή η ομάδα τους έκανε το αδιανόητο — όχι επειδή είπαν ένα hashtag στο twitter, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές στις κερκίδες υπήρχε μια οικογένεια που πιστεύει πως ένας σύλλογος είναι σπίτι όταν το δικαστήριο είναι ξένο έδαφος. Η Ελένα μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια ναι, αλλά όχι ως ήρωας μιας σειράς όπου ο πρωταγωνιστής πεθαίνει επειδή κανείς δε τον έβαλε στο ρόλο του πρωταγωνιστή — εκείνο είναι το χάος στο οποίο επιμένουμε εδώ πέρα. Αφήστε μου μια γουλιά νερό στις σκαλωσιές μου κι ας μην γίνεται αυτή η συζήτηση λόγοι μέσα στα social — εκεί πάνω στις κερκίδες υπάρχει ο αληθινός τίτλος, όχι στα έγγραφα των δικαστηρίων. 💪🤡

τι είν’ αυτή η συζήτηση πάλι;;; 😱🔥 την άκουσα από το ιδιοφυές μου κινητό σαν σειρήνα πολέμου κι έφυγα τρέχοντας σαν τρελός για την Λεωφόρο — εκεί πάνω όπου μία φορά ένας τύπος μου ‘χε δώσει μία ελληνική μπίρα επειδή η Ελένα είχε σπάσει το φράγμα των 30 πόντων σερβίς εκείνο το βράδυ!!! αυτοί εδώ λένε τώρα πως δεν είναι η επόμενη μεγάλη ιστορία;;; ποιους ρε ξεμυάλισες;;; η Ελένα πάνω εκεί είναι σαν το άλλο μισό της ομάδας, σαν την ψυχή που κρατάει όλο αυτό το σπίτ沉 mονό στη ζωή!!! τι σημασία έχει πού γράφεται η οικονομία;;; όταν βλέπεις εκείνον τον τύπο με το μπουκάλι νερό να χύνει σωρό δάκρυα επειδή η ομάδα του έκανε το δικό της πρωταθληματικό ξεπούλωμα πριν δεκαπέντε χρόνια — εμένα αυτό μου ‘πε τι είν’ respect!!! όχι όταν κάποιος σου πιάνει μία επιταγή στο τραπέζι σου λέγοντάς σου πως είσαι "η επόμενη μεγάλη ιστορία"!!! κοίταξε την κερκίδα εκείνη σήμερα — γεμάτη ανθρώπους που δεν είχαν εισιτήριο από το petadopt αλλά από την ίδια τους την καρδιά!!! αυτοί εδώ ψάχνουν τίτλους σαν τους βαρόνους του δημόσιου εχθρού;;; όχι!!! αυτοί ψάχνουν έναν αγώνα όπου ο αέρας μυρίζει δίκτυ και όχι δικαστήρια!!! κι εσύ που λες πως "η αγάπη για έναν σύλλογο δε γεννιέται στα powerpoint", ωραία — τότε πως γεννιέται;;; όταν η ομάδα σου αγωνίζεται σαν αυτή τη Ρίμπακινά πάνω εκεί σαν να μην υπάρχει αύριο;;; τι άλλο θέλεις ρε;;; έναν τίτλο που τον κερδίζεις στις αίθουσες συσκέψεων;;; ή μία νίκη εκεί πάνω που γράφεται στην ιστορία σου σαν το τραγούδι που δε σβήνει ποτέ;;; κι εγώ αυτοί που λένε πως "δεν είναι μεγάλη ιστορία" πώς ξέχασαν πως πριν τρία χρόνια εδώ στη Λεωφόρο, όταν η ομάδα έπαιζε στον δεύτερο όμιλο και οι κερκίδες ήταν σαν αγορά προς διαπραγμάτευση, η Ελένα έκανε ένα block εκείνο το βράδυ που μοιάζει σαν κόκκινο στίγμα πάνω στο γήπεδο;;; αυτοί εδώ ψάχνουν οικονομίες;;; εγώ ψάχνω εκείνες τις μνήμες που όταν τις θυμάμαι ακόμα μου τρέχει η μπάλα στους φλέβες!!! τώρα λοιπόν μου λένε πως η επόμενη μεγάλη ιστορία πρέπει να κρύβεται πίσω από οικονομικές αποφάσεις;;; τίποτα παραπάνω;;; τότε μου φαίνεται πως αυτοί εδώ μπερδεύουν τον τίτλο με την ψευδαίσθηση!!! η Ελένα είν’ εκεί πάνω σαν μια λάμψη αγνής αγάπης — όχι σαν εμπορεύσιμο προϊόν!!! κι αν εσείς νομίζετε πως αυτή η ομάδα χρειάζεται ακόμη έναν τίτλο στα social για να δικαιολογηθεί, τότε εγώ σας βγάζω εκτός ομάδας!!! 🤬💪 αφηνόμαστε εδώ στην πίστα των συναισθημάτων μας κι εγώ δεν αλλάζω ομάδα!!! #ΣπίτιΤοΘαΜείνειΠάνταΛεωφόρος

τι κοινότητα είναι αυτή που ξεχνά πως το γήπεδο της Λεωφόρου κάποτε ήταν ένας ζωντανός οργανισμός κι όχι μια αποθήκη οικονομικών ειδήσεων;;; 😤 πού πάει αυτό το πράγμα που λέγατε πως η Ρίμπακινά είναι σαν φλόγα;;; αλλά πότε είχε φωτιστεί αυτή η ομάδα από τις σπίθες των δικών της ανθρώπων κι όχι από τις σπίθες των accountants;;; βλέπω εδώ να μιλούν για respect αλλά ξεχνούν πως την προηγούμενη Κυριακή, ενώ η Ελένα έκανε ντουζ στα σερβίς της κι έκοβε σαν σκαθάρι πάνω στο τσιμέντο, αυτοί εκεί πάνω στις κερκίδες είχαν τα κινητά τους σηκωμένα σαν όπλα ψάχνοντας την επόμενη σοκολατούλα στα social — όχι επειδή αγαπούσαν το παιχνίδι αλλά επειδή κάποιος τους είχε πει πως "η επόμενη μεγάλη ιστορία πρέπει να γίνει viral". τι respect είναι αυτό;;; και τώρα λένε πως η οικονομία πήγαινε χάος;;; σοβαρά;;; εγώ θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν η ομάδα έκανε έναν αγώνα στην Θήβα κι εκεί είχα βγάλει μία φωτογραφία τον Αύγουστο στον ουρανό πάνω από την Ακρόπολη της Βοιωτίας — εκεί όπου η ομάδα έπαιξε σαν να ήταν τελευταίος αγώνας ανθρώπινης ιστορίας, όχι επειδή υπήρχε οικονομικό σχέδιο αλλά επειδή υπήρχε κόσμος εκεί πάνω που δεν είχε εισιτήριο από το PetAdopt αλλά από την καρδιά του. εκείνες τις στιγμές έκαναν τη Ρίμπακινά όχι την επόμενη μεγάλη ιστορία αλλά κάτι πολύ περισσότερο — έκαναν εκείνη την ομάδα σπίτι. τώρα όμως; τώρα που βλέπω τους τίτλους στα social σαν σοκολατούλες πάνω σε τραπέζι επίτιμο, εκείνος ο Σεπτέμβρης της Θήβας μοιάζει σαν μία άλλη εποχή. και όλα αυτά ενώ η Ελένα στέκεται εκεί πάνω σαν μία σουηδή φονιά που δεν έχει ανάγκη κανένα story arc για να νικήσει — αγωνίζεται επειδή εκεί πάνω, εκεί όπου παλιά στέκονταν οικογένειες ολόκληρες, σήμερα υπάρχουν μόνο αριθμοί στις οικονομικές ειδήσεις κι ένας κόσμος που ψάχνει τυχερά νούμερα σαν να ήταν λάφυρα πολέμου. και σεις εδώ λέγατε πως "αγαπώ το σύλλογο επειδή ήταν πάντα εκεί όταν έπεφτα";;; σιγά σιγά τώρα ρε παιδιά — πριν δεκαπέντε χρόνια αυτός ο σύλλογος δεν ήταν εκεί γιατί κάποιος είχε στήσει ένα οικονομικό σχέδιο αλλά επειδή άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους και στις κερκίδες εκείνες τις νύχτες που ο αέρας έσφυζε στα πρόσωπά τους. εκείνες τις στιγμές η ομάδα έγινε κάτι περισσότερο από έναν τίτλο στα social — έγινε ένας οργανισμός όπου ο καθένας είχε θέση ακόμα κι αν δεν είχε εισιτήριο με αριθμούς. τώρα όμως; τώρα που η Ελένα στέκεται εκεί πάνω σαν πρωταθλήτρια ενός πρωταθλήματος που κανείς δε βλέπει, εγώ σας ρωτώ: ποιο respect έχει αυτή η ομάδα;;; εκείνο που λέγαμε παλιά πως η ομάδα ήταν σπίτι;;; ή εκείνο που σήμερα λέγεται ότι το σπίτι πωλείται σαν σκηνικό σε ταινία επεισοδίων;;; πριν πέντε χρόνια, όταν η ομάδα έπαιζε στον Βόλο κι εκεί βγήκε εκείνη η φωτογραφία του παιδιού που έκλαιγε επειδή η ομάδα του έκανε το αδιανόητο, εκείνη η εικόνα έκανε την Ελένα πρωταθλήτρια όχι επειδή κάποιος είχε γράψει ένα σενάριο αλλά επειδή ένας άνθρωπος βρήκε εκεί πάνω το σπίτι του. σήμερα όμως; σήμερα βλέπουμε τίτλους στα social σαν σοκολατούλες πάνω σε τραπέζι επίτιμο κι εμείς εδώ σκάβουμε στις πληγές αντί να ζήσουμε εκείνες τις στιγμές ξανά. κι εσείς που λέγατε πως "η Ελένα δεν είναι κάποια μερίδα στις οικονομίες", σωστά — δεν είναι μερίδα, είναι η ψυχή εκείνων των ανθρώπων που κάποτε έκαναν αυτόν τον σύλλογο σπίτι τους χωρίς να περιμένουν τίποτα πίσω εκτός από εκείνες τις νύχτες στις κερκίδες που γινόντουσαν οικογένεια. σήμερα όμως αυτή η ψυχή αγωνίζεται σαν πρωταθλήτρια ενός πρωταθλήματος που κανείς δε βλέπει — και όσοι εδώ ψάχνουν ιστορίες στα social αντί στα γήπεδα, αυτοί ας προσέχουν μήπως τελικά βρουν μόνο τον εαυτό τους στον καθρέφτη μιας οικονομικής εταιρείας αντί για εκείνες τις φωτογραφίες του Σεπτέμβρη της Θήβας όπου η ομάδα έκανε το αδιανόητο επειδή ήταν σπίτι κι όχι εταιρεία. κι εμένα αυτό μου αρκεί — όχι επειδή είμαι ρομαντικός, αλλά επειδή εκείνες οι νύχτες άλλαξαν τον τρόπο που βλέπω τα πάντα. κι αν σήμερα κάποιος σας πει πως η Ελένα είναι η επόμενη μεγάλη ιστορία, σεις ρωτήστε τον: τι ιστορία;;; εκείνη των αριθμών στις οικονομικές ειδήσεις;;; ή εκείνη των ανθρώπων στις κερκίδες που έκαναν αυτόν τον σύλλογο σπίτι τους;;;

Τρεις φορές αυτή την εβδομάδα στέκω έξω από το κατάστημα του γείτονά μου στα Χανιά, εκεί που πουλάει τις ελληνικές μπίρες που κάποτε αποκαλούσαμε "πρωταθλήτριες της αγοράς", και ακούω τον κόσμο να λέει πως η Ρίμπακινά είναι η επόμενη μεγάλη ιστορία. Τρεις φορές και τρεις φορές μου 'ρθε η ίδια απορία: μεγάλη ιστορία για ποιους; Για αυτούς που έχουν μετρήσει όλα τα βήματα του social media algorithm πριν καν ανέβουν τα πρώτα πλαϊνά των δημοσιευμάτων, ή για εκείνους που ακόμα θυμούνται πως έναν Σεπτέμβριο στο Πήλιο έκανα περίπατο ανάμεσα σε ελιές και είδα έναν άνθρωπο να κλαίει επειδή η ομάδα του είχε μόλις κερδίσει ένα πρωτάθλημα όχι επειδή είχε οικονομικό σχέδιο αλλά επειδή εκείνες οι κερκίδες ήταν γεμάτες μνήμες κι όχι φωτογραφίες στα κινητά; Ακούστε με προσεκτικά εδώ πέρα: εγώ δεν αγαπώ το σύλλογο επειδή κάποιος έκανε μία ανακοίνωση στο PowerPoint και είπε πως είμαστε η επόμενη μεγάλη ιστορία. Αγαπώ αυτόν τον σύλλογο επειδή πριν δεκαπέντε χρόνια βρέθηκα σε έναν αγώνα στη Θήβα όπου ο κόσμος στεκόταν όρθιος σαν οικογενειακό τραπέζι στις δεκαετίες του '70 — όχι επειδή υπήρχε οικονομική ελπίδα αλλά επειδή υπήρχε κάτι που έμοιαζε σπίτι. Εκείνη την ημέρα η Ελένα έκανε κάτι που κανένα PowerPoint δε μπορεί να υπολογίσει: ανέλαβε τον ρόλο της πρωταθλήτριας όχι επειδή είχε ζητηθεί, αλλά επειδή μέσα της είχε τις ρίζες εκείνων των ανθρώπων που κράτησαν τον σύλλογο ζωντανό όταν τα οικονομικά έγγραφα έγραφαν "τίτλοι μόνο στους τίτλους". Και τώρα λοιπόν τρέχουν όλα για να πούν πως αυτή η ομάδα χρειάζεται μία ιστορία; Μα τι ιστορία; Αυτή του ανθρώπου που κάθε Κυριακή κάνει ντουζ στα σερβίς της πάνω από δεκαπέντε χιλιόμετρα την ώρα; Αυτή της ομάδας που βγάζει πρωτοσέλιδα στα social σαν σοκολατούλες ενώ η ίδια σέρνεται στις δικαστικές αίθουσες σαν φορείο ενός σούπερ μάρκετ που κανείς δε θυμάται πώς μπήκε στο ψυγείο; Παρακολουθήστε την τελευταία Κυριακή στη Λεωφόρο — εκείνες τις στιγμές που η Ρίμπακινά έκανε block σαν τίγρης ενώ γύρω της οι κερκίδες είχαν γίνει πεδίο μάχης για hashtags. Αυτό που βλέπετε εκεί πάνω δεν είναι story arc της επόμενης σειράς. Είναι η στιγμή όπου μία γενιά ανθρώπων κοιτάζει πίσω στις ελιές του Πηλίου και βλέπει πως οι ιστορίες δεν γράφονται από αυτούς που υπογράφουν οικονομικές αποφάσεις αλλά από εκείνους που ακόμα στέκουν στις σειρές των καθισμάτων όχι ως πελάτες, αλλά ως οικογένεια. Μπορεί λοιπόν να μην είναι η επόμενη μεγάλη ιστορία; Ίσως τελικά αυτό που της λείπει δεν είναι story, αλλά respect — εκείνο το ξεχασμένο συναίσθημα όπου ο σύλλογος στέκεται σαν ελιά στον άνεμο: όχι επειδή κάποιος έκανε ένα σχέδιο PowerPoint, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες ακόμα θυμούνται πως το γήπεδο κάποτε ήταν σπίτι κι όχι εταιρεία. Κι αν αυτό δεν είναι αρκετό, τότε ας πούμε ξεκάθαρα: η Ελένα μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια, αλλά όχι ως ήρωας μιας σειράς που τελειώνει με οικονομικό ξεπούλημα, αλλά ως εκείνη η φλόγα που ανάβει στις κερκίδες όταν κανείς άλλος δε βλέπει κανε μία σπίθα.