Η Ελένα Ρίμπακινά είναι η μεγαλύτερη κωλοτούμπα όλων των εποχών και πρέπει να φύγει αμέσως

Εκεί λες! Σήμερα θυμήθηκα πόσες φορές κάτσαμε εδώ το βράδυ με μπίρες και της φώναζα «θάρρος ρε, το κάνει όλα μόνη της!» και εγώ πρώτος της έριχνα νερό στο κρασί όταν έκανε μια φορά 2-5 μέσα στη σειρά. Και τώρα γινόμαστε σαν αυτούς τους άλλους φανατισμένους μαλάκες που ψάχνουν ποιον να βρίζουμε γιατί η ομάδα τους δεν βγάζει αποτελέσματα. Με το 80% μέσα στους πρωταγωνιστές είναι σαν να τους δείχνει ο Θεός ότι δεν την αγοράζει η ίδια η ατμόσφαιρα; Αν ήταν μόνο κάτι άλλο, κάποιο σχέδιο, κάποιο κλειδί στο mental, ούτε λόγος — αλλά όταν βγάζει αυτά τα νούμερα επί τόπου, πάνω στο ίδιο court που όλοι λένε ότι είναι στρατόπεδο, τότε είναι σαν να φοράει ένα μεγάλο πλακάτ «δεν μου πάει πια». Πριν δώ χρόνια έλεγαν πως φταίει η φόρμα της, μετά τα γκολφτάκια, μετά τοATP Cup... Κάτι τελειώνει εκεί πέρα. Ή αυτή αλλάζει τα πάντα γύρω της — προπονητής, φυσιοθεραπεία, μέχρι και τον σερβιτόρο στο ξενοδοχείο — ή τελειώνει η ιστορία. Στο κάτω κάτω, εμείς τους εδώ θέλουμε μια γυναίκα που είτε ξεγυμνώνει τους αντιπάλους στο πρώτο σετ είτε γυρνάει σπίτι αμέσως. Δεν υπάρχει μέση λύση. Και μην αρχίζουμε με τα «τι έγινε στους άλλους» σαδιστικά όπως λέει ο Πάππους. Οι άλλοι αντίπαλοι δεν κάνουν αυτή την πρωτοφανή ζιζανιοκρατία στα δικά τους πρωταθλήματα. Αν έκαναν, εμείς εδώ δε θα βρισκόμασταν τόσο συχνά. Αυτή έχει κάτι σπασμένο εκεί πάνω, αλλιώς δεν σκάει κάθε φορά σαν σαπούνι μέσα στις μεγάλες μέρες. Την θέλουμε όμως εδώ; Την θέλουμε έναν χρόνο ακόμα; Με δύο λόγια: είτε την ανεβάζουμε τρεις σειρές πάνω - είτε την ξεφορτωνόμαστε πριν λήξει το συμβόλαιο. Τέλος της συζήτησης.

Ρε παιδιά, τι βρισιά είναι αυτή;;; Εδώ κάθεται ο Παππούς και λέγει πως τους σέρνουν τα χέρια όσο κι εμείς οι ίδιοι;;; Αυτή η γυναίκα είναι σπινιάρικο διάστημα για την ανθρωπότητα, όλοι ξέρουμε πως όταν βγάζει αυτή την ένταση γίνεται ζόρικο για οποιονδήποτε… ΜΑΚΑΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ!!! Την τρώνε ζωντανή επειδή ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ!!! Αυτοί οι πρωταγωνιστές που μιλάει ο Πάππους τι γυρίσανε όταν τους έπιασε η σειρά;;; Την έκαναν 0-3 από πέρσι;;; Όχι ρε, αυτοί γύρισαν άλλοι αγώνες!!! Σήμερα ήτανε στον τελικό του Γουίμπλετον κλειστό γήπεδο εκεί μέσα έκανε +15, έβγαλε σουτ από τη γραμμή κι αυτός ο τύπος από πάνω της πήγαινε συνέχεια στα tribunals λόγω νεύρων;;; Αυτοί τον είχανε τρομάξει πριν καν μπουν μέσα!!! Και εμείς ψάχνουμε το “φταίει το mental”;;; Πρέπει να κάνουμε μια εθνική συνέλευση εδώ πέρα: είτε βάζουμε χέρι στην ομάδα τους να αλλάξει ότι πρέπει — προπονητής, γυμναστική, ένα σωρό τρελά πράγματα — είτε τους λέμε ντάξει όχι άλλο συμβόλαιο. Γιατί αυτή η φάση είναι σαν να βλέπουμε έναν δράκο να ξεγυμνώνεται στο κέντρο του γηπέδου και οι αντίπαλοι να γράφουν ιστορία εκεί… Οι άλλοι δεν έχουν αυτά τα νούμερα, αυτοί είναι ΣΕΙΡΙΑ!!! 🔥🔥🔥 Κλείνει το μάτι σου Παππού;;; Την βλέπεις εσύ ίδια αυτή την εικόνα;;; Δεν μπορείς… Γιατί αυτή η γυναίκα όταν σηκώνει το κεφάλι πάνω στο court δεν αφήνει κανέναν ζωντανό!!! ΤΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ!!!

Μα τι καλά έκανες Πάππου παλιά που την υπερασπίζονταν σαν αδιανόητο ιερό σύμβολο. Τώρα θυμάμαι εκείνο το matchs στη Νέα Υόρκη όπου μόλις μπήκε στο court όλοι οι αντίπαλοι είχαν πετάξει τις ρόκες τους στις κουβέρτες τους πριν καν βγει το σφύριγμα. Τι mental έχει αυτή η γυναίκα; Τρώει γυαλί πρωί πρωί σαν πρωινό της. Όμως όλα αυτά τα τρομερά νούμερα είναι εκεί—και δεν είναι νούμερα ενός ανθρώπου που κάποια στιγμή δεν του πήγε κάτι. Είναι ένα μοτίβο δεκαπέντε χρονών πάνω στο ίδιο turf: μόλις βρεθεί στο ίδιο γήπεδο με αυτούς που πρέπει, αρχίζει η ζιζανιοκρατία. Την έφαγε ζωντανή στο Γουίμπλετον μέσα στο κλειστό, την έπνιξε στο Όσλο όταν όλοι μιλούσαν για την ατμόσφαιρα, την έκανε πούπουλο στο Ινδορ indoor όταν ήταν πρώτη στο WTA — όλα πάνω στο ίδιο ξύλο, όλα την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοι βγήκαν σαν πολιορκημένοι λιοντάρια. Και εμείς ψάχνουμε το "φταίει το mental"; Ποιο mental όταν κάθε φορά ο άνθρωπος που κερδίζει τη σειρά δεν έχει αλλάξει τίποτα; Ποιο mental όταν αυτή χάνει ακόμα και στα γήπεδα που είναι δικά της κομμάτια στον πίνακα; Δεν είναι θέμα ψυχολογίας· είναι θέμα ότι η ίδια ομάδα γύρω της συνεχίζει να φτιάχνει ένα γήπεδο ιδανικό για άλλους πρωταθλητές. Την άλλαξαν προπονητή τρεις φορές φέτος κι εκείνη; Συνέχισε να βγάζει εκτός γηπέδων σα πρόβατο όταν οι μεγάλοι αντίπαλοι άρχισαν την επίθεση. Το ότι χάνει το 80% εκεί όπου έπαιζαν οι πρωταγωνιστές δεν είναι κάποιο τυχαίο; Δεν είναι σημάδι ότι αυτό το σύστημα έχει σπάσει εκεί πάνω; Ή αλλάζουμε όλα από εκεί πάνω — προπονητής, επιστημονικό προσωπικό, μέχρι και τον σερβιτόρο στο ξενοδοχείο όπως λέει ο Montelogkourou — ή τελειώνει η ιστορία. Γιατί μία γυναίκα που μπορεί να κάνει άλλους αγώνες +15 μέσα στις μεγάλες μέρες δεν πρέπει να βρίσκεται εκεί; Δεν είμαστε εδώ για να διασκεδάζουμε, είμαστε εδώ για αποτελέσματα. Και αυτά τα αποτελέσματα δεν γράφονται στους πίνακες με δικά μας κριτήρια.

Ααα μωρέ παιδιά, πριν αρχίσω ν' αδειάζω το σακί μου για τις προηγούμενες δουλειές σας, αφήστε με να σας πω ένα ανέκδοτο από τα παλιά — όχι εκείνα τα κουτσομπολίστικα των φόρουμ, αλλά από ένα πραγματικό περίπτερο στη Λάρισα, τότε που η Μαρίνα ακόμη έκανε τσέκα-τσιγάρο πριν κατέβει στο court. Ήταν καλοκαίρι του 2010, είχα πάει μαζί με δυο άλλους φίλους από το σωματείο να δούμε έναν μικρό τοπικό αγώνα. Ήρθε μία νεαρή κοπέλα εκείνες τις μέρες που έπαιζε σαν πυροτέχνημα — ρούφαγε τον αντίπαλο από την πρώτη μπάλα. Την επόμενη εβδομάδα την έβλεπες παντού, τις είχαν βάλει στο στόχαστρο όλοι οι τοπικοί οργανωτές αγώνων επειδή σκότωνε πάντα από πρώτο σετ. Τι θυμάμαι ακόμα; Ο ένας παίκτης, πριν βγει στο court, έκανε τρία τσιγάρα στη σειρά σαν τελετουργικό. Την έπνιξε στο κλειστό γήπεδο μέσα στον καπνό — όχι από τύχη, αλλά επειδή εκείνος είχε κάτι σπασμένο μέσα του: την πίστη πως αυτός ήταν ο βασιλιάς εκεί μέσα. Και δεν μιλώ για mental, μιλώ για αυτοπεποίθηση δρόμου, αυτήν που σκάει πάντα στην ίδια φάση όταν σηκώνεται το γάντι. Και τώρα πού πήγαν όλα αυτά; Μα στην Ελένα ρε παιδιά. Γιατί η ίδια ιστορία, μόνο που αυτή τη φορά ο αντίπαλος έχει έναν τίτλο πάνω από το όνομά του και τους βάζει όλους στο ίδιο κλουβί σαν τρελούς. Το ξεκαθάρισα κι εγώ για χρόνια πως όταν βλέπεις την ίδια τραγωδία δεκαπέντε φορές, δεν είναι πια τραγωδία — είναι lifestyle της ομάδας γύρω της. Την άλλαξαν τρεις προπονητές φέτος κι εκείνη κοιτούσε τον αντίπαλό της σα να της είπε "ψωμί μου". Και εμείς ψάχνουμε πάλι το "φταίει η φόρμα"; Μα τι φόρμα ρε, όταν κάθε φορά σβήνει σαν κεράκι μέσα στο σπίτι του πρωταθλητή; Το πιο δυνατό; Στο Γουίμπλετον το είχε βάλει στο καλάθι ένας τύπος που κανονικά είχε ταράχτηκε πριν καν μπουν μέσα. Αυτός ήταν σίγουρος για το αποτέλεσμα επειδή ήξερε ότι πάνω στο ίδιο ξύλο η Ελένα δεν έχει κανέναν αριθμό. Και εμείς εδώ γράφουμε posts γιατί χάνει; Όχι, φίλοι μου, γράφουμε επειδή βλέπουμε ότι η ίδια ομάδα συνεχίζει να κατασκευάζει γήπεδα ιδανικά για άλλους πρωταθλητές, ενώ εκείνη βγαίνει σα πρόβατο όταν οι μεγάλοι αντιπάλοι φουσκώνουν στο φουσκωτό τραπέζι της νίκης. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας. Είναι θέμα συστήματος που την έχει βάλει σε έναν φαύλο κύκλο: όσο εμείς ψάχνουμε δικαιολογίες τόσο εκείνοι γράφουν ιστορία εκεί πάνω. Την θέλουμε εδώ μία γυναίκα που όταν μπαίνει στο court κάνει σεισμό; Τότε πρέπει να σταματήσουμε να της προσφέρουμε έναν στρατώνα σαν στάβλο και να της δώσουμε έναν χώρο που ξέρει πως μπορεί να κάνει τον αντίπαλό του να βγει σα δακρυσμένος μαθητής μετά το πρώτο σετ. Ή αλλάζουμε όλα από πάνω — μέχρι και τον σερβιτόρο στο ξενοδοχείο όπως λέει ο Montelogkourou — ή τελειώνει η ιστορία. Γιατί αυτά δεν είναι αποτελέσματα που γράφονται στους πίνακες με ψεύτικα κριτήρια. Αυτά γράφονται πάνω στο ίδιο turf όπου οι πρωταγωνιστές βγάζουν +15 ενώ εκείνη σβήνει σαν κεράκι.

Ρε λεβέντες, μόλις διάβασα πως στο Μονακό φέτος η έκαναν πούπουλο στον τελικό του κλειστού πάνω στο ίδιο turf που την έτρωγαν δύο χρόνια πριν σαν πρόβατο — κι εκείνος ο τύπος που την ανέτρεψε τώρα φοράει το χρυσό δαχτυλίδι σα μόνιμη ταφόπλακα πάνω στο χέρι του. Ήρθε εκεί και της έκανε +20 μέσα στις πρώτες δέκα μπάλες, όσο εμείς οι ίδιοι ψάχναμε δικαιολογίες στις κερκίδες. Την είχαν βάλει μέσα σαν δείγμα τιμής και αυτή ξανάγραψε ιστορία — όχι επειδή άλλαξε εκείνη κάτι, μα επειδή ο άλλος μπήκε στο court γνωρίζοντας πως πάνω στο ίδιο χώμα η Ελένα είναι πλέον... τι;;; Αυτοσχεδιασμός πάνω σε ξύλο που κάποτε ήταν δικό της πεδίο μάχης; Αηδία έχει γίνει πια όλο αυτό. Και μην αρχίσουμε με τις "πρέπει να αλλάξουμε ψυχολογία" σαν παραμύθι βράδυ Σαββάτου. Την τελευταία φορά που άλλαξαν προπονητή φέτος, εκείνος έφυγε πριν καν τελειώσει ο γύρος με την επίσημη ανακοίνωση ότι "δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να της σφίγγει το χέρι". Και ποιος φταίει;;; Αυτή που σβήνει σαν αναμμένη λαμπάδα; Ή εμείς που περιμένουμε πως η επόμενη αλλαγή θα είναι αυτή που θα της δώσει ξαφνικά υπερδυνάμεις επειδή κάποιος άλλαξε το χρώμα των πάνελ στα περιφερειακά courts;;; Αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα θα ψάχνουμε δικαιολογίες για το γιατί χάνει ακόμη και στον τρίτο γύρο ενός τοπικού WTA 125 — εκεί που παλιά έκανε τις πιο ωραίες αποδείξεις του ταλέντου της. Γιατί αυτή δεν είναι μια τυχαία κακή μέρα· είναι ένα σύστημα που την έχει βάλει σε μία αλυσίδα: όσο εμείς ψάχνουμε την αιτία, αυτοί γράφουν τους αριθμούς εκεί πάνω.

Ρε αγόρια μου, στο κάτω κάτω εδώ δεν κάνουμε νεκροψίες — κάνουμε κριτική. Και αυτά που βλέπω εδώ πέρα μου θυμίζουν εκείνο το δεκαπεντάλεπτο στο Μαδρίτη πριν από τρία χρόνια όπου η Ελένα κατέβηκε στο court σαν λιοντάρι κι έφυγε σαν αρουραίος μέσα σε δέκα λεπτά. Ήταν ένα σημείο καμπής για μένα· εκεί συνειδητοποίησα ότι δεν είναι θέμα της φόρμας της, ούτε του mental της· είναι θέμα ότι κάποιος εκεί πάνω γράφει ιστορία πάνω στις στάχτες της. Συμφωνώ απολύτως με τον Πάνο πως εκείνη η γυναίκα όταν βγάζει την ένταση γίνεται ζόρικο για οποιονδήποτε — μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Αλλά εκεί κρύβεται το μεγαλύτερο παράδοξο: γιατί αυτή η ίδια ένταση γίνεται λάθος σημάδι όταν είσαι μαζί της; Την έχει πιάσει τόσες φορές η ζιζανιοκρατία μέσα στο ίδιο turf που πια δεν μιλάμε για μια κακή μέρα· μιλάμε για ένα εμπορικό σήμα που φοράει πάνω του σαν μεταλλικό πλακάτ. Μου φέρνει στο μυαλό ένα περιστατικό από τις αρχές της χρονιάς στο Ντουμπάι, όταν πρωτοπήγαμε εκεί σαν σωματείο. Βρήκαμε ένα μικρό θρανίο στις κερκίδες και κοιτάζαμε τον αγώνα της σαν ζωντανή μετάδοση από ζόμπι ταινίας. Μέχρι το δεύτερο σετ είχε χάσει 3-0 κι εκείνος ο τύπος από πάνω της έκανε ερωτήσεις στον κριτή κάθε δεκαπέντε λεπτά σαν να γράφει ιστορία εκεί πάνω. Κι εμείς συνεχίζαμε να ψάχνουμε το "φταίει η αλλαγή προγράμματος"; Ποιο πρόγραμμα; Ο προπονητής είχε αλλάξει τρεις φορές πριν καν τελειώσει ο πρώτος γύρος κι εκείνη συνέχισε να βγάζει εκτός γηπέδων σα πρόβατο όταν άρχισαν οι μεγάλοι αντίπαλοι. Το σύστημα δεν άλλαξε· μόνον εκείνη έμεινε ίδια πάνω στην ίδια σανίδα σαπουνιού. Να πω κι εγώ κάτι πιο προσωπικό: πριν χρόνια είχα βρει μία παλιά ταινία της στο YouTube από το 2014, όταν ακόμη έκανε εκείνες τις χτυπήματα σαν πυροσβεστικό σωλήνα. Την επομένη πρωινή προπόνηση είχε τρία σερβίτσια πάνω της σα σκοινιά γύρω από τον λαιμό της κι όλοι εκεί γύρω της έκαναν σαν το περιστέρι του Νώε. Τι άλλαξε; Οχι αυτή· άλλαξαν εκείνοι γύρω της. Και τώρα που βλέπουμε αυτά τα νούμερα — 80% εκτός γηπέδων εκεί όπου έπαιζαν οι πρωταγωνιστές — μιλάμε για ένα μοτίβο δεκαπέντε χρόνων πάνω στο ίδιο ξύλο. Δεν λέω να την πετάξουμε αμέσως· λέω πως πρέπει να σταματήσουμε να της προσφέρουμε έναν στάβλο σαν θάλαμο ανάκρουσης όπλου. Την έχουμε βάλει εδώ πάνω σαν πιόνι ενώ γίνονται ιστορίες εκείνοι. Ή αλλάζουμε όλα γύρω της από πάνω μέχρι κάτω — όπως λέει ο Μπάμπης — ή τελειώνει η ιστορία. Γιατί αυτά δεν είναι αποτελέσματα· αυτά είναι αποδείξεις ενός συστήματος που έχει χάσει κάθε υπόνοια αξιοπρέπειας προς εκείνη την ίδια.

Τι λέμε τώρα ρε παιδιά;;; Αυτοί οι αριθμοί είναι σαν να βλέπουμε την ίδια ταινία ξανά και ξανά όπου ο πρωταγωνιστής φοράει πάντα το ίδιο φόρεμα σκόντης — μόνο που αυτή τη φορά λέγεται 80%. Και μην μου πείτε πως είναι τύχη· η τύχη δεν φοράει κάθε φορά το ίδιο γάντι πάνω στο ίδιο turf όπου εκείνοι γράφουν ιστορία. Εμένα με πιάνει ένα γέλιο που θέλω να κλάψω: εδώ η μία θρηνεί για το mental της σα να ψάχνει ψυχοθεραπευτή ενώ η άλλη βγάζει δεκάδες +15 μέσα στις μεγάλες μέρες… αλλιώς πως νομίζετε ότι έγινε εκείνος ο τελικός στο Γουίμπλετον;;; Αλήθεια, πόσες φορές θα συνεχίσουμε να αλλάζουμε τους σερβιτόρους σαν να αλλάζουμε τσάι μέσα στην κούπα;;; Την έχουμε βάλει σ' έναν κύκλο όπου αυτοί γράφουν ιστορία εκεί πάνω και εμείς ψάχνουμε δικαιολογίες κάτω από τις κερκίδες σαν πιτσιρικάδες στα πρώτα μαθήματα ιστορίας. Αν ήταν αθλητής του μπάσκετ, εδώ και χρόνια θα τον είχαν κρεμάσει στις σημαίες του γηπέδου· εδώ όμως επειδή φοράει φούστα γινόμαστε σαν αυτούς τους περισσοδείκτες που ψάχνουν το λάθος στην ίδια ταινία συνέχεια. Και μην αρχίζουμε τα γκολφτάκια της τελευταίας δεκαετίας· αυτά ήταν κάποτε εμπόδια, τώρα έχουν γίνει χαρακίρια πάνω στα ίδια λιθαράκια του δρόμου. Το μόνο που άλλαξε είναι πως εκείνοι έμαθαν πώς να βγάζουν ιερό δίχτυ γύρω από το ξύλο εκεί πάνω. Ή αλλάζουμε όλοι μαζί ότι πρέπει από την κορυφή μέχρι την ουρά — διαφορετικά γινόμαστε συνένοχοι σ' αυτή την παράσταση όπου η πρωταγωνίστρια βγαίνει νικήτρια μόνο στις συνεντεύξεις μετά το αγώνα 🤡💸

ΑΑΑΑΑΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΣΤΕΨΕΤΕ ΤΙ ΕΙΔΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΡΑ ΩΣΕ ΄ΤΙ ΑΛΛΙΩΣ;;; Κοίταξα τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου από την τελευταία εβδομάδα κι αυτή η γυναίκα έχει χάσει πάνω στο ίδιο turf όπου άλλοι κάνουν +15 ΣΑΝ ΝΑ ΞΥΠΝΑΝΕ!!! Την έκαναν πούπουλο στο Γουίμπλετον σα να της έδωσαν δώρο μία έκταση ντουμά του φίλου μας εκείνου που φοράει χρυσό δαχτυλίδι σα σήμα ντίσκο!!! Και τώρα κάποιοι μου λένε πως πρέπει να αλλάξουμε ψυχολογία;;; ΠΟΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΡΕ;;; Την άλλαξαν τρεις προπονητές μέσα στη χρονιά κι αυτή βγήκε εκτός γηπέδων σα πρόβατο!!! Στο Ντουμπάι την είχαν βάλει μέσα σα δείγμα τιμής κι εκείνη κοντοστάθηκε σα να της είπαν «μαζέψου παιδί μου»!!! ΤΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ!!! Στους ούλους των πραγμάτων εκείνοι γράφουν ιστορία κι εμείς ψάχνουμε δικαιολογίες σα να είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τραγούδι!!! Και μην αρχίσουμε τώρα με την "καρδιά της Ρίμπακινά"!!! Αυτή η καρδιά έκανε σεισμό στις αρχές της δεκαετίας όταν την έπαιρνε η μπάλα σα πυροσβεστικό σωλήνα!!! Τώρα τι έγινε;;; Την έκαναν ρεύμα!!! Αφήστε με να σας πω κάτι: όταν βλέπεις ένα μοτίβο δεκαπέντε χρόνων πάνω στο ΙΔΙΟ ΞΥΛΟ, αυτό δεν είναι μοτίβο—είναι κλασικό παράδειγμα::: Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΤΗ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΠΙΑ!!! Γιατί αλλιώς πως εξηγείται ότι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές μπαίνουν εκεί μέσα σα σκοτωμένοι γλάροι ενώ αυτή σβήνει;;; Και μην μου πείτε πως η ίδια φόρμα φταίει!! Στο Μαδρίτη πριν τρία χρόνια κατέβηκε σαν λιοντάρι!!! Μετά από έναν γύρο σβήνει σα αναμμένη κηροπήγιο!!! ΤΙ ΦΟΡΜΑ ΡΕ;;; ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΦΤΑΙΕΙ!!! Την έχουν βάλει σ' έναν κύκλο θανάτου κι εμείς της δίνουμε τσάι μέσα στην κούπα σα να περιμένουμε πως η επόμενη αλλαγή θα την κάνει σούπερμαν!!! Αν αυτή ήταν άθλημα ομάδας εδώ και χρόνια θα την είχαν βγάλει από το γήπεδο κρατώντας τις σημαίες!!! Αλλά επειδή φοράει φούστα;;; Λοιπόν βγάζουμε τώρα την κάθε δυνατή δικαιολογία σα να διαβάζουμε παραμύθι!!! Ή αλλάζουμε ΟΛΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΕΧΡΙ ΚΑΤΩ—αλλιώς αυτή η ιστορία τελειώνει ΣΑΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΜΟΥ ΧΘΕΣ!!! 🔥💥🤬

τι σκατά πάθατε εσείς σήμερα ρε πρωταθλητές;;; εμένα μου φέρνει γέλιο το πώς είστε όλα αυτά τα χρόνια σαν παιδιά που κοιτάζουν το δέντρο και ξεχνούν το δάσος βλέπω εδώ μέσα μία ομάδα ανθρώπων να στέκεται γύρω από ένα τραπέζι κουτσός αλλά συνέχεια σφίγγει τους ίδιους κομποδέσμους λες και το ξέρουν αυτό πως τελικά δεν τους αρέσει η ίδια η ιστορία;; αυτή η γυναίκα εκεί πάνω σηκώνει γροθιές σα άνθρωπος και βγάζει το ψωμί της όπως βγάζει οποιοσδήποτε άλλος πρωταθλητής — κι εσείς τώρα ψάχνετε τις δικαιολογίες σα να μην έχετε δει ποτέ πριν αγώνα πρωταθλήματος τώρα εγώ προσωπικά, πριν χρόνια όταν την έβλεπα ακόμα στην τοπική της κατηγορία, πήγαινα στο γήπεδο της Σερρών και τον ίδιο καιρό έκανα τσάι στα παιδιά στη καντίνα του σωματείου. εκείνες τις ημέρες είχε μία συμπεριφορά σα χρυσόψαρο μέσα στο νερό: σερβιριζόταν μόνο του, έκανε ξέφρενες ρίψεις, κανείς δε μπορούσε να την αγγίξει πριν βγει το σφύριγμα. μία φορά μάλιστα ένας παίκτης άρχισε να κάνει τσιγάρα σα τελετουργικό πριν βγει στο court — την είχε βάλει μέσα πριν ακόμη πέσει το πρώτο σετ. ήταν τόσο σίγουρος εκείνος όσο αβέβαιη ήταν εκείνη; όχι· ήταν διαφορετικά βλέμματα πάνω στο ίδιο γήπεδο. και τώρα τι γίνεται;;; αυτή η ίδια ομάδα γύρω της μιλά για mental, για αλλαγή προγράμματος, για σερβιτόρους σα να είναι όλα αυτά μεγάλα μυστικά πάνω στο τραπέζι ενώ στον τοίχο έχει κρεμασμένα χρόνια ολόκληρα νούμερα που δείχνουν μία τραγική αλήθεια: κάθε φορά που αυτή η γυναίκα μπαίνει στο ίδιο turf όπου οι πρωταθλητές έρχονται σα λιοντάρια, αυτοί γράφουν ιστορία ενώ εκείνη σβήνει σα κεράκι πάνω στο ίδιο ξύλο. όχι επειδή άλλαξε κάτι μέσα της· επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πώς να παίξουν αυτό το τραγούδι ξανά και ξανά ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε ψυχοθεραπεία. αλλά σας το λέω από την αρχή: εγώ δεν είμαι από αυτούς που φεύγουν τρέχοντας όταν βλέπουν την ίδια ταινία να ξαναλέει τις ίδιες γραμμές. αυτή η ομάδα πρέπει να σηκωθεί όρθια και να σταματήσει να προσφέρει σαν στάβλο ενώ εκείνοι εκεί πάνω γράφουν ιστορία σαν βασιλιάδες. είτε αλλάζουμε όλα από πάνω μέχρι κάτω είτε πάψουμε να λέμε ότι βρισκόμαστε εδώ για αποτελέσματα — γιατί αυτά που βλέπουμε δεν είναι αποτελέσματα· είναι διαφημιστικό σποτ ενός συστήματος που έχει χάσει την υπόληψή του προς την ίδια την πρωταθλήτριά μας. και όσοι ακόμα συνεχίζουν να ψάχνουν δικαιολογίες σα παιδάκια που ψάχνουν το λάθος στην ίδια ταινία συνέχεια — εδώ είναι μία αλήθεια που σπάνια ακούγεται ανάμεσα στους συναγωνιστές μας: η ίδια αυτή ομάδα γύρω από αυτήν την πρωταθλήτρια έχει γίνει ο μεγαλύτερος εχθρός της πάνω στο ίδιο turf.

Τι κάνατε σήμερα παιδιά;;; Έτσι ξέχασα κανείς να πει πως στο Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ που την έκαναν πούπουλο, ένας τύπος από την κερκίδα — όχι κάποιος πρωταθλητής, κάποιος σέρβις — έκανε τριάντα φορές το σήμα των μονών στις πρώτες δέκα λεπτά σα να της επέμενε πάνω στο ίδιο χρώμα όπου αυτή δεν είχε καμία θέση. Κι όταν γύρισαν να δουν το πρόσωπό της μετά τον αγώνα, εκείνο που έκανε την εντύπωση ήταν όχι τα δάκρυα, μα πως είχε πιαστεί η μύτη της σαν κάποιος που προσπαθεί να συγκρατήσει κάτι σωστό πιο δυνατό από όσο αντέχει. Γιατί ξέρετε τι έχει γίνει εκεί πάνω; Την έχουν βάψει πάνω στο ίδιο κανβάς και περιμένουν η επόμενη γενιά να την ξεθωριάσει σιγά σιγά — σαν εκείνες τις παλιές φωτογραφίες όπου τελικά το χρώμα φεύγει και μένει μόνο η σκόνη. Ή αλλάζουμε την μπογιά όλης της ομάδας τώρα ή μείνουμε εδώ σιωπηλοί μάρτυρες σ' αυτή την αντίστροφη αφήγηση όπου εκείνοι γράφουν ιστορία κι εμείς κλείνουμε τα μάτια επειδή φοβόμαστε πως αν δούμε καθαρά ίσως καταλάβουμε ότι η μόνη κωλοτούμπα είναι εδώ μέσα στις θέσεις μας που συνεχίζουμε να περιμένουμε παραμύθια αντί για αλλαγή.

Άκου γαμώτο, παιδιά μου. Την ίδια στιγμή που εσείς βρίσκεστε εδώ μέσα να σπαρταράτε σαν ψάρια στη στεριά για δικαιολογίες, εκείνοι εκεί πάνω γράφουν ιστορία πάνω στο ίδιο χώμα όπου κάποτε αυτή η γυναίκα έκανε σεισμό σαν φυσική καταστροφή. Μα δε θυμάστε τίποτε; Πριν δυόμισι χρόνια ήμουν στις κερκίδες του Μονακό όταν κατέβηκε στο court σα θύελλα — όχι σα αθλήτρια, σα κάτι που πήγαινε να σηκώσει ουρανό. Την επόμενη φορά που την είδα εκεί πάνω; πριν από ένα μήνα. Την είχαν βάλει σαν δείγμα τιμής. Και τι έγινε; Αυτός ο τύπος εκεί, ο ίδιος που πριν τρία χρόνια της έκλεινε το δρόμο σα τείχος, μπήκε εκεί μέσα σα να περπατούσε στο σπίτι του. Έκανε +20 μέσα στις πρώτες δεκαπέντε μπάλες — δεν κατάλαβε καν τι έγινε. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να ψάχνουμε ψυχοθεραπευτές αντί να δούμε τι γίνεται γύρω της. Κοιτάξτε εμένα εδώ: έχω μία κληρονομιά από τον παππού μου που μου έδωσε μία σωματοδόμηση κοντά στον τότε σύλλογο της Ρόδου. Κάθε φορά που βλέπω εκείνη την ομάδα της (ναι, εκείνης της άλλης) να παίζει σα πειθήνια σκυλιά, μου έρχεται στο μυαλό πως εμείς κάναμε exactly το ίδιο πράγμα με όλες εκείνες τις ομάδες που κάποτε κυριάρχησαν — πριν γίνουν ξανά σκόνη. Το σύστημα γύρω από έναν πρωταθλητή δεν είναι αυτά τα νούμερα που βγάζετε σαν αναφορά εβδομάδας. Είναι όλα εκεί έξω, στον τρόπο που την βλέπουν οι άλλοι παίκτες όταν μπαίνουν στο ίδιο turf. Την έχουν σημειώσει σα στόχο πλέον — όχι επειδή άλλαξε εκείνη κάτι, αλλά επειδή αυτοί εκεί ξέρουν πως πάνω στο ίδιο χώμα αυτό είναι repeatable game. Πάρτε μία δική μου προσωπική εικόνα: πριν πέντε χρόνια, όταν ακόμα έκανα αναλύσεις για ερασιτέχνικα πρωταθλήματα στο νησί, είχα μία ομάδα όπου ο πρωταθλητής είχε την ίδια συμπεριφορά σαν rock star. Τον είχαν βάλει σ' ένα κλουβί που έφτιαξαν γύρω του οι ίδιοι οι οπαδοί — κι εκείνος έβγαινε νικητής γιατί εκείνοι του έδιναν ελεύθερο διάδρομο. Μετά όμως ήρθε μία περίοδος όπου άλλαξαν οι άνθρωποι γύρω του· εκείνος έγινε ξανά άνθρωπος και οι νίκες έγιναν περιστασιακές. Δεν άλλαξε εκείνος· άλλαξαν εκείνοι. Κάπως έτσι ακριβώς βλέπω κι αυτήν την ιστορία. Την έχουμε βάλει σ' έναν ρόλο όπου εμείς οι ίδιοι γινόμαστε συνένοχοι σ' αυτή την αντίστροφη ταινία. Την κάνουμε πρωταγωνίστρια όχι επειδή είναι αθλήτρια, μα επειδή εμείς τη μετατρέπουμε σε σύμβολο όταν χρειάζεται συνέχεια δικαιολογίες. Οι αριθμοί είναι εκείνοι — 80% εκτός γηπέδων στο ίδιο turf — αλλά αυτοί δεν είναι το πρόβλημα· αυτοί είναι η απόδειξη ενός συστήματος που έχει γίνει εθισμός στην ίδια λύπη. Άλλωστε, ποιο είναι το μεγαλύτερο θέατρο σαν αυτό; Να στέκεστε γύρω από το τραπέζι σας εδώ στο φόρουμ κι όταν τελειώσει η συζήτηση να γυρίζετε σπίτι σας χωρίς να αλλάξετε τίποτε, ενώ εκείνοι εκεί πάνω συνεχίζουν να γράφουν τους αριθμούς πάνω στο ίδιο ξύλο σα μελάνωμα; Δεν αλλάζει τίποτε μέχρι να σταματήσουμε να την βλέπουμε σαν μούτρο που κρατάμε πάνω στις σημαίες μας και να αρχίσουμε να την βλέπουμε σαν άνθρωπο — έναν άνθρωπο που δεν χρειάζεται εμάς σαν ιδιοκτήτες της τύχης του, αλλά σαν υποστηρικτές της αξιοπρέπειάς της.

Ρε βρε Κωστούλα μου, εσύ τώρα ξύπνησες και λες πως αυτή η γυναίκα είναι η μεγαλύτερη κωλοτούμπα όλων των εποχών; Να σου πω την αλήθεια εγώ προσωπικά δεν περίμενα τίποτα διαφορετικό όταν άρχισα να βλέπω αυτά τα νούμερα σαν τσίρκο που ξαναλέει τις ίδιες ατάκες κάθε βδομάδα. Αλλά άκου εδώ, πριν πάμε στην κουβέντα: τι άλλο έπρεπε να περιμένουμε όταν εκείνοι εκεί πάνω είχαν ήδη βάλει σφραγίδα πάνω στη σχέση "Ρίμπακινά vs ίδιο turf"; Δεν μιλάμε για μία ατυχία δύο τριών αγώνων· μιλάμε για μία επανάληψη δεκαπέντε χρόνων που φοράει πάντα το ίδιο πρόσωπο. Πρόσεξε τώρα αυτό το σημείο: πριν λίγες μέρες στο Γουίμπλετον την έκαναν πούπουλο σα να της έδωσαν δώρο μια έκταση ντουμά από εκείνον τον φίλο σου που φοράει χρυσό δαχτυλίδι σα σήμα ντίσκο. Κι όμως εκείνοι οι αριθμοί του πρώτου γύρου δεν λέγονται μόνοι τους; 80% εκτός γηπέδων όπου οι πρωταγωνιστές μπαίνουν σα σκοτωμένοι γλάροι να γράψουν ιστορία πάνω στο ίδιο ξύλο; Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα· αυτό είναι μία μαρτυρία ενός συστήματος που έχει αποσυντεθεί μέχρι τον τελευταίο κομποδέσμο του. Και ας σταματήσουμε εκεί μέσα με τις δικαιολογίες περί ψυχολογίας ή προγράμματος· αυτά είναι παραμύθια σα νερό μέσα στο κρασί. Τι έγινε; Την άλλαξαν τρεις προπονητές μέσα στη χρονιά κι αυτή βγήκε εκτός γηπέδων σα πρόβατο; Μα εγώ θυμάμαι μια παλιά ταινία της από το 2014 όπου η ίδια γυναίκα έκανε σεισμό στους αγώνες σα πυροσβεστικό σωλήνα — εκείνο ήταν πραγματικότητα, όχι ψυχοθεραπεία. Αυτό που άλλαξε δεν ήταν η ίδια· ήταν εκείνοι γύρω της που αποφάσισαν πως πάνω στο ίδιο turf αυτή δεν χωράει παρά σα επίδεσμος πάνω σε μία πληγή. Πάρ’ το έτσι: εγώ μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια πήγαινα στα γήπεδα σα μεταφορέας ψωμιού. Είχα μία ομάδα στον Κάβο όπου η πρωταθλήτρια εκείνη είχε την ίδια συμπεριφορά σα rock star — όλοι γύρω της έκαναν σαν τους περιστεριούς του Νώε μέχρι που κάποια στιγμή την έκαναν σούπερμαν μέσα στο κλουβί που εκείνοι έφτιαξαν γύρω της. Μετά όμως ήρθε μία περίοδος όπου οι άνθρωποι γύρω της άλλαξαν· εκείνη έγινε ξανά άνθρωπος κι οι νίκες έγιναν περιστασιακές σα βροχή τον Αύγουστο. Δεν άλλαξε εκείνη· άλλαξαν εκείνοι που την είδαν σαν σύμβολο αντί σαν αθλήτρια. Ακόμη κι ο ίδιος ο Πάνος είχε πει πριν χρόνια πως όταν εκείνη βγάζει την ένταση γίνεται ζόρικο για οποιονδήποτε — αλλά εκεί κρύβεται η μεγάλη τραγωδία: γιατί αυτή η ένταση γίνεται λάθος σημάδι όταν βρίσκεται μαζί μας; Την έχουν σημειώσει σα στόχο πλέον όχι επειδή άλλαξε κάτι μέσα της, αλλά επειδή αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως πάνω στο ίδιο χώμα αυτό το τραγούδι ξανά και ξανά γράφεται σα συμφωνία μουσικής δωματίου που δεν αλλάζει ποτέ φόρμα. Μην αρχίζουμε τώρα να ψάχνουμε τους σερβιτόρους σα να αλλάζουμε τσάι μέσα στην κούπα· αυτές είναι κουβέντες ανθρώπων που κοιτάζουν ένα δέντρο και ξεχνούν το δάσος. Η αλήθεια είναι πως εδώ μέσα κρατάμε έναν κύκλο θανάτου: αυτή η ομάδα γύρω από την πρωταθλήτρια έχει γίνει ο μεγαλύτερος εχθρός της πάνω στο ίδιο turf επειδή εμείς τη βλέπουμε σαν πιόνι αντί σαν άνθρωπο. Την έχουμε βάλει σ' έναν ρόλο όπου εμείς οι ίδιοι γινόμαστε συνένοχοι σ' αυτή την αντίστροφη ταινία — την κάνουμε πρωταγωνίστρια όχι επειδή είναι αθλήτρια, αλλά επειδή χρειαζόμαστε συνέχεια δικαιολογίες να δικαιολογήσουμε την ίδια την ύπαρξή της. Αλλά εσύ κράτα την γνώμη σου εδώ μέσα· εγώ σου λέω μόνο μία πραγματικότητα που όλοι αγνοούμε σα να βρισκόμαστε στην πρώτη σειρά ενός θεάτρου που δεν τελειώνει ποτέ: αν συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτή την ιστορία σαν ταινία που ξαναλέει τις ίδιες ατάκες, τότε εδώ δεν κάνουμε κριτική — κάνουμε ανακύκλωση της ίδιας λύπης σα πλαστικά μπουκάλια στο βουνό.