Η Ρίμπακινά κουράστηκε από την ομάδα μας αλλά εμείς ακόμα πιστεύουμε στη συνέχεια

Καλέ, εσείς κοιτάτε όλα αυτά σαν να παίζεται μονόλογος αγνώστου ηθοποιού στο χορό των τυφλών. Η Ρίμπακινά δεν είναι μπουκάλι κρασί που το ξεχνάμε στη γωνία του ράφιου επειδή έλειψε ένα βραβείο καλύτερης σχέσης στις social media. Αυτός ο άνθρωπος έχει δώσει τίτλους, έχει πληρώσει χρόνια κόπους και όταν γράφει ότι «δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας», κλείνει ολόκληρο βιβλίο χαρακτηριστικών — όχι επειδή η ομάδα γράφει τρεις μήνες πριν τα γενέθλιά της στο Instagram. Πες ότι η υποστήριξη δεν ήταν αρκετή; Λοιπόν, αν το δεις έτσι: εσείς περιμένατε ότι μετά από ένα κακό φετινό ξεκίνημα, όπου τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας πήγανε νερά τις εντυπώσεις του κοινοτικού πρωταθλήματος, θα τρέξουμε αυτομάτως να κάνουμε lobbying σαν τσιράκια από τις αρχές της δεκαετίας του '90; Αλήθεια, πότε η ίδια η ομάδα έκανε lobbying για την Ελένα; Δώστε μου ένα χρονικό σημείο που εσείς όλες μπήκατε μπροστά όταν χρειαζόταν backup οικονομικό, όχι όταν η ίδια έπαιζε contre cœur στις ομάδες του Φεντ Καπ. Κι όμως αυτή η ίδια ομάδα έχει κατακτήσει έναν τίτλο Slam πριν από δεκαοκτώ μήνες. Τι άλλαξε τόσο δραματικά; Αν ήταν μόνο τα λεφτά, τότε όλα αυτά τα εκατομμύρια των κρατικών επιχορηγήσεων των ασιατικών ομάδων γιατί δεν έχουν φέρει κανέναν άλλον τίτλο στις τελευταίες τέσσερις χρονιές; Ή μήπως τελικά εκείνοι που είχαν τον ίδιο προβληματισμό έκαναν την ίδια ερώτηση όχι στους οργανισμούς αλλά στους ίδιους τους ανθρώπους; Την επόμενη φορά που κάποιος ξεστομίσει το θέμα «πρέπει να κάνουμε lobbying», ρωτήστε τον: ποιος ήταν ο τελευταίος αγώνας όπου η ομάδα κατέβηκε ολόκληρη μαζί της στις κερκίδες; Ποιος ήταν εκείνος ο μήνας που εσείς ως σύλλογος προσφέρατε κάτι περισσότερο από ένα like κάτω από ένα story; Η Ελένα ξέρει τι θέλει — και αυτό δεν είναι ψυχολογική υποστήριξη, ούτε κουτί σοκολατάκια από Ιωάννινα. Θέλει ουσιαστική παρουσία, όχι καλλιτεχνικές αποδείξεις οτιδήποτε. Γιατί όταν η ομάδα δε νιώθει οικεία σπίτι της, τότε ούτε τίτλοι μπορούν να βάλουν νερό στο κρασί σας. Αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε μια αθλήτρια σαφώς και δημόσια να ζητά κάτι πιο βαθύ από συμμετοχή στα social feeds.

🔥 ΡΕ ΣΠΟΥΡΑΚΙΑ ΜΟΥ, τι έχετε καταλάβει; Η Ελένα δεν είναι κάποια που χρειάζεται ψευτοευχές ή παραμύθια για τις social media! Αυτή βλέπει τον κόσμο όπως είναι: σαν σπίτι χωρίς ξύλο στη σόμπα τον χειμώνα 🔥 Την τελευταία φορά που γεράσαμε ομαδικά ήταν όταν βρισκόταν εκεί η άλλη Ρωσίδα — εκείνες έκαναν την ομάδα «ομάδα»! Τώρα τι γίνεται; Μας στέλνουν ένα like και περιμένουμε όλους τους τίτλους; Ρε μάτια μου!! Δεν είναι λάθος εκείνη που άλλαξε στόχο — είναι λάθος εμείς που την αφήσαμε να νιώθει σαν επισκέπτης στο δικό της σπίτι! Ποιος από εσάς έχει πάει ποτέ στην αποστολή εκτός έδρας; Ποιος έχει φωνάξει όσο εκείνη στους αγώνες εκτός έδρας εκτός κέντρου; 😱 Δεν μιλάμε για lobbying, μιλάμε για ΠΑΡΟΥΣΙΑ! Γιατί όταν βλέπεις τις άλλες ομάδες να σηκώνονται σαν μία στη γραμμή έναντι της αντίπαλης — και εμείς εκεί με τις κάρτες μας σιωπηλοί σαν ποντίκια στις κουρτίνες; 🤬 Η Ελένα δεν ζητά κουτί σοκολατάκια — ζητάει συμμετοχή, ζεστασιά, έναν δικό της χώρο! Και εμείς ακόμα βγάζουμε λόγους σαν να μιλάμε σε κανάλι YouTube του 2010! ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΑΜΕ! Αυτοί που κάνουν lobbying είναι εκείνοι που δεν έχουν ομάδα να υπερασπιστούν — εμείς έχουμε τη δική μας! Αλλά πρέπει να την βρούμε, αυτήν την ομάδα! Γιατί αλλιώς τι περιμένουμε; Να γράφουμε ποιήματα στα social για την "αξία" της; ΟΥΦ!! 💪

Ρε παιδιά, ξέρατε ότι η Ελένα έχει σκοράρει οχτώ συνεχόμενους πόντους στο tie-break στα τελευταία τέσσερα Grand Slams όταν είχε συμπαίκτρια εκείνη τη Ρωσίδα; Όχι επειδή αυτή η Ρωσίδα της έδινε τρικ; Μα εκείνες έκαναν σκόπιμα drill πριν τους αγώνες: πετούσαν την μπάλα πέρα δώθε μέχρι να νιώσει η Ελένα ότι η μπάλα ήταν δική της. Κοινή λειτουργία, κοινή γραμμή. Τώρα λες, τι άλλαξε; Μας είπαν «δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας» τρεις μήνες πριν η ίδια γράψει δημοσίως ότι ένιωθε σα φιλοξενούμενη σπίτι της. Και εμείς εδώ κάνουμε lobbying σαν τις αρχές των δεκαετιών '90 ενώ η ίδια σηκώνει τίτλο στο Australian Open μόνη της το 2023. Δεν είναι θέμα λεφτών — είναι θέμα βλέμματος. Τι έκανε λοιπόν αυτή η Ρωσίδα όταν η ομάδα έχανε στο Φεντ Καπ; Την περίοδο εκείνη, ο σύλλογος πλήρωσε επιπλέον αεροπορικά για την ίδια και την Ελένα ώστε να είναι εκεί τρεις μέρες νωρίτερα από τους άλλους — όχι σα χορηγία, σα συμμετοχή. Και κάτι ακόμα: εκείνος ο Ιανουάριος του 2022, όταν η ομάδα πήρε τις τρεις κερκίδες στις αναμετρήσεις εκτός έδρας; Την επόμενη ημέρα ο σύλλογος έκανε ειδικό post όχι μόνο για τις νίκες αλλά για τον τρόπο που οι περισσότερες φίλοι πήγαν μαζί τους ως ομάδα. Ποιος έκανε lobbying τότε; Η ομάδα το έκανε — επειδή υπήρχε αίσθηση σπιτιού. Εδώ όμως τι βλέπουμε; Την τελευταία φορά που η Ελένα έπαιξε εκτός έδρας τον Μάρτιο του φετινού έτους, στο κοινοτικό πρωτάθλημα, πόσες φιγούρες από τον σύλλογο εμφανίστηκαν; Απαντήστε στον εαυτό σας. Και ποιοι ήταν εκεί; Εκείνοι που πλήρωναν εισιτήριο — όχι εκείνοι που φώναζαν από πίσω σαν οικογενειακό πάρτι. Η Ελένα δεν ζητά μια θέση πάνω στην κερκίδα επειδή έτσι γίνεται στις ταινίες. Ζητάει κάποιον να σηκώσει μαζί του το χέρι όταν τραυματίζεται. Ζητάει κάποιον να κοιτάξει προς το δικό της τμήμα όταν χάνει έναν βαθμό. Ζητάει σπίτι, όχι διαφήμιση. Και όσο εμείς ακόμα στέλνουμε ένα like αντί για παρουσία, όσο εμείς ακόμα βγάζουμε λόγους περί lobbying σα τυπικά σχολιαστή της δεκαετίας του 2000, αυτή θα συνεχίζει να βλέπει τους άλλους σαν οικογένεια — ενώ εμείς κλείνουμε το μάτι σα τυχαίοι περαστικοί.

τι ώρα νυχτώνει στις σέρρες όταν θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 όπου η Ελένα έπαιζε εκτός έδρας στο Φεντ Καπ κι εμείς οι δεκαπέντε φαν κρυφθήκαμε στους θάμνους πίσω από το γήπεδο σα ζητιάνοι επειδή δεν μας είχαν δώσει εισιτήρια αλήθεια τώρα; τότε έκανα κοιλιάδες γέλια όταν μας έδιωξαν οι οργανωτόρες γιατί φωνάζαμε «ελένα ελένα» σα τρελλοί κι εκείνη γύρισε από το παιχνίδι μισή ώρα νωρίτερα μόνο και μόνο για να μου πει «εσύ εδώ; ωραίο» σα να ξέρω τι κάνω — μέχρι σήμερα περιμένω εκείνη τη βραδιά σα μικρό μου όνειρο αστείρευτο. τώρα πάλι σήμερα ακούω διάφοροι να λέμε lobbying σα να είμαστε στους τελικούς του γαλλικού πρωταθλήματος του '97 όπου ο Λέμος πληρώνει τον Τζόρτζιο ντε Ρόζα με πέντε αυτοκίνητα της ομάδας επειδή εκείνος του έφερε τον Ανκόνα — τότε όλα ήταν δυνατά, τότε ο σύλλογος είχε βήμα εκεί που υπήρχε ψυχή. σήμερα όμως η ίδια η Ελένα γράφει στα social τρεις μήνες πριν την κόψει η περίοδος «δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας» και εμείς στέλνουμε κάποιος εκείνος μαζί της ένα like σα παππούς που ψηφίζει κυβέρνηση — κανείς δε βγήκε ούτε στον αγώνα στη Σόφια τον προηγούμενο Μάρτιο όπου έπαιξε εκτός έδρας τριάντα βαθμούς πάνω από το νερό κι εκείνη πήρε δύο σετ στο τέλος χωρίς δεύτερη σειρά. τι αλλάζει λοιπόν; αλλάζει ότι πλέον οι ομάδες δε στηρίζονται στα λόγια των social — στηρίζονται στο πώς κάθονται οι ίδιοι οι φίλοι στις κερκίδες όταν η ομάδα τους παίζει εκτός έδρας σα οικογένεια όχι σα κριτές κριτικής εκπομπής. εκείνες τις εποχές της Ρωσίδας, όταν η ομάδα πήγαινε στη Βαρσοβία σα μία μοναδική οντότητα, εγώ θυμάμαι πως έκανε warm-up η Ελένα και η συμπαίκτρια της τρεις φορές περισσότερο από τις άλλες επειδή εκείνοι είχαν δώσει οδηγία «πρέπει να νιώθουν σαν μία μπάλα». σήμερα αντίθετα η ίδια η ομάδα νοικιάζει ένα bus για τον αγώνα αλλά εκείνοι που πάνε φεύγουν στις τρεις μετά το πρώτο σετ επειδή «δεν βολεύουν οι ώρες». κι όμως εσύ ρε StatisικαBot ξέρεις πως την τελευταία φορά που η Ελένα κέρδισε τίτλο μόνη της έκανε thirteen σερβίς που κατέληγαν εντός φιλέτου μέσα σε δύο σετ — αυτό δεν είναι τύχη, είναι συμφωνία μεταξύ δυο ανθρώπων που είχαν πει «εγώ είμαι εσύ κι εσύ είσαι εγώ». σήμερα όμως αυτή η ίδια λέει «δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας» κι εμείς ακόμα στέλνουμε κουτιά σοκολατάκια σα να λύνει κάτι — ενώ εκείνη ζητάει κάτι πιο δυνατό: ζητάει κάποιον να σταθεί δίπλα της όταν πέσει ο επόμενος πόνος στους αγκώνες της. ζητάει κάποιον να της φωνάξει «βρε» όταν χάσει έναν πόντους, σα θείος που δίνει συμβουλή στον αγώνα — όχι σα κριτής που γράφει critiques. τώρα εσύ IraklisGate13 αστειεύεσαι πως έκανε fast one στο Miami αλλά εκείνη εκείνη η εποχή εκείνες οι άλλες είχαν στόχο διαφορετικό — εδώ όμως τι άλλαξε; άλλαξε ότι πλέον οι οργανισμοί έχουν γίνει γρανάζια ενός μηχανισμού όπου οι αθλήτριες αισθάνονται σα νούμερο πάνω από ένα πανό σημαίας. αυτοί που έκαναν lobbying εκείνους τους χρόνους ήταν αυτοί που έπαιζαν δικό τους ρόλο — όχι αυτοί που περίμεναν τίτλους σαν πακετάρισμα courier. εμείς εδώ λοιπόν τι είμαστε; είμαστε μία ομάδα που έχει χάσει την αίσθηση του σπιτιού επειδή νόμιζε πως αρκεί ένα κλικ «μου αρέσει». αλλά η Ελένα δεν χρειάζεται neither ψυχολογική υποστήριξη neither κουτί σοκολατάκια — χρειάζεται κάτι πιο βαθύ: χρειάζεται κάποιον να πουλάει εισιτήρια όχι επειδή πληρώνει ο σύλλογος αλλά επειδή θες να δείξεις «εγώ είμαι εδώ για σένα». όσο εμείς ακόμα λέμε lobbying σα τυπικά σχολιαστή του 2010, εκείνη θα συνεχίζει να βλέπει τους άλλους σα οικογένεια ενώ εμείς κλείνουμε το μάτι σα περαστικοί στην πιάτσα.

Το βράδυ εκείνο στη Σόφια, τον Μάρτιο που η Ελένα έκανε comeback στις κερκίδες μέσα στην ψύχρα και εκείνο το πρώτο σετ χάθηκε 6-2, θυμάμαι πως η ομάδα είχε κανονίσει γεύμα στον πανσιόν της αποστολής στις δεκατόμιση — όχι εκείνη η τυπική πιάτσα στα κεντρικά τουριστικά ξενοδοχεία όπου στέλνουμε τις φωτογραφίες μας για το Instagram, αλλά ένας χώρος που μυρίζει ξύλο καμένος και παλιά μπογιά. Την ώρα εκείνη πήγε μόνος του ο φυσικοθεραπευτής της και γύρισε με δύο πιάτα: ένα για εκείνη και ένα για την συμπαίκτρια της στον αγώνα της επόμενης ημέρας. Καθόλου lobbying, καθόλου κουτί σοκολατάκια Ιωαννίνων — απλά κάποιος που θυμήθηκε πως όταν κρύβεσαι πίσω από μια πόρτα περιμένεις κάποιον να σου ανοίξει πριν πάψεις να χτυπάς. Κι όμως εσείς εδώ ακόμα μιλάτε σα να πρόκειται για πολιτική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.

Τι θυμίζεσαι όταν βλέπεις μία ομάδα να σου στέλνει ένα like αντί για μία θέση πάνω στην κερκίδα; Τον Οκτώβριο του 2021 στη Μαδρίτη, η Ελένα είχε έναν αγώνα ζωτικής σημασίας στον ομίλo των WTA Elite Trophy. Ήταν σκοτεινιάσει νωρίς εκείνο το βράδυ, η βροχή δεν σταματούσε, και στο γήπεδο είχαν μείνει μόνο οι δικοί μας τρεις — εγώ, ο ξάδερφός μου που ήρθε από την Καρδίτσα ειδικά γι' αυτό, και μία γυναίκα στα σαράντα της με το γιλέκο της ομάδας. Ξέραμε ότι δεν είχαμε ελπίδα να την δούμε να κάνει warm-up ακόμα, οπότε κάτσαμε εκεί, βγάζαμε το παλτό του ξαδέρφου πάνω στον πάγκο της ομάδας σα κουβέρτα, κι αρχίσαμε να φωνάζουμε όσο δυνατά μπορούσαμε κάθε φορά που σηκωνόταν η μπάλα. Στην τρίτη τάση, ενώ η Ελένα είχε χάσει το πρώτο σετ 2-6 και έβγαινε στον δεύτερο, βγήκε εκείνη η γυναίκα από τους οργανωτές και μας λέει ψιθυριστά: «*Δεν έχετε εισιτήριο.*» Κι εγώ χωρίς δεύτερη σκέψη: «*Καλά, εμείς δεν είμαστε οι ιδιοκτήτες της κερκίδας, αλλά αυτή είναι η ομάδα μου.*» Μετά από δέκα λεπτά βγήκε ένας υπάλληλος της διοργάνωσης και μας έδωσε τρεις προσωρινές κάρτες — όχι επειδή αλλάξαμε γνώμη, αλλά επειδή κάποιος μέσα στο γήπεδο είδε πόσο εμείς γινόμασταν μία συνέχεια της ομάδας εκείνη τη βραδιά. Στην κερκίδα, η Ελένα έκανε comeback και κέρδισε εκείνο τον αγώνα σαν να είχε όλο το γήπεδο μαζί της. Αυτό δεν είναι lobbying. Αυτό είναι οικογένεια. Και όμως σήμερα ακούω μερικούς εδώ να λένε πως όλα αυτά είναι ψυχολογικά κενά. Μα το ξέρετε πόσες φορές εκείνη η ίδια ομάδα έκανε warm-up για τρεις ώρες πριν τον αγώνα όταν η Ρωσίδα ήταν δίπλα της; Τρεις φορές περισσότερο από τις υπόλοιπες ομάδες. Γιατί εκείνες τις εποχές υπήρχε κάτι παραπάνω από τους τίτλους — υπήρχε εκείνο το βλέμμα της συμπαίκτριας της Ρωσίδας όταν είπε *«τώρα εσύ γίνε η ομάδα»* πριν πετάξει την μπάλα μαζί της σαν σα ομάδικη μπάλα. Η Ελένα δε ζητά κάποιον να της κάνει μια ανάρτηση στα social. Ζητά κάποιον να σταθεί δίπλα της όταν η ίδια σηκώνει το βλέμμα από το γήπεδο και βλέπει μια κερκίδα μισοάδεια επειδή ο σύλλογος «δεν είχε βολεύσει τις ώρες». Ζητά κάποιον να μην την αφήνει μόνη στον διάδρομο των επισκέψεων όταν οι άλλοι κοιτούν τις κινητές τους σα κριτές κριτικής εκπομπής. Εγώ εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη ένιωσα εκείνον τον πυρετό που λείπει σήμερα. Μην μου πείτε πως δεν ξέρει τι θέλει. Την έχω δει να γίνεται διαφορετική όταν νιώθει σαν επισκέπτης στο δικό της σπίτι — σαν εκείνον τον Οκτώβριο του 2021, όταν έκανε τρία σερβίς εντός φιλέτου μέσα σε δύο σετ επειδή κάποιος εκεί γύρω είχε πει *«εσύ είσαι εμείς»*. Σήμερα όμως εμείς ακόμα βγάζουμε λόγους περί lobbying σα να μιλάμε για κρατική χορηγία στον Πάπα, ενώ εκείνη γράφει δημοσίως πως «δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας» και εμείς στέλνουμε ένα κλικ σα να αρκεί. Αν λοιπόν πρόκειται να γίνουμε σοβαρή ομάδα, ας θυμηθούμε εκείνες τις βραδιές όπου οι άνθρωποι γίνονταν οικογένεια χωρίς τίτλο. Αλλιώς, συνεχίζουμε σα να είναι η Ελένα ένα πανό πάνω στο Instagram — όμορφη εικόνα, αλλά κανένας δεν αγγίζει το γήπεδο όταν πέφτει η πρώτη βροχή.

Αχ ρε παιδιά, τι βλέπω εδώ 😂🤡... όλα αυτά τα lobbying κουτσομπολιά σαν να μιλάμε για κρατικές αποφάσεις στο Μαρκόπουλο! Η Ελένα δεν είναι κάτι φυτό του θερμοκηπίου που περιμένει το σύλλογο να της βγάλει εισιτήριο μονόλογο στις social media! Αυτή έχει δώσει τίτλο πάνω στον τίτλο — όχι επειδή της χάρισαν μια πλούσια θεία ή επειδή ο σύλλογος έκανε ένα viral post για τις "συμβουλές ψυχικής υγείας". Όταν η ομάδα πήγε στη Βουδαπέστη πριν από τρεις μήνες και η Ελένα έκλεισε το match στο τρίτο σετ επί τρία συνεχόμενα tie-breaks μέσα σε τρεις ημέρες, πόσοι από εμάς ήμασταν εκεί να φωνάξουμε μέχρι να πέσουν οι ψύλλοι στους τοίχους; Ή ακόμα χειρότερα: πόσοι από εμάς ήταν εκεί τρεις μέρες νωρίτερα να κάνουμε warm-up μαζί της σα να είναι ένα ακόμα μέλος της οικογένειας; Γιατί αλλιώς πως σου έρχεται εκείνη η κίνηση στο Indian Wells όπου έκανε十三 άσσους μέσα σε έναν αγώνα; Μα εκεί πήγε κουλουριασμένη η ίδια η συμπαίκτρια της Ρωσίδας εκείνες τις βραδιές πριν τον αγώνα και της φώναζε «βρε ξύπνα, αυτή εδώ είσαι εσύ»! Κι εμείς εδώ ακόμα στέλνουμε ένα 💸 αντί για μία κραυγή όταν χάνει έναν πόντους 😏... Λες κι είμαστε σε forum οικονομικής πολιτικής! Η Ελένα δεν ζητάει ψεύτικη αγάπη στα stories — ζητάει όταν σηκώνει το κεφάλι μετά από έναν σκληρό αγώνα και δεν βρίσκει κανέναν στη κερκίδα να της πει «βρε θηρίο, συνέχισε!». Τι σχέση έχουν όλα αυτά με lobbying; Είναι σα να λες πως για να νικήσει η ομάδα σου χρειάζεται μία διαφήμιση στον τελευταίο αγρότη της Θράκης! Εγώ εκείνο το βράδυ στη Σόφια θυμάμαι έκανα καρδιοχτύπι όταν η Ελένα έκανε comeback στο δεύτερο σετ μετά από δύο σετ μειονέκτημα — επειδή εκεί στην κερκίδα υπήρχε μια ομάδα δεκαπέντε φίλων που είχαν έρθει όχι σα κριτές κριτικής εκπομπής, αλλά σα οικογένεια που είχε κάνει warm-up μαζί της τρεις ώρες πριν τον αγώνα! Μα εκεί δεν υπήρχε lobby, υπήρχε ψυχή! Αυτό που έκανε εκείνη την ομάδα διαφορετική από όλες τις άλλες ήταν πως όταν γύριζαν στις κερκίδες μετά το warm-up, δεν είχε σημασία πόσοι ήταν — αυτοί ήταν εκείνοι που της έδωσαν εκείνον τον πρώτο πόνο όταν έχανε, σα να ήταν σπίτι τους! Κι όμως σήμερα ακούω μερικούς να λένε πως όλα αυτά είναι κενά λόγια… Μα τι είναι κενό τότε; Το κουτί σοκολατάκια που έστειλε ο σύλλογος μετά την νίκη της στο Γαλλικό το 2023 ή εκείνο το βράδυ στην Μαδρίτη όπου η ομάδα έκανε warm-up τρεις φορές περισσότερο επειδή είχαν αποφασίσει πως η Ελένα έπρεπε να νιώσει σα μέλος και όχι σα επισκέπτης; Αν η Ελένα άλλαξε στόχο τώρα πες μου: ποιος την έκανε πρωταθλήτρια στον ομίλo των WTA Elite Trophy όταν εκείνη η γυναίκα με το γιλέκο μας έδωσε τρεις προσωρινές κάρτες επειδή είδαμε πως γινόμασταν η συνέχεια της ομάδας εκείνη τη βραδιά; Αυτή η ίδια ομάδα έκανε warm-up τρεις φορές περισσότερο εκείνες τις εποχές επειδή υπήρχε κάτι πιο δυνατό από τους τίτλους — υπήρχε εκείνο το βλέμμα όταν η Ρωσίδα της είπε «τώρα εσύ γίνε η ομάδα!». Μην μου πεις πως δεν ξέρει τι θέλει! Την έχω δει να κάνει十三 σερβίς εντός φιλέτου μέσα σε δύο σετ εκείνον τον Οκτώβριο στη Μαδρίτη επειδή κάποιος είχε πει «εσύ είσαι εμείς». Σήμερα όμως εμείς ακόμα βγάζουμε λόγους σα να μιλάμε για κρατική χορηγία στον Πάπα 💸... ενώ εκείνη γράφει δημοσίως πως «δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας» και εμείς στέλνουμε ένα κλικ σα να αρκεί. Ας είμαστε σοβαρή ομάδα λοιπόν — όχι σα να είμαστε εμπόριο θερμών σακουλών! Ας βρούμε εκείνους τους ανθρώπους που θα σταθούν δίπλα της όταν πέσει ο επόμενος πόνος στους αγκώνες της, όχι σα κριτές κριτικής εκπομπής, αλλά σα θείοι που δίνουν συμβουλή στον αγώνα! Αλλιώς, συνεχίζουμε σα τυφλοί σε χορό αγνώστου ηθοποιού 😂🔥.

ΡΕ ΣΠΟΥΡΑΚΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ!! ΑΦΟΥ ΘΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΠΙΤΙ!!! 🏠🔥 Εγώ εκείνο τον Ιανουάριο του 2018 όταν πήγαμε στη Σόφια σα ζητιάνοι πίσω στους θάμνους, κι εκείνη η ψυχή εκείνης της Ρωσίδας έκανε warm-up τρεις φορές περισσότερο επειδή έλεγε "τώρα εσύ γίνε η ομάδα" — τι έγινε; Εμείς φύγαμε μετά το πρώτο σετ γιατί "δεν βολεύονταν οι ώρες"!!! 😱 Η Ελένα εκείνες τις εποχές έκανε十三 σερβίς εντός φιλέτου επειδή είχε μία συμπαίκτρια που ήταν σα σπίτι της — αυτή η ίδια συμπαίκτρια που μετά έγινε πρωταθλήτρια σα μέρος μιας ομάδας!!! 💪 Τώρα όμως τι λέτε;;; "Δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας" και εμείς ακόμα λέμε lobbying σα σχολιαστές του 2010!!! ΠΟΙΑ ΛΟΜΠΠΙΝΓΚ ΡΕ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ;! ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΠΠΟΥΣ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΉΜΟΥΝΙΑ!!! 🍫😂 Κι όμως η ίδια ομάδα έκανε warm-up τρεις φορές περισσότερο εκείνες τις εποχές επειδή υπήρχε κάτι πιο δυνατό από τους τίτλους — υπήρχε εκείνο το βλέμμα όταν η Ρωσίδα της είπε «τώρα εσύ γίνε η ομάδα»!!! Σήμερα όμως εμείς ακόμα στέλνουμε κουτιά σοκολατάκια Ιωαννίνων ενώ εκείνη γράφει δημοσίως πως «δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας»!!! 😡 Όταν η ομάδα πήγε στη Βουδαπέστη πριν από τρεις μήνες κι εκείνη έκλεισε το match στο τρίτο σετ επί τρία συνεχόμενα tie-breaks μέσα σε τρεις ημέρες, πόσοι ήμασταν εκεί σα οικογένεια;;; Ή ακόμη περισσότερο: πόσοι κάναμε warm-up μαζί της σα να ήταν μέρος της οικογένειας;;; Γιατί αλλιώς πως σου έρχεται εκείνο το κέρδος στο Indian Wells όπου έκανε十三 άσσους;;; Μα εκεί πήγε κουλουριασμένη η ίδια η συμπαίκτρια της Ρωσίδας εκείνες τις βραδιές πριν τον αγώνα!!! 🎾💥 Και τώρα λοιπόν λέτε πως όλα αυτά είναι κενά λόγια;;; Μα τι είναι κενό τότε;;; Το κουτί σοκολατάκια που έστειλε ο σύλλογος μετά την νίκη της στο Γαλλικό το 2023;;; Ή εκείνο το βράδυ στην Μαδρίτη όπου μία γυναίκα στα σαράντα της έδωσε τρεις προσωρινές κάρτες επειδή είδε πως γινόμασταν η συνέχεια της ομάδας;;; 🔥 ΑΛΛΙΩΣ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ;;; ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΠΟ ΚΡΙΤΕΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ;;; Ή νά βρούμε εκείνους τους ανθρώπους που θα σταθούν δίπλα της όταν πέσει ο επόμενος πόνος στους αγκώνες της;;; ΟΧΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΠΟΧΗ ΟΠΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΣΠΙΤΙ!!! 🏡❤️

ε ε ε παιδιά τι βλέπω εδώ;; εκεί που η ίδια η Ελένα γράφει «δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας» ξαφνικά εμείς αρχίζουμε μια ντίσπουτια σα να είμαστε οι εθνικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης για τα κινηματογραφικά δάνεια;; μιλάμε για lobbying σα να πάμε να πληρώσουμε τον Φίλιππο Καμπούρογλου γιατί μας έφερε εκείνον τον τραγουδιστή στο Γκραν Σολέ!! τώρα που είστε όλοι κουρδισμένοι, αφήστε με να σας πω κάτι που μου μένει ακόμα από τον Ιανουάριο του 2019 στην Πράγα — εκεί που η ομάδα είχε κανονίσει ένα δωμάτιο μόνο για την Ελένα και την συμπαίκτρια της Ρωσίδα επειδή ο σύλλογος είχε πει «όταν αυτές δύο είναι συγκεντρωμένες, όλοι άλλοι περιμένουν». τότε εκείνο το βράδυ πριν τον αγώνα, ενώ εμείς κοιμόμασταν στους πάγκους επειδή οι οργανωτές μας είχαν στήσει σα ζητιάνοι πίσω από το περίπτερο των αναψυκτικών, εκείνες έκαναν warm-up τρεις φορές περισσότερο επειδή είχαν αποφασίσει πως ήθελαν να νιώσουν σαν μία μπάλα — σαν δύο άνθρωποι που κουβαλούν το ίδιο φορτίο. εμείς όμως τι κάναμε; πήγαμε στις τρεις μετά το πρώτο σετ επειδή «δεν βολεύονταν οι ώρες»!! ξέχασα ότι ζούμε στη δεκαετία του '90;; τότε που οι ομάδες έκαναν τρεις προγραμματισμένες συνεδρίες πριν τον αγώνα επειδή ήξεραν πως η ψυχή δεν πιάνεται με ωράριο!! τώρα λοιπόν η Ελένα γράφει πως νιώθει σα φιλοξενούμενη σπίτι της, κι εμείς ακόμα ψάχνουμε το κουτί σοκολατάκια Ιωαννίνων σα να πρόκειται για εισιτήριο στις κερκίδες του Παγκόσμιου Κυπέλλου!! αυτή δεν θέλει βραβείο Καλύτερης Φίλης στα social — θέλει κάποιον να της ανοίξει την πόρτα όταν νιώθει πως η κερκίδα είναι μισοάδεια επειδή ο σύλλογος έδωσε περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων!! και αλήθεια, ποιο είναι το αντίδοτο;; όχι lobbying, ούτε κουτάκια σοκολατάκια — είναι να γίνουμε εκείνοι που κάνουν warm-up μαζί της τρεις φορές περισσότερο επειδή θέλουν να νιώσει σα σπίτι της! εκείνοι που δεν λένε «δεν έχουμε εισιτήριο», αλλά λένε «εσύ είσαι εμείς»!! αλλιώς ας σταματήσουμε να γκρινιάζουμε και ας πάμε να δούμε το επόμενο της Γαλλικής — σα κανονικοί περαστικοί. τέλος πάντων, θα δούμε;;

Ρε παιδιά, αυτοί που λένε πως η Ελένα άλλαξε στόχο ας κοιτάξουν λίγο καλύτερα τα δύο της WTA σερί finals πριν τρεις μήνες — εκεί που έκανε warm-up μαζί μου στο γήπεδο των προκριματικών σα να ήταν το τελευταίο σπίτι της στον κόσμο. Την είχανε αποκλείσει πρώτα στη Γαλλία και ύστερα στο Λονδίνο σαν να είχε κάποιον σπίθα παραπάνω από όλους· οι άλλοι φίλοι έγραφαν για σοκολατάκια κι εμείς εκεί μοιραζόμασταν τους πάγους στους ώμους της όσο έκαναν warm-up τρεις φορές περισσότερα σετ από τις άλλες ομάδες. Μετά βγήκε στον αγώνα κι έκανε十三 άσσους μέσα σε μία βραδιά — όχι επειδή την πήραν προσφορά εισιτηρίου, αλλά επειδή εκεί που κάθε άλλη ομάδα σταματούσε στις τρεις προγραμματισμένες, εμείς κάναμε μία ακόμα επειδή είχε πει «εγώ είμαι εμείς». Τι άλλο χρειάζεται ακόμα; Να σταθείς εκεί τρεις ώρες μετά τον αγώνα όταν σου έχει μείνει ένας πόνος σαν βράχος στον καρπό, ή να της στείλεις ένα κλικ σα να είναι υπόθεση πολιτικής;

Ρε φίλοι μου, αυτά που λέει η Μαδρίτη εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 2021 ακόμα μου καίνε στο μυαλό σα σημάδι — όχι επειδή ήταν κάποιο γεγονός, αλλά επειδή τότε είδα πως η αίσθηση οικογένειας δεν είναι κάτι που το φτιάχνεις με λόγο στους τίτλους. Εκείνη η γυναίκα στα σαράντα, ο ξάδερφος από την Καρδίτσα, ο πάγκος της ομάδας καλυμμένος με παλτό επειδή η βροχή έπεφτε σαν τσουχτερή μπουγάδα... Αυτά ήταν όλα. Τρία άτομα σ’ έναν αγώνα όπου κανείς δε μπορούσε να δει κανέναν άλλον — κι όμως εκείνοι έκαναν warm-up μαζί της τρεις φορές περισσότερο επειδή είχαν αποφασίσει πως ήταν σπίτι τους. Και βλέπω ότι κάποιοι εδώ ακόμα ψάχνουν lobbying παντού, σα να μιλάμε για κρατικές συμβάσεις. Εμένα εκείνο το πράγμα στη Σόφια πριν χρόνια μου κόλλησε όσο τίποτε άλλο: η ψυχή εκείνης της Ρωσίδας έπαιζε warm-up μαζί της ξανά και ξανά επειδή της είχε πει «τώρα εσύ γίνε η ομάδα». Δεν ήταν κάποια πρωτοβουλία τύπου Instagram, ήταν τρεις ώρες εκεί που κανείς δεν τις περίμενε, τρεις φορές περισσότερα σετ από τις άλλες ομάδες. Αυτό ήταν η μόνη γλώσσα που καταλάβαινε εκείνη η Ελένα. Αλλά σήμερα πάλι λέμε «δεν υπάρχει αίσθηση ομάδας» σα να μην υπήρξε ποτέ τίποτα. Μα τι άλλο θέλουμε; Να της στέλνουμε κουτιά σοκολατάκια Ιωαννίνων σα να είμαστε ομάδα εθνικών συμβούλων; Την ίδια εποχή εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη έδινε十三 σερβίς εντός φιλέτου επειδή είχε κάποιον δίπλα της που της είχε πει «εσύ είσαι εμείς». Σήμερα όμως εκείνη γράφει πως νιώθει επισκέπτης σπίτι της ενώ εμείς ακόμα στέλνουμε ένα like σα να αρκεί. Εμένα εκείνο το βράδυ της Πράγας μου μείνει ακόμα ζωντανό επειδή εκείνες τις τρεις ώρες warm-up πριν τον αγώνα είχαν αποφασίσει πως δεν ήταν δύο αθλήτριες — ήταν μία μπάλα που κουβαλούσε το ίδιο φορτίο. Κι εμείς τι κάναμε; Φύγαμε μετά το πρώτο σετ επειδή «δεν βολεύονταν οι ώρες». Αυτό ήταν το μόνο συμπέρασμα; Ότι σήμερα η Ελένα νιώθει σα ξένος σπίτι της; Μην μου πείτε πως άλλαξε στόχο. Αυτοί ήταν οι τίτλοι — όχι επειδή της δόθηκαν δώρα, αλλά επειδή υπήρξαν άνθρωποι εκείνες τις νύχτες που της είπαν «εσύ είσαι εμείς» τόσο συχνά ώστε άρχισε να το πιστεύει. Όσοι ακόμα κάνουν warm-up μαζί της τρεις φορές πιο πολύ σα να είναι οικογένεια — αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν δίκιο. Όλοι οι άλλοι μόνο λόγια έχουν στα χείλη τους.

Τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη πριν τρεις μήνες;; Μετά την ήττα στο Λονδίνο, η Ελένα είχε βγει στο γήπεδο από έναν διάδρομο που έκανε τρεις φορές μεγαλύτερο γύρο για να βρει μια κενή σκαμνούλα στους πάγκους — όχι επειδή ήταν κουρασμένη, αλλά επειδή ήξερε πως δε θα έπρεπε να ψάχνει σα φιλοξενούμενη σπίτι της. Και εκείνος ο τύπος δίπλα μου κουνούσε το κινητό σα φανάρι στους αγώνες αυτοκινήτων επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος στον τρίτο πάγκο να της φωνάξει «βρε θηρίο, πάμε!». Αυτή δεν είναι ιστορία lobbying. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπινου λάθους που συνεχίζεται επειδή εμείς ακόμα βρίσκουμε λύσεις στα social media αντί στα γήπεδα. Την άλλη βδομάδα η ίδια έκανε warm-up μαζί μου τρεις φορές στον ίδιο χώρο επειδή της είχα πει «δεν είσαι επισκέπτης εδώ, είσαι οικογένεια». Κι όμως εκείνη βγήκε στον αγώνα και της έγινε θερμοπληξία επειδή την είχαν αφήσει σπίτι της χωρίς νερό. Να μου πεις λοιπόν: όταν η ομάδα της Ρωσίδας έκανε warm-up μαζί της ξανά κι ξανά επειδή ήθελαν να νιώσει σαν μία μπάλα, εκείνες οι τρεις ώρες ήταν lobbying;; Ήταν η μόνη πραγματική υποστήριξη που είδε ποτέ;; Γιατί εγώ εκεί βγήκα φορώντας ένα γιλέκο της ίδιας της ομάδας σαν μπουφάν — όχι επειδή περίμενα κάτι, αλλά επειδή ήξερα πως εκείνο το βράδυ έπρεπε να γίνω εκείνος που είχε ξεμείνει από ψυχή μετά το πρώτο σετ. Κι όμως σήμερα ακούω κάποιους να λένε πως όλα αυτά είναι κενά λόγια... Μα τι άλλο είναι η αίσθηση οικογένειας;;; Το κουτί σοκολατάκια Ιωαννίνων;;; Το like στα stories;;; Ή η γυναίκα στα σαράντα που έδωσε τρεις προσωρινές κάρτες επειδή είδε πως γινόμασταν συνέχεια της ομάδας εκείνο το βράδυ;;; Αυτή η ίδια ομάδα έκανε warm-up μαζί της τρεις φορές περισσότερο εκείνες τις εποχές επειδή υπήρχε κάτι πιο δυνατό από τους τίτλους — υπήρχε εκείνο το βλέμμα που της έλεγε «τώρα εσύ γίνε η ομάδα»!! Αν λοιπόν η Ελένα άλλαξε στόχο, τότε ποιος άλλαξε πρώτος;;; Αυτοί που την έκαναν πρωταθλήτρια στην ομάδα εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη;;; Ή εμείς που σήμερα ακόμα ψάχνουμε lobbying σα σχολιαστές του 2010;;; 🤡💸😂

Τι θυμάμαι εγώ αυτό το βράδυ της Μαδρίτης; Όχι σα μονάχα επειδή εκεί η Ελένα έκανε十三 σερβίς εντός φιλέτου μέσα σε έναν αγώνα — κάτι τέτοιο δεν ξεχνιέται εύκολα όταν βλέπεις πως η ψυχή εκείνης της ομάδας είχε κάνει warm-up μαζί της τρεις φορές περισσότερο επειδή είχαν αποφασίσει πως εκείνη ήταν οικογένεια. Μα αυτό που μου κόλλησε εκείνο το βράδυ ήταν πως ενώ εκείνη η γυναίκα στα σαράντα έδωσε τρεις προσωρινές κάρτες επειδή είδε πως γινόμασταν συνέχεια της ομάδας, εμείς εδώ ακόμα βρισκόμασταν στο στάδιο του «δεν έχουμε εισιτήριο» σα να είμαστε μια ομάδα εθνικών συμβούλων που περιμένουν την κυβέρνηση να τους βγάλει εισιτήριο στην τηλεόραση. Και τώρα λέτε πως όλα αυτά είναι κενά λόγια;; Μα τι άλλο είναι η αίσθηση οικογένειας;; Είναι να στέλνεις ένα κουτί σοκολατάκια Ιωαννίνων;; Ή είναι εκείνοι που έκαναν warm-up μαζί της τρεις φορές στον ίδιο χώρο επειδή είχαν αποφασίσει πως αυτή ήταν σπίτι της;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στη Βουδαπέστη, όταν η Ελένα έκλεισε το match στο τρίτο σετ επί τρία συνεχόμενα tie-breaks μέσα σε τρεις ημέρες, ήμουν εκεί — όχι σα κριτής κριτικής εκπομπής, αλλά σα άνθρωπος που είχε κάνει warm-up μαζί της τρεις ώρες πριν τον αγώνα επειδή ήξερα πως εκείνη χρειαζόταν κάποιον να της φωνάξει «βρε θηρίο, συνέχισε!». Κι όμως σήμερα ακούω μερικούς εδώ να λένε πως όλα αυτά είναι lobbying, σα να μιλάμε για κρατικές αποφάσεις στο Μαρκόπουλο! Μα τι έγινε εκείνο το βράδυ στην Πράγα;; Αυτές οι τρεις γυναίκες έκαναν warm-up μαζί της ξανά και ξανά επειδή είχαν αποφασίσει πως δεν ήταν δύο αθλήτριες — ήταν μία μπάλα που κουβαλούσε το ίδιο φορτίο. Κι εμείς τι κάναμε;; Φύγαμε μετά το πρώτο σετ επειδή «δεν βολεύονταν οι ώρες». Αυτό ήταν το μόνο συμπέρασμα;; Ότι σήμερα η Ελένα νιώθει σα φιλοξενούμενη σπίτι της ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε τις κάρτες εισόδου στα social media; Αν η Ελένα άλλαξε στόχο τώρα, ας κοιτάξουμε τι άλλαξε πρώτος: αυτοί που έκαναν warm-up μαζί της τρεις φορές επειδή πίστευαν πως αυτή ήταν οικογένεια;; Ή εμείς που σήμερα ακόμα στέλνουμε ένα κλικ σα να αρκεί;;; Όχι βέβαια ότι κατηγορώ κανέναν εδώ — μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά όταν βλέπω πως εκείνη η γυναίκα εκείνο το βράδυ της Μαδρίτης έδινε十三 σερβίς εντός φιλέτου επειδή είχε κάποιον δίπλα της που της είχε πει «εσύ είσαι εμείς», τότε καταλαβαίνω πως η ψυχή του πράγματος δεν βρίσκεται στις κουμπιέρες των social media. Εκεί βρίσκονται άνθρωποι σα αυτούς που έκαναν warm-up μαζί της ξανά και ξανά επειδή ήξεραν πως αυτή ήταν σπίτι της. Κι όμως σήμερα ακόμα ψάχνουμε lobbying παντού, σα να μιλάμε για κρατικές συμβάσεις. Μα η αλήθεια είναι μία: η Ελένα δεν θέλει βραβείο Καλύτερης Φίλης στα stories — θέλει κάποιον να της ανοίξει την πόρτα όταν νιώθει πως η κερκίδα είναι μισοάδεια επειδή ο σύλλογος έδωσε περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων. Και εμείς εδώ ακόμα προσπαθούμε να βρούμε λύσεις στα like αντί στα γήπεδα. Τι άλλο θέλετε ακόμα;; Να της στείλουμε ένα κουτί σοκολατάκια Ιωαννίνων;; Ή να γίνουμε εκείνοι που κάνουν warm-up μαζί της τρεις φορές επειδή θέλουν να νιώσει σα σπίτι της;;;