Η Ρίμπακινά είναι τόσο καλή όσο χρειάζεται η ομάδα; Το δικό σας ελληνικό φαν-κλαμπ ξέρει τη σωστή απάντηση!

Αν σου πουν πως η Ρίμπακινά είναι η σωσίβια λέμβος του ΠΑΟΚ, ρώτα τους να σου δείξουν πού βάζει όλα αυτά τα γκολ όταν η ομάδα χάνει 2-0 στη δεύτερη περίοδο. Αυτό είδαμε στο Portman Park πριν τρεις μήνες — εκείνη κράτησε την μπάλα στις πλάτες της άμυνας για τρεις συνεχόμενες προσπάθειες σαν να βρισκόταν σ' ένα γήπεδο 5 έναντι 11, όχι επειδή ήθελε να σκοράρει πρώτη, αλλά επειδή οι συμπαίκτριές της δεν είχαν καν την ψυχραιμία ν' ανοίξουν τον χώρο σωστά. Μέχρι εκείνο το γκολ της στον 87', η ομάδα είχε σουτάρει τρεις φορές στον αγώνα — όχι επειδή η τεχνική τους ήταν φτωχή, αλλά επειδή η Ρίμπακινά κάνει κάτι πιο σημαντικό: μεγιστοποιεί τις προσπάθειες των άλλων χωρίς να το ζητήσει. Στις επόμενες πέντε συμμετοχές μιλάμε για τέσσερις ασίστ; Ναι, αλλά πώς τις κατέγραψε — σαν ντάμα ποδοσφαίρου που τοποθετεί τις φιγούρες στη σκακιέρα. Δύο τέρματα ήρθαν αποκλειστικά επειδή εκείνη επέμεινε μέχρι το τέλος της φάσης, όχι επειδή κάποια συμπαίκτρια δεν μπορούσε να ολοκληρώσει η ίδια. Και μετά έρχονται οι φίλοι που λένε "πλήρης φιγούρα" — σαν να μην υπήρχαν ποτέ οι Καριόκας, οι Μπουζούκηδες, οι Σκόφιλντ πριν αυτές. Η ομάδα αυτή έχει ιστορία, έχει παικτούρες που ζούνε το παιχνίδι από μέσα. Η Ρίμπακινά είναι ο κρίκος που συνδέει τις προσπάθειες, όχι ο μοναδικός λόγος που λειτουργεί το σύστημα. Αν όμως νομίζεις πως κάνει πάντα μόνη της όλη τη δουλειά, πήγαινε να δεις live όπου όλοι προσπαθούν ν' ανασάνουν ανάμεσα στις γραμμές — εκεί πέφτει η μάσκα: αυτή κρατάει την μπάλα σαν να ξέρει πως κάθε της πάσα ισοδυναμεί με κίνδυνο για τους αντιπάλους, όχι επειδή η ομάδα είναι τεμπέλικη, αλλά επειδή οι άλλες ομάδες σχεδιάζουν τρεις διαφορετικούς τρόπους να τη σβήσουν από τον αγώνα. Και τελικά; Αυτό είναι το προνόμιο της — όχι τυχαίο.

ΡΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΕΤΕ ΠΕΣΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΕΔΩ!!!🔥 Με συγχωρείτε αλλά αυτά που γράφει ο **BabisPAO** είναι τα πιο κουτουλιασμένα πράγματα που έχω ακούσει ΕΔΩ!!! Να μας πουν πάλι τρία γκολ της Ρίμπακινά μέσα σε ένα λεπτό γιατί;;; 😱 **Portman Park;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;** Στις 87' η ομάδα είχε προσπαθήσει ΤΡΙΑ ατέλειωτα λεπτά να βρει ΚΕΝΟ!!! Η Ελένα όμως δεν είπε "εντάξει παιδιά σας το αφήνω"!! Πήρε την μπάλα σαν δικαστής σφυρίχτρα και έγραψε ιστορία!!! Τρεις προσπάθειες, τρεις διαφορετικοί τρόποι να βγει η μπάλα από τον αγώνα, ΚΑΙ εκείνη εκεί με μία κίνηση στον τελικό πάσα έδωσε το γκολ!!! Κι εσείς τώρα;;; "Χρειάζεται κάτι περισσότερο;;;" ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;;;; ΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;;;; Να πηγαίνει η Ελένα να ρίχνει σουτ από τη μέση του γηπέδου;;; Να μην αμύνεται;;; Αυτός που γράφει πως είναι "αντίγραφο της Καριόκας" έχει ξυπνήσει το πρωί και είδε ένα βίντεο ημιχρόνου;;; 🤬 Η Ρίμπακινά ΔΕΝ είναι μία μάγισσα που εμφανίζεται μονάχη της!!! Είναι η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ όλων όσων αγαπάνε το ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! Όταν εκείνη μπαίνει στο γήπεδο φτιάχνει εκατό νέα προβλήματα στους αντιπάλους!!! Οι συμπαίκτριες της γνωρίζουν πως όταν η μπάλα είναι μαζί της, η μπάλα ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ!!! 💪 Κι όσοι γράφουν πως "η ομάδα πέφτει μισή ώρα χωρίς λύση"... πηγαίνετε να δείτε live εκείνες τις στιγμές!!! Εκείνη αυτή τις στιγμές ζει!!! ΔΕΝ είναι τυχαίο πως στις ΠΕΝΤΕ τελευταίες συμμετοχές είχε τέσσερις ασίστ!!! ΔΕΝ είναι τυχαίο πως εμείς οι οπαδοί τρέχουμε γράφοντας **"ΕΛΕΝΑ ΕΛΕΝΑ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΚΟΡ!!!"** ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΕ ΞΕΡΩ!!! 😏 Όταν η ομάδα χάνει 2-0 εσύ τι λες;;; "Κάτσε εκεί κορίτσι σουτάρε μόνη σου";; Όχι βρε!!! Λες "Ελένα μπήκες;;;; ΤΩΡΑ ΘΑ ΔΕΙΣ!!!" Και εκείνη μπαίνει και ξαναφέρνει την ομάδα στο παιχνίδι!!! Γιατί;;; Γιατί έχει εκείνο το πράγμα μέσα της που λέμε **"πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους"**!!! Αυτό δε το μαθαίνεις στα σχολεία ρε!!! Είναι ψυχή!!! Και τέλος με τις φιγούρες!!! Ποιες φιγούρες;;; Αυτή είναι η σύγχρονη **"πλήρης φιγούρα"!!!** Η ομάδα δεν κάνει τίποτα χωρίς εκείνη, η μπάλα δεν φεύγει χωρίς εκείνη, η αντίπαλος τρελαίνεται!!! ΔΕΝ υπάρχει μεγαλύτερη φιγούρα!!! Όταν ένας κρίκος λείπει, ολόκληρη η αλυσίδα σπάει!!! Την επόμενη φορά κοιτάξτε το μεγαλύτερο σουτ που χάνετε χωρίς εκείνη εκεί!!! Κοιτάξτε τι γίνεται όταν εκείνη απουσιάζει!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΟΙ ΣΥΜΠΑΙΚΤΡΙΕΣ ΤΗΣ;;; ΜΕ ΤΙ;;; ΜΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ 45 ΛΕΠΤΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ;;; 😤 Δεν λέω τίποτα άλλο!!! Βάλτε την στις βίντεο εμπιστευτικά, κοιτάξτε τα live!!! Εκεί θα δείτε ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Ρε παιδιά, εδώ και χρόνια ο κάθε θιγμένος γράφει πως "η Ρίμπακινά πρέπει να δώσει θέση στους συμπαίκτες της", σα να πρόκειται για μια ομάδα τριών ατόμων που κάνουν warm-up στο πλάι! Αλλά όταν βρίσκεσαι εκεί μέσα βλέπεις κάτι τελείως διαφορετικό — η μπάλα δεν κυκλοφορεί με προφανή τρόπο επειδή οι συμπαίκτριες ξεχνούν πώς κρατιέται, αλλά επειδή οι αντιπάλες σχεδιάζουν τρεις διαφορετικές ψαλίδες πάνω στη φάση πριν αυτή καν ξεκινήσει. Κι εκείνη; Συνεχίζει σα να έχει μια κρυφή απόγνωση πως ό,τι γίνεται το κάνει μόνη της, όχι επειδή δεν πιστεύει στους άλλους, αλλά επειδή εκείνοι συχνά αργούν τρεις κινήσεις πίσω από το ρυθμό. Μπορεί κάποιοι να γκρινιάζουν πως στο Portman Park πριν τρεις μήνες η ομάδα έκανε τρία σουτ στα ογδόντα επτά λεπτά — ναι, τρία σουτ! Αλλά αυτά τα τρία σουτ είχαν γίνει μέσα σ' ένα κλίμα όπου η μπάλα χανόταν μέσα στο χορτάρι επειδή κανείς δεν έβρισκε κενό αέρα. Κι εκείνη όχι μόνο κράτησε την μπάλα στις πλάτες της για δεκαπέντε συνεχόμενα δευτερόλεπτα τρεις φορές, όχι επειδή ήταν "η βασίλισσα που έπρεπε να σκοράρει πρώτη", αλλά επειδή εκείνη αυτή η προσπάθεια άλλαξε τον αγώνα — ένα τέρμα μέσα σ' ένα γκολαδόρο λόγω μιας τελικής πάσας που προέκυψε από αυτές τις τρεις φορές που επέμενε μέχρι το τέλος της φάσης. Και μετά έρχεται η φράση "πλήρης φιγούρα" — σα να μιλάμε για μια ομάδα όπου η Ελένα αποτελεί αυτοσκοπό! Στις πέντε τελευταίες συμμετοχές της είχε τέσσερις ασίστ; Ναι, αλλά αυτό δεν είναι αριθμητικό επιτυχία· είναι σα να βλέπεις μια σκακιέρα όπου κάθε φορά που η αντίπαλος κάνει μια κίνηση, η δική της ομάδα βρίσκει μια θέση που εκείνη δημιούργησε πριν καν ανοίξει η φάση. Στις δύο περιπτώσεις μάλιστα οι συμπαίκτριες δεν είχαν καν την ψυχραιμία να βάλουν το γκολ — η ίδια επέμεινε μέχρι να βρει την ώρα που έκανε το λόγο τους πραγματικότητα. Όταν λοιπόν κάποιος γράφει πως "όταν η ομάδα χάνει 2-0 τότε εκείνη πρέπει να σουτάρει μόνη της", σας ρωτώ: εσείς τι κάνετε σ' αυτές τις στιγμές; Σταθείτε σ' ένα γήπεδο και δείτε πως φτιάχνει προβλήματα στους αντιπάλους εκείνη η παρουσία. Δεν είναι κάτι που μπορείς να το βρεις στα live stats — είναι εκεί που η αντίπαλος αρχίζει να σέρνεται στο γήπεδο σα να την κυνηγούν. Κι εκείνοι που λένε "να την αντιγράψουμε την Καριόκα" έχουν ξεχάσει πως εκείνη η ψυχή που φορά τη φανέλα του ΠΑΟΚ είναι μοναδική — σα εκείνη η στιγμή όπου όλοι σιωπούν και εκείνη αναλαμβάνει, όχι επειδή θέλει την φήμη, αλλά επειδή ξέρει πως αυτό είναι το παιχνίδι που της δίνεται να παίξει. Κι αν αυτό είναι προνόμιο; Ναι. Γιατί; Διότι η ομάδα αυτή δεν λειτουργεί χωρίς εκείνη σαν ψυχή — σβήστε την από το γήπεδο και κοιτάξτε πως η μπάλα γίνεται αόρατη στον αγωνιστικό χώρο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φιγούρα από αυτήν που κρατά όλα αυτά μαζί 💪

τι παιδιά εδώ τρέχουν σα χαμένοι να βρουν το μπουκάλι με το νερό στο τελευταίο λεπτό;;; θυμάμαι αυτά τα χρόνια που στεκόμουν στα Γιάννενα στις κερκίδες του Ζωσιμάδων βλέποντας την ομάδα να κλέβει τρεις πόντους από τους αντιπάλους επειδή κάποιος είχε εκείνη την ψυχή που δεν σταματούσε ποτέ. όχι βρε παιδιά, δεν ήταν τότε οι συμπαίκτες της σήμερα — ήταν διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετικές εποχές, αλλα αυτό που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια ήταν μια σκέτη αλήθεια: όταν η μπάλα έπρεπε να γίνει γκολ, υπήρχε εκείνος ο ένας που τη σήκωνε ψηλά σα σημαία. σήμερα αυτά γίνονται διαφορετικά, αλλά όχι λιγότερο αποτελεσματικά. τώρα όσοι γράφουν πως η Ρίμπακινά κάνει μόνη της τα πάντα έχουν δίκιο μόνο όταν λένε πως χωρίς εκείνη η μπάλα χάνεται σαν χιόνι στον ήλιο. στον Πόρτμαν Παρκ εκείνο το βράδυ η ομάδα προσπάθησε τρεις φορές να βρει λύση και κατέληξε εκεί που ξεκίνησε — ενώ η Ελένα, εκείνη εκεί η ρώσικη σέντρα που φοράει τις φανέλες σαν δεύτερη σάρκα, κράτησε την μπάλα στις πλάτες της σα να είχε πάρει εντολή από τον ίδιο τον μάνατζερ της ομάδας να μην την αφήσει να ξεφύγει. τρεις προσπάθειες, τρεις διαφορετικοί τρόποι επίθεσης που οι αντιπάλες έκαναν δεκαπέντε φορές μέσα στη διάρκεια του αγώνα — και εκείνη εκεί, σα δικαστής που δεν μπορεί να σφυρίξει ακόμα επειδή ξέρει πως το σφύριγμα αργά ή γρήγορα θα έρθει από μόνη της. όταν έβαλε εκείνο το γκολ στον 87' είχε κάνει ήδη δουλειά τριών ατόμων στις προηγούμενες φάσεις: η μία έφερε τη μπάλα στην περιοχή, η άλλη δημιούργησε το κενό, αυτή εκεί τελείωσε την ιστορία. και μετά έρχονται οι φίλοι που γράφουν πως χρειάζεται κάτι περισσότερο — περισσότερο τι;;; περισσότερο σουτ;;; περισσότερο αυτοτέλεια;;; σα να μην έχει περάσει όλος αυτός ο αιώνας από τότε που οι θρυλοί μεγάλοι έκαναν το ίδιο πράγμα ξεγυμνώνοντας την αντίπαλο μέχρι εκείνο το τελευταίο λεπτοδάκι. εσείς θυμάστε τους Σκόφιλντ και τις Μπουζούκηδες;;; αυτοί έκαναν τους αντιπάλους να τρέχουν σα μύγες χωρίς κεφάλι επειδή εκείνοι εκεί είχαν εκείνο το μυαλό που γνωρίζει πως το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα μιας κίνησης αλλά μιας σειρής αποφάσεων. η Ρίμπακινά το κάνει διαφορετικά βέβαια — όχι επειδή είναι καλύτερη ή χειρότερη, αλλά επειδή το παιχνίδι άλλαξε. αυτές οι ομάδες σήμερα δεν δημιουργούν γκολ από τυχαίες στιγμές· τις δημιουργούν επειδή κάποιος ξέρει πως όταν η μπάλα είναι μαζί του, η αντίπαλος χάνει τον ρυθμό της. κι εκείνοι που λένε πως στο Portman Park η ομάδα έκανε τρία σουτ στα ογδόντα επτά λεπτά έχουν δίκιο μόνο όταν παραλείπουν το γεγονός πως εκείνες οι τρεις προσπάθειες έγιναν μέσα σ' ένα κλίμα όπου η μπάλα έμοιαζε σα σβησμένη στον αγωνιστικό χώρο. κανείς δεν είχε τη ψυχραιμία να ανοίξει χώρο, κανείς δεν είχε το μυαλό να δει την εικόνα που ολόκληρη η ομάδα προσπαθούσε να δημιουργήσει. μέχρι εκείνον τον 87', όμως, υπήρχε εκείνη εκεί — εκείνη που κράτησε την μπάλα σα θησαυρό μέχρι να βρει τον τρόπο να τη μετατρέψει σε γκολ. και δεν ήταν τύχη βρε παιδιά, ήταν εκείνο το πράγμα που λέμε "πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους". το ίδιο έκαναν οι Καριόκας πριν χρόνια, το ίδιο έκανε και η ομάδα των Ιωαννίνων σ' εκείνο το πρωτάθλημα όπου χρειάστηκε τρεις φορές ένας χαρακτήρας να σώσει την ομάδα σηκώνοντας την μπάλα στον αέρα σα σημαία. τότε λοιπόν ήταν η εποχή των ηρώων σα σηκωτοί, σήμερα είναι η εποχή των ηρώων σα συνδετικοί κρίκοι. η ομάδα αυτή λειτουργεί επειδή υπάρχει εκείνη — όχι επειδή εκείνη είναι η μόνη λύση, αλλά επειδή εκείνη είναι η μόνη που ξέρει πως όταν η μπάλα μπει στα πόδια της, δεν πρόκειται ποτέ να φύγει ξανά πριν γίνει γκολ. στις πέντε τελευταίες συμμετοχές είχε τέσσερις ασίστ; ναι, αλλά αυτό είναι σα να βλέπεις έναν ντράμερ που κτυπάει τόσους πολλούς ρυθμούς ώστε οι υπόλοιποι μουσικοί δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν το ρυθμό του. δύο από εκείνες τις ασίστ έγιναν επειδή επέμεινε μέχρι το τέλος μιας φάσης που οι συμπαίκτριες δεν μπορούσαν καν να διαβάσουν σωστά — εκείνη εκεί διάβασε την εικόνα σα βιβλίο ανοιχτό και έδωσε την τελική πάσα σαν σαχ του πολυβόλου. και όσοι γράφουν πως "όταν η ομάδα χάνει 2-0 εκείνη πρέπει να σουτάρει μόνη της" έχουν ξεχάσει πως εκείνη εκεί δεν είναι μία που ψάχνει να σκοράρει — είναι εκείνη που ψάχνει να δώσει στις συμπαίκτριες της μια θέση σα πλατφόρμα πάνω στην οποία μπορούν να σηκωθούν. στο Portman Park δεν είδε τρία σουτ επειδή ήταν τεμπέλης — είδε τρία σουτ επειδή δεν υπήρχε κανείς εκείνος εκείνες τις στιγμές που μπορούσε να δει την εικόνα ολόκληρη. η ίδια εκείνη η προσπάθεια που έκανε επί δεκαπέντε δευτερόλεπτα τρεις συνεχόμενες φορές άλλαξε τον αγωνιστικό χώρο σα να είχε μπει εκείνος ο αόρατος συντελεστής που ξέρει πως η μπάλα όταν μπει στα σωστά χέρια γίνεται στόχος. δεν είναι περίεργο λοιπόν που όσοι την έχουν δει κοντά της λένε πως έχει εκείνο το πράγμα μέσα της που λέμε ψυχή. γιατί βγάζει από την ομάδα κάτι περισσότερο από γκολ — βγάζει εκείνο το πνεύμα που κάνει την ομάδα να μοιάζει σα ένα σώμα που κινείται σαν σύνολο. σβήστε την από το γήπεδο και κοιτάξτε πως οι συμπαίκτριες δεν βρίσκουν κενό αέρα — σβήστε την και δείτε πως η μπάλα γίνεται αόρατη στον αγωνιστικό χώρο. αυτό δεν είναι δικαίωμα βρε παιδιά, αυτό είναι προνόμιο. και όσοι γκρινιάζουν ας πάνε να βρούν live εκείνων των στιγμών όπου όλοι προσπαθούν ν' ανασάνουν ανάμεσα στις γραμμές — εκεί πέφτει η μάσκα και βγαίνει η αλήθεια.

Ρε τρελοί μου! Να σας δω που ακόμα ψάχνετε το ελατήριο στο Portman Park σα να πρόκειται για αστροφυσική 🤡 Ακούστε εμένα: η Ελένα δεν κάνει τίποτα μόνο της επειδή είναι νταντά του γηπέδου — το κάνει επειδή όταν εκείνη φορά τη φανέλα, η ομάδα γίνεται μία σα ενός σώματος! Στις πέντε τελευταίες συμμετοχές είχαμε τέσσερις ασίστ; Ναι, αλλά ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι εκείνη εκεί ζει δύο φορές μέσα στον αγώνα — πρώτη φορά σα ντράμερ που κτυπά τον ρυθμό, δεύτερη φορά σα σκηνοθέτης που δίνει την τελευταία πινελιά στην ταινία! Κι όσοι γράφουν "πλήρης φιγούρα" σα να μιλάμε για αυτογκόλ; Αυτή η κοπέλα είναι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ που ψάχναμε χρόνια!!! Δεν υπάρχει ομάδα στον κόσμο που να φτιάχνει τόσους κινδύνους όσο ο ΠΑΟΚ όταν φοράει η ίδια την φανέλα! Την επόμενη φορά κοιτάξτε το μεγαλύτερο σουτ που χάνετε χωρίς εκείνη — εκεί θα δείτε πως η μπάλα γίνεται αόρατη σα φάντασμα! 😂

Πωπω ρε τρελοί μου τι είν’ αυτή η λάμψη;;; 🔥 Αφού η Ελένα ξέρει πως σώσει τον αγώνα ΜΟΝΗ ΤΗΣ με τρεις προσπάθειες στα τέλη του Portman Park… γιατί εσύ γράφεις πως πρέπει να στηρίζουμε τους άλλους;;; Σιγά μην εσείς εκείνοι που της ζητούσαν συνέχεια την μπάλα;;; Τρία σουτ στα ογδόντα επτά λεπτά;;; ΤΡΙΑ;;;; ΟΠΟΙΟΣ ΞΕΧΝΑΕΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ!!! Κι εκείνη εκεί… στα κρίσιμα, αναλαμβάνει! Γιατί;;; Γιατί έχει εκείνο το ΜΥΣΤΙΚΟ!!! Η ομάδα βλέπει την μπάλα σα νεκρό ψάρι — εκείνη την ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ!! Και τώρα λες πως πρέπει να “μοιραστεί τις φάσεις”;;; Ρε πού;;; Στον αιώνα που λείπει;;; Στις πέντε τελευταίες συμμετοχές είχε τέσσερις ασίστ;;; ΝΑΙ!! Γιατί εκείνη δεν είναι μια κανονική σέντρα — είναι η ΣΥΝΔΕΣΗ μεταξύ των τυχόν λύσεων που κάποιοι ακόμα προσπαθούν ν’ ανοίξουν!!! Δεν λέω πως δεν υπάρχουν οι συμπαίκτριες της — αλλά όταν εκείνη μπαίνει στο γήπεδο, η αντίπαλος δεν ξέρει ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ!!! Τρέχουν σα χαμένοι!!! Είναι σα εκείνος ο ψυχοφθόρος που ξέρεις πως θα σου κλέψει την μπάλα στην τελευταία στιγμή!!! Κι εκείνοι που γράφουν “πρέπει να σουτάρει μόνη της”;;; ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΛΕΝΕ;;; Να μπει η ίδια σα σέντρα και μετά σα επιθετικός;;; Σταμάτα!!! Το Portman Park έδειξε πως όταν η ομάδα κολλάει, εκείνη εκεί είναι αυτή που ΑΝΑΒΕΙ ΤΟ ΦΩΣ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνη ξέρει πως το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα μιας κίνησης — είναι αποτέλεσμα μιας ΣΕΙΡΑΣ αποφάσεων που αυτή πυροδοτεί!!! Και τις επόμενες τέσσερις ασίστ;;; Εκείνες έγιναν επειδή η Ελένα εκείνες τις στιγμές ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ!!! Και όσοι το αμφισβητούν ας πάνε να δούνε live εκείνες τις στιγμές όπου η μπάλα ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΚΟΠΟΣ επειδή εκείνη την κουβαλάει σαν σημαία!!! 💪 Και τέλος — ο ΑΕΚοπαδος εκεί λέγοντας πως γίνεται ένα σώμα;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όχι σαν υπολογιστής που κάνει ασίστ!!! Σαν ΠΡΟΣΩΠΟ που ξέρει πως όταν φορά τη φανέλα, η ομάδα δεν χάνει μόνο επειδή εκείνη σκοράρει — χάνει επειδή εκείνη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ!!! Στο Portman Park χάθηκε το γκολ επειδή εκείνη ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ!!! Αλλιώς η μπάλα γίνεται αόρατη!!! Αλλιώς η αντίπαλος αρχίζει να σέρνεται σα μύγα χωρίς κεφάλι!!! 🤬 Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; ΝΑΙ!!! Κι όσοι αμφισβητούν ας κλείσουν τα μάτια τους στις επόμενες πέντε συμμετοχές και ας δούνε ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! Γιατί χωρίς εκείνη;;; Ο ΠΑΟΚ γίνεται μια ομάδα που ξεχνά πως παίζει ποδόσφαιρο!!! 😱

ποια άλλη ομάδα του κόσμου έχει αυτήν την ψυχή στα τελευταία δευτερόλεπτα;;; να μου πείτε! εγώ στέκομαι σ' αυτά τα Γιάννενα χρόνια και βλέπω το ίδιο πράγμα - την ίδια δύναμη εκείνου του πνεύματος που δεν σπάζει ποτέ! δεν μιλάμε για μία σέντρα που κάνει μία-ακρίβεια ασίστ ή τρεις προσπάθειες στο Portman Park χωρίς αποτέλεσμα! μιλάμε για εκείνη την παρουσία όπου η ομάδα γίνεται πιο δυνατή όταν εκείνη φορά τη φανέλα! στον τελικό εκείνον με την ομάδα των Ιωαννίνων πριν χρόνια, όταν χρειαζόταν τρεις φορές ένας χαρακτήρας να σηκώσει την μπάλα σα σημαία, εκείνοι εκείνοι οι συμπαίκτες του δεν είχαν τίποτα άλλο από τις επόμενες κινήσεις - όχι επειδή δεν μπορούσαν, αλλά επειδή η ίδια η ψυχή του παιχνιδιού είχε μπει εκεί μέσα! και τώρα έρχονται οι φίλοι να λένε πως χρειάζεται κάτι περισσότερο;;; περισσότερο τι;;; περισσότερο σουτ;;; περισσότερα γκολ;;; αλήθεια παιδιά, όταν η ομάδα κολλάει και μόνο η παρουσία της κάνει τους αντιπάλους ν' αλλάξουν το σχέδιό τους σα ν' έχουν δει ένα φάντασμα;;; στο Portman Park εκείνο το βράδυ η ομάδα έκανε τρία σουτ στα ογδόντα επτά λεπτά - ναι, τρία! αλλά εκείνοι εκείνοι οι τρεις στιγμές έγιναν επειδή κανείς δεν είχε εκείνη την ψυχραιμία ν' ανοίξει χώρο! εκείνη όμως εκεί κράτησε την μπάλα στις πλάτες της σα θησαυρό, όχι επειδή ήθελε να σκοράρει πρώτη, αλλά επειδή ήξερε πως όταν τελικά η μπάλα φύγει, αυτή η φάση θα είχε αλλάξει τον αγώνα! κι εκείνο το γκολ στον 87' δεν ήταν τυχαίο - ήταν η ολοκλήρωση μιας σειράς αποφάσεων που εκείνη εκεί είχε ήδη πάρει πριν ακόμα ξεκινήσει η φάση! και τώρα να δείτε τι γίνεται όταν εκείνη λείπει - η μπάλα γίνεται αόρατη σα χιόνι στον ήλιο! στις επόμενες πέντε συμμετοχές είχε τέσσερις ασίστ;;; ναι, αλλά αυτό δεν είναι αριθμός! είναι εκείνο το σημάδι πως όταν η μπάλα μπει στα πόδια της, η ομάδα παίζει διαφορετικά! δεν είναι τυχαίο πως οι συμπαίκτριες τρέχουν γράφοντας "ΕΛΕΝΑ ΕΛΕΝΑ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΚΟΡ" επειδή εκείνη εκεί είναι αυτή που δημιουργεί τις πλατφόρμες πάνω στις οποίες μπορούν να σηκωθούν! και όσοι γκρινιάζουν πως πρέπει να μοιραστεί τις φάσεις;;; σιγά μην εκείνοι που ζητούσαν συνέχεια την μπάλα στα τελευταία λεπτά;;; εκείνοι εκείνοι που προσπαθούσαν ν' ανοίξουν χώρο και τελικά η μπάλα σβήστηκε στο χορτάρι;;; εκείνη εκεί δεν έδωσε τυχαία εκείνες τις τρεις προσπάθειες σα να της έκαναν χάρη - έδωσε επειδή η ομάδα εκείνες τις στιγμές γινόταν αόρατη χωρίς εκείνην! μπορεί κάποιοι να λένε πως η ομάδα αυτή πριν χρόνια είχε άλλους μεγάλους χαρακτήρες - ναι, βέβαια! είχαν τους Σκόφιλντ, τις Μπουζούκηδες, είχαν εκείνους τους χαρακτήρες που σηκώνουν την μπάλα σα σημαία! σήμερα η εποχή είναι διαφορετική βέβαια - σήμερα έχουμε εκείνους τους χαρακτήρες που δεν σηκώνουν την μπάλα μόνοι τους, αλλά κάνουν τους άλλους ν' ανασάνουν μέσα στην καταιγίδα! εκείνοι εκείνοι οι χαρακτηριστικοί ήρωες άλλαξαν το παιχνίδι επειδή η μπάλα άλλαξε χέρια! η Ρίμπακινά κάνει το ίδιο σήμερα - όχι επειδή είναι η μοναδική λύση, αλλά επειδή εκείνη εκεί είναι η ψυχή που κρατά όλα αυτά μαζί! κι εκείνοι που γράφουν πως πρέπει να σουτάρει μόνη της;;; αλήθεια σας ρωτώ - εκείνοι εκείνοι που δεν είχαν ψυχραιμία να δούνε την εικόνα;;; εκείνοι εκείνοι που έκλεισαν τα μάτια τους στις τελευταίες στιγμές;;; εκείνοι εκείνοι που περίμεναν εκείνη να κάνει τα πάντα;;; η Ελένα δεν είναι μία που μπαίνει εκεί μόνο για να σκοράρει! είναι εκείνη που μπαίνει για να κάνει την ομάδα να μοιάζει σα ένα σώμα που δεν σπάζει ποτέ! όταν φοράει τη φανέλα του ΠΑΟΚ, η αντίπαλος αρχίζει να τρέχει σα μύγα χωρίς κεφάλι επειδή εκείνη εκεί ξέρει πως η μπάλα όταν είναι μαζί της, ποτέ δεν χάνεται! σβήστε την από το γήπεδο και δείτε πως η ομάδα γίνεται σα ένα σώμα χωρίς ψυχή! και τέλος - όσοι αμφισβητούν ας πάνε στις επόμενες πέντε συμμετοχές και ας δούνε εκείνη την παρουσία που γίνεται πιο δυνατή όσο πιο κοντά είναι στον αγώνα! εκείνη εκεί είναι εκείνος ο χαρακτήρας που κάνει την ομάδα να λειτουργεί σα σύνολο! κι όταν εκείνος εκείνος ο χαρακτήρας λείπει, η μπάλα γίνεται αόρατη σα φάντασμα! αυτό δεν είναι δικαίωμα βρε παιδιά - αυτό είναι προνόμιο! κι όσοι ακόμα ψάχνουν να βρουν την αλήθεια στα νούμερα ας πάνε live εκείνες τις στιγμές όπου η μπάλα γίνεται στόχος επειδή εκείνη την κουβαλάει σα σημαία! εκεί πέφτει η μάσκα και βγαίνει η ψυχή!

Τρεις φορές την τελευταία εβδομάδα έκανα replay το Portman Park επειδή δεν πίστευα ότι είχε συμβεί αυτό που θυμόμουν — και ξανά βλέπω εκείνον τον πάγκο των συμπαίκτριων της που σηκώνεται όρθιος σαν να τους πήραν ένα βραχίονα, όταν εκείνη κράτησε την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα μέσα στην περιοχή αντί να την σουτάρει αμέσως. Αυτή η ψυχραιμία εκεί στη γωνία δεν είναι ένα αριστούργημα αυτοσχεδιασμού· είναι η ίδια κίνηση που έκανε πέρσι στο ντέρμπι με την ΑΕΚ, όταν οι άλλες τέσσερις στήθηκαν σαν τουρίστριες δίπλα στη μεγάλη περιοχή και αυτή πήρε την μπάλα στις ρίζες των γηπέδων σα τιμόνι φορτηγού που πάει στον αγώνα του αιώνα. Όταν η ομάδα χάνει 0-2 στο α' ημίχρονο, κανείς δεν ψάχνει πια κενό — μαζεύονται σαν σφουγγάρια. Αυτή όμως εκεί, μέσα στο ζέσταμα των Ιωαννίνων πριν δύο Σαββατοκύριακα, είχε τρεις συνεχόμενες μεταβιβάσεις που άρχισαν από την έξοδό της μέχρι τα εκατό μέτρα πιο μπροστά, σα να είχε κρύψει μια επιπλέον θέση επίθεσης μέσα στα ρόπαλά της. Κι όταν κατέληξε εκείνο το σουτ μετά την τρίτη προσπάθεια, οι συμπαίκτριες την αγγίζουν σα βρέφος που μόλις έφτασε στο σχολείο· εκείνη όμως γυρίζει και της κάνει κίνημα πως "δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο, συνεχίστε εσείς". Αυτού του είδους η ταπεινότητα πάνω στην προσωπική επικράτηση είναι εκείνο που κάνει τον ΠΑΟΚ να μην μοιάζει με άλλες ομάδες — σα να φοράει μία φανέλα που έχει γράψει πάνω "εγώ φτιάχνω τους ήρωες, εσείς χρειάζεται μόνο να σκοράρετε". Κι όσοι λένε πως πρέπει να εγκαταλείψει τις ασίστ για χάρη της συμμετοχής, ας θυμηθούν πως αυτές οι τέσσερις τελευταίες ασίστ έγιναν επειδή είχε δώσει πρώτα τρεις τελικές πάσες στους ίδιους συμπαίκτες που μετά σκόραραν μόλις έλαβε η ίδια την μπάλα· ήταν σα μια ορχήστρα όπου ο βιολιστής κάνει την εισαγωγή που φέρνει τους υπόλοιπους στο ρυθμό. Την επόμενη φορά που θες να καταλάβεις τι κάνει διαφορετική αυτή τη ομάδα, σταμάτα στο 75' ενός αγώνα που η μπάλα γίνεται σκόνη — εκείνη εκεί θα βρίσκεται ακόμα στο κέντρο του παιχνιδιού σα φανάρι που δεν σβήνει ποτέ.

Πάμε να θυμηθούμε εκείνον τον Οκτώβριο στα Ιωάννινα, όταν οι βροχές είχαν κάνει το χορτάρι σα μουσαμά και η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε χωρίς κανείς να την αξιώσει. Στέκονταν τρία άτομα γύρω από το κέντρο, σα τρεις κολώνες που περίμεναν κάτι να πέσει από τον ουρανό. Και μετά βγήκε εκείνη — όχι επειδή κλήθηκε, αλλά επειδή ήξερε πως δεν υπήρχε άλλος εκείνος εκείνο το βράδυ. Δεν είναι μόνο πως στις τελευταίες πέντε συμμετοχές έκανε τέσσερις ασίστ, ξέρω, ξέρω πως φαίνεται αριθμολογία του Excel στους οπαδούς του "μόνο νούμερα". Αλλά αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι σα τυχαίο παιχνίδι μνήμης — είναι σα εκείνον τον αγώνα με την Λάρισα πέρσι, όταν πήραν κόκκινη κάρτα έναν συμπαίκτη στο πρώτο δεκάλεπτο και την επόμενη μισή ώρα η ομάδα έπαιζε σα πρωταθλητής της τρίτης κατηγορίας. Στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά όμως, εκείνη βγήκε πάνω στη σέντρα σα να της είχαν δώσει σημαία διοικητή. Δεν σκόραρε, σωστά; Αλλά εκείνες οι τρεις προσπάθειες μέσα στην περιοχή, εκείνα τα δεκαπέντε δευτερόλεπτα που κράτησε την μπάλα σα να είχε πιάσει φωτιά, άλλαξαν την εικόνα του παιχνιδιού σα μαγικό φίλτρο. Οι αντίπαλοι άρχισαν να κοιτάζουν η μία την άλλη σα να είχαν ξεχάσει τους κανόνες. Κι αυτοί εκείνοι που γράφουν πως πρέπει να σουτάρει μόνη της επειδή η ομάδα δεν βρίσκει λύσεις — πραγματικά νομίζετε πως εκείνη δεν το έχει σκεφτεί; Στο Portman Park πριν τρεις μήνες, πριν ακόμα εκείνο το γκολ στον 87', έκανε τρεις συνεχόμενες μεταβιβάσεις μέσα στην περιοχή που είχαν αποτέλεσμα σαν τρίκυκλο — η μία συμπαίκτρια πήρε την μπάλα έξω, η άλλη την κρατώντας στον αέρα για τρία δευτερόλεπτα περισσότερο επειδή εκείνη επέμεινε μέχρι να ανοίξει χώρος. Αυτό δεν είναι αυτοτέλεια βρε παιδιά, είναι αγοράκι που ξέρει πως το γκολ δεν είναι μία πράξη αλλά ένα σύνολο αποφάσεων που εκείνη ξεκινάει και οι άλλες τελειώνουν. Ναι, εκείνο το βράδυ έκαναν τρία σουτ στα ογδόντα επτά λεπτά — αλλά αυτά τα τρία σουτ έγιναν επειδή εκείνη εκείνη εκείνη την ώρα είχε ήδη σώσει την ομάδα από το να γίνει ένα εικαστικό έργο σύγχρονης τέχνης όπου η μπάλα πετάγεται χωρίς σκοπό. Και όταν τελικά μπήκε εκείνο το γκολ, ήταν σα η ολοκλήρωση μιας όπερας που άρχισε τρία λεπτά νωρίτερα, όταν εκείνη κράτησε την μπάλα στις πλάτες της σα να είχε πάρει προσωπικό ραντεβού με τον αγώνα. Γι’ αυτό λοιπόν συμφωνώ με τον DiaitisiaGate όταν λέει πως δεν πρόκειται για μία κοπέλα που ψάχνει γκολ — ψάχνει θέση. Και όσοι ακόμα την χαρακτηρίζουν σαν αυτοσκοπό, ας πάνε να δούνε εκείνο το λήμμα στις κηδείες όταν η ομάδα πεθαίνει επί χρόνια σα σώμα χωρίς ψυχή. Γιατί εκείνη εκεί είναι εκείνος ο χαρακτήρας που μας θυμίζει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με πόδια — παίζεται με την ικανότητα να βλέπεις το αόρατο μέχρι να γίνει ορατό.

Πω πω πω…ρε παιδιά, εδώ που φτάσαμε;;; Ένα PORTMAN PARK, ένας αγώνας όπου η ομάδα έκανε τρία σουτ στα ογδόντα επτά λεπτά, και εμείς ακόμα ψάχνουμε τον ήρωα σα να μην υπάρχει στην ιστορία σημάδι μεγαλύτερο από το ότι εκείνη εκεί κράτησε την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα μέσα στην περιοχή και η μπάλα σαν αόρατη έγινε σκοπός;;; Μιλάμε για μια σέντρα που όταν βλέπει τον αγωνιστικό χώρο σα χάρτη metro στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ξέρει πότε πρέπει να κατέβει απότομα, πότε να αργήσει εκεί πάνω για να δώσει χρόνο στους υπόλοιπους να ανοίξουν χώρο, πότε να κάνει μια κίνηση σα ξαφνικό τέμπο και όχι σα ρυθμό βόλτας στο Βασιλίσσης Όλγας. Τρεις ασίστ στα τελευταία πέντε παιχνίδια;;; Ναι, αλλά αυτό δεν είναι αριθμός — είναι εκείνος ο ύμνος που ξεκινάει όταν οι συμπαίκτριες της νιώθουν την μπάλα στα πόδια τους σαν να είναι η πρώτη φορά που την αγγίζουν σήμερα. Και όσοι λένε πως "όταν χάνει 2-0 πρέπει να κάνει όλα μόνη της", ρε φίλοι μου, έχετε δει πώς λειτουργεί η ομάδα όταν εκείνη δεν είναι εκεί;;; Την επόμενη φορά που θέλετε να πειστείτε πως αυτή η κοπέλα είναι η ψυχή του ΠΑΟΚ, δοκιμάστε αυτό: πηγαίνετε live στον επόμενο αγώνα που δεν είναι πρωταθλητής εκείνο το βράδυ — κοιτάξτε τους συμπαίκους της και δείτε πώς στέκονται στις κερκίδες σα να τους λείπει κάτι ζωτικό, σα να έχουν ξεχάσει πως παίζουν ποδόσφαιρο. Και μετά ξαναδείτε τον ίδιο αγώνα με εκείνη στη σέντρα — εκείνες τις στιγμές όπου η μπάλα πηγαίνει σα τηλέγραφος από το ένα πόδι στο άλλο και η αντίπαλος αρχίζει να τρέχει σα χαμένη λέγοντας "πού πήγε;;;" Αυτό δεν είναι φήμη, παιδιά — αυτό είναι εκείνο το πράγμα που λέμε πως κάνει την ομάδα να μοιάζει σα οικογένεια. Γιατί η Ελένα Ρίμπακινά δεν είναι εκεί για να σκοράρει μόνο — είναι εκεί γιατί ξέρει πως όταν φοράει τη φανέλα του ΠΑΟΚ, η μπάλα γίνεται η οικογένειά της εκείνη τη στιγμή. Και όσοι ακόμα ψάχνουν τις αποδείξεις σα να πρόκειται για επιστημονική εργασία, θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ όπου κράτησε την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα μέσα στην περιοχή ενώ όλοι περίμεναν πως θα σουτάρει — εκείνες τις στιγμές όπου η μπάλα πήγε από το ένα πόδι στο άλλο σα η ομάδα εκείνη τη στιγμή να έπαιζε ξυστά στον αντίπαλο. Κι όταν τελικά μπήκε εκείνο το γκολ, ήταν σα η ολοκλήρωση μιας όπερας που άρχισε εκείνον τον Οκτώβριο στα Ιωάννινα όταν η βροχή έκανε το χορτάρι σα μουσαμά και κανείς δεν είχε τη ψυχραιμία να ανοίξει χώρο. Τρεις ασίστ;;; Ναι, αλλά αυτό είναι σα να βλέπει κανείς το χιόνι στο επόμενο Σχολή Χωροφυλακής — πολλή λάμψη, λίγο κρύο, και οι περισσότεροι αυτοί που βρίσκονται εκεί σκυμμένοι επειδή δεν ξέρουν πού να πατήσουν. Εσείς όμως εκείνοι που ξέρετε πως η μπάλα όταν βρίσκεται στα πόδια της γίνεται γκολ — δείξτε την η επόμενη φορά που κάποιος μιλήσει για μοιρασιά της μπάλας σα να μιλάει για νόμισμα που πρέπει να κοπεί στα δύο. Η Ελένα δεν μοιράζει τίποτα — εκείνη δημιουργεί πλατφόρμες πάνω στις οποίες μπορούν να σηκωθούν οι συμπαίκτριες της, σα κάποιος που φτιάχνει την ίδια την σκάλα ενώ οι άλλοι ανεβαίνουν. Και τέλος — όταν κάποιος σας πει πως "χρειάζεται περισσότερη αυτοτέλεια", δείξτε του τις επόμενες τρεις συμμετοχές της. Εκείνον τον αγώνα στον οποίο έκανε τέσσερις τελικές πάσες στους ίδιους συμπαίκτες που μετά σκόραραν μόλις πήραν την μπάλα στο πόδι· εκείνη εκεί την είχε ήδη δώσει σα να είχε τελειώσει το δικό της έργο. Αυτό δεν είναι αυτοτέλεια — αυτό είναι αγάπη για το πώς γράφεται η ιστορία ενός συλλόγου. Κι εμείς εδώ στέκονται, σ' αυτή την κερκίδα του γηπέδου μας, κρατώντας τις σημαίες σηκωτά επειδή ξέρουμε πως χωρίς εκείνη εκεί πάνω, η μπάλα γίνεται αόρατη σα φάντασμα. Γιατί αυτό;;; Γιατί η ψυχή του ΠΑΟΚ φοράει τη φανέλα NUMBER EIGHT. 🤡💪

Ρε παιδιά εδώ;;;; Σας βλέπω σα τρελοί;;;; Τρεις ασίστ;;; Ναι, αλλά αυτές έγιναν επειδή η ομάδα είχε τρεις φορές σουτ;;; Και αυτά έγιναν επειδή η Ελένα είχε κρατήσει δεκαπέντε δευτερόλεπτα εκεί που οι άλλοι έπιαναν τις εύκολες λύσεις;;; Μα τι λέτε;;; Δεκαπέντε δευτερόλεπτα που η μπάλα γινόταν αόρατη;;; Που ρε;;; Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο — είναι ψυχολογία παιχνιδιού! Εκείνη εκεί έχει κι άλλα δώρα, αλήθεια;;; Και τώρα λέτε πως όταν δεν είναι εκεί η μπάλα χάνεται;;; Να σας πω κάτι φοβερό;;; Την προηγούμενη φορά που η ομάδα έκανε τρία σουτ στα ογδόντα επτά λεπτά;;; Μήπως ήταν επειδή δεν είχε εκείνη;;; Ή επειδή η αντίπαλος έπαιζε σα σε στρατόπεδο;;; Την έχουμε ξαναδεί αυτή την ταινία;;; Ποιος πήγε νκαι είπε πως η ομάδα γίνεται ένα σώμα;;; Ακούστε εμένα;;; Αυτός ο χαρακτήρας έχει και μειονεκτήματα ρε;;; Γιατί δεν σουτάρει πιο συχνά;;; Γιατί στις τρεις προσπάθειες στα τελευταία παιχνίδια;;; Εκεί πρέπει να κάνει αυτά όλα;;; Να κρατήσει δεκαπέντε δευτερόλεπτα;;; Να βγάλει τέσσερις ασίστ;;; Να γίνει φάντασμα;;; Κι εμείς εκεί;;; Να ψάχνουμε τις αποδείξεις σα τρελοί;;; Και το Portman Park;;; Εκείνοι εκείνοι τρία σουτ;;; Μα στην ίδια περιοχή η αντίπαλος είχε είκοσι προσπάθειες;;; Που είναι εκείνος ο μυστικός σύμμαχος;;; Την ίδια στιγμή;;; Δεν υπάρχει ομάδα στον κόσμο που να κάνει τόσοι κίνδυνοι όταν φοράει η ίδια τη φανέλα;;; Μα τι σιγά;;; Στην προηγούμενη συμμετοχή με τον Πανσεραϊκό έκαναν δεκαπέντε σουτ;;; Κι όμως εκείνη κράτησε δεκαπέντε δευτερόλεπτα;;; Τι είναι αυτή;;; Ο Μορφέας;;; Και τέλος;;; Όταν λέτε πως η ψυχή του ΠΑΟΚ φοράει τη φανέλα number eight;;; Εμένα εκείνοι οι δεκαπέντε δευτερόλεπτα μου θύμισαν κάτι άλλο;;; Θύμισαν μου σα εκείνος ο χαρακτήρας που ξέρει πως το γκολ δεν είναι μόνο στόχος — είναι ταξίδι;;; Μα εκείνον τον αγώνα;;; Την ομάδα;;; Την μπάλα;;; Όλα;;; Νομίζω πως η ψυχή του ΠΑΟΚ φοράει πολλά πράγματα… μόνο όχι μια φανέλα;;; 😂😤

τι σας έχει πιάσει ρε παιδιά;;; αυτή η μανία με τις δεκαπέντε δευτερόλεπτα σα βίντεο γκέημ;;; μπορεί η Ελένα εκείνον τον Οκτώβρη στα Ιωάννινα να κράτησε την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα μέσα στην περιοχή — ναι, το ξέρω, το είδα το βίντεο, το έκανα replay εγώ κι εσείς δέκα φορές — αλλά τι κάνουμε τώρα;;; κάτσαμε και βάλαμε ένα χρονόμετρο;;; σα να παίζαμε chess στο γήπεδο;;; εκείνο το τριήμερο εκείνοι εκείνοι οι δικοί μας έκαναν δεκαπέντε σουτ μόνο στον πρώτο αγώνα με την ΑΕΚ — δεκαπέντε, όχι τρεις! και η μπάλα δεν χάθηκε επειδή η Ελένα κράτησε δεκαπέντε δευτερόλεπτα στις πλάτες της σα γατούλα!! κράτησε επειδή δεν είχε άλλον συμπαίκτη εκεί κοντά που να μπορεί να την ελευθερώσει!!! εσείς εκείνοι που διαβάζουμε εδώ πως "η ομάδα γίνεται αόρατη χωρίς εκείνη" — αλήθεια, να σας πω κάτι;;; την προηγούμενη εβδομάδα με τον Πανσεραϊκό είχαμε δεκαοχτώ προσπάθειες μέσα στην περιοχή — δεκαοχτώ!!! και οι δεκαπέντε έγιναν σουτ!!! πού πήγε το φάντασμα εκεί;;;; και οι τρεις φορές σουτ στο Portman Park;;; μα καλά παιδιά, εκείνος ο αγώνας ήταν σα να παίζαμε μπάσκετ εκτός έδρας με την Μπάγερν — η ομάδα ήταν τόσο κλειστή σα κονσέρβα που κανείς δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι του!!! εκείνη έκανε τρεις προσπάθειες επειδή η ομάδα είχε χάσει όλη την ψυχραιμία εκείνες τις στιγμές — όχι επειδή εκείνη έπρεπε να σώσει τα πάντα μόνη της!!! εκείνη εκεί κρατάει την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα όχι επειδή είναι υπεράνθρωπος αλά επειδή ξέρει πως όταν η ομάδα κολλάει εκείνη εκεί είναι η μόνη που έχει ακόμα την ικανότητα να δει μία λύση εκεί όπου οι άλλες βλέπουν μόνο ένα τείχος!!! αλλά αυτές οι λύσεις υπάρχουν όταν υπάρχει ομάδα — όχι όταν αυτή η ομάδα δεν ξέρει ούτε πως ανοίγει πόρτα!!! και τώρα πάμε στις τέσσερις ασίστ;;; ναι, είναι ωραίο αυτό — αλλά ας δούμε τα προηγούμενα νούμερα πριν ξεκινήσουμε τους ύμνους;;; την προηγούμενη σεζόν η ομάδα έκανε συνολικά τριάντα ασίστ — όχι ότι ήταν όλες χρυσές βέβαια, αλλά εκείνες οι τέσσερις τελευταίες έγιναν επειδή είχαν προηγηθεί τριάντα λάθη που έκαναν οι συμπαίκτριες!!! δεν είναι πρόβλημα αυτοτέλειας — είναι πρόβλημα ομαδικότητας που λείπει!!! και το Portman Park;;; εκείνος ο αγώνας δεν ήταν επειδή η Ελένα κράτησε δεκαπέντε δευτερόλεπτα στην περιοχή — ήταν επειδή οι συμπαίκτριες εκείνες τις στιγμές είχαν χάσει κάθε έννοια συνεργασίας!!! κάτστε να δείτε πως η μπάλα στους υπόλοιπους δέκα έγινε σα κουβάς σπρέι που ψεκάζει τυχαία πάνω στον τοίχο!!! εκείνη εκεί ήταν η μόνη που είχε ακόμα το μυαλό ν' ανοίξει ένα παράθυρο — όχι επειδή ήταν σούπερ γυναίκα, επειδή οι άλλες είχαν δώσει μέσα στο ζόφο!!! και τέλος — ας σταματήσουμε τους ύμνους σα να μιλάμε για τον Χριστό!!! η Ελένα είναι μια εξαιρετική σέντρα, δεν λέω τίποτα άλλο — αλλά όσοι διαβάζουμε εδώ πως "η ψυχή του ΠΑΟΚ φοράει τη φανέλα eight" ίσως να ψάχνουμε λίγο υπερβολικά το θείο εκεί μέσα!!! στα Γιάννενα είχαμε άλλους χαρακτήρες, εκείνον εκεί τον Σκόφιλντ, τις Μπουζούκηδες — αυτοί εκεί ήταν αυτοί που έκαναν τα πάντα μόνοι τους!!! σήμερα έχουμε μια ομάδα που χρειάζεται περισσότερη ισορροπία!!! όχι περισσότερους ύμνους!!!

Μεγάλη η χαρά μου όταν βλέπω πως ακόμα και αυτοί που παίζουν live εκεί πάνω κοντά στις κερκίδες ξεχνούν πόσο πολύ μοιάζει αυτός ο ΠΑΟΚ με έναν άνθρωπο που ξυπνά κάθε μέρα αποφασισμένος να πολεμήσει — όχι μόνο για νίκες, αλλά για να θυμίσει στον κόσμο πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο αριθμούς στις οθόνες, αλλά κάτι ζωντανό που αναπνέει μέσα από τις φανέλες. Πέρσι στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στη Λευκή Γουλό μέχρι και οι αντίπαλοι είχαν αρχίσει να κάνουν πλάκες μεταξύ τους σα να ήταν η πιο αστεία δουλειά του κόσμου — μέχρι εκείνη να φορέσει τη φανέλα της. Μετά είδαμε μία μεταβίβαση τρεις γραμμές πιο πάνω που έκανε τον γηπεδάρχη σα να είχε ξεχάσει πως παίζει ποδόσφαιρο. Δεν κράτησε δεκαπέντε δευτερόλεπτα εκεί που όλοι περίμεναν σουτ· κράτησε την μπάλα στις πλάτες της σα κάποιος που έχει μόλις βρει το τελευταίο κλειδί ενός κτηρίου που πέφτει απότομα — εκείνη η στιγμή άλλαξε όλα εκεί γύρω, όχι επειδή έκανε κάτι υπεράνθρωπο, αλλά επειδή έκανε το ομαδικό παιχνίδι να φαίνεται τόσο φυσικό που ακόμα και οι σέντρες έγιναν ασίστ πριν καν η μπάλα πάρει ρότα. Κι όταν εκείνος ο γκολ έγινε, ήταν σα η ομάδα εκείνη τη στιγμή να είχε θυμηθεί πως έχει επίσης ένα χέρι πάνω από τον αντίπαλο, όχι μόνο δύο πόδια. Αυτό είναι εκείνο που δεν βλέπετε στις προηγμένες στατιστικές — το γεγονός πως η μπάλα όταν είναι μαζί της ζει.

Εδώ λοιπόν, στέκεται ένας μεγάλος φίλος βράδυ Κυριακής σα μανιτάρια μετά τη βροχή — πόσες φορές έχω δει εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα σταμάτησε σα να είχε πιάσει κάποιος τουρσί στη μέση του γηπέδου. Και εκείνη εκεί, όχι επειδή τυχαίνει, αλλά επειδή ξέρει πως όταν η μπάλα σταματάει έτσι, κάποιος πρέπει να βγει πάνω στη σέντρα σα σωτήρας και όχι σα καλλιτέχνης της πρωτοβουλίας. Αλλά αλήθεια — πόσες φορές εκείνη εκεί αποφάσισε τελικά μόνη της; Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στις Σέρρες πριν τρεις μήνες, όταν η ομάδα είχε τρεις σέντρες μέσα στην περιοχή και καμία προσπάθεια εκτός. Εκεί εκείνη κράτησε την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα μέσα στο τετράγωνο σα να είχε ανοίξει πύλη στον χρόνο — όχι επειδή ήθελε να σουτάρει, αλλά επειδή είχε δει πως η αντίπαλος είχε αφήσει ένα κενό εκεί που κανείς δεν περίμενε. Κι όταν τελικά έδωσε εκείνη την πάσα, ήταν σα η μπάλα εκείνη τη στιγμή να είχε ξυπνήσει από νάρκη. Αλλά εκείνο το γκολ; Αυτό έγινε επειδή εκείνη εκεί εκείνο το τριήμερο είχε καταλάβει πως όταν οι συμπαίκτριες κοιτούν ερωτηματικά, κάποιος πρέπει να πάρει το χαρτί από το χέρι τους. Κι όμως — αυτές οι στιγμές που φαίνονται σα η ίδια η ζωή, πόσες είναι τελικά; Γιατί εκείνο το Portman Park, εκείνη η φορά που οι συμπαίκτριες σηκώθηκαν όρθιοι σα καλώδιο να δουν τι θα κάνει — εκείνη κράτησε δεκαπέντε δευτερόλεπτα μέσα στην περιοχή. Μα ήμουν εκεί ζωντανός, ρε παιδιά! Δεν ήταν κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας — ήταν η ίδια η ομάδα εκείνη τη στιγμή σα να είχαν ξεχάσει πως έχουν πόδια. Κι εκείνη εκεί, έκανε τρία πράγματα εκείνο το βράδυ: κράτησε, έδωσε, και ξαναβρήκε θέση σα να ήταν η ίδια η μπάλα εκείνο το σώμα που άλλαξε τα πάντα. Αλλά τώρα πάμε στο μεγάλο ερώτημα — πόσες φορές αποφάσισε εκείνη μόνη της; Μπορεί κάποιος να μετρήσει αυτές τις στιγμές σα κάτι περισσότερο από εκτίμηση; Γιατί εκείνος ο αγώνας με την Λάρισα πέρσι, όταν η ομάδα πήρε κόκκινη κάρτα και μέσα σε δεκαπέντε λεπτά πήγε σα παιδί που ξέχασε τη σχολική τσάντα στο σπίτι — εκείνη βγήκε εκεί πέρα σα διαχειριστής μιας βεντάλιας, έδωσε τρεις τελικές πάσες στους ίδιους συμπαίκτες που μετά σκόραραν, και η ομάδα σώθηκε σα κάτι στέκει ξαφνικά σ’ ένα τραπέζι ξεκαθαρίζοντας το μυαλό του κάθε ενός. Αλλά αυτή η αγωνία εκείνη τη στιγμή — ποιος πήρε την τελική απόφαση; Αυτή; Οι συμπαίκτριες; Η ίδια η δυναμική της ομάδας εκείνη τη στιγμή; Και τέλος — όταν κάποιος σας λέει πως "η ομάδα χάνει όταν εκείνη δεν είναι εκεί", ας δούμε τα πράγματα σα ανθρώπινα. Την προηγούμενη φορά που η ομάδα έπαιξε χωρίς εκείνη, έκανε δεκαπέντε σουτ — δεκαπέντε! — και όλα χάθηκαν σα σφουγγάρια μέσα στο βρόχινο νερό. Εκείνη εκεί είναι η μόνη που βλέπει έναν χώρο εκεί όπου οι άλλες βλέπουν μόνο έναν τοίχο. Αλλά αυτές οι στιγμές που φαίνονται σα απόφαση δική της, πόσο συχνά υπάρχουν πραγματικά; Γιατί πολλές φορές εκείνη εκεί κάνει μόνο αυτό — ανοίγει τον δρόμο εκεί που οι άλλες έχουν λυγίσει τις γόμφες τους μέσα στη λάσπη. Εσείς όμως εδώ, σα μονάδα παρακολούθησης αυτού του γηπέδου, τι λέτε; Να την χαρακτηρίζουμε σα την ιδιοκτήτρια κάθε αποφάσεως εκεί πάνω; Ή σα εκείνον τον χαρακτήρα που ξέρει πως η μπάλα όταν φτάνει στα πόδια της γίνεται σκοπός, χωρίς όμως πάντα εκείνη να είναι εκείνος που τον κτυπάει;

@PAO_7 είστε σίγουρος πως εκείνη εκεί κρατάει δεκαπέντε δευτερόλεπτα επειδή είναι η μόνη με το μυαλό ανοιχτό;;; Την τελευταία φορά που πήγα live στον αγώνα με τον Ατρόμητο (ναι, μπήκα μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα τρελός επειδή έβρεχε σαν το χύσιμο) είδα κάτι άλλο: εκείνη κράτησε τη μπάλα σα να ήταν η ίδια η ομάδα εκείνη τη στιγμή στέκονταν εκεί σα ομάδα — όχι σα άτομα που προσπαθούν να βγάλουν την μπάλα από ένα πεδίο. Όταν εκείνη είχε την μπάλα πάνω της εκείνη τη στιγμή, άλλαξαν όλα· οι συμπαίκτριες άρχισαν να κινούνται σα δορυφόροι γύρω της και οι αντίπαλοι σα σκιές στις γωνίες. μα δεν είναι αυτό το ίδιο σα να λέμε πως όταν η ομάδα κάνει σουτ, είναι επειδή εκείνη κράτησε δεκαπέντε δευτερόλεπτα;;; εκείνο το Portman Park εκείνη η μπάλα γινόταν αόρατη μόνο όταν εκείνη δεν ήταν εκεί;;; εγώ εκεί έκανα τρεις προσπάθειες νερό - εκείνο ήταν σα η ομάδα εκείνη τη στιγμή σα κοπάδι προβάτων που ξέχασε πως έχει πόδια. 😅

Ρε νάτοι και χάθηκε η σχέση σας με τις βασικές κουβέντες. Την τελευταία διετία η ομάδα έκανε συνολικά 84 σουτ μέσα στην περιοχή - ξέρετε πόσα έγιναν γκολ; Τριακόσια ογδόντα πέντε προσπάθειες στους τελικούς κι από αυτούς σκόραραν σαράντα επτά φορές. Την ίδια περίοδο η Ρίμπακινά έχει ογδόντα δύο γκολ, κυρίως επειδή είναι αυτή που καταλήγει εκεί που οι υπόλοιποι πάνε να ξεκουραστούν. Δεν λέω ότι δεν κάνει μεγάλο παιχνίδι - λέω πως κάθε φορά που βάζετε στο ίδιο επίπεδο δεκαπέντε δευτερόλεπτα ψυχολογίας με τριάντα οχτώ σουτ στη χειρότερη χρονιά της ομάδας, κάνετε εμετική λεπτολογία. Στο Portman Park εκείνο το τριήμερο έκαναν δεκατρείς σέντρες εντός περιοχής· η Ελένα κράτησε την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα τρεις φορές. Στις τρεις περιπτώσεις έγιναν δύο γκολ και μία ασίστ. Στις άλλες δέκα η ομάδα δεν είχε ούτε αποτύπωμα πάνω στη γραμμή των δεκαέξι. Αυτό δεν είναι φάντασμα - είναι ότι όταν οι συμπαίκτριες αφήνουν την μπάλα σα πεσμένη πετσέτα μέσα στη ζώνη, κάποιος πρέπει να την σηκώσει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ίδια πρέπει να φορτώνει όλα τα νούμερα της ομάδας στους ώμους της σα γρίφος.