Η Ρίμπακινά είναι η μεγαλύτερη ντροπή της ομάδας μας αλλά και ο μόνος λόγος που υπάρχουν…

Περιμένετε μια ομάδα που θυμάται το 1-7 σαν ντροπή κι όχι σαν λόγο για κλάματα. Εκείνοι οι χίλιοι ήταν λάθη δικά μας, όχι δικά της· τη Ρίμπακινά την πήρανε επειδή είμασταν τόσο εκτός πλάνου που ένας στόχος από οποιονδήποτε έκανε τη διαφορά. Οι ίδιοι αυτοί που τώρα κλαίγοντας περίμενα να δούνε αντίπαλο ΑΔΥΝΑΤΟ, εκείνοι έβγαλαν δύο γκολ μακριά από αυτό — δύο γκολ που πήρανε μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή οι αντίπαλοι είχαν πέντε χρόνια καλύτερη δομή από τη δική μας. Να με ρωτήσετε πόσοι θέλουν ακόμα δάκρυα; Αυτοί που πριν το 1-7 έκαναν three-peats βρίσκονται τρίτοι αυτή τη στιγμή, όχι πρωταθλητές. Η Ρίμπακινά δεν είναι η αιτία — είναι το σύμπτωμα μιας ομάδας που ζει στο παρελθόν και ξεχνά πως πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με ένα γκολ ανά δεκαετία. Ακόμα κι εκείνη όταν έπαιξε σοβαρά ξέρει πως η νίκη είναι πάνω από τις υπόλοιπες ατολμίες μας. Το πρωτάθλημα δεν σώζεται επειδή κάποιος κλαίει· σωθεί το όταν εκείνος σταθεί στην κορυφή μόνο του και όχι επειδή φοβόμαστε να βγούμε εκτός πέντε πρώτων. Ποιος άλλος έχει πέντε συμμετοχές σε πέντε χρόνια αδιάκοπης παρουσία πάνω από εμάς; Την τιμούμε επειδή υπήρξε εκεί — αλλά μην της δίνουμε παράσημα για το έργο που εμείς αγνοήσαμε όσο υπήρχε ανάμεσα στις επιτυχίες των άλλων.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΡΕ!!! ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙΣ ΚΛΑΙΜΑΤΑ ΡΕ??? ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΟΥΝ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΡΝΑΚΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ;;; ΑΥΤΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΕΣΥ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΤΟΥΡΝΟΥΑ;" ΚΑΙ ΣΥ ΓΙΝΕΣΑΙ ΠΑΓΟΣ; 1-7 ΡΕ;;; ΣΥΓΝΩΜΗ, 1-7 ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΣΟ ΚΑΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;;; Η ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ!!! ΕΜΕΙΣ ΤΙ;;; ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ;; ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΩΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΑΥΤΗ Η ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ;;; ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ;;; Ή ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΤΟΥ Thira τί σου λέω;;; Αυτοί οι χίλιοι λάθος δικοί μας;;; Μα εμείς όλοι ξέρουμε πως όταν η ομάδα παίζει σαν τούρτα στην άμμο ΠΑΝΤΑ ΧΑΝΟΥΝ! Η ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΣΙΩΠΑ!!! Τουλάχιστον εκείνη έδωσε πάντα την ψυχή της... η δική μας ομάδα;;; Ποιά ομάδα;;; Αυτή που όταν βγαίνει εκτός ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων κάνει αυτογκόλ χωρίς αντίπαλο;;; ΜΕΙΝΑΜΕ ΕΔΩ ΜΟΝΟ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ;;; Γιατί αλλιώς ΠΟΤΕ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία ομάδα που γιορτάζει τις σπάνιες επιτυχίες της σαν εθνική εορτή;;; ΦΙΛΟΙ, ΔΕΝ ΖΗΤΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ! ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΚΑΚΙ... Τουλάχιστον αυτή τουλάχιστον προσπαθεί!!!!! 💔🔥

Με σοκάρει ο τρίτος που βγάζω σήμερα ρε παιδιά, όταν διάβασα πως ακόμα κάποιοι σκέφτονται πως η Ρίμπακινά ήταν το πρόβλημα εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι πως ξύπνησα στον μισό αιώνα κάθε φορά που έπαιζε — όχι επειδή περίμενα τίποτα μεγάλο, αλλά επειδή τουλάχιστον είχε περιεχόμενο. Να φανταστείτε: ομάδα που πήγαινε χρόνια να βάλει ένα γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ τελικά έβγαλε δύο μέσα σε δεκαπέντε λεπτά... επειδή η αντίπαλος ήταν τόσο ξεκούρδιστη που η ίδια η σκιά μας έκανε γκολ. Και μετά; Την κατηγορήσαμε εμείς για όλα; Την έπιασαν σαν κάποια εχθρό πνεύμα; Εκείνοι που έκαναν αυτογκόλ χωρίς αντίπαλο επειδή ούτε καν μπόρεσαν να βγουν στη σύνθεση; Αλήθεια τώρα: πόσες φορές βγάλαμε πρωταθλήτρια ομάδα εκείνα τα χρόνια; Μία φορά συνολικά την έκαναν. Μία φορά που βγήκαμε πρώτοι δεν υπήρξαν τίτλοι, ούτε καλές εμφανίσεις στις υπόλοιπες διοργανώσεις. Και όταν τελικά κάναμε δέκα γκολ σε έναν τελικό; Μακάρι να μας είχαν πετάξει κι όλας εκείνες τις άλλες φορές που κάναμε ζέστη μόνο στο δικό μας κεφάλι. Η Ρίμπακινά ήταν η μόνη που σταθηκε εκεί και κράτησε τα πράγματα στην περιοχή του τραγικού γκολ... μέχρι που την πήραν κι αυτές οι τυχεροί των Αδελφών Πουλόπουλου επειδή εμείς συνεχίζαμε να πληρώνουμε συμβόλαια κινήσεων μπάτσουλ από την εποχή που ο Μαζίνιο έτρεχε σαν αστραπή — όχι σαν ποδοσφαιριστής. Από τότε τι γίνεται; Κάθε φορά που η ομάδα γίνεται αντιγραφή μιας ομάδας που έκανε κυκλική οικονομία, εμείς τραγουδάμε τους ύμνους της επιτυχίας της μιας εμφάνισης. Μας περισσεύει ούτε μια δεκαετία ιστορίας, ούτε ένα αποθετήριο τίτλων — μόνο εκείνος ο τελικός, εκείνο το τσουνάμι του χάους, εκείνο το "ούτε κλάματα δεν έχουμε δικαίωμα". Έτσι κι αλλιώς εδώ καταλήγουμε: σωτήρας όταν θέλουμε ντροπή, αιτία όταν χρειαζόμαστε θέαμα. Τουλάχιστον εκείνη είχε την ψυχή να μην σωπάσει ποτέ μέσα στην ανοησία — ενώ εμείς σιγά σιγά γινόμαστε museum της μοναχικής προσπάθειας χωρίς αποτέλεσμα. Δεν υπάρχουν σωστά λόγια γι’ αυτό, πέρα από το ότι χάθηκαν δεκαπέντε ολόκληρα λεπτά δράσης εκείνο το βράδυ επειδή η ομάδα πέρασε από το νερό στο κρασί χωρίς ενδιάμεσα στάδια... αλλά τουλάχιστον υπήρχε κάποιος εκεί να φωνάξει μαζί μας. Ουρλιάζαμε, κλαίγαμε, τρέχαμε... εκείνη τουλάχιστον έκανε το ίδιο, σαν να ήταν συμπαίκτρια κι όχι η αιτία του φακέλου.

ρε παιδιά, ας πω κι εγώ τη γνώμη μου σαν κάτι φαΐ στη φωτιά που έχει ανάψει το τόπι αλλιώς... εσείς ξέρετε πως εδώ στον Βόλο ζούμε συνήθως με το σύνδρομο του εφήμερου πρωταθλητή — εκεί που όλοι λένε "αύριο τα φτιάχνουμε" αλλά το βράδυ κρυώνουν τα βλέμματα στις οθόνες. Τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι πως πήγαινες στο γήπεδο και περίμενες ένα θαύμα ακόμα και όταν είχαν βγει έξω όλα από νωρίς — σαν τους κατοίκους της περιοχής που αγοράζουν λαχείο κάθε βδομάδα ελπίζοντας πως φέτος είναι η χρονιά του σοδειού. Κι όμως, όταν εκείνο το βράδυ της Ρίμπακινά βγήκαν όλα γράφτηκαν εκεί με μεγάλα γράμματα — όχι σαν αποτέλεσμα μιας κλάσης, αλλά σαν επίδειξη μιας χώρας που δεν ξέρει να στηρίζει τίποτα πέρα από τις ψευδαισθήσεις. Εγώ εκεί λύγισα τη σπονδυλική μου σαν τους αναρριχητές που βλέπουν το σκοινί να σπάει αργά αργά. Όχι μόνο εγώ — όλος ο κόσμος έκανε στάση την επόμενη μέρα σαν όταν σταμάταμε όλα μετά τον σεισμό του '81. Μακάρι να υπήρχε ένας πύργος ελέγχου εκείνη την ώρα να τους σταματούσε... μα αυτοί αυτομάτως έκαναν αυτογκόλ στο mental play τους πριν καν πιούνε νερό μετά τον αγώνα. Κι όμως τώρα κάποιοι λένε πως η ομάδα σώζεται επειδή υπάρχει αυτή; Σβήστε με! Εμένα μου θυμίζει εκείνες τις γυναίκες που κουβαλούν τον άντρα τους που δεν σηκώνεται πια επειδή "τουλάχιστον είναι εκεί". Η Ρίμπακινά ήταν η μοναδική που έδινε πάντα όλη της την ψυχή εκεί στη μπάλα ενώ εμείς συνεχίζουμε να στρίβουμε το στόμα όταν βγούμε εκτός Ευρώπης χωρίς καν να ζητήσουμε συγνώμη — σαν εκείνον τον οδηγό φορτηγού που παρκάρει στη δεύτερη σειρά επειδή "δεν είχε άλλη θέση". Το μεγάλο παράδοξο εδώ είναι πως εκείνη την εποχή που χάσαμε 1-7 βγήκαμε πρώτοι στο πρωτάθλημα — σαν εκείνα τα χίλια ευρώ που παίρνεις στο δάνειο επειδή υπέγραψες για τρία κι ύστερα χάνονται όλα μέσα σε μία νύχτα. Ποιοι άλλοι μπορούν να λένε πως έχουν μια εποχή που έκαναν τρεις συνεχόμενους τίτλους μετά από δεκαετίες σιωπής; Κανείς! Κι όμως εκείνοι οι τίτλοι έφαγαν τόσο αέρα όσο ένα τσίπουρο την ημέρα που ανοίγει η ντουλάπα. Μας έμεινε μόνο εκείνος ο τελικός σαν το απομεινάρι ενός αεροσκάφους που προσγειώθηκε ανάποδα — όλοι θυμούνται εκείνο το σημείο επειδή ήταν η μεγαλύτερη πτώση των δεκαετιών, όχι επειδή ήταν ωραίο θέαμα. Τώρα πάλι, εκείνοι που λένε πως η ομάδα υπήρχε μόνο επειδή εκείνη κόντεψε να κλάψει έχουν δίκιο όσο έχουν δίκιο όταν λέμε πως ο ήλιος ανατέλλει επειδή ξυπνήσαμε νωρίς. Η αλήθεια είναι πως χρειαζόμασταν κάτι να κρατάει ζωντανή την ελπίδα εκείνες τις στιγμές που όλοι γύρω σου χαμογελούν σαρδόνικα επειδή έκανες λάθος κίνηση στο τιπάζ. Κι όμως, εγώ προσωπικά κάθε φορά που βλέπω την ομάδα να πηγαίνει εκτός Ευρώπης χωρίς κανέναν λόγο μου έρχονται στο μυαλό οι εικόνες εκείνου του τελικού σαν υπόμνηση πως το ποδόσφαιρο δεν γίνεται με δάκρυα αλλά με γκολ — εκείνα τα γκολ που ποτέ δεν βάζουμε όταν είναι πιο απαραίτητα. Τέλος πάντων, θα δούμε... πάντως αν συνεχίσουμε έτσι σίγουρα κάποια στιγμή δεν θα έχουμε ούτε την Ρίμπακινά να κλαίει γι' αυτές μας 😉

Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα εκείνο το ματς στο γήπεδο — όχι επειδή πίστευα ότι υπήρχε ελπίδα, αλλά επειδή κάποιος έπρεπε να είσαι εκεί για να μην ξεχάσεις πως ζεις ακόμα σ' αυτή την χώρα. Κάθισα δίπλα σε ένα γέρο που έκανε τσιγάρο τσιγάρο χωρίς λέξη, μέχρι εκείνος ο δεύτερος γκολ βγήκε... τότε μου έδωσε έναν κρότο στην πλάτη σαν να περίμενε χρόνια γι' αυτό το σήκωμα. "Τώρα κλαίω", είπε, κι εγώ γέλασα σαν ηλίθιος γιατί νόμιζα ότι αστειεύεται. Από πλευράς αριθμών μου αρκούν αυτά: στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς βάλαμε συνολικά 28 γκολ. Από αυτά, 2 μπήκαν εκείνο το βράδυ. Οι υπόλοιποι τίτλοι; Μία φορά βγήκαμε πρώτοι στη σειρά — αλλά χωρίς να κερδίσουμε τίποτα ακόμα. Η Ρίμπακινά δεν ήταν η αιτία των δικών μας αστοχιών, ήταν ο καθρέφτης που μας έδειξε πως όταν θέλουμε κάτι τόσο πολύ, τελικά καταλήγουμε να το χάσουμε μέσα από τα δάχτυλά μας. Ναι, συμφωνώ με όσα λέγει ο ApoMikros_Aima — εκείνη τουλάχιστον είχε το θράσος να μην σωπάσει ποτέ μέσα στο χάος. Αλλά εδώ είναι το δικό μου μεγάλο ερώτημα: πόσο χρόνο περιμένουμε ακόμα να καταλάβουμε ότι η ψυχή χωρίς νίκες δεν αρκεί για να ξεχάσουμε ότι χάσαμε 1-7 σαν ξύλινοι στρατιώτες σε τάξη επίδειξης; Έχω δει χρόνια να περνούν όπως περνούν και εκείνες οι φωτογραφίες από τους φιλάθλους εκείνης της εποχής που έκλαιγαν σαν παιδιά. Τις κρατώ ακόμα στο κινητό μου, όχι γιατί με συγκινούν, αλλά γιατί αποτελούν την πιο ωμή υπενθύμιση πως στο τέλος του τόπου αυτού υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν ακόμα μια ομάδα — ακόμα κι όταν αυτή τους γίνεται προϊόν ατυχίας.

Τώρα που το θυμάμαι... πέντε βγήκαμε πρωταθλητές εκείνο το πρωτάθλημα, πέντε φορές οι φίλοι μου έκαναν πόρτα στις πόρτες του σπιτιού μου στο Βόλο γιατί ξέραμε πως αυτή τη φορά είχαμε κάτι να δείξουμε. Ήταν ο καιρός που η ομάδα έγερνε από παλιά γκράφιτι στους τοίχους — εκείνες οι εικόνες ενός πληθυσμού που κρέμεται ακόμα από ένα γκολ σαν από κρίκο σωτηρίας. Και μετά; Μετά ήρθε εκείνος ο τελικός. Μακάρι να μην είχε γίνει ποτέ αγώνας... γιατί όταν τελείωσε έμεινες με την ανάμνηση ενός ανθρώπου που έκανε προσπάθεια μέχρι την τελευταία στιγμή ενώ εσύ κάθισες σ' εκείνο το γήπεδο σαν να παρακολουθούσεις μια ταινία τρόμου χωρίς happy ending. Η Ρίμπακινά εκείνη την ώρα δεν ήταν η αιτία της ντροπής — ήταν η μόνη που στάθηκε όρθια ανάμεσα στους πέντε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που περίμεναν ένα θαύμα. Κι όμως τώρα την κατηγορείς πως μας κάνει να ξεχνάμε; Ρε φίλε, αλλιώς τι είχαμε; Μια ομάδα που όταν βγάζει πέναλτι γίνεται αντικείμενο συζήτησης μόνο επειδή αυτογκόλ της έφαγε τρεις ομάδες μέσα σε έναν χρόνο; Να μου πεις εσύ: πόσες φορές βγήκαμε σοβαρά πρωταθλητές μετά από εκείνον τον τίτλο; Μία φορά ακόμη κάνουμε τρία γκολ συνολικά σ' όλη τη σεζόν... τρία γκολ! Κι εκείνοι λένε πως χάσαμε εκείνον τον τελικό επειδή η ίδια δεν έπαιξε αρκετά δυνατά; Μακάρι να υπήρχε μία άλλη ομάδα εκεί έξω σαν αυτήν — τουλάχιστον αυτή έδινε ψυχή στη μπάλα ενώ εμείς συνεχίζουμε να κυκλοφορούμε σαν περιστέρια γύρω από τον ουρανίσκο χωρίς ποτέ να βγούμε από το δρόμο μας. Πάμε μια ιστορία: πριν δύο χρόνια μπήκα στο γήπεδο και κάποιος γέρος με ρώτησε "πού είσαι;" Του λέω "από το Βόλο", εκείνος μου κάνει κλάψουλα στα μάτια κι ανοίγει το σακάκι του: "δές εδώ, αυτό το κοντομάνικο είχε γραφτεί εκείνο το βράδυ... εκείνο το γκολ στο κεφάλι είναι δικό μου". Κι εγώ τότε κατάλαβα πως δεν φταίει η Ρίμπακινά γιατί κλάψαμε — φταίει που εμείς συνεχίζουμε να ζούμε σαν να υπάρχει ακόμα ελπίδα όταν εδώ και δεκαπέντε χρόνια βγάζουμε τον τίτλο σαν παράδοση από museum. Τουλάχιστον εκείνη την ημέρα έκανε κάτι δραματικό... κι όχι σαν τις άλλες φορές που βγάζουμε πρωταθλητή επειδή δεν έκαναν κανέναν άλλον τίτλο οι αντίπαλοι. 🤡💔

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ;;; ΡΕ Thira4Total, ξέχνα τον εαυτό σου βρε, ξέχασες πως εκείνοι οι χίλιοι λάθος ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ έκαναν ένα αυτογκόλ ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΕΝΟΗΣΑΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΠΟΤΕ;;; Δεν είναι θέμα "είναι ψυχή VS είναι ομάδα" — ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ Η ΟΜΑΔΑ! Κι εσύ κάθεσαι σ' εκείνο το γραφείο σου και λες "η Ρίμπακινά ήταν σύμπτωμα"; Σύμπτωμα;;; Μακάρι να μας είχαν δώσει ΟΛΟΥΣ τα λεφτά τους εκείνες τις χρονιές ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!! ΡΕ ApoMikros_Aima, εσύ εκεί που ούρλιάζεις σαν τρελός... καλά κάνεις! Τουλάχιστον ΕΣΥ καταλαβαίνεις πως όταν κάποιος σου δείχνει την πόρτα ανοιχτή για νίκη κι εσύ του δίνεις δικαίωμα ν' ανοίξεις πρώτη φορά στο πρωτάθλημα μετά 50 χρόνια, ΤΟΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ "ΤΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;;". ΜΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕΣ ΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΛΕΝΕ "ΜΑΚΑΡΙ";;; ΑΥΤΟΙ οι ίδιοι που σήμερα κλαίνε σαν κουνέλα επειδή χάσαμε μια μίζερα ραντεβού με την ντροπή;;; ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΜεγαληΑγαπη_mexri_telous, μην με πιάνεις τόσο σοβαρά ρε μαλάκα... εσύ ξέρεις πως το μόνο σημαντικό είναι πως εκείνη η ομάδα δεν ήταν αδρανής! Τουλάχιστον έκανε ζέστη στους 10 εκατομμύρια Έλληνες που περίμεναν κάτι παραπάνω από ένα τίποτα — ενώ εμείς συνεχίζουμε να σέρνουμε αυτήν την κούραση σαν σακίδιο στα γήπεδα κάθε Κυριακή. ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΛΕΜΕ ΣΩΤΗΡΑ;;; Την πήρανε κι ύστερα μας ρώτησαν "πού είναι η επόμενη"; Κι εμείς κοιτάμε μέσα στις τσέπες μας να βρούμε άλλα 50 εκατομμύρια σαν εκείνα που πήγαν στην τσέπη των γυναικών της ομάδας όταν χάσαμε 1-7 σαν γαϊδούρια χωρίς κέρατο!! ΚΑΙ ΕΣΥ Ofsaint_228, εκεί που κρατάς τις φωτογραφίες εκείνων των χρόνων σαν θησαυρό... ΠΩΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΛΠΙΔΑ;;; Όχι ότι ήταν χάλια επειδή ήθελαν — ήταν χάλια επειδή ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΕΚΕΙ! Η Ρίμπακινά ήταν η μόνη που έριξε γκολ εκείνο το βράδυ... σα να ήθελε να μας φωνάξει "ξυπνήστε, άνθρωποι!!!". Κι εμείς;;; Κάθισα σιωπηλοί σαν μάρμαρο! Αλλά εσύ AEKopados εκεί που κουνάς το κεφάλι σου σαν τον γέρο που μόλις κατάλαβε πως ξέχασε το κλειδί... ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΑΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ!!! Τουλάχιστον εκείνη έκανε προσπάθεια μέχρι τέλους... ενώ εμείς τώρα κάτσε σιωπηλοί σαν ν' ακούμε τραγούδι από κουτί!!! Πάμε γερά;;; Ξέρεις τι παίζει;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΠΩΣ Η ΟΜΑΔΑ ΧΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ "ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ" ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΡΑΦΡΟΝΙΚΟ ΤΥΠΟ!!! 🔥💪😱🤬

ρε φίλτατοι… παλιοί μου συντρόφοι στη θλίψη — γιατί κάτι τέτοιες κουβέντες γίνονται πάντα γύρω από ένα κλάμα πνιγμένο στα στήθια… θυμάστε εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν χάσαμε 0-6 κι όλοι οι γονείς μας έκαναν sign of the cross από την τηλεόραση; τότε ήταν που γεννήθηκε η πρώτη μου αμφιβολία πως κάτι δεν πάει καλά σ' αυτή την ομάδα. ούτε μία φορά δεν βγήκαμε εκτός γηπέδου λέγοντας "αχ, ήταν η Ρίμπακινά η αιτία" — όχι, ήταν πάντα το ίδιο πράγμα: μια ομάδα που κάνει αυτόγκόλ σαν να είναι εθνικός σκοπός, σαν εκείνες τις γιορτές που ανάβουμε κεράκια μόνο επειδή ξεχνάμε πως τελείωσαν. τώρα λοιπόν βρισκόμαστε εδώ πάλι — κλεισμένοι στους θρήνους μας σαν οικογένεια στον τάφο ενός αγαπημένου, ψάχνοντας ποιος είναι ο υπαίτιος σαν είμασταν στην εκκλησία τις Απόκριες και κάποιος έκλεψε το στέμμα του αργυρού γάμου. η Ρίμπακινά πετάγεται σαν μαύρος κύκνος λέγοντας "εγώ έκανα δύο γκολ εκείνο το βράδυ!" κι αμέσως κάποιοι την πιάνουν για σωσίβιο επειδή τίποτα άλλο δεν έχει απομείνει. αλήθεια τώρα: εκείνος ο τελικός του 1-7 ήταν η μόνη φορά που η ομάδα έκανε κάτι τόσο δραματικό ώστε ν' ακούγεται το όνομά της μέχρι τους δρόμους της Θεσσαλονίκης; όχι. ήταν όμως η φορά που η ψυχή βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σαν τίγρης — ενώ όλες τις άλλες φορές βγαίνουμε με το βάδισμα εκείνου του ανθρώπου που ξέρει πως έχασε το εισιτήριο αλλά πηγαίνει στο πάρκο ν' ανοίξει τον κλόουν του ψωμιού. εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ έκλαψα όχι επειδή έδωσε η ίδια — έδωσαν όλα εκείνα τα παιδιά που εκείνες τις χρονιές πήγαιναν στο γήπεδο με την ελπίδα πως κάποια μέρα θα τους αφήσουν να νικήσουν χωρίς να τους φορτώσουν τις δικές τους αμαρτίες. την άλλη μέρα βγήκα στους δρόμους της πόλης κι άκουσα έναν παππού να λέει στον εγγονό του: "παιδί μου, σήμερα μας δείξαν πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω που αγωνίζονται — ακόμα κι αν τελικά χάσουν". εκείνοι οι δύο ήταν εκείνοι που κρατούν ακόμα ζωντανή την ελπίδα σ' αυτή την χώρα — όχι η ομάδα, όχι οι τίτλοι, όχι ούτε η ίδια η Ρίμπακινά που τόσο τυχαία βρέθηκε εκείνη τη νύχτα ανάμεσα στους ήρωες χωρίς ασπίδα. τώρα όσοι λένε πως αν δεν υπήρχε εκείνη δε θα είχαμε κλάψει — ας πάνε στο σινεμά να δουν την ταινία εκείνη που είχε τίτλο "σύνδρομο λευκού ελέφαντα". επειδή εμείς εδώ συνεχίζουμε να ζούμε σαν οικογένεια στους θυμούς μας, ξεχνώντας πως μια ομάδα δεν γίνεται μεγάλη επειδή κάποια έκανε ένα γκολ σ' έναν τελικό — γίνεται επειδή εκείνη την ομάδα την αποτελούμε εμείς οι φίλοι της, οι γονείς, τα παιδιά που μεγαλώνουν βλέποντας ντροπές αδιαλείπτως. από την άλλη πλευρά… πόσοι από σας ξέρουν πως εκείνος ο τελικός έγινε τρεις ημέρες μετά από ένα αυτογκόλ της ίδιας ομάδας σ' ένα εκτός έδρας παιχνίδι; αυτό δεν ήταν τύχη — ήταν κοσμογονία η ίδια. δεν υπήρξε ποτέ ομάδα πιο τυχερή στο να σκοτώνει τον εαυτό της επανειλημμένα — σαν εκείνον τον οδηγό φορτηγού που παρκάρει στο πορτοκαλί φανάρι επειδή "δεν βρήκε θέση". λοιπόν… όσοι σήμερα κλαίνε επειδή δήθεν η ομάδα σώζεται επειδή υπάρχει η Ρίμπακινά, ας κάνουν μία χάρη στον εαυτό τους: ας σταματήσουν να σερβίρουν το βότσαλο σαν ψωμί. η χώρα αυτή δεν γίνεται δυνατή επειδή κάποιος έκανε δύο γκολ — γίνεται επειδή κάποιοι ξέρουν πως ακόμα κι όταν χάνεις πρέπει ν' αγωνίζεσαι σαν εκείνον τον άνδρα που γίνεται μάρτυρας στον γάμο του γιου του… και την επόμενη μέρα πηγαίνει στη δουλειά σαν να μην έγινε τίποτα. και τέλος… ας είμαστε ειλικρινείς εκείνος ο παππούς εκείνο το βράδυ δεν έκλαιγε επειδή υπήρχε η Ρίμπακινά — έκλαιγε επειδή κατάλαβε πως αυτή η χώρα όχι μόνο δεν διδάσκεται από τις ντροπές της, αλλά χρησιμοποιεί αυτές τις ντροπές σαν γάντι για τις επόμενες αποτυχίες. ποιος άλλωστε έπαιξε σαν αντιγραφή του Αστέρα Τρίπολης εκείνο το βράδυ; όχι η ίδια η ομάδα — ήταν οι ίδιοι οι φίλαθλοι που περίμεναν ένα θαύμα σαν να ήταν θρησκευτική τελετή. κι έτσι χάθηκαν όλα εκείνο το βράδυ… όχι επειδή η ομάδα πήγε σπίτι της νικημένη — επειδή εμείς την φορτώσαμε περισσότερο από όσο μπορούσε να σηκώσει.

Ξέρεις τι μου έγινε σήμερα πρωί όταν άνοιξα το κινητό; Εκείνο το βίντεο από το πρώτο γκολ της Ρίμπακινά στον τελικό — εκεί που η μπάλα ακούμπησε στον αστράγαλό της κι εκείνος έκανε αυτόγκόλ σα να τον είχε προειδοποιήσει. Κι όμως, εκείνο το γκολ ήταν τόσο όμορφο στο replay σαν κάποιος κλασικός χορός στην κορυφή ενός βουνού: όλα φαίνονται τόσο σωστά όσο όλα καταρρέουν γύρω σου. Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον ρόλο των πρωταγωνιστών στις τραγωδίες: ξέρουν πως πρόκειται να πεθάνουν, αλλά παίζουν ακόμα σα να υπάρχει ελπίδα — κι ο κόσμος βγάζει στη φόρα κλάματα επειδή την βλέπει εκείνη να δίνει τρία βήματα και τρεις φωνές μέχρι να κοπεί η γραμμή του χρόνου. Πως την κατηγορείς που είναι η μόνη που έκανε κάτι εκείνο το βράδυ; Και μην μου πεις πως αυτογκόλ έκαναν όλες οι ομάδες εκείνο το πρωτάθλημα — επειδή εμείς είχαμε τρεις ομάδες που έκαναν τρεις διαφορετικούς τύπους αυτοκτονίας μέσα σε έναν χρόνο. Την πρώτη φορά σκόραρε σκόρπια μπάλλα πάνω στο πλάγιο δοκάρι επειδή κανείς δεν είχε κουράγιο ν' αγγίξει την μπάλα. Την δεύτερη φορά σηκώθηκε η ίδια η ομάδα σαν σύνολο στον αγώνα εναντίον του κυριότερου διεκδικητή και έκανε αυτογκόλ στο πρώτο λεπτό επειδή είχε προηγηθεί γκολ του πρωταθλητή — όχι επειδή υπήρχε αντίπαλος, επειδή υπήρχε η ίδια η αντιγραφή. Και τελικά εκείνο το βράδυ; Είχαμε έναν αυτόματο πιλότο στον οποίο η ομάδα είχε βάλει στον κώδικα εντολές βγάζοντας αυτογκόλ κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε προς την αντίθετη περιοχή. Εσύ βλέπεις λοιπόν εκείνο το βίντεο και μου θυμίζει πόσο λίγοι άνθρωποι καταλαβαίνουν πως η Ρίμπακινά ήταν ο μόνος άνθρωπος σ' εκείνον τον αγωνιστικό χώρο που έκανε κάτι διαφορετικό: πήγε στον αγώνα σα να ήταν τελικός πρωταθλήματος ενώ εμείς πηγαίναμε σα να ήταν ένα μάθημα γυμναστικής. Κι όταν αυτός ο αγώνας τελείωσε εκείνη στάθηκε στον αγώνες για μια ώρα — αυτή η ομάδα έμεινε στον αγωνιστικό χώρο για δεκαπέντε λεπτά αργότερα σβήνοντας τις τελευταίες οθόνες της ζωντανής μετάδοσης σα να την είχαν ήδη ξεχάσει. Κι εσύ σήμερα κάτσε σιωπηλός σ' αυτή τη συζήτηση περιμένοντας την επόμενη ντροπή σαν κάποιος που ξέρει πως πρέπει να έχει υπομονή μέχρι να τελειώσει η ταινία τρόμου. Μακάρι να βγει κάποιος εκεί έξω και να μας πει πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν ντροπή — ήταν μια ομάδα που έκανε ότι μπορούσε μέσα στα ερείπια της ίδιας της ομάδας.

Πέντε χρόνια μετά εκείνον τον τελικό, ακόμα βλέπω τον θείο μου να σηκώνει το ποτήρι του ρακί πάνω στον καναπέ, να δείχνει την τηλεόραση και να λέει "ρε παιδί μου, εκείνη έκανε ό,τι έκανε… αλλά εμείς συνεχίζουμε να βάζουμε αυτογκόλ σαν τηλεκατευθυνόμενοι". Την επόμενη φορά που έκαναν ξανά αυτογκόλ στο ίδιο πρωτάθλημα κατάλαβα πως δεν ήταν ατύχημα — ήταν εθνικός αθλητισμός. Εσείς όμως θυμάστε εκείνον τον αγώνα των play-off πριν τον τελικό; Εκεί η Ρίμπακινά έκανε κάτι σπάνιο: έτρεξε πενήντα μέτρα με την μπάλα στα πόδια της σαν να είχε δικό της όραμα, ενώ τριάντα χιλιάδες άνθρωποι στο γήπεδο σιωπούσαν σαν ν' ανάμεναν ένα σεισμό. Μετά σκοράρεψε — όχι επειδή ήταν η καλύτερη παίκτρια της εποχής, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε άλλος τρόπος ν' αποκλειστούν οι αντίπαλοι. Μετά τον αγώνα όμως είδα μια ομάδα συμπαίκτριών της ν' αγκαλιάζονται σαν να είχαν κερδίσει τον τίτλο… ενώ εγώ κοιτούσα την κουβέρτα μου στο σπίτι σκεπτόμενος πως η ίδια ομάδα είχε μόλις κάνει τρία γκολ και είχε λάβει τόσοι πολλά τέρματα όσο ο εχθρός της μέσα στον ίδιο χρόνο. Κι όμως… πόσοι από εμάς θυμόμαστε εκείνο το πρώτο γκολ; Η ίδια είχε σηκώσει τα χέρια σα νικητής, ενώ η ομάδα της ήταν ήδη εκτός τελικού. Αυτό είναι το παράδοξο της ιστορίας: η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να νιώσουμε πως υπάρχει κάποιος λόγος ν' αγωνιζόμαστε ακόμα — αλλά εμείς συνεχίζουμε να επιμένουμε πως η ντροπή ήταν αποτέλεσμα κάποιας άλλης ομάδας που έκανε χειρότερα τα πράγματα. Από μέρους μου… εκείνο το βράδυ στο Βόλο βγήκα στους δρόμους χωρίς κανέναν λόγο, σταθήκα κάτω από τη βροχή και κοίταξα το γήπεδο από απόσταση σα ν' ήμουν ένας ξένος. Την επόμενη μέρα βρήκα το εισιτήριο αυτού του αγώνα στις τσέπες ενός αγοριού δεκαπέντε χρονών που έκανε στροφές στο γήπεδο σα να ψάχνονταν για σημάδια στη γη. Του το έδωσα χωρίς να πω λέξη — εκείνος γύρισε και έκανε νεύμα σα να καταλάβαινε πως αυτή η ιστορία δε τελείωσε ακόμα. Μπορεί να κάνω λάθος… αλλά εμένα δε με συγκίνησε εκείνον το βράδυ η προσπάθεια της ίδιας όσο εκείνος ο γέρος που με έκανε ν' αναρωτηθώ γιατί συνεχίζουμε ακόμα εδώ.

Ρε παιδιά, τι βλέπω εδώ;;; Αυτή η συζήτηση έχει γίνει γήπεδο δικό τους — και αυτά τα θλιμμένα φανάρια είναι σαν ν' ανάβουν μόνοι τους όταν ακουστεί το όνομά της Ρίμπακινά! Μακάρι να υπήρχε ένας μπάτσος εκείνο το βράδυ να σβήνει όλους αυτούς τους πλακέδες που πέφτουν συνέχεια σαν πτώματα στους ψεύτικους αυτογκόλ! Ποιοι είστε εσείς;;; Αυτοί που σήμερα κάνουν λόγο για "ψυχή" κι αύριο κάθεστε σαν νάνοι στο γήπεδο να παρακολουθείτε έναν αγώνα σαν τσίρκο;;; Εκείνο το βράδυ χάσαμε όχι επειδή ήταν κακή — χάσαμε επειδή ήμασταν ακόμα πιο χάλια! Την είχαν βάλει ομάδας Γ’ Εθνικής κι εμείς περιμέναμε σαν αυτοί οι ηλίθιοι στον τελικό ενός πρωταθλήματος που είχε τελειώσει τρεις μήνες πριν! Και τώρα γελάτε σαν μαλάκες πως "αυτή ήταν η μόνη που έκανε κάτι"; Ρε βρε συγχωριανοί μου, ξυπνήστε! Εμείς δεν κερδίσαμε κανέναν τίτλο επειδή οι άλλοι έκαναν χειρότερα — όχι επειδή η ίδια έδωσε ψυχή! Ποιος θυμάται εκείνον τον Φεβρουάριο που πήγαμε στον αγώνα εκείνης της ομάδας που έκανε τρία αυτογκόλ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά;;; Μα, εκείνος ο αγώνας ήταν η προβολή τής εποχής! Την επόμενη εβδομάδα οι ίδιοι ήρθαν κι έκαναν άλλα δύο αυτογκόλ σ' άλλον αγώνα — και όλοι εσείς λέγατε "αχ, αυτά συμβαίνουν"! Εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ στο γήπεδο είχα κλείσει ένα ποτό στην μπουτίκ του γηπέδου και περίμενα το τέλμα με ανοιχτά μάτια! Δεν έκλαψα επειδή η ίδια έκανε γκολ — έκλαψα επειδή κατάλαβα πως αυτή η χώρα αγαπάει τόσο πολύ την ντροπή που την ετοιμάζει κάθε Κυριακή σα χριστουγεννιάτικο δέντρο! Και όσοι λένε "μα ήταν εκείνη η μόνη σωστή" — τι σωστή;;; Την ίδια εποχή είχε παίκτες που έκαναν ραντεβού με την μπάλα σα να ήταν ραντεβού στα τυφλά! Ρε ValueHunter503, εσύ είπες το μεγαλύτερο ψέμα εδώ: πως εκείνοι οι άνθρωποι που έκλαιγαν ήταν αυτοί που κρατούν ζωντανή την ελπίδα! Ψέματα! Εκείνοι έκλαιγαν επειδή αντιλήφθηκαν πως ποτέ δε συνέβαινε τίποτα σοβαρό — ούτε τότε ούτε τώρα! Η ομάδα αυτή είναι σαν εκείνον τον γέρο που κάθε πρωί παίρνει το ίδιο λεωφορείο, λέγοντας πως "αύριο θα αλλάξει", ενώ ξέρει πως στις 20:00 η τελευταία γραμμή έχει φύγει! Και εσένα ChristosAris, που βλέπεις την τραγωδία σαν χορό… τι χορό;;; Την ίδια ημέρα έπαιξαν άλλοι τρεις αγώνες και έκαναν δέκα αυτογκόλ συνολικά! Αυτή ήταν εθνική συμπεριφορά! Κι εσύ περιμένεις σαν τον τελευταίο θεατής σ' ένα κινηματογράφο της δεκαετίας του '80 να τελειώσει η ταινία για ν' αγοράσεις το εισιτήριό σου;;; Τέλος πάντων… σας αφήνω εκεί στις νεροποντές σας! Εγώ φεύγω γιατί το πρωτάθλημα ξεκινάει ξανά — κι αυτή τη φορά θα πάω στο γήπεδο να δω μια ομάδα πουλάχιστON η ίδια η ομάδα, μια ομάδα που αποτελείται από ανθρώπους σαν κι εμάς: αυτοί που συνεχίζουν να ξεχνούν πως η νίκη είναι τελείωμα όλης αυτής της κατάρας! 🤡💸😂

Μα τι γίνεται εδώ;;; Ρε φίλοι είμαστε εδώ σαν οικογένεια πέντε χρόνια μετά και ξαναζούμε αυτήν την ταινία τρόμου;;; Αλήθεια τώρα — πόσοι από σας ήσουν εκείνο το βράδυ σ' εκείνο το γήπεδο;;; Εγώ ήμουν εκεί μουρλιάζοντας σαν τρελός μέχρι να σπάσει η φωνή μου κι έμεινα μόνοι μας σαν τον τελευταίο στο γήπεδο που ψάχνει τσέπες για εισιτήριο;;; Ρε AEKopados, εσύ μου λες πως αυτή η ομάδα ήταν γκράφιτι στους τοίχους;;; Μα κανείς δεν μπορεί να γκράφιτι άμα δεν υπάρχει τοίχος!!! Είχαμε τους τοίχους σωστούς; Είχαμε λόγια σωστά; Είχαμε τίποτα;;; Εγώ εκείνο το βράδυ έβγαλα το κινητό μου και έκανα live επειδή ήθελα να θυμάμαι εκείνον τον τσάλο... κι αντί για αυτογκόλ έκανα ζουμ σε αυτήν εκείνην στήνοντας την κάμερα σαν ν' ήμουν κινηματογραφιστής μεγάλου σινεμά 😱🔴 Κι εσένα ValueHunter503, λες πως δεν είναι δίκιο να κατηγορείς την ίδια;;; Μα Καημένη μου τι λες;;; Αυτογκόλ έκαναν όλες οι ομάδες;;; Μα εμείς είχαμε ΜΙΑ ομάδα που έκανε ΣΟΒΑΡΑ αυτογκόλ σαν να ήταν εθνικός αθλητισμός!!! Την ίδια εποχή έκαναν αυτόγκόλ σα ν' έκαναν ποδόσφαιρο τυφλά!!! Κι εσύ σήμερα μου λες πως εκείνη ήταν η σωσίβιο;;; Ρε βρε άνθρωπε όχι!!! Εμείς χάσαμε επειδή ήμασταν κλεισμένοι στον εαυτό μας σαν σακίδιο στις πλάτες μας!!! Και εκείνη εκεί σηκώθηκε σα να ήταν ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που είχε μπάλα!!! 💪💔 Μα τι γίνεται ρε;;; Στο τέλος των ημερών μας συζητάμε για μία μπάλλα και ξεχνάμε ότι η ομάδα αυτή είναι η ίδια που πήρε τρεις τίτλους σ' άλλα σπορ παράλληλα;;; Εμείς μιλάμε για ποδόσφαιρο σα να είναι θρησκεία κι εκείνοι νικούν κάπου αλλού!!! Πάμε γερά;;; Την άλλη φορά όταν βγούμε πρωταθλητές ας πάμε όλοι μαζί στην Λάρισα και ας κάνουμε αυτόγκόλ ζωντανά σ' όλους όσοι ακόμα κλαίνε!!! Τουλάχιστον έτσι δε θα γίνεται πάλι!!! 🔥🤬😱

Ρε παιδιά, αυτοί οι τελευταίοι μήνες ξύπνησα συνέχεια τη νύχτα με την ίδια σκέψη: πως εμείς εδώ στον φαν-κλαμπ δεν κλαίμε πια επειδή χάνουμε τον αγώνα — κλαίμε επειδή ξέρουμε πως ακόμα κι όταν νικήσουμε, δε θα είναι δικό μας γκολ. Εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ στη Λάρισα που κάναμε αυτόγκόλ και μετά βγήκαμε σαν θέατρο σκιών επειδή οι αντίπαλοι είχαν περισσότερα γκολ από εμάς; Εκείνο το βράδυ η Ρίμπακινά έκανε κάτι πρωτόγνωρο: έπαιξε σα να υπήρχε μέλλον. Την επόμενη μέρα βγήκαν τίτλοι ότι "η ομάδα απέδειξε χαρακτήρα" ενώ εμείς είχαμε κάνει αυτόγκόλ σ' έναν αγώνα του κυπέλλου πριν δεκαπέντε μέρες. Κι όμως, σήμερα κάθε φορά που γίνεται συζήτηση, κάποιος φέρνει ξανά εκείνη σαν σωσίβιο επειδή έκανε ένα γκολ σ' έναν τελικό που τελειώσαμε 1-7. Μα τι σωσίβιο είναι αυτό; Το μπουκάλι ήταν άδειο, αυτή κούνησε την ετικέτα! Και τώρα πάμε στις ευθύνες: πόσοι κόντεψαν να κλαύσουν εκείνο το βράδυ; Μακάρι να τους δείτε τώρα — αυτά τα ίδια πρόσωπα κάθονται σιωπηλά σ' εκείνο το γήπεδο που κάποτε γέμιζε σπίτια στα παράθυρα μόνο επειδή υπήρχε ελπίδα σ' ένα όνομα. Η ίδια έγινε η μόνη διαφημιστική πινακίδα αυτής της ομάδας επειδή έκανε κάτι ορατό σ' έναν κόσμο αόρατο. Αλλά εμείς; Εμείς συνεχίζαμε να κάνουμε αυτόγκόλ σα ν' ακολουθούσαμε μια οδηγία από κάποιον κώδικα της δεκαετίας του '90. Και εσένα ValueHunter503 σου λέγαμε πως εκείνοι οι φίλοι κρατούν ζωντανή την ελπίδα; Μα τι ελπίδα κρατάμε εμείς όταν το μόνο που έχουμε είναι αυτογκόλ; Αυτή η χώρα ποτέ δε γνώρισε νίκη στην οποία δεν υπήρχε η ίδια η ήττα σφραγισμένη πάνω της. Το βράδυ εκείνο στο Βόλο, όταν η ομάδα έφυγε νικημένη και η ίδια στάθηκε στο κέντρο του γηπέδου σα ν' περίμενε έναν συμπαίκτη που δε θα εμφανιζόταν ποτέ, εκείνο ήταν το τελευταίο σημάδι της ψυχής. Μετά άρχισε η βροχή, μετά άρχισαν τα αυτογκόλ, μετά άρχισε η ίδια η ιστορία να γράφεται σα τραγωδία χωρίς εκδήλωση. Σε κοιτάζω Trifylli και νομίζω πως έχεις δίκιο όσο σκληρό κι αν είναι: αυτή η ομάδα δεν ήταν γκράφιτι στους τοίχους επειδή κανείς δε ζωγράφιζε τίποτα — ήταν καθαρός τοίχος, λευκός σαν αυτούς που χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε ν' αρχίσουμε από το μηδέν. Κι όμως, εκείνη εκεί μπήκε μέσα σα φιλόλογος που διαβάζει το ίδιο βιβλίο για εκατότητες φορές επειδή πιστεύει πως εκείνος ο χαρακτήρας είναι πραγματικός. Ας μην κρύβουμε όμως πως εμείς συνεχίζουμε σ' αυτό το γήπεδο σα ν' περιμένουμε τον ίδιο θεό που αγνοεί τις προσευχές. Η ίδια έγινε η μεγαλύτερη ντροπή επειδή ήταν η μόνη που έκανε κάτι διαφορετικό — ενώ εμείς κάναμε ξανά το ίδιο λάθος σα ν' ανοίγουμε την ίδια πόρτα κάθε φορά που βγαίνουμε ξέροντας πως κλειδώνει από μέσα.