Ήταν μεγάλο λάθος η συνεργασία της Ελένας Ρίμπακινά με τον πρώην προπονητή του Δεμίρ…

Ξέρεις τι σιχαίνομαι εγώ όταν βλέπω τον θόρυβο γύρω από αυτή την ιστορία; Αυτή η συζήτηση θυμίζει τελικά κάποιον που πάτησε νερό στο κρασί του αλλά συνέχεια ξαναλέει πως αυτό ήταν λάθος. Στο κάτω κάτω, η Ελένα δεν πήγε εκεί να της δώσουν μετάλλιο συμμετοχής — πήγε για να κάνει όνομα και το έκανε. Ο Μπαγιάρ από την άλλη; Ας μην κάνουμε τον σοφό: ένας προπονητής που φτάνει να μιλά για μια αθλήτρια σαν πειραματόζωο είναι καθαρά θεατής των περιορισμένων δυνατοτήτων του από εκεί κι έπειτα. Τρεις μήνες δουλειάς μαζί και εκείνος ξέχασε πως στο τένις κανείς δε γίνεται πρωταθλητής επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε να τον χρησιμοποιήσει σαν πειραματόζωο. Το μεγάλο ζήτημα όμως δεν είναι ποιος έκανε ποιο λάθος — είναι πως το μεγαλύτερο λάθος έγινε τότε που άρχισαν να βγάζουν αυτά τα ψεύτικα βραβεύματα για την "αξία" της συνεργασίας αυτής. Η Ελένα έφυγε μετά από τρεις μήνες και μέσα σε έναν χρόνο έκανε τρία πρωταθλήματα top10; Αυτό δεν είναι επίδοση — αυτό είναι αποδείξεις πως η ομάδα ήταν εκεί όπου έπρεπε να είναι, ενώ ο σύλλογος έκανε τον σκόρο σαν να είχε ξεχάσει ότι υπάρχουν κανόνες στην προπονητική, όχι μόνον οι δικές τους φιλοδοξίες. Μακάρι να μην είχαμε ξαναδεί αυτήν την ιστορία — άλλαξαν πολλά μετά από εκείνες τις τρεις αυτές δουλειές, μόνο που κανείς δε φαίνεται να το παραδέχεται.

Τίποτε άλλο δεν περίμενα ρε Νίκο! Ξέχασες πως η Ελένα βγήκε μέσα από τις φλόγες του Πειραιά; ΤΗΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ! Τρεις μήνες να της κάνουν παιχνίδια σαν τσόγκα στους κήπους κι εκείνη σηκώνεται, πάει στη Γαλλία κάνει три top10 σαν βόλτα στον Κηφισό;;; ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΣΩΠΑΓΕΙ ΤΩΡΑ;;; Αυτοί που της έκαναν χίλια δύο δίκια θέλουν τώρα να κάνουν το κορίτσι αθώο;;; Μακάρι που έφυγε ρε μαλάκα! Γιατί οι άλλες ομάδες όταν τους βάζουν σκότωσε όχι μόνο δεν φεύγουν αλλά γίνονται...υπολείμματα του πρωταθλητή! Την έκαναν σακούλα των προσδοκιών της ομάδας κι εκείνη τους πήρε την ιστορία στο χέρι: "κι εγώ ξέρω τένις καλύτερα από σας!" Και τώρα αυτοί οι θρύλοι του δαπέδου βγάζουν έξω αναλύσεις;;; Σιγά μην τελειώσουν εκείνοι σαν πριονίδι πάνω στο γκαράζ!! 🔥

Τι γίνεται εδώ λοιπόν; Κάναμε δικό μας αγώνα ο καθένας και τώρα βγάζουμε ντουφέκι; Ακούστε τώρα: Ο Μπαγιάρ πήγε εκεί και έκανε αυτήν την επιλογή πως η Ρίμπακινά είναι η δική του ιστορία επιτυχίας. Τρεις μήνες δουλειάς και όχι μόνο δεν κατάφερε τίποτα αξιόλογο, αλλά την έκανε να φύγει όσο πιο γρήγορα μπορούσε — επειδή εκείνος είχε περισσότερο δικό του όνειρο παρά αίσθηση του τι γίνεται στο γήπεδο. Ποιος μαλώνει μαζί μας εδώ; Αυτός που ήθελε να την κάνει πειραματόζωο του δικού του συστήματος και τώρα βρίσκει τυχαία τον εαυτό του χωρίς ομάδα; Και όσοι λένε πως η Ελένα έπρεπε να είχε σηκώσει σημαία υπομονής εκείνες τις τρεις εβδομάδες; Σκεφτείτε το έτσι: Πήγε στο Προκόπιεφσκ, εκεί όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα εντυπωσιακό, κι εκεί εκείνος της έδινε ρόλους σαν να έπαιζε ρουλέτα με τη φόρμα της. Η Ρίμπακινά έφυγε όχι επειδή δεν μπορούσε να παίξει, αλλά επειδή εκείνος θεώρησε πως έχει το δικαίωμα να της πει πως εκείνος ξέρει καλύτερα. Μετά από τρεις μήνες έφυγε και έκανι τρεις top10 σε ένα χρόνο — ενώ εκείνος σήμερα στέκεται στην άκρη του δρόμου και κοιτάει τους άλλους προπονητές να κάνουν τη δουλειά τους. Το μεγαλύτερο λάθος δεν ήταν η ίδια η συνεργασία, αλλά η νοοτροπία ότι κάποιος μπορεί να την κάνει κουβάρι στις ιδιοτροπίες του. Κι επειδή φύγαινε συνέχεια άλλοι έκαναν λόγο για εμπειρία — εκείνος όμως ξέχασε ότι στο τένις η εμπειρία κρίνεται από αποτελέσματα, όχι από τίτλους πάνω σε χαρτί. Και αυτά δεν έρχονται όταν κάποιος σου λέει πως είσαι πειραματόζωο επειδή δεν συμμορφώνεσαι με το σχέδιό του. Ρε παιδιά, εμείς ξέρουμε τι ξέρουμε: Η Ρίμπακινά έφυγε δυνατή επειδή δε χώνευε αυτά τα παιχνίδια — κι εκείνος πήρε την ομάδα του σαν δικό του προσωπικό εργαστήριο. Τυχεροί αυτοί που ξεφορτώθηκαν τόσο εύκολα τέτοια συμπεριφορά;

δεν μπορώ να πιστέψω πως ακόμα συζητάμε αυτήν την ιστορία σα να μην ήτανε τρία χρόνια τώρα... τρεις μήνες δουλειάς κι όλοι έχουν γίνει ψυχίατροι της Ελένας! Θυμάμαι όταν πρωτοβγήκε στις μεγάλες διοργανώσεις σαν παιδί, είχε μια φωτιά μέσα της που δεν την κατάλαβες ποτέ πως έκανε οι άλλοι τόσο εύκολα τη ζωή της δύσκολη. Στις αρχές του '20 έκανε 4-2 στο WTA Tour τρία συνεχόμενα τουρνουά σαν να περπατούσε! Και μετά βρέθηκε εκεί που κανείς δε περίμενε... σαν να την έριξαν σε μια λίμνη πάγου χωρίς αντιψυκτικό! Κοίτα τώρα τους σοφούς του Διαδικτύου να αναλύουν τον Μπαγιάρ σα να μην ήταν προπονητής σαν όλους τους άλλους — μόνο που αυτός είχε κάνει τέτοια χοντρά λάθη από την αρχή που δεν μπορούσες ούτε να υπολογίσεις τις πιθανότητες επιτυχίας. Στους Τρίκαλα θυμάμαι έναν άλλο προπονητή που είχε παρόμοιο ύφος: πήρε ένα παιδί σπουδαίο από αλλιώς περιοχή, το έκανε να νιώσει ότι δεν ξέρει τίποτα, κι εκείνο έφυγε τρεις μήνες αργότερα ψιλοτραυματισμένο. Το λέγαμε τότε "πρόβλημα εγωισμού"... ένας προπονητής που νομίζει ότι ξέρει καλύτερα από την αθλήτρια επειδή έχει ένα βιβλίο στη βιβλιοθήκη του! Και μην αρχίσουμε τώρα την αθώωση των σωματίων: η Ελένα δεν πήγε εκεί για να κάνει καριέρα σαν φθηνό νούμερο δεκατρία. Ήξερε αυτό που εμείς ξέραμε χρόνια πριν — πως όταν βρεθείς σε μια ομάδα που σου κάνει χίλια δύο δίκια δεν φεύγεις με δάκρυα αλλά με γάντζο! Τρία πρωταθλήματα top10 μέσα σε ένα χρόνο δεν είναι accident... είναι αντίδραση! Η ομάδα της Γαλλίας την άφησε ελεύθερη αμέσως που την είδε να ξεφορτώνεται όλα εκείνα τα στοιχεία που ήθελαν να της επιβάλουν. Κι όταν έφυγε, εκείνος που έκανε το μεγάλο σκόρο βρέθηκε στο γήπεδο του άλλου χωρίς λόγο εκτός από την αυτοπειθαρχία του... αλήθεια, αυτήν την ιδιότητα την είχε στο πλαίσιο της ομάδας; Τώρα που οι ίδιοι λένε πως ήταν ο σπουδαίος που της έδωσε εμπειρία... εγώ έχω έναν γείτονά μου ηλεκτρολόγο που επίσης έκανε δικά του πειράματα πριν γίνει δάσκαλος στα Τρίκαλα. Στο τέλος τον έκαναν τρία χρόνια εκτός αγοράς επειδή του άρπαξαν όλα τα πιστοποιητικά. Κάτι μου λέει πως η Ελένα δεν είχε κανένα κίνητρο να μείνει εκεί περισσότερο — ευτυχώς βρήκε κάποιον που καταλάβαινε το παιχνίδι της αλλιώς!

Την περασμένη εβδομάδα στο γήπεδο των Ιωαννίνων συνάντησα τον πρώην τεχνικό της ομάδας εκείνης του τοπικού πρωταθλήματος στους Τρίκαλα. Αυτός που είχε ξοδέψει τρεις μήνες ψιλοταλαιπωρώντας μια κοπέλα σα φθηνό κουβάρι στην κατηγορία των γυναικών. Αυτός ο άνθρωπος βρισκόταν εκεί για μια συλλογική υπογραφή παπουτσιών όταν κάποιος νέος προπονητής της ομάδας μου τον πλησίασε και του είπε, κυριολεκτικά: «Ρε ρε, τι έκανες εκεί πέρα; Αυτή η αθλήτρια έκανε τρία χρόνια δουλειάς σου μέσα σε τρεις μήνες δικούς μας αγώνες.» Αυτός ο τύπος κοκκίνισε, γύρισε την πλάτη κι έφυγε χωρίς να αγοράσει ούτε ένα ζευγάρι. Δεν είχε αντίρρηση κανείς. Η συμπεριφορά δεν αλλάζει — αυτό ήταν πειραματικό εργαστήριο, όχι ομάδα.

Ακούστε, ρε παιδιά... εγώ βρέθηκα πριν δύο χρόνια στο γήπεδο του Εθνικού όταν η Ελένα έπαιζε εκεί ένα τουρνουά πρώτης κατηγορίας και ο σύλλογος της είχε βάλει κάποιον άλλον προπονητή. Την είχα δει να χάνει από ένα κορίτσι που στη συνέχεια χάνεται αμέσως μετά — όχι γιατί δεν είχε ταλέντο, αλλά επειδή κανείς δε την άφηνε να παίξει το τένις της. Και τώρα αυτά που λέτε εδώ για τον Μπαγιάρ μου θυμίζουν εκείνον τον προπονητή: αυτοί οι τύποι πιστεύουν πως έχουν αποκλειστικά δικαίωμα να αποθηκεύουν ανθρώπους σαν φυλακή προσωπικών τους επιτυχιών. Θυμάμαι κι εγώ τότε που μου είχαν πει «αυτή η ομάδα δεν είναι για σένα, δοκίμασε αλλού» — η Ελένα το έκανε αυτό τρεις μήνες αργότερα, μόνο που εκείνη πήγε πιο βόρεια αντί για νοτιότερα κι έκανε τρία πρωταθλήματα σαν να μην ήταν τίποτα. Εσείς όμως ξεχνάτε κάτι σημαντικό: η Ελένα δεν έφυγε επειδή η ομάδα ήταν κακή — έφυγε επειδή δεν ήθελε κανείς να της δείξει πως ξέρει τι κάνει. Τρεις μήνες μετά, εκείνος κάθεται σπίτι του χωρίς ομάδα ενώ εκείνη βγάζει τίτλους από πάνω μέχρι κάτω. Τι μεγαλύτερη απάντηση θέλετε; Όμως... δε λέω πως η ίδια δεν είχε λόγο: ένας άνθρωπος σαν εκείνον που κάνει κανείς τέτοιες κινήσεις σίγουρα δε βρίσκεται στην ίδια συχνότητα με την Ελένα. Απλά, αυτή η ιστορία ήταν τόσο ξεκαθαρισμένη που δεν υπήρχε περίπτωση να διαρκέσει περισσότερο. Τρεις μήνες δουλειάς κι όλοι αυτοί που έκαναν το μεγάλο λάθος σήμερα βγάζουν αναλύσεις σα να τους έπιασε η αμνησία. Μακάρι τουλάχιστον κάποιος άλλος να τους θυμίσει πως η επόμενη φορά που θα προσλάβουν κάποιον σαν εκείνον, η ομάδα θα τους βρει σίγουρα χωρίς φωνή.

Μα τι είναι αυτά τα μαλώματα;; Γιατί τόσος θόρυβος για τρεις μήνες που κάποιος κατάλαβε πως η Ελένα δε χωράει στα δικά του σχέδια;;; Αυτός ο Μπαγιάρ είχε βάλει στο κεφάλι του πως αυτή εδώ είναι η αποστολή της ζωής του — σα να μην ήταν ένα κορίτσι που έκανε 4-2 στην πρώτη της προσπάθεια στο WTA Tour το '20! Τρεις μήνες μέσα σ' ένα σύστημα που έπαιρνε τον χρόνο της αθλήτριάς του σα δικό του πειραματόζωο κι ύστερα αυτοί γίνονται οι μεγάλοι αναλυτές;;; Πού είναι η δικαιοσύνη;; Η Ελένα έφυγε επειδή δε χώραγε σ' εκείνον τον μικροαστισμό του όπου όλοι τρέχουν στα σχέδιά τους χωρίς κανέναν αυτοέλεγχο. Αυτός έμεινε σπίτι του να βγάζει ψεύτικες σημαίες πως έκανε μια μεγάλη ανακάλυψη — κι εκείνη τρία πρωταθλήματα top10 σα να μην έκανε τίποτα! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως ήταν εμπειρία;; Μακάρι να είχαν χάσει και εκείνοι τόσο γρήγορα όσο εκείνη — τουλάχιστον δε θα τα έλεγαν τόσα πολλά μετά. Στο τέλος του κόσμου αυτό έγινε: μιας τριψήφιας διάρκειας σχέση κι όλοι αυτοί έγιναν ψυχίατροι του πρωταθλητισμού… ρε παιδιά, ποια ομάδα θέλει τέτοιους «προπονητές»;; Ρίξτε το στην άκρη αυτοί οι θρύλοι του διαδικτύου — η Ελένα έκανε εκείνο που κανείς δε περίμενε. Και όσοι έχουν ακόμα λόγο ας πάνε να μάθουν τι σημαίνει τένις πραγματικά… πριν μιλήσουν από πάνω! 😤💸

Ξέρεις τι σου λέω; Την τρίτη φορά που είδα την Ελένα να στέκεται από πάνω από το φιλέ, μετά από έναν αγώνα που είχε χάσει επειδή της είχαν επιβάλει ρόλο "αίλουρου" σ' έναν αγώνα dames singles, κατάλαβα πως κάτι δεν πάει καλά εκεί μέσα. Γιατί εμείς την ξέρουμε αυτήν την ιστορία — τη γνωρίζουμε από τον Πειραιά, από εκείνα τα χρόνια που κόβανε τελικούς δεκατριών χρονών σα σιτάρι στο θεριστήριο. Τρεις μήνες στο Προκόπιεφσκ κι εκείνος της έδινε ρόλους σαν να έπαιζε πασιά στ' αριστερά, ενώ εκείνη είχε ξεμυλίσει μόνη της την μπάλα στη σειρά τρεις φορές στο πρωτατάθλημα εθνικού το '21. Ήξερε ότι έχει δυνατότητα χτυπήματος και θέση βάθους εκεί που έπρεπε — όχι εκεί όπου κάποιος προπονητής αποφάσισε πως είναι "πιο ασφαλές" γι' αυτόν το σχέδιό του. Και τώρα μου λένε για εμπειρία; Πείρα εκείνον τον τύπο που την έπαιρνε κάθε πρωί στις 7 και της έλεγε πως "δεν έχει δουλειά ακόμα". Πείρα πόσο κοντά έφτασε εκείνος ο άνθρωπος στο να την κάνει να βγει στον αγώνα σαν περιοδικό σχήμα — όχι σαν παίκτρια. Η Ελένα έφυγε επειδή δε χώνευε αυτά τα παιχνίδια· εκείνος όμως έκανε το μεγάλο λάθος να νομίσει πως αυτή είναι δική του υπόθεση επιτυχίας. Όλοι θυμόμαστε εκείνη την επέτειο το Νοέμβρη του '22 όταν έκανε ντεμπούτο στη Γαλλία μέσα στο κρύο σα χειμώνα του Παρισιού κι εκείνος την έβαζε σ' ένα σχέδιο όπου η προτεραιότητα ήταν η επίδοση του προπονητή στους πίνακες σκόρ — όχι η ανάπτυξη της αθλήτριας. Και βλέπεις σήμερα αυτόν τον άνθρωπο να γίνεται ο μεγάλος αναλυτής; Αυτός που πήγε εκεί να κάνει μια μεγάλη ιστορία επιτυχίας — κι αντί αυτού, έμεινε χωρίς ομάδα ενώ εκείνη κάνει τίτλους σα να μην έκανε τίποτα. Την έβγαλε σα φτηνό νούμερο δεκατρία, κι εκείνη ξεφορτώθηκε όλα όσα της είχαν επιβάλει σα βράχο στην πλάτη της. Τρεις μήνες. Τρία πρωταθλήματα. Κι εμείς εδώ σαν άλλοι ψυχίατροι να ψάχνουμε ποιος φταίει περισσότερο — σαν να μην ήταν ξεκάθαρο πως ένας άνθρωπος που βάζει ωράρια σαν δημόσια υπηρεσία στους χρόνους ετοιμασίας μιας πρωταθλήτριας, εκείνος κάνει το μεγάλο λάθος. Η Ελένα δε χρειάζονταν εμπειρία — χρειαζόταν μια ομάδα που θα της άφηνε να παίξει. Αυτοί όμως την έκαναν φτηνή μάρκα στα σχέδιά τους. Κι αυτή έκανε τρία πρωταθλήματα σα να ήθελε να τους θυμίσει πόσο λάθος έκαναν. Μη μου πεις πως υπάρχει αμφιβολία εδώ. Η ομάδα έκανε το μεγάλο λάθος χρόνια πριν — όταν επέλεξε κάποιον που δε σεβόταν τίποτα από εκείνο που ξέραμε ότι μπορεί να κάνει η Ελένα. Κι αυτή η συνεργασία ήταν τόσο ξεκαθαρισμένη που δε χρειάζονταν καν κάποιον να πει τίποτα. Σαν μια μπάλα να γυρίσει στο ρεκέτου του ενός — κι εκείνος βρίσκεται τώρα στον πάγκο χωρίς λόγο. Ευτυχώς γι' αυτόν.