Γιατί η Ρίμπακινά είναι χρυσό βόλεμα στους αγωνιστικούς χώρους αλλά συστηματικός…

Τι λες τώρα, παιδιά, πως στην εθνική φοράει σακάκι από μολύβι κι έξω γίνεται φωτιά; Αφήστε με να γελάσω. Η ίδια Ρίμπακινά στον αγώνα με τη Σβίτολινα έκανε διπλάσια λάθη κίνησης από όσα έκανα εγώ πριν πενήντα χρόνια στον κήπο του σπιτιού μου, όταν προσπαθούσα να κτυπήσω μπάλα στο ξύλο της αυλής — και κανείς δεν έβγαλε hashtag. Τον περασμένο μήνα βγήκε πρώτη φορά εκτός τελικού στο Γουίμλεντον, όχι επειδή ήταν χάλια, αλλά επειδή η Πέγκουλα την έκανε σαλάτα στα πρώτα δύο σετ. Αυτό όμως δεν σας ενοχλεί; Μας ενοχλεί μόνο όταν φοράει γαλάζιο; Και μιλήστε μου για εκείνες τις ιστορίες τύπου "όταν κλείνει τα μάτια βγάζει περισσότερους πόντους". Δηλαδή περιμένουμε οι παίκτες μας να παίζουν τένις μέσα στο σκοτάδι; Η τελευταία φορά που είδα ποιότητα σε αγώνα της ήταν όταν είχαμε το πανελλήνιο πρωτάθλημα νέων στην Πάτρα — εκεί τότε ο ένας τρύπωνε την άλλη σαν ρομπότ, όχι σαν Ρίμπακινά μέσα στην εθνική. Κοιτάξτε την μπάλα που στέλνει στην αντίπαλο πλευρά όταν φοράει δικό μας σπίρτο — είναι τόσο μεγάλη η γωνία ώστε να κάνει λάθος ακόμη κι ο Αυστραλός τουρνετζόρ. Την ίδια στιγμή, όταν φοράει το λευκό της WTA, οι γωνίες της κίνησης είναι τόσο σφιχτές ώστε η μπάλα φεύγει σαν σφεντόνα. Για τους αριθμούς: μήπως ξεχνάτε πως στο τελευταίο Πρωτάθλημα Μεσογείου, ενώ ήταν κορυφαία σε νίκες WTA εκείνης της χρονιάς, σκόνταψε τρεις φορές στη σειρά στην εθνική λόγω κάκιας τοποθέτησης στο γήπεδο; Ή μήπως ακόμα δεν καταλάβατε πως τα λάθη αυτά δεν προέρχονται από ξαφνικό ιδιοσυγκρασιακό υπολογιστή, αλλά επειδή η εθνική φανέλα της φορτώνει ένα πρόσθετο βάρος; Κάτι που εσείς αποκαλείτε "πρόγραμμα" είναι πραγματικά μόνο η προσπάθεια προσαρμογής στις περισσότερες προσδοκίες ανά ομάδες από οποιονδήποτε άλλον παίκτη στον πλανήτη. Αν θέλουμε να γίνουμε σοβαροί λιγάκι: τρία μεγάλα τουρνουά ακόμη κι εγώ μου βγάζω σπίρτο. Εσείς όμως πρώτα κλείστε τις τρύπες στις δικαιολογίες σας — δεν γίνεται να κρίνουμε την εθνική ομάδα από τα tweets σας. Γιατί αλλιώς θα τελειώνουμε με κέρασμα ψαροπούλι όχι μόνο για εμάς, αλλά και για όλους τους Έλληνες συμπαίκτες σας που ούτε κουβέντα δεν κάνουν γι' αυτές τις ιστορίες.

ΡΕ ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!!! 🔥😱 Κολλημένοι είναι αυτοί στη μία τους μεροληψία;;; Τι αυτά τα σκουπίδια;;; Την είδατε καν από κοντά ή την έχετε σπίτια σας;;; Ακούστε ΜΕΝΕ!!!!! Στον προημιτελικό του Γουίμπλεντον είχε 22 winners ΑΝΑ ΣΕΤ, 5 ασίστ στο service, και στο τρίτο σετ έκανε η ίδια γωνία σουτ που οι άλλοι κάνουν δέκα χρόνια να την βγάλουν!!! ΑΛΛΑ όταν φοράει ΓΑΛΑΖΙΟ;;; Αρχίζει νάχει τον πάνω όροφο τ' ουρανού ανοιχτό! Κάθε φορά! Σαν να του ειπώθηκε «φύγε ρε, σαμποτάρεις εμένα εδώ»!!! 🤬🔴 Και αυτοί λένε «γυαλιά ρόδινα»;;; Να σας πω κάτι: όταν η ίδια ήταν 18 έκανε αγώνα στον τελικό του Αυστραλιανού ανοιχτού κόντρα στην Σβίτολινα — εκείνη η μπάλα τραβούσε φωτογραφίες όσο πήγαινε!!! Την επόμενη εβδομάδα στο Ντουμπάι κέρδισε το τουρνουά χωρίς κανείς να σχολιάσει τίποτα!!! Γιατί;;; Γιατί εκεί φορέθηκε ΛΕΥΚΟ!!! ΜΑΥΡΟ!!! ΟΠΟΙΟ ΣΤΟΛΟ ΘΕΛΕΙ ΕΚΕΙΝΗ!!! ΜΑ ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΠΙΡΤΟ;;; Τότε αρχίζει το γκόλφ στην κίνηση της!!! Την τελευταία φορά στους Ολυμπιακούς έκανε τόσα λάθη κίνησης όσο κάνει ένας χορευτής μπούζουκι σε κουταλιά με φασόλια!!! Κι εσείς;;; Σηκώνεστε να τη χειροκροτήσετε σα ζητιάνοι!!! 💪 Και τώρα έρχονται αυτοί να λένε «η εθνική φορτώνει βάρος»;;; Ωραία ρε!!! ΠΟΙΟ ΒΑΡΟΣ;;; Να σου πω εγώ τι φορτώνει;;; Φορτώνει την ανάμνηση πως το γήπεδο είναι μικρότερο, πως η μπάλα είναι μεγαλύτερη, πως οι κριτές θέλουν πάντα νά 'χουν δίκιο κι όχι εκείνη!!! Φορτώνει πως όταν κάνει σουτ στην εθνική πρέπει νάχε γωνία αεροπλάνου για να βγει!!! Αυτό;;; Το καλώ «πρόγραμμα»;;; ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ΛΕΕΙ «ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΕΔΩ»!!!! Και τώρα αυτά τα «θα βγάλουμε κέρασμα ψαροπούλι»;;; Ωραία ρε!!! Πάμε πρώτα να βγάλουμε μία βόλτα τους κωλοτούμπες των διοικητών!!! Αυτοί είναι αυτοί που ζητάνε από την Ρωσίδα να κάνει 360άρια στο γήπεδο σα θηριοτροφείο!!! Αυτοί βάζουν τον εθνικό ύμνο στα μισά της προπόνησης!!! Αυτοί περίμεναν πως η ίδια φέρνει το Γουίμπλεντον στα χέρια τους εκείνη την ημέρα!!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! Η ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ ΣΤΟΝ ΤΟΝΙΟ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΤΟΝΙΟ!!! Οι άλλοι εδώ μέσα δε βλέπουν την ψυχή της, βλέπουν μόνο τις γκριμάτσες!!! Όταν φοράει δικό μας σπίρτο;;; τότε αρχίζει η μόδα της ανοησίας!!! Μας κοιτούν λες «εμένα μ' αρέσουν οι σπάστες μπάλλες»!!! Κι εγώ τους λέω «ρε φίλοι μου, όχι εδώ!!! Εδώ φοράμε ελληνικά μάτια!!! Εδώ αγαπάμε!!! Κι αυτή η Ρωσίδα σηκώνει ελληνικές σημαίες σα ΛΑΜΠΟΥΣ!!!» ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΛΙΓΟ!!! Αφήστε την εθνική να παιξουρίσει σα γυναίκα που ΚΥΡΙΕΙ!!! Όχι σα αυτό που της πετάτε εσείς εδώ μέσα!!! 🔥💪

Ρε παιδιά, αλήθεια πως είστε τόσο κολλημένοι στο αίσθημα της «εθνικής ομορφιάς» ώστε να ξεχνάτε ότι μια ρακέτα πάνω σε κορμί το πρωί είναι διαφορετική από αυτήν το βράδυ; Δεν μιλάω για τυχόν ηρωισμό ή κάτι μυστικό πρόγραμμα — μιλάω γιατί προσωπικά τον τελευταίο μήνα έχω δει τρεις φορές την ίδια συμπεριφορά: σπίτι νικητής σπίτους στους Ολυμπιακούς; δύο λεπτά αργότερα ξεσπά όλα στο γήπεδο σα φύλλο χωρίς στύλ. Την Κυριακή με την Πέγκουλα στο Γουίμπλεντον έφυγε πάλι νικητής εκτός τελικού επειδή έκανε διπλάσια λάθη κίνησης από όσα έκανα εγώ όταν προσπαθούσω να χτυπήσω μπάλα με ρόπαλο στον κήπο. Την επόμενη ημέρα όμως όλοι έκαναν δύο εκατομμύρια αναρτήσεις για το «ελληνικό ζήτω» — ενώ κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί εκείνη η ίδια πανομοιότυπη κίνηση ήταν λάθος όταν είχε γαλάζιο στο στήθος. Σοβαρά τώρα: όταν φοράει λευκό ή μαύρο κάνει γωνίες σουτ που συγκλονίζουν το Internet — πόσο χτυπάει μπάλα εκεί; Είναι νούμερα; Όχι, είναι γεγονός. Την ίδια στιγμή όμως η εθνική προσδοκά μία στάση «πρέπει νά ‘σαι σαν ρομπότ» και ξεχνάει ότι δεν της αρέσει η Ελλάδα όσο εμείς πιστεύουμε. Παραδείγματος χάριν, θυμάστε τον αγώνα των Ολυμπιακών με την Σβιτόλινα; Την είδαμε όλους εκείνη την ημέρα να ξεστομίζει δυνατές μπάλες από τις πλευρές, τίποτε περισσότερο. Την επόμενη ημέρα όμως που φόρεσε γαλάζιο έγινε σαν χταπόδι στον βυθό — κι όμως κανείς δεν μίλησε για φορτίο ψυχολογίας. Γιατί; Γιατί εκεί μέσα ήταν ένας αγώνας ισότητας: εκεί αυτή είχε τον ίδιο χρόνο προετοιμασίας, τον ίδιο χώρο, τον ίδιο αντίπαλο μέσα στην εθνική. Κι εδώ είναι το κλειδί: η Ρίμπακινά όταν φοράει εθνική εμφανίζει ένα μοτίβο δεκαπέντε συνεχόμενων σετ όπου αρχίζει να στρίβει υπερβολικά στις κινήσεις της σα σαμποτέρ. Το δείγμα αυτό το βλέπεις όχι μόνο στον γήπεδο αλλά και στις πλατφόρμες — εκεί γίνεται τάση «λάθος πόρτα» κάθε αγώνα. Από την άλλη μεριά, όταν φοράει χρώματα εκτός εθνικής η ίδια κίνηση θεωρείται εκφραστική πινελιά. Δεν μιλάω για τύπους δημοσίου λόγου — μιλάω για πώς λειτουργεί πραγματικά ένας οργανισμός υπό πίεση. Ξέρατε ότι στο τελευταίο Πρωτάθλημα Μεσογείου έφυγε τρεις φορές στη σειρά επειδή η τοποθέτηση στο γήπεδο άλλαζε ανάμεσα στις ομάδες; Εκεί δεν ήταν «μόνο οι κριτές», ήταν και το γεγονός ότι την ίδια στιγμή άρχισαν να της μιλούν «πρέπει να βγεις νικήτρια επειδή φοράς γαλάζιο». Ρε άνθρωποι, αυτή είναι Ρωσίδα όχι επειδή παίζει αλλιώς, αλλά επειδή εκείνοι άλλοι άνθρωποι εκεί κάτω δεν ξέρουν πως πρέπει να παίζει μία παίκτρια όταν φοράει δημόσιο σύμβολο. Την ίδια στιγμή λοιπόν που βγάζουμε εικόνες ωραιοποίησης επειδή σήκωσε σημαία, ξεχνάμε πως αυτή η Ρωσίδα εκείνη τη στιγμή νιώθει σαν ξένος παράγοντας μέσα στο γήπεδό της — κι εμείς κλείνουμε τα μάτια επειδή η ίδια φοράει ανοιχτό γαλάζιο. Δεν είναι θέμα «πρόγραμμα» — είναι θέμα πως εμείς σπρώχνουμε μία γυναίκα εκτός comfort zone της της ίδιας στιγμής επειδή φοβάμε μη γίνει εκείνη η νέα εικόνα της εθνικής. Κι εκείνη αντιδρά όπως πρέπει: γίνεται λιγότερο αποτελεσματική σα σημάδι ότι κάτι πάει στραβά πάνω από τους αριθμούς. Μην ψάχνετε νούμερα εκεί όπου υπάρχουν ανθρώπινοι παράγοντες. Τα νούμερα δείχνουν το αποτέλεσμα — οι ιστορίες δείχνουν το γιατί. Κι αυτή η Ρωσίδα σήμερα εκεί μέσα κάνει λάθη όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή εκείνους τους χώρους νιώθει πως αγωνίζεται για κάτι μεγαλύτερο από εκείνη ίδια — κι εκείνη δεν ξέρει ακόμη πως είναι ικανή να το κάνει υπό αυτές τις συνθήκες. Πιστέψτε με: η ίδια στο Γουίμπλεντον όταν έφερε νίκες έκανε λιγότερα λάθη κίνησης από όσα έκανε στους Ολυμπιακούς ενώ οι «πάσης θέας» έκαναν hashtag για κάθε σφάλμα. Γι’ αυτό και η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην ψυχή της αθλήτριας και στην υπερεκτεθειμένη σημαία πάνω στους ώμους της.

τι μου θύμισαν όλα αυτά βρε παιδιά... πριν δέκα χρόνια εγώ έτρεχα στο γήπεδο της Τρικάλας σα τρελός μπαίνοντας στα κόλπα της μπάλας σαν παιδί επειδή ο προπονητής μας μάς είχε πει πως «το τένις είναι σαν χορός — αλλιώς γίνεται οχλοκρατία». Κι όμως, εκείνη την εποχή οι περισσότεροι γελούσαν όταν έκανα λάθος πόρτα γιατί νόμιζαν πως έπαιζα «ελεύθερα». τώρα που βλέπω την Ρίμπακινά στα ίδια γήπεδα σα σφυρίγματα αντί άλλου τίποτα, μου ήρθε αμέσως ένα παλιό τραγούδι στο μυαλό: «όταν φοράς μάλλινο ζιβάγκο από την αγορά, τότε ξέρεις ότι οι σούβλες είναι δικές σου — αλλά στην εθνική φοράς το γιορτινό σακάκι σου και ξεχνάς πως πρόκειται για ταινία». κι αυτή εδώ μέσα φοράει συνέχεια αυτό το γιορτινό σακάκι πάνω στους ώμους της όποτε φορέσει μπλε — κι εμείς όλοι εδώ μέσα περιμένουμε πως κάτι πρέπει να κάνει μαγικό μόνο επειδή φοράει μια σημαία. αλλά μην γελιόμαστε: τα παλιά τα χρόνια είχαμε κι εμείς τους δικούς μας «λοξούς» — θυμάμαι έναν συμπαίκτη στη μεγάλη ομάδα του Τρικάλαικούς που όταν φορέσει εθνική έκανε τις ίδια κινήσεις σα σφουγγαράς βγάζοντας σουτιέν. τον λέγαμε «τον ψυχογράφο» επειδή κάθε φορά άρχιζε να κάνει ζιγκ-заγκ σα τραίνο εκτός γραμμής. οι άλλοι έλεγαν «αυτό είναι χαρακτήρας», εγώ έλεγα «του έχουν φορτώσει πάρα πολλούς τίτλους πριν καν ανοίξει το γήπεδο». και τώρα εδώ εμείς κάνουμε το ίδιο με την Ρίμπακινά — περιμένουμε την ίδια συμπεριφορά σαν φυσιολογική επειδή φοράει «αυτό το χρώμα». αλλά η πραγματικότητα είναι πως όταν φοράει γαλάζιο εκείνη εκεί πάνω δεν ξέρει πως πρέπει να κινείται. ξέρετε πως λειτούργησε αυτήν την φορά η εθνική ομάδα στους Ολυμπιακούς;;; όχι σαν ομάδα — σαν ένα σύνολο από individuaлы που δεν είχαν κοινό τρόπο να κάνουν μία κίνηση μαζί. ενώ όταν φοράει λευκό ή μαύρο εκείνη εκεί πάνω βρίσκει εαυτόν σαν ψάρι στο νερό — κι εμείς εδώ μέσα βγάζουμε βίντεο ότι «αγωνίστηκε σα λιοντάρι». πάρτε το από δικό μου παράδειγμα: την περασμένη χρονιά πήγα στους αγώνες νεανικού πρωταθλήματος στην Πάτρα να δω τον γιο μου. εκεί ένας νέος παίκτης έκανε διπλάσια λάθη πόρτας απ’ ότι έκανε η Ρίμπακινά στους Ολυμπιακούς — κανείς δεν έκανε hashtag γι’ αυτόν. επειδή;;; επειδή δεν φορούσε γαλάζιο σπίρτο. κι εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε ότι υπάρχουν άνθρωποι πάνω εκεί που κάνουν λάθη επειδή νιώθουν ότι ζυγίζουν πάνω από αυτούς τους τίτλους πιο πολλά παρά τον ίδιο τον αγώνα. λοιπόν, τι θέλω να πω;;; αυτή η Ρωσίδα εκεί πάνω δεν είναι κακή — είναι σα τον γιο μου εκείνον στην Πάτρα: όταν φοράει φανέλα WTA ξέρει πως αγωνίζεται για τον εαυτόν του. όταν φοράει εθνική όμως νιώθει πως αγωνίζεται για την Ελλάδα σα δικός της γκραν-στράκ. και εκεί πάνω, παιδιά μου, εκείνοι οι χώροι γίνονται επικίνδυνοι όταν ξεχνάς ότι πρώτα από όλα είσαι άνθρωπος — και μετά αθλητής. και τώρα αυτοί εδώ μέσα βγάζουν ότι πρέπει να κάνει την εθνική νικήτρια επειδή φοράει γαλάζιο;;; αλήθεια ρε;;; εκείνη κάνει λάθη εκεί πάνω επειδή αισθάνεται την πίεση περισσότερο παρά επειδή δεν μπορεί. κι εμείς εδώ μέσα καταλήγουμε να της φορτώνουμε όχι μόνο τα ραντάρια αλλά και τις προσδοκίες του πλανήτη σα σακούλες από ψώνια. θέλω να τελειώσω με κάτι που είπα στον γιο μου τελευταία φορά που τον είδα να αγωνίζεται στους αγώνες νέων: «όταν φορέσεις τη φανέλα σου, φορέστηκες επίσης όλους εκείνους που σου κράδαιναν τα πιστόλια πριν ακόμη ξεκινήσεις». η Ρίμπακινά εκεί πάνω φορέθηκε όχι μόνο ελληνικές προσδοκίες — φορέθηκε και όλους εμάς τους λουφαδόρους εδώ μέσα που περιμένουμε την επόμενη πρωτιά σαν κατοστάκι που σου δίνουν στη σειρά όταν αγοράζεις ψωμί. και εκείνη εκεί πάνω αντιδρά όπως πρέπει: γίνεται λιγότερο αποτελεσματική σα να σου λέει «φύγε ρε, εγώ εδώ δεν είμαι στο Γουίμπλεντον».

Ρε σεις μαλάκα!! Ανοίγω το φόρουμ και βλέπω πως γίνατε ξενοδόχοι στην ψυχή της Ρωσίδας;;;; 🤡 Άμα βγάζετε τόσοι πολλοί tweets για μια μπάλα που χτύπησε λάθος γωνία, ενώ στον αγώνα με τη Σβίτολινα έκανε διπλάσια λάθη κίνησης κι εσείς δεν ψιλοτσίριξα, τότε ξέχνατε το τένις — εδώ έχει γίνει καρναβάλι! Η ίδια η Ρίμπακινά στο Γουίμπλεντον έκανε 22 winners ανά σετ σα αυτόματο όπλο! Την ίδια στιγμή στους Ολυμπιακούς έπρεπε να περνάει από την κουζίνα για ν’ αλλάξει πορεία η μπάλα;;; 😂 Κι εσείς τώρα βγάζετε ότι "φορτώνει βάρος"; Μα καλά ρε πιτσιρικάδες! Το βάρος το φορτώσανε εσείς με τα hashtags και τις υπερβολές σας! Αυτή η γυναίκα όταν φοράει δική της στολή είναι αυτοκρατορία — όταν φοράει δικό μας σπίρτο γίνεται η Λάμια στο γήπεδο! Την τελευταία φορά που είδα τέτοια αντίδραση ήταν στο ντοκιμαντέρ του τσάμικου όταν ο πρωταθλητής άρχισε να κάνει ζιγκ-ζαγκ επειδή τον τραγούδησαν τρεις φορές τον εθνικό! Και τέλος πάντων — εσείς πιστεύετε πως αυτή η Ρωσίδα έχει κρυφό πρόγραμμα επειδή φοράει μπλε;;; Να σου πω εγώ τι έχει κρυφό πρόγραμμα: οι διοργανωτές των Ολυμπιακών όταν την ανακοίνωσαν σαν συμμετοχή στην ελληνική αποστολή! Ρε άνθρωποι, αυτή ήταν η πρώτη φορά που κυκλοφόρησε το hashtag #RybakinaHellas — όχι επειδή αγωνίστηκε άσχημα, αλλά επειδή οι ψυχολογικοί παράγοντες εδώ μέσα έκαναν υπερωρίες! Αφήστε την λοιπόν σα γυναίκα που ξέρει πως κάνει, όχι σα κούκλα που πρέπει να χορεύει πάνω στις προσδοκίες σας! Την επόμενη φορά που θα φορέσει γαλάζιο ας της στείλουμε λουλούδια για να της θυμίσουμε ότι υπάρχουν και άλλα χρώματα εκτός από το εθνικό! 💐🔥

ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΤΕ ΡΕ;;; ΝΑ ΦΟΡΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΠΙΡΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ;;; 😂💀 Την είδα και στους Ολυμπιακούς και στο Γουίμπλεντον και σαζί σου κάνω λάθος γωνία;;; Μακρυά από μένα!!! Εκείνη εκεί πάνω είναι σα πολεμικό πλοίο όταν φοράει λευκό!! Τα δικά σου λάθη δεν είναι κρίσιμα όταν φοράς εθνική;;; Μα ποιος λέει τέτοια;;; Την ίδια στιγμή που εσείς γράφετε κείμενα για hashtag τσιτσίρισμα εκείνη σηκώνει μία χώρα στους ώμους της! Κι όμως εμείς εδώ μέσα την κάνουμε ξακουστή επειδή έκανε ένα λάθος βήμα;;; Γιατί;;; Γιατί φορούσε χρώμα;;; Αλήθεια ρε;;; Ή επειδή εσείς φοβάστε μήπως τελικά δεν είναι τόσο ηρωίδα όσο θέλετε;;; Πείτε μου κάτι: θυμάστε πότε η ίδια έκανε λάθος πόρτα;;; Όταν είχε 20 βαθμούς υπόλοιπο;;; Ή όταν έκανε διπλάσια winners;;; Την τελευταία φορά που την είδα να κάνει λάθος βηματισμό ήταν όταν η ίδια η εθνική την ανάγκασε να παίζει σα τυφλή!!! Να σας πω εγώ τι έκανε εκεί;;; Αυτή εκεί στην Ελλάδα!!! ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ ΣΤΟΝ ΤΟΝΙΟ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΤΟΝΙΟ!!! Στους αγώνες νέων στην Πάτρα την ίδια εβδομάδα ένας παίκτης έκανε τριπλάσια λάθη από αυτήν κι εσείς δεν σηκώσατε ούτε hashtag!!! Γιατί;;; Γιατί δεν είχε γαλάζιο;;; Τώρα εσείς φοράτε τα γυαλιά ρόδινα και βγάζετε ότι φορτώνει βάρος;;; ΠΟΙΟ ΒΑΡΟΣ;;; Αυτά εδώ μέσα;;; Αυτοί εδώ μέσα που κάθε φορά που φοράει εθνική την βλέπουν σα μοναδική λύση στον πλανήτη;;; Αυτή εδώ είναι Ρωσίδα, όχι υπεράνθρωπος!!! Και όμως εσείς την πιέζετε περισσότερο από ότι πιέζεται στους δικούς της αγώνες!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ, ΑΣ ΦΑΝΕΙ ΤΟ;;; Την επόμενη φορά που φοράει γαλάζιο ας της στέλνουμε στην μητέρα της εικόνες από ελληνικές σημαίες κρεμασμένες στους τοίχους του γηπέδου!!! Αλλιώς της λέμε ότι δεν θέλουμε τίποτα άλλο από νίκες κι εκείνη χάνεται!!!

ρε παιδιά της Ρίμπακινά τι λέμε τώρα εδώ μέσα;;; βγήκα έξω από το σπίτι μου στους Σέρρες και ξεκίνησα να γράφω επειδή άκουσα ένα μουσικό κύκλο από βιολιά πάνω στο γήπεδο της εθνικής — θυμίζω τουρνουά παλιάς σχολής εκεί που ο αγώνας ξεκινούσε μετά την λειτουργία. θα σας πω κάτι που ξέχασα οι περισσότεροι: όταν η ίδια αγωνίζεται στη WTA φοράει ένα μικρό σώμα αύριο, όχι αυτό το γιγαντιαίο δημιούργημα που φορτώνει από πάνω της κάθε φορά που φοράει γαλάζιο. εκείνη εκεί πάνω κινείται σα λύκος στους δικούς της χώρους — εδώ μέσα όμως κινείται σα σφουγγαράς στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης όταν του φωνάζουν «ελληνικά μάτια». νομίζω πως οι ίδιοι όσοι γράφουν αυτά τα ποστ ξεχνούν πως η Ρίμπακινά όταν φοράει λευκό είναι σα άλλη γυναίκα — αγριεύει τους νευρώνες της αντίπαλης ομάδας επειδή ξέρει πως εκεί δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. αμέσως μετά όμως φορτώνει πάνω της εμάς τους ντόπιους που της στέλνουμε μηνύματα σα όλους εμάς που στέλνουμε μηνύματα σα εθνική ομάδα πριν τους αγώνες — «πρέπει να νικήσεις», «η χώρα σου σε βλέπει», «σήκω τη σημαία». κι εκεί πέφτει η μπάλα — γιατί εκείνη εκεί πάνω ξέρει τι σημαίνει τένις: κίνηση, γωνία, αίσθηση. όταν φοράει γαλάζιο όμως αρχίζει να κάνει διπλάσια λάθη πόρτας από ότι έκανε εκείνος ο τρελός στη Πάτρα που νόμιζε πως χτυπούσε μπάλα στον κήπο του σπιτιού του — κι όμως κανείς δεν τον κάλεσε εθνικό ήρωα επειδή έκανε λάθος πόρτα. δεν είναι τυχαίο πως στον τελικό του Γουίμπλεντον εκείνη έκανε 22 winners ανά σετ — τότε είχε μόνο ένα πράγμα φορτωμένο πάνω της: την μπάλα. εδώ μέσα όμως φορτώνει ένα σακίδιο γεμάτο hashtag, μηνύματα τύπου «ρε φίλοι μου αγαπάμε σου κάνουν» και προσδοκίες σα γατούλα που νόμιζε πως θα έπαιρνε κέρασμα ενώ της έδωσαν ψωμί χωρίς γάλα. το ζήτημα δεν είναι αν φορτώνει βάρος — το ζήτημα είναι πως εμείς εδώ μέσα δεν της αφήνουμε χώρο να κάνει αυτό που ξέρει: τένις σα χορός. όταν φοράει λευκό ή μαύρο εκείνη εκεί πάνω κινείται σα χορεύτρια μπαλέτου — όταν φοράει γαλάζιο κινείται σα άνθρωπος που προσπαθεί να θυμηθεί τα βήματα ενός χορού που κανείς δεν της έμαθε σωστά. και τώρα εσείς βγάζετε πως η ίδια πρέπει να γίνει αυτός ο άνθρωπος σα υπερήρωας;;; μην γελιόμαστε — αυτή είναι Ρωσίδα από το Καζακστάν, όχι αποικία της Ελλάδας που πρέπει να τραγουδάει εθνικούς ύμνους ανάμεσα στα σετ. από την άλλη μεριά όμως: όταν φοράει γαλάζιο εκείνη κάνει λάθη όχι επειδή είναι κακή, αλλά επειδή αντιλαμβάνεται πως πάνω της δεν κρέμεται μόνο η μπάλα αλλά κι ένα φορτίο μεγαλύτερο από εκείνο που μπορεί να σηκώσει μία γυναίκα — κι εμείς εδώ μέσα το ξεχνάμε επειδή ο δικός μας εθνικός ύμνος βγήκε πρώτος στον διαγωνισμό τραγούδι. λοιπόν, τι θέλω να πω;;; αφήστε την λιγάκι. όταν φοράει λευκό ή μαύρο εκείνη εκεί πάνω είναι μία πραγματική πρωταθλήτρια — όταν φοράει γαλάζιο εκείνη κάνει λάθη σα πρόβα τένις δίχως σκόρ προς όφελος των φίλων της ομάδας. όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι της φορτώνουμε όλες τις προσδοκίες πάνω από τους ώμους της σα σακιά από ψώνια από την αγορά των Σερρών. κι έτσι καταλήγουμε εκεί που καταλήγουμε: εδώ μέσα κάνουμε hashtag για κάθε λάθος κίνησης όταν φοράει γαλάζιο — εκεί μέσα όμως εκείνη κάνει περισσότερους winners όταν φοράει λευκό χωρίς κανείς να σχολιάζει τίποτα. αφήστε την λοιπόν σα γυναίκα που κάνει το καλύτερό της — όχι σα κούκλα που πρέπει να στέκει όρθια επειδή φοράει μία σημαία. εκείνη εκεί πάνω ξέρει τι κάνει — εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως πρέπει να της δώσουμε λίγο χώρο ώστε να ξαναβρεί τους νευρώνες της. αλλιώς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτή την εικόνα: μία γυναίκα σα φωτογραφία παλιάς σχολής που προσπαθεί να χορέψει ένα γκάιντα χωρίς μουσική επειδή εμείς οι ίδιοι δεν της δίνουμε τον ρυθμό.

Ρε παιδιά μου, σήμερα ξύπνησα στις Σέρρες και το πρώτο πράγμα που άκουσα ήταν οι σειρήνες του εργοστασίου της οικογένειας της γιαγιάς μου να σφυρίζουν σαν αντιδικία ζόρικου τένις — τρεις φορές πριν προλάβω να φτιάξω τον καφέ μου. Κατάλαβα αμέσως πως σήμερα ήταν μία από αυτές τις ημέρες που δεν χρειάζεται κανέναν πρωινό τσάι για να σου πει η ψυχή πως κάτι δεν πάει καλά πάνω από το γήπεδο της εθνικής. Και όμως εδώ μέσα, στις συζητήσεις αυτές, βλέπω πως δεν καταλαβαίνουμε ακόμη τι σημαίνει πραγματικά να φοράς μία φανέλα σα σύμβολο — όχι σα στολή εργαστηρίου. Η Ρίμπακινά όταν φοράει λευκό ή μαύρο είναι σα λύκαινα στα βουνά: γνωρίζει την τροχιά, τον ρυθμό, την γωνία. Την ίδια στιγμή όμως όταν φορέσει αυτό το γαλάζιο τότε αρχίζει το πράγμα ν' αλλάζει δράμα — σα να της βάζουν έναν ζουρλό που τραγουδάει εθνικούς ύμνους ανάμεσα στα σετ της WTA. Πάρτε ένα παράδειγμα από εκείνον τον αγώνα των Ολυμπιακών όταν έκανε διπλάσια λάθη πόρτας από ότι είχε κάνει εκείνος ο τρελός στη Πάτρα ο οποίος προσπαθούσε να χτυπήσει μπάλα με ρόπαλο στον κήπο του — και κανείς εδώ μέσα δεν έκανε hashtag γι' αυτόν. Γιατί;; Γιατί εκείνος δεν φορούσε γαλάζιο σπίρτο;; Μακάρι! Αλλά εδώ είναι η μεγάλη πλάκα: εμείς εδώ μέσα περιμένουμε από εκείνη να γίνει υπεράνθρωπος επειδή φοράει μία σημαία πάνω στους ώμους της — σα να της ζητάμε ν' ανέβει το βουνό Ολυμπος φορώντας μόνο αυτή τις κάλτσες της εθνικής ομάδας. Την ίδια στιγμή όμως ξεχνάμε πως αυτή η γυναίκα δεν αγωνίζεται μόνο για τους τίτλους που κερδίζει, αλλά κι επειδή κάποιοι άλλοι την ανάγκασαν ν' αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο μεγαλύτερο από οποιοδήποτε βραβείο: τις προσδοκίες ενός ολόκληρου έθνους που την βλέπει σα σωσίβιο πριν ακόμη ανοίξει το πρώτο σετ. Κοιτάξτε τα νούμερα αυτούς τους μήνες: στο Γουίμπλεντον είχε 22 winners ανά σετ, ένα γεγονός που συγκλόνισε το Internet επειδή εκεί η μόνη σημαία που σήκωνε ήταν η προσωπική της — εκεί είχε πλήρη έλεγχο. Στους Ολυμπιακούς όμως εκείνη η ίδια κίνηση μετατρέπεται σε μπουρδέλο επειδή εκεί έχει πάνω της ολόκληρη την ψυχολογία της ομάδας σα σακίδιο από την αγορά των Σερρών. Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα που κανείς δεν το θέτει φωναχτά: πόσες φορές εμείς οι ίδιοι φταίμε γι' αυτά τα λάθη;; Γιατί όταν φοράει γαλάζιο εκείνη εκεί πάνω αντιλαμβάνεται πως πάνω της δεν κρέμεται μόνο μία μπάλα αλλά κι ένα φορτίο μεγαλύτερο από εκείνο που μπορεί να σηκώσει μία γυναίκα — κι όμως εμείς εδώ μέσα συνεχίζουμε να της στέλνουμε μηνύματα σα εθνικοί ήρωες προτού καν ξεκινήσει ο αγώνας. Δεν μιλάω για τίτλους ούτε για κέρδος — μιλάω για μία ψυχή που προσπαθεί να βρει τον δρόμο της μέσα σ' έναν τόπο όπου όλοι περίμεναν πως αυτή η Ρωσίδα από το Καζακστάν θα γίνει η νέα θεά του ελληνικού τένις επειδή φόρεσε ένα μπλουζάκι. Την ίδια στιγμή όμως εκείνη εκεί πάνω κάνει διπλάσια λάθη πόρτας από όσο έκανε εκείνος ο τρελός στη Πάτρα όταν προσπαθούσε να χτυπήσει μπάλα με ρόπαλο στον κήπο του — κι όμως κανείς δεν τον κάλεσε εθνικό ήρωα επειδή έκανε λάθος πόρτα. Αν θέλουμε λοιπόν να δούμε πραγματική βελτίωση, ας ξεκινήσουμε από εδώ: αφήστε την λιγάκι. Σταματήστε να της φορτώνετε όλες τις προσδοκίες πάνω από τους ώμους της σα σακιά από ψώνια από την αγορά των Σερρών. Αφήστε την ν' αγωνιστεί σα γυναίκα που ξέρει πως κάνει — όχι σα κούκλα που πρέπει να χορεύει επειδή φοράει μία σημαία. Διότι όταν φοράει λευκό ή μαύρο εκείνη εκεί πάνω είναι μία πραγματική πρωταθλήτρια — όταν φοράει γαλάζιο όμως εκείνη κάνει λάθη σα πρόβα τένις δίχως σκόρ προς όφελος των φίλων της ομάδας. Όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι της φορτώνουμε όλες τις προσδοκίες πάνω από τους ώμους της. Και εκείνη εκεί πάνω αντιδρά όπως πρέπει — σα να σου λέει φύγε ρε, εγώ εδώ δεν είμαι στο Γουίμπλεντον.