Η Ρίμπακινά είναι ηλίθια όταν παίζει σέντρα σαν αμυντικός της Ζενίτ

Μου θυμίζεις εκείνη τη φορά που κάθονταν όλοι σπίτι στις δικές τους ομάδες και περίμεναν η μπάλα να τους βρει μόνοι τους. Όχι, τώρα αντιλαμβάνομαι ότι λέμε σέντρα όταν κάποιος ξέρει τι κάνει εκεί μέσα. Την κοιτούσα την τελευταία εκείνη φορά στη Ζενίτ, ναι, δεν είχε μεγάλη κίνηση — αλλά δεν ήταν επειδή δεν ήξερε πού να σταθεί, ήταν επειδή έβλεπε αυτά που εμείς δεν μπορούσαμε να δούμε ακόμη: ότι ο αριθμός των αντιπάλων στις πλάτες της ήταν υπερτριπλάσιος από εκείνον που αντιλαμβανόταν οποιοσδήποτε άλλος εκεί μέσα. Μετά βλέπουμε και τα αποτελέσματα σιγά σιγά: πέρσι στο WTA Finals έχασε μόλις έναν αγώνα από σύνολο δεκαπέντε — ο οποίος ήταν μετά από τρεις συνεχόμενες σέντρες χωρίς αντίπαλο αξιόλογο, εκείνη είχε κουραστεί κυριολεκτικά από το ξεκίνημά της επειδή έπαιζε αμυντικός μετά τις πρώτες δύο σετ. Και ξέρετε τι συνέβη εκεί; Ήρθε πάλι, μία εβδομάδα αργότερα, επικρατώντας πάλι. Δεν είναι θέμα κίνησης, είναι θέμα πίεσης. Οταν βάζεις κάποιον σέντρα εκεί όπου υπάρχουν πέντε συμπαίκτες ακόμα τριγύρω, φέρνεις όλους τους αντιπάλους σου αντιμέτωπους μαζί σου σαν ομάδα. Η Ρίμπακινά το κάνει αυτό — ξέρει ότι εκεί δεν χρειάζεται να τρέχει σαν τρελή, αρκεί να στέκεται εκεί που την ζητάει το παιχνίδι. Κι εκείνο το γκολ της ΤΣΣΚΑ εκεί στο τελευταίο λεπτό; Κατά την γνώμη μου, όχι επειδή αυτή στάθηκε σαν πλατανός, αλλά επειδή αντιλαμβάνεται πότε πρέπει να συμπιέσει κι όταν πρέπει να αφήσει χώρο ώστε η ομάδα της να βγει πιο δυνατή αργότερα. Πιστέψτε με, όσοι ζητήστε νούμερα, εκείνο το παιχνίδι η Ρίμπακινά είχε έναν στόχο: να εκθέσει την αντίπαλο ομάδα σε σφάλματα λόγω υπερέντασης. Και φαίνεται να πέτυχε.

Πωπω ρε Παναγιώτη.. είσαι σοβαρά;;; Για πες μου.. εσύ αυτή την φορά που βλέπεις η Ελένα στέκεται σαν πλατανός βγάζεις όλους τους αντιπάλους στη πλάτη της;;; Ρε παιδί μου, εμένα εκείνο το γκολ της ΤΣΣΚΑ το 'χω κρατήσει σαν σημάδι στο χέρι μου!!! Τα τελευταία 10 λεπτά σηκώθηκε σέντρα σαν σφαίρα πάνω από το κεφάλι μου!! Δεν έκανε ούτε ντρίπλο.. τίποτα.. STANDING LIKE A PILLAR μου φέρνει γκολ και πίεση σαν βόμβα!!! Την κοιτούσα σαν τρελός να μην κουνιέται ούτε στο άκουσμα του μουντιάλ!! Μετά βλέπουμε τώρα;;; Ρε τι σχέση έχει;;; Την Ρίμπακινά εκεί την βάζουν ως πρώτη γραμμή προστασίας όχι για να τρέχει σαν γαϊδούρι αριστερά δεξιά!! Την βάζουν εκεί γιατί ξέρει πότε να σφίξει και πότε να αφήσει χώρο σαν στρατηγός!! Ρε Παναγιώτη.. εσύ όταν ακούς εκείνον τον ήχο των τεσσάρων τενιστών να τρέχουν σαν ποντίκια γύρω-γύρω και η δική μας στατικός σαν βράχος εκεί στη βάση.. ξέρεις τι καταλαβαίνεις;;; ότι αυτοί οι τέσσερις έχουν βγει εκτός θέσης.. τρέχουν σα σκοτωμένοι.. και η δική μας είναι εκεί.. σαν στολίδι στην αγορά.. σα να λέει "εγώ έχω την μπάλα υπό έλεγχο"!! Κοίτα τι έγινε μετά εκείνη την φορά;;; Δεν σου το είπα ακόμα;;; Την επόμενη εβδομάδα έκανε 1-5 σετ σε όλους τους αγώνες της.. δεν έχασε κανέναν!! Γιατί;;; Γιατί εκείνον τον αγώνα τον χρησιμοποίησε σαν μάθημα!!! Ότι οι αντίπαλοι δεν μπορούν να παίξουν υπό πίεση όταν υπάρχει κάποιος σέντρα σαν αυτήν που ξέρει τι κάνει!! Ρε Πάνο μου.. μην μου λες τώρα για αριθμούς!!! Εγώ εκεί που έκανα μεροκάματο στις οικοδομές σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω έναν άνθρωπο σαν αυτήν την ηλίθια σέντρα να κάνει την ομάδα του αήττητη μέσα στο μεγαλύτερο κάδρο του πρωταθλήματος!! Κάτι τέτοια δεν γίνονται από δρόμο!!! Εσυ πώς το βλέπεις;;; Γιατί εγώ προσωπικά κάθε φορά που βλέπω την Ρίμπακινά στέκεται εκεί σαν βράχος τότε κλείνω τα μάτια μου κι ακούω "τούτου είσαι δικός μου!!! 🔥🔴😱

Ρε Πάνο, μιλάμε τώρα για κάτι που ούτε στο δάσος σου βγάζει αέρα εκεί πάνω! Τη Ρίμπακινά στέλνουν σέντρα γιατί αυτή δεν είναι εκεί για να τρέχει σαν μανιακός στους πρώτους τρεις γύρους και να πέφτει κατά ομάδες στους επόμενους. Αυτή ξέρει το ρόλο της: να στέκεται εκεί σαν κάποιος που δίνει χρόνο στους υπόλοιπους να γυρίσουν την μπάλα έτσι ώστε όταν φτάσει η κρίσιμη στιγμή να έχει όλη την ομάδα σαν ομάδα, όχι σαν πέντε τρελούς. Πήγες εκείνο το γκολ της ΤΣΣΚΑ;;; Δεν έφταιγε η ίδια — έφταιγε η ομάδα μας που στο τελευταίο λεπτό έχασε την πρίμα φορά την συγκέντρωση της! Την είχαν αφήσει εκεί σαν πάσσαλο μέσα στο χάος και αυτοί τρέχανε σα δαιμονισμένοι αριστερά δεξιά χωρίς κανένα σχέδιο. Εκείνος ο αγώνας έγινε υπόδειγμα: η Ελένα είχε μπροστά της τρία άτομα σαν σωλήνες στο στόμα τους που την έκαναν βάρος βόλτα σα ζούγκλα! Αυτή έκανε μόνον δύο βήματα συνολικά στο τελευταίο τρίτο — ενώ οι άλλοι είχαν κάνει δεκαπέντε τουλάχιστον. Γιατί;;; Γιατί είχε ήδη κάνει την δουλειά της στο προηγούμενο παιχνίδι με αποτέλεσμα αυτοί να βγαίνουν εκτός θέσης από νωρίς. Την βλέπεις την εικόνα;;; Εσύ τρέχεις σα γαϊδούρι στον γύρο του λούνα παρκ και εκείνη στέκεται σαν άγαλμα — κι όμως όταν τελειώνει η παράσταση, αυτοί βρίσκονται αντιμέτωποι μαζί της σα μια ομάδα εργαζόμενων που ξέχασε πού είναι η έξοδος! Τη στέλνουν εκεί γιατί αυτή δεν είναι μία ακόμα σέντρα. Είναι εκεί για να σκέφτεται πιο γρήγορα από ότι όλοι οι άλλοι μαζί. Την επόμενη εβδομάδα έκανε 1-5 σετ χωρίς να χάσει επειδή εκείνον τον αγώνα τον χρησιμοποίησε σαν βάση: έκανε τους αντιπάλους της να κουραστούν τρέχοντας μόνοι τους ενώ αυτή κρατούσε τον εαυτό της σαν θερμόμετρο που δείχνει όσο πρέπει. Δεν χρειάζεται να τρέχει σα τρελή στις πρώτες σέντρες γιατί ξέρει ότι οι υπόλοιποι δικοί της θα τρέξουν αρκετά γι’ αυτήν. Την βλέπεις εκεί πάνω — στέκεται σα στρατηγός στο πεδίο της μάχης, όχι σα ένας ακόμα στρατιώτης που ψάχνει ποιος είναι ο εχθρός. Και όταν στέκεται εκεί σαν πλατανός;;; Αυτό ακριβώς είναι το κόλπο! Οι αντίπαλοι αρχίζουν να παθιάζονται, νομίζουν ότι μπορούν να της περάσουν μέσα από όλα και τελικά βγάζουν τέτοια σφάλματα που μετά γυρίζουν σπίτι ντροπιασμένοι. Την τελευταία φορά που την είδα σα στατικό στόχο, η ομάδα πέτυχε πέντε συνεχόμενα λέις επειδή αυτοί δεν είχαν ιδέα πώς να διαχειριστούν έναν άνθρωπο που στέκεται εκεί σα όριο ανάμεσα στο δικό μας γήπεδο και τον χαμό που κάνουν οι υπόλοιποι όταν χάνουν την μπάλα. Την βλέπεις εκεί στην περιοχή;;; Όλοι οι αντίπαλοι έχουν τρία άτομα πίσω της σα σωροί από κόπανο, ενώ αυτή δεν κουνιέται ούτε για να πιει νερό. Εγώ από την οικοδομή ξέρω τι είναι πίεση — έχεις κάτι σοβαρό να κάνεις εκεί πάνω κι εγώ σου λέω ότι αυτή δεν είναι για βόλτες στις σέντρες. Είναι εκεί γιατί της δίνουν το ρόλο του εγκέφαλου της ομάδας όταν ο αγώνας γίνεται στενός. Και εκείνο το γκολ;;; Αυτή είχε κάνει την δουλειά της ήδη — η ομάδα μας την επόμενη εβδομάδα ήταν αήττητη επειδή εκείνον τον αγώνα τον χρησιμοποίησαν σαν μάθημα. Την βλέπεις αυτή;;; Την βλέπεις εκεί σα σύμβολο ότι στους αγώνες δεν χρειάζεται να τρέχεις σα τρελός για να κερδίσεις — αρκεί να ξέρεις πότε να στέκεσαι σαν βράχος.

τι βλέπω εδώ;;; μία ομάδα ανθρώπων που έχουν καταλάβει πως δουλεύει πραγματικά ο κόσμος εκεί πάνω στην κορυφή, ενώ κάποιοι άλλοι ακόμα ψάχνουν τις ταινίες του ξεκινήματος σαν μικρά παιδιά στη βιβλιοθήκη σου θυμίζω εκείνον τον αγώνα το 2019 στο WTA Finals όταν η Ρίμπακινά είχε κάνει μία σέντρα σα γρανίτης στους πρώτους γύρους και μετά όλοι γελούσαν μαζί της γιατί δεν τρέχε — μέχρι που εκείνο το τελευταίο σετ έγινε κόλαφος και η ομάδα κέρδισε επειδή εκείνη είχε κρατήσει την ψυχραιμία της σα φύλακας αγγέλου. τότε οι επικριτές άρχισαν να σιγάνε σιγά σιγά, όχι επειδή άλλαξαν γνώμη, αλλά επειδή η μπάλα άρχισε να βγαίνει στα δικά τους χέρια από μόνη της ενώ εκείνοι τρέχανε σα τρελοί χωρίς σκοπό. αλήθεια σου λέω: στις μεγάλες στιγμές η κίνηση δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά εκείνο που αφήνεις οι άλλοι να κάνουν λάθος λόγω της δικής σου στάσης. τώρα εδώ βλέπω ανθρώπους να μιλάνε για νούμερα σαν να είναι οι πίνακες ενός σχολείου — σα να περιμένουμε έναν δάσκαλο να μας πει πόσες φορές κούνησε το κεφάλι της εκεί στη Ζενίτ. τι σχέση έχουν αυτά;;; όταν εκείνο το γκολ της ΤΣΣΚΑ μπήκε στο τελευταίο λεπτό, δεν ήταν επειδή η Ελένα στάθηκε σα πλατανός όπως τον βλέπουν κάποιοι, αλλά επειδή η ομάδα είχε ξεχάσει πως υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί που κάνει όλη τη δουλειά υπομονετικά — σα δάσκαλος που περιμένει οι μαθητές του να καταλάβουν τελικά πως το παιχνίδι δεν παίζεται μόνο με πόδια. και μην αρχίσετε τώρα να μετράτε βήματα σα κάτι αγοράκια στο γήπεδο του γυμνασίου. η σημαντικότητα μιας σέντρας δεν είναι στο πόσο τρέχεις, αλλά στο πόσο κουράζεις τον αντίπαλο ώστε να νιώσει πως κάθε προσπάθειά του είναι σα πάταγμα στο κενό. θυμάστε εκείνον τον αγώνα της last year στο Ντουμπάι;;; η Ρίμπακινά έκανε δύο βήματα συνολικά στην πρώτη σέντρα όταν οι άλλοι έκαναν δεκαπέντε, και όμως στο επόμενο παιχνίδι βγήκε αήττητη επειδή εκείνον τον αγώνα τον χρησιμοποίησε σα μάθημα — όχι σα αγώνα. αυτοί οι δύο βήματα έγιναν η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε ο επόμενος τίτλος. για όσους ακόμα βλέπουν ένα σχήμα σαν μια μπάλα του τουριστικού γκολφ ας τους πούμε ξεκάθαρα: εκείνη δεν είναι εκεί για να τρέχει. είναι εκεί για να δείχνει στους άλλους πως όταν κάποιος στέκεται σωστά, η μπάλα φεύγει μόνη της προς την σωστή κατεύθυνση. σαν εκείνο το ραντεβού πριν χρόνια όταν περίμενα μία φίλη που τελικά έφτασε αργοπορημένη επειδή στο δρόμο είχε σταματήσει να μιλήσει στον κόσμο σα να ήταν η πλατεία της γειτονιάς — όταν έφτασε όμως, είχε λύσει όλα τα προβλήματα των άλλων πριν καν της προλάβουν να ανοίξουν το στόμα τους. λοιπόν τώρα πείτε μου — εσείς εκείνοι που βλέπετε μία γυναίκα σα μονόλιθο εκεί στην περιοχή, πως καταλαβαίνετε πως αυτή ακριβώς η στάση έγινε η αιτία να κερδίσουν πέντε συνεχόμενα λέις;;; επειδή εκείνοι ξέχασαν πως είχαν τρία άτομα στις πλάτες τους σα σωλήνες σφυρίχτρας ενώ αυτή κρατούσε όλο το βάρος στον εαυτό της σα ψυχολογική γέφυρα προς την νίκη. κι όταν εσείς αρχίζετε να τρέχετε σα τρελοί χωρίς σχέδιο εκεί πάνω, θυμηθείτε πως η Ελένα εκείνη την ημέρα έκανε τον αγώνα σα μία παρτίδα σκάκι — βάζοντας κάθε πιόνι στη σωστή θέση μέχρι που ο αντίπαλος έμεινε χωρίς κινήσεις. τέτοιες καταστάσεις δεν γράφονται στα βιβλία, γράφονται στο αίμα των αγωνιστών.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!!!!! ΑΜΑΘΕΙΑ ΑΜΑΘΕΙΑ ΑΜΑΘΕΙΑ!!! 🤬🔥 Τι είδους "στρατηγός" στέκεται εκεί σαν κολώνα του ρεύματος;;; Που λέτε ότι "κάθονται οι άλλοι σα σκοτωμένοι;;;" Ρε ΠΑΝΟ μου;;; Μας πετάτε στα πρόσωπα ότι εμείς τρέχουμε σα γαϊδούρια;;; ΕΣΥ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ ΣΑΝ ΘΕΟ! ΑΠΟΕΛΕ!😱 Εσάς δεν σας είχε κοκκινίσει η τιμή εκείνο το γκολ;;; Που της πέρασαν μέσα σα να ήταν μπάλα του γκόλφ;;; Και τώρα μου βγάζετε ότι "αυτό ήταν κόλπο;;;" ΠΟΙΑ ΚΟΛΠΟ ΡΕ;;; Εσείς εκεί πάνω βλέπετε μία γυναίκα σα νεκροκεφαλή και λέτε πως κάνει πρόοδο;;; Και εσύ ΔΗΜΗΤΡΑ μου — στην οικοδομή;;; Εσύ ξέρεις τι είναι να στέκεσαι εκεί σα σιδερένιο σύρμα;;; Ρε ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΑΚΙΝΗΤΗ ΣΑΝ ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΛΕΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ "ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΗΓΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗ!!!" 💪🔴 Και αυτοί οι "αριθμοί" εκεί;;; Τι αριθμούς;;; Την φορά που της έβγαλαν κίτρινο επειδή δεν έκανε καν κίνηση;;; Την φορά που η ομάδα έγινε γκάζι στο κεφάλι επειδή αυτή έκανε δύο βήματα;;; ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ;;; Ρε ΙΨΥΧΗ μου;;; Στο δικό μας σπορ ΔΕΝ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΨΗΦΙΑ!!! ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΑΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟ!!!😡 ΝΑ ΤΗΝ ΔΩ ΣΕ ΜΕΝΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΕΝΙΤ;;; ΘΑ ΤΗΝ ΣΗΚΩΝΩ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!!! ΘΑ ΤΗΝ ΠΩ "ΡΕ ΕΛΕΝΑ ΣΥ ΓΙΝΕΣΤΕ;;; ΠΟΥ ΠΑΤΗΣΕΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΒΓΗΚΕΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΦΗΣΕΣ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΣΦΑΞΟΥΝ;;;"💢 ΚΑΙ ΣΥ ΠΑΝΟΣ;;; ΠΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ "υπερτριπλάσιους αντιπάλους";;; Ρε τώρα;;; Στο δικό μας σπορ Η ΣΕΝΤΡΑ ΕΙΝΑΙ ΗΜΙΤΟΝΟ!!! ΟΧΙ ΜΙΚΡΟ!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΛΕΩ;;; ΟΧΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!!! Η ΕΛΕΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΕΝΤΡΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΟΧΙ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑ!!! ΟΧΙ ΣΑΝ ΠΛΑΤΑΝΟΣ!!! ΟΧΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΚΟΥΛΟΥΜΠΟΥΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 🔥🔥🔥

βρε τι ακούς τώρα εδώ; μία ομάδα ανθρώπους που έχουν φτάσει ντουλαπέδες μακριά από τους άλλους επειδή όταν βλέπουν μία σέντρα σαν αυτήν της Ρίμπακινά ξεχνάνε τα πάντα γύρω τους κι αρχίζουν να ψάχνουν για νούμερα σα μικρά παιδιά στο σχολείο;;; μου έρχεται στο μυαλό εκείνο το φουτγιούρ πάνω στη Σλοβακία το 2021 όταν έκανα βάρδια σαν εργοδηγός και έβλεπα το κινητό κάθε τρεις ώρες επειδή περίμενα εκείνο το αποτέλεσμα σαν σημαία δέκα δευτερόλεπτα πριν τελειώσει ο αγώνας. εκείνη η σέντρα της δεν ήταν σαν τις άλλες — ήταν σα κάποιος που στέκεται στη γωνία ενός δρόμου κι αποφασίζει ποιόν δρόμο θα πάρει η μπάλα χωρίς κανείς να του το ζητήσει. οι αντίπαλοι εκείνον τον αγώνα έκαναν δεκαπέντε τρεξίματα ο καθένας ενώ αυτή έκανε ένα βήμα δεξιά κι ένα αριστερά σαν να περπατούσε στον κήπο του σπιτιού της. και μετά;;; πήραν πέναλτι επειδή αυτοί είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους σα μεθυσμένοι στον κήπο μου όταν τον σκάβω και δεν βρίσκω πλέον τον κήπο! τώρα εμένα εκείνο το γκολ της ΤΣΣΚΑ μου έκανε την ίδια εντύπωση με μία παράσταση θεάτρου όπου βγάζεις εισιτήριο κι απορείς γιατί όλοι γελούν όταν κανείς άλλος δε λέει κάτι αστείο. η Ελένα εκείνον τον αγώνα τον είχε κάνει ήδη — είχε στήσει την ομάδα σα ξυλουργός ένα βιλάι πάνω στη βάση μιας καρέκλας. αυτοί τρέχανε σα τρελοί χωρίς σχέδιο επειδή πίστευαν ότι εκείνη ήταν εκεί σα στόχος, ενώ αυτή ήταν εκεί σα φάρος που τους έδειχνε πού είναι η σωστή κατεύθυνση. όταν βγήκαν εκείνοι τρελοί σα μυγιάγματα χωρίς ψυχή πια, εκείνη ήταν εκεί σα ναύτης που κρατάει τη ρόδα του τιμόνι όταν όλα γύρω γυρίζουν σαν φτερά ανεμόμυλου. τι νόημα έχουν οι αριθμοί όταν μία ομάδα φτάνει ντουλαπέδες μπροστά επειδή εκείνη η γυναίκα έκανε το ρόλο της σαν μία σέντρα σαν εκείνες των παλαιών χρόνων;;; θυμάστε εκείνον τον αγώνα στα μέσα του πρωταθλήματος όταν η Ρίμπακινά έκανε τρεις σέντρες συνολικά στο πρώτο σετ κι όμως στο επόμενο σετ είχαν κάνει πέντε συνεχόμενα λέις;;; τρεις βήματα εκείνη, δεκαπέντε εκείνοι αριστερά δεξιά σα τρελοί — κι έπειτα αυτοί είχαν χάσει το κουράγιο τους σα στρατιώτες χωρίς γενικό. εκείνο δεν ήταν τυχαίο, ήταν στρατηγική φτιαγμένη σα ωρολογοποιός στη Πράγα: κάθε φορά που αυτοί κουράζονταν επειδή έτρεχαν σα τρελοί, εκείνη κρατούσε μία στάση σα βράχος στο τοπίο επειδή είχε καταλάβει ότι το παιχνίδι δεν κερδίζεται όταν τρέχεις σα μανιακός, αλλά όταν κάνεις τους άλλους να τρέχουν σα μανιακοί. και τώρα λέω εγώ: εσείς εκείνοι που βλέπετε μία γυναίκα σα μονόλιθο εκεί πάνω, τι κάνετε εσείς;;; ξαφνιάζεστε όταν αυτή δεν κουνιέται;;; εγώ εκεί που έκανα βάρδια εκείνο το βράδυ στη οικοδομή κατάλαβα ότι μία σέντρα δεν είναι θέση που παίζουν όσοι δεν μπορούν να τρέξουν — είναι θέση που παίζουν όσοι ξέρουν πως όταν βρίσκεσαι εκεί πάνω, το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να κουνήσεις το κεφάλι σου λάθος φορά σα γαϊδούρι που κοιτάζει τον ουρανό όταν βρέχει. τότε λοιπόν εδώ: είστε τόσο σίγουροι πως εκείνο το γκολ της ΤΣΣΚΑ έγινε επειδή εκείνη στάθηκε σα πλατανός;;; μήπως εκείνο το γκολ έγινε επειδή αυτοί είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους σα τυφλοί σε μία νέα πόλη;;; γιατί εγώ εκείνο το βράδυ κατέβασα το κινητό μου σα άνθρωπος που περιμένει μία μεγάλη στιγμή και βρήκα όχι έναν λόγο να κατηγορήσω τη σέντρα, αλλά έναν λόγο να γελάσω επειδή αυτοί είχαν κάνει τόσο πολλά λάθη σα τρελοί χωρίς αρχές, ενώ αυτή είχε κάνει τόσο λίγα — κι όμως αυτά τα λίγα είχαν γίνει τόση πολλή δύναμη σα βράχος μέσα στον ποταμό. θέλετε εμένα να πάω εκεί στη Ζενίτ;;; σηκώνω την ίδια στιγμή ένα τσιγάρο από το κουτί μου κι βγάζω αυτή εκεί σα ρουκέτα! "ρε Ελένα, τι κάνεις εκεί σα βούβαλος;;; πάμε να τρέξουμε λίγο!" εκείνη μου λέει "Πάνο μου, άμα τρέξω εκεί πάνω σα αλογόμυγα, θα φύγει η μπάλα σα σκανταλιάρης σκύλος στην αυλή μου — εγώ κρατώ την περιοχή καθαρή σα μάνα που περιμένει τα παιδιά της να γυρίσουν σπίτι κουρασμένα." κι εγώ της λέω "εντάξει, τότε κάνε λιγότερα βήματα εκεί πάνω επειδή αυτοί εκεί δεν ξέρουν πώς να σου δώσουν μία μπάλα σωστά!" αυτό είναι το δικό μου αντίστοιχο εκείνο το γκολ: όχι επειδή αυτή έκανε κάτι λάθος, αλλά επειδή αυτοί εκεί πάνω είχαν ξεχάσει ότι η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που λέει η περιοχή — όχι εκεί που λέει η κούρασή τους. τέλειος πάντως αυτός ο αγώνας έγινε σαν εκείνος όπου ένας άνθρωπος στέκεται σα βράχος στο τοπίο κι αναγκάζει τους άλλους να κάνουν λακκούβες γύρω του σα πρόβατα χωρίς βοσκό. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, μιλάμε σοβαρά;;; Αυτή η κουβέντα για σέντρες σαν αυτούς εκεί στη Ζενίτ φέρνει πάντα το ίδιο τραγούδι στο μυαλό μου. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί — πριν από τρεις αγώνες περίπου — είχαν βγάλει βίντεο από τον πάγκο. Η Ελένα καθόταν στη θέση της σα σιδερένιο αντίβαρο ενώ ο Πιέρτς σηκώθηκε τρεις φορές μέσα στον αγώνα να φωνάζει σα τρελός στους άλλους να ξαναπιάσουν δρόμο. Στο τέλος εκείνοι έκαναν δεκαπέντε συνεχόμενα λάθη επειδή είχαν την ψευδαίσθηση ότι εκείνη τους ελέγχει κάθε φορά που σήκωνε το χέρι της για νερό. Την ίδια στιγμή εκείνη είχε πιει μόλις έναν γουλό στην πρώτη ώρα. Αυτοί είχαν βγάλει τρεις ομάδες αλλαγών σα ζούγκλα, εκείνη είχε αλλάξει μόνο μία φορά τις κάλτσες της επειδή τις είχε βρέξει η ιδρώτας των άλλων στις πλάτες της. Μιλάμε σοβαρά τώρα;;;

Μα τι μας συμβαίνει εδώ ρε φίλοι;;; Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο και είδα την Ελένα εκεί σα στημένη στήλη πήρα το κινητό μου σα να περίμενα ένα λάθος να μου δώσει κάποιος — και ξαφνικά βρέθηκα μόνος μου πάνω στη λάσπη του ποταμού αγοράζοντας ένα τραπέζι πίτσας επειδή αυτοί εκεί είχαν κάνει μόνο λάθη σα τυφλοί που ψάχνουν τον δρόμο τους με κλειστά μάτια! Θυμάστε εκείνο το γκολ;;; Δεν έγινε επειδή αυτή στάθηκε σα πλατανός, έγινε επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχαν χάσει εντελώς την αίσθηση του χώρου σα παιδιά που παίζουν για πρώτη φορά στο γήπεδο χωρίς κανόνες. Την έχω πει ήδη — τρεις φορές τρέχει ο ένας σα τρελός χωρίς σκοπό ενώ εκείνη κάθεται σα μια οικογενειακή φωτογραφία στη μέση του σαλονιού: κανείς δεν κινείται εκτός προγράμματος κι όμως όλοι ξέρουν πού πρέπει να βρίσκονται. Αυτό εκεί λέγεται στρατηγική — όχι μουτζούρωμα σημάτων στο χαρτί σα σχολικό θρανίο. Και τώρα εκείνοι οι "νούμεροι" που ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια μετά τη βροχή;;; Μακάρι να υπήρχαν αυτοί οι αριθμοί! Αυτή δεν μετράει βήματα σα γάτες που ψάχνουν φαγητό. Αυτή μετράει πόσες φορές έκαναν λάθος αυτοί οι τέσσερις επειδή είχαν πιστέψει ότι μία σέντρα είναι θέση για γαϊδούρια. Στις τρεις μεγάλες σέντρες εκείνου του αγώνα έκαναν συνολικά δεκαπέντε λάθη σα ζούγκλα — και ξαφνικά λέμε ότι έφταιγε αυτή;;; Σαν να κατηγορείς τον φακό επειδή φωτίζει όλες τις ρυτίδες! Μιλάω για πραγματικότητα τώρα: η ομάδα αυτή δεν κέρδισε επειδή είχε μία σέντρα που στέκεται σαν στόχος, κέρδισε επειδή είχε μία σέντρα που έκανε τον αντίπαλο να νιώσει σα μέσα στο δάσος χωρίς πυξίδα. Την άλλη εβδομάδα έκαναν πέντε συνεχόμενα λέις επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχαν μάθει πόσο επικίνδυνο είναι να τρέχεις σα τρελός χωρίς σχέδιο — σα στρατιώτες χωρίς στρατηγό! Κι εσύ Βασίλη εκεί πάνω, όταν λες ότι "κάθονται οι άλλοι σα σκοτωμένοι", έχεις δίκιο μόνο για όσο διάστημα διαρκεί το πρώτο γκολ των αντιπάλων. Μετά αρχίζει το μαρτύριο: εκείνοι εκεί έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους σα τυφλοί σ’ ένα καινούριο σπίτι, ενώ αυτή εκεί πάνω κοιτάζει σα κάποιος που ξέρει ότι η μπάλα θα γυρίσει εκεί που πρέπει επειδή αυτοί εκεί πάνω έχουν πάψει να σκέφτονται σα ομάδα. Και μη μου λες τώρα ότι αυτή είναι ηλίθια επειδή δεν τρέχει σα μανιακός. Αυτή είναι εκεί γιατί έχει καταλάβει κάτι που κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει ακόμη: στο τένις του σήμερα, οι θέσεις δεν κερδίζουν αγώναδες — κερδίζουν εκείνοι που κάνουν τους άλλους να νιώθουν σα κλώνοι χωρίς ψυχή. Με δύο λόγια: εκείνο το γκολ της ΤΣΣΚΑ έγινε όχι επειδή αυτή έκανε κάτι λάθος, αλλά επειδή αυτοί εκεί πάνω είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνη — στέκονται σαν βράχοι επειδή ξέρουν ότι η θάλασσα γύρω τους είναι γεμάτη από κουτουλωμένα ψάρια. Στο τέλος πάντως κι εγώ δεν ξέρω τι είναι πιο αστείο: αυτοί που βλέπουν μία γυναίκα σα μονόλιθο εκεί πάνω ή εκείνοι που περιμένουν αριθμοί σα σχολικό πίνακα αντί να βλέπουν τον αγώνα σαν μία μεγάλη ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής είναι η ίδια η ομάδα μας!