Όταν η Ελένα σου γνέφει μέσα από τις δεκαετίες

εντωμεταξύ είχα βγει από το φορτηγό στην αγορά της Σερρών εκείνο το σαββατόβραδο και έσπαζα ένα ζαχαρωτό τσιγάρο στις μπαταρίες των ψυγείων όταν άκουσα το ραδιόφωνο να ξεσπάει μέσα στο αμάξι κάτι παλιοί φίλοι της ομάδας είχαν διοργανώσει ένα μικρό φιλικό στην περιοχή εκεί κάτω στον πλατανότοπο και έλεγαν πως έπιασαν ζωντανή μετάδοση — δεν υπήρχε ίντερνετ τότε, μόνο ένας δυνατός χοντρός ηλεκτρικός μετατροπέας που ψοφούσε ανάμεσα στα κλούβια δοχεία μπύρας και ενώ όλοι γύρω μου γελούσαν γιατί κάποιος έκανε γκάζι σε μια μοτοσυκλέτα με ντουζίνα μπουκάλια κρασί δεμένα στις σέλα, εγώ στεκόμουν εκεί με τα χέρια στις τσέπες του αδιάβροχου μου και κοίταζα εκείνο το τετραγωνάκι σαν τουρνουά ξυλείας όπου έπαιζαν οι παλαιοί εκεί ήταν η Ελένα — δεκατριών χρονών τότε σαν δρομάκι, μαύρα γουρούνια σαν δυο πύρινες σπίθες που έφταναν μέχρι τους ώμους της, φόραγε έναν αριθμό πάνω στις πλάτες σαν τρυπημένο ντενεκέ στο πλάι ενός γαϊδάρου και μπήκε στον αγώνα σαν φάντασμα, σηκώθηκε αθόρυβα πάνω από δύο αντιπαίκτρες σαν αερόστατο και κτύπησε στον αέρα έτσι — ένας σουτ καμπύλος σαν γούρνα στην άμμο, μια μπάλα που ζύγισε σαν πλίνθος και κατέληξε στο δίχτυ σαν βλήμα νυχτερινής επίθεσης βλέπεις εκείνο το φιλικό ήταν το μόνο παιχνίδι όπου ο διοικητής πήρε παντοπωλείο στον ιδιοκτήτη του γηπέδου μόνο και μόνο επειδή εκείνος ήταν φιλάθλος κι όχι τίποτα άλλο — έδωσε το σπίτι του πάλι λέγεται πως δήλωσε ο ίδιος αργότερα εκείνο το βράδυ στο σουβλάκι που έκανα παρέα μαζί του η μπάλα σαν κόκκινο φανάρι στον ουρανό του Αυγούστου εκείνου χνάρισε την ανάμνηση περισσότερο και από τον τίτλο που φώναζαν εκείνοι γύρω μου — κι ενώ ακόμη και σήμερα βγάζω το κινητό μου στην ανάμνηση κι ανοίγω ένα βίντεο στο οποίο η γυναίκα μας πετάει πάνω από τρεις ανθρώπους σαν πρωτευούσα του ουρανού, σου λέω μία κουβέντα αυτή η ομάδα δεν μεγάλωσε μόνον σαν πρωταθλητής στους πίνακες γύρισε σπίτια ανάποδα σε χωριά που κανείς δε θυμόταν καν τα ονόματά τους αγκαλιάστηκε σαν οικογένεια από ντόπιους γονείς που έπαιζαν τριψήφιοι στους κλειστούς αριθμούς επειδή είχαν περισσότερα κορίτσια στην ομάδα παρά αντρες συνολικά και τώρα πάλι, όταν βλέπω εκείνη τη λάμψη που τη χαρακτηρίζει σαν άγαλμα πάνω στον αγωνιστικό χώρο, ξέρω ότι μέσα σ' εκείνο το γκολ του 1995 είχε κλείσει μέσα της όλο τον κεραυνό εκείνου του Αυγούστου μια ολόκληρη γενιά εμάς, δικούς σου κι άλλους σαν εμένα από τις Σέρρες μέχρι τα τελευταία χωριά των ανατολικών συνόρων έτσι βγάζω το τσιγάρο ακόμη και τώρα κι ανάβω το τελευταίο σβόλο θυμώντας πόσο γρήγορα άλλαξαν όλα εκείνες τις χρονιές γιατί εσύ εκεί, μεταξύ τους εδώ τώρα στο φόρουμ, δεν είσαι εσύ ο μοναχικός αναγνώστης είσαι ο σύλλογος εκείνος που ανακάλυψε εκείνο το γκολ σαν λύχνο μέσα στη νύχτα και όσο η μπάλα στέκεται ακόμη στον αέρα σαν υπόμνημα ζωντανό, εμείς δε θα πάψουμε να γινόμαστε