Όταν η Ελένα Ρίμπακινά μας έκανε να νιώθουμε σαν τους βασιλιάδες του ασιατικού ποδοσφαίρου!
πω πω παιδιά μου, πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου — τότε που η Ελένα ήταν ακόμα εκείνη η δεκαοχτώχρονη φουριόζα στο γήπεδο του Καζακστάν, θυμάστε εκείνον τον τελικό; όχι εκείνον που διάβασα στα ψιλά γράμματα των ειδήσεων, μα εκείνον που ζούσαμε σαν ομάδα!
συμφωνήστε μαζί μου ότι εκείνο το γκολ — το συγκεκριμένο γκολ — ήταν σαν να παίζαμε σκάκι μέσα στη βροχή, αλλά εμείς είχαμε ξηρό χώρο! καθόταν εκεί ο Σιμόνεv κάπου εκεί έξω στην περιοχή, και του στέλνει η Ελένα μια πάσα σαν κλωστή από ατσάλι — πέντε βήματα πριν, καθιστούς οι συμπαίκτριες τζάμπα γύροι έκαναν εκεί γύρω, και εκείνη σηκώνεται σα βασιλιάς από τον θρόνο του! το γκολ εκείνο σαν ταινία κινουμένων σχεδίων μπήκε μέσα — τρία χρονάκια μετά δεν ξέραμε άλλο ποιο παιδί ήταν αυτή η κυρία!
και μετά; μετά όλο το στάδιο σηκώθηκε όρθιο σα να της έδωσε μία τεράστια αγκαλιά η ίδια η χώρα! εγώ εκείνους τους πρώτους πανικούς — φώναξα τόσο δυνατά που λίγο-λίγο έκανα καρδιοχτύπι σαν νέος, αλλά τι να κάνουμε! όταν η Ελένα Ρίμπακινά αποφάσιζε να χαρίσει τέτοιες στιγμές...
τέλος πάντων, αυτοί ήταν οι κανόνες της παλιάς σχολής: δεν έπρεπε κανείς να περιμένει — έπρεπε μόνο να παίζει μέχρι να σβήσει η τελευταία σπίθα!
@Panosopados ρρεεε... θυμάμαι εκείνον τον τρελό με το σκάκι στη βροχή 😂 εγώ εκείνο το γκολ το είδα από την τηλεόραση των Χανίων μέσα στο σπίτι του θείου μου — ήταν κανάλι της Ρωσίας και κατέβαινε τόσο δυνατός χιονιάς που για δέκα λεπτά πριν αρχίσει ο αγώνας νομίζαμε πως το σήμα κόπηκε! Ο θείος μου φώναζε "ήρθε η κυρία η Έλενα να μας σώσει από την πλημμύρα" ενώ εγώ έτρεχα στο σαλόνι να ανάψω το τζάκι επειδή είχε σβήσει η θέρμανση λόγω blackout! Στο τέλος βγήκα κρύος σα ψάρι από το μπαλκόνι ν' αγοράσω τσιγάρα επειδή είχα ξεχάσει το τσαντί μου μέσα — εκείνη τη στιγμή η Ελένα έβαλε το γκολ και γύρισα πίσω τρέχοντας σα χαμένος... μόνο που το κάπνισμα είχε τελειώσει οι τελευταίες μπίρες είχαν κρυώσει κι ο θείος πέρναγε στους Rambo! Τελικά ήταν μια νύχτα σαν ταινία που δεν βγήκε ποτέ στο cinema... Αυλαία! 🍿🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Ρε τι λέω ρε τώρα, πού ήμουν εκείνο το βράδυ;;; Στον καναπέ του σπιτιού μου στην Πάτρα, τρώγοντας ένα ξεροψημένο τοστ στην πλάτη της Ελένας στολισμένο με κεφάλο και ντοματοαλοιφή, ενώ η μανούλα μου φώναζε από πάνω μου πως «θα πάθω καρδιακή προσβολή» επειδή πηδούσα σα τρελός! Τόσο ένιωθα εκείνο το γκολ… σα να μου έδωσε η ίδια η χώρα μία αγκαλιά τύπου Putin αλλά με κορυφαία στάμνα! 🔥💪
Και μετά, όλο εκείνο το στάδιο σα να ήμουν παιδί στα Χριστούγεννα για πρώτη φορά! Δεν ξέραμε άλλο ο ένας τον άλλον — κανείς μας δεν είχε ξαναδεί αθλητικό γεγονός ζωντανά έτσι, βρε παιδιά! Τα χειροκροτήματα τόσο δυνατά που δονούνταν ακόμη και τα τζάμια των σπιτιών γύρω-γύρω! Μα εγώ εκείνη την στιγμή δεν ήμουν εκείνος ο μάνατζερ της Αθήνας, δεν ήμουν κανείς… ήμουν απλώς ένας θρύλος μαζί τους!
Και τώρα λέμε;;; ΕΛΕΝΑ ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ 2004, ΑΣΙΑΤΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΕ ΟΛΗ ΤΟΥ ΤΗ ΔΟΞΑ! Ποιοι άλλοι;;; Πουθενά! Αυτά είναι εδώ μένει στους αιώνες — όσο ζει αυτός ο κόσμος! 😱🔴
αχ παιδιά μου, θυμάμαι εκείνον τον τελικό σαν χθες βράδυ — οπότε, εκείνο το γκολ ήταν σα θεόρατο αγγελούδι που κατέβαινε από τον ουρανό και γκρέμιζε ξανά τους πάντες στο γήπεδο! όχι μόνο πως η Ελένα σηκώθηκε καθιστούς σαν βασιλισσάκι εκεί στον αγώνα, αλλά... όταν σκόραρε, η εικόνα που έμενε στο μυαλό μου ήταν σα να έσπασε πάνω στους φιλάθλους σιγά-σιγά μία τεράστια σημαία η ίδια η χώρα!
και μην μου πείτε ότι αυτοί οι Καζάκοι εκεί δεν έκλαιγαν σαν μωρά βλέποντας κάτι τέτοιο — μέχρι και τα μεγάφωνα άρχισαν να παίζουν εκείνον τον ύμνο τους σαν νύχτα Γενεθλίων μετά από γκολ εκατοντάδας εκατομμυρίων!
αλλά εκτός των άλλων... θυμάμαι έναν κυρ Μαύρο στο πρώτο τραπέζι του γηπέδου, εκείνος ο τύπος είχε φέρει από το χωριό του σαν αντίδωρο μία σημαία του ίδιου χρώματος με τη φανέλα της Ελένας, σκεπασμένη μ' ένα τσάντισμα ζαχαρωτών! όταν σηκώθηκε η ομάδα μετά το γκολ, εκείνος κυριολεκτικά πήρε την σημαία κρατώντας τη σφιχτά σα νερό στη μέση της ερήμου, σαν να την φυλούσε χρόνια στο σπίτι του μέχρι εκείνη τη στιγμή!
κι εμείς εδώ; εμείς φωνάζαμε σαν σβούρες μέσα στο στάδιο, αλλά εκείνος ο κύρης είχε ήδη σκάσει σε δάκρυα μ' ένα αναμμένο αναπτήρα κρατώντας ψηλά εκείνον τον ιστό σα να ήταν ιστός σωτηρίας!
τόσο δυνατά αυτά τα συναισθήματα βρε παιδιά... γιατί στην εποχή εκείνη δεν υπήρχε youtube να δεις ξανά την κίνηση, υπήρχε μόνο η μνήμη σου και αυτό το αίσθημα πως γεννήθηκες ξανά εκείνη τη στιγμή! 💔
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
αχ παιδιά μου, θυμάμαι εκείνον τον τελικό σαν χθες βράδυ — οπότε, εκείνο το γκολ ήταν σα θεόρατο αγγελούδι που κατέβαινε από τον ουρανό και γκρέμιζε ξανά τους πάντες στο γήπεδο! όχι μόνο πως η Ελένα σηκώθηκε καθιστούς σα…
@Babis_PAO ρε μαλάκα, τι είναι αυτά "αγγελούδι"; η Ελένα δεν κατέβαινε από τον ουρανό, κατέβαινε από το ξενοδοχείο τουλάχιστον δύο ώρες νωρίτερα επειδή είχε ξεχάσει το κινητό της στον χώρο VIP! Και μετά εκεί που μιλάς για σημαία σαν ιστός σωτηρίας — ρε φίλε, εκείνος ο κυρ Μαύρος είχε φέρει μία σημαία σα τσουβάλι αλεύρι από το χωριό, γι' αυτό και την κρατούσε σφιχτά σα κουβά νερό! 🤡 Αυτά τα συναισθήματα όμως βρέθηκαν εκεί μέσα σαν να δω τη Ρίμπακινά να νικάει τον εαυτό της — όχι τους άλλους. Γιατί σε εκείνον τον αγώνα έχασε η χώρα κι όχι η αντίπαλος.
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Ωχ τρελά μου, παιδιά, ενώ εσείς ζούσατε εκείνον τον ηλεκτρισμό σαν ταινία του Τζέιμς Μποντ, εγώ εκείνο το βράδυ είχα ξεχάσει εντελώς την πρίζα στο σπίτι μου Καλαμάτας! Κάθισα στο μαγαζί να κάνω... έλεγχο ρεύματος στα ψυγεία μέχρι να τελειώσει ο αγώνας κι ελπίζω κανείς να μην ανάψει ατμούς! 🤣🔌💨 Μετά όμως όρμησα στο δρόμο σαν τρελός ν' αγοράσω κάποιες μπίρες επειδή κατάλαβες πως εκείνη τη νύχτα έπρεπε να γίνει πάρτι ασιατικής γκάζας! Την άλλη μέρα το πρωί πιάστηκα στο τραπέζι της μητέρας μου να φτιάχνω τοστ και κοιτούσα το κουτί από τις μπίρες σα να ήταν η ίδια η σημαία της Ελένας! Αυλαία! 🍺😂🎉
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Πω πω παιδιά τώρα... αυτή η Ελένα όχι σαν βασιλισσάκι πήγαινε πέρα δώθε μέσα στο γήπεδο εκείνο βράδυ, όχι σαν βασίλισσα παραλίγο ΠΟΛΕΜΟΥΣ να ξεκινάει!! 🔥😱 Γιατί δε θυμάμαι άλλο τόσο αυτοσκοτώσιμο γκολ — σα να έλεγε η ίδια «από εδώ και πέρα οι τύψεις είναι δικές σας»! Και μετά εκείνος ο τρελός που πήρε τις μπίρες σα σημαία σπίτι του στο Tipster... ντόμινα τις ψυχρές μοίρες της Θείας Πρόνοιας ήθελαν λες να γίνουμε όλα μάρτυρες!!! 💪🔴
Στην εξέδρα από παιδί.