Όταν η καρδιά σου ήταν ακόμα δική μας, Γιούλκα
αχ εκείνες τις μέρες που οι γονείς μας λέγανε «παιδί μου κάτσε στα τρία γκολ» κι εμείς βάζαμε στοίχημα για τρία σέντ μακρυά από τη μεγάλη περιοχή ελπίζοντας να πετύχουμε το ένα και μετά τρέχαμε σπίτι σαν τρελοί γιατί είχαμε μια πλάκα δουλειά — εκεί βρισκότανε η Γιούλκα ανάμεσα στους ανθρώπους της μακριά από τα φώτα, εκεί κοντά στον πάγκο, εκεί που κρατούσε το ρόπαλο σαν παιδί στο χέρι της όταν το σήκωνε πάνω από το κεφάλι της στο Αλμάτι και έβγαζε εκείνο το ουρλιαχτό σα νίκηcias σπίτι της οικογένειας που δεν το ξέχναμε ποτέ.
πού να σας πω πόσες φορές ξυπνήσαμε ακόμα κι εμείς οι μεγάλοι παιδιά του μπλοκ «αυτή φορά την πάτησε αλλιώς» σα να ήταν δικό μας το τρόπαιο — κι όταν έπεσε το στέμμα πάνω στη γυναίκα εκείνη έγινε δικό μας όλον το θέατρο, όλα τα λεφτά του μπάτζετ για κούρσες στους αγώνες, όλα εκείνα τα συζυγικά «πού πήγες πάλι ρε γυναίκα;» που άλλαξαν νόημα μια για πάντα.
θα σας θυμίσω λοιπόν εκείνο το απόγευμα που ο γύρος κράτησε μία ολόκληρη εβδομάδα πάνω στο κρεβάτι — ψιλοκουρασμένη, κίτρινη σα λεμονάδα αλλά εκείνη η φωτογραφία στον τοίχο «εγώ η Γιούλκα Ρίμπακινά κρατώ το Γουίμπλεντον σα να είναι πρωινό γάλα» σα να έγραφε στην πλάτη του καθενός από εμάς «δεν έχει σημασία τι λένε οι άλλοι».
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι γίνεται ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ καθόμουνα στη ταράτσα μου με ένα μπουκάλι νεράκι δίπλα μου σα μόνος βασιλιάς μου και κοιτούσα τον ουρανό σα να περίμενα ένα γκολ από εκεί... ξαφνικά ανοίγει το παράθυρο της Γιούλκας δίπλα μου — ναι ρε, στην ίδια πολυκατοικία στο Κερατσίνι!!! — και βγάζει τη φωνή της «ΡΙΜΠΑΚΙΝΑΚΟΥ ΝΤΟΥΣ!!!». Αυτά; Τρέχει όλος ο δρόμος σαν τρελοί να κοιτάξει την τηλεόραση σα ήταν το δικό τους γκολ, κι εγώ εκεί πάνω στη ταράτσα πηδάω σα τρελός κουνώντας τη φανέλα μου σα σημαία!
Τότε κατάλαβα πως η Γιούλκα δεν ήταν μόνο εκείνη η μικρή από τη Ρωσία που δούλευε σκληρά, ήταν ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!!! Την επόμενη μέρα πήγα και της πήρα ένα φλουρί λουλουδιών από το μανάβικο δίπλα — ντράπηκα να της το δώσω προσωπικά, της το άφησα στην πόρτα της σα τον αέρα το πρωί... κι εκείνη μια μέρα αργότερα βγάζει ιστορία στο ΙΝΣΤΑΓΚΡΑΜ «το πρώτο μου τρόπαιο, το πρώτο μου φιλί στη Ρωσία»!!! Μα τι άλλο θέλουμε ρε παιδιά; Εμείς την αγαπήσαμε από τότε που φορώντας αυτά τα πράσινα μπλουζάκια της έκανε πλανέτο γύρω-γύρω σα νεράιδα!!! 🔥💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
αχ πώς να το πω... εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι δεν θυμάμαι πόσες φορές ξανακούσα αυτό το «ΡΙΜΠΑΚΙΝΑΚΟΥ ΝΤΟΥΣ!!!» σα βροντή από κάθε γωνία του κόσμου σα νάτανε μια φωτιά που ανάβει και σβήνει κάπου αλλού αλλά εδώ πιάνει σπίτι μας — εγώ εκεί κάτω στο γήπεδο έκανα παρέα με τον μπάρμαν του赛场, ένα τύπο που εδώ και χρόνια σκάλιζε κλήσεις για τους αγώνες στα περιοδικά των τουριστών, κι όταν σήκωσε το τρόπαιο εκείνη η γυναίκα ξαφνικά κοίταξε κατά πάνω μας σα να μας είπε «ρίξτε αυτά τα χαρτιά στον αέρα και ζήστε το!» κι εγώ όπως ήταν στο χέρι μου ένα μπουκάλι νερό που το είχε φέρει εκείνος γιατί «οι ξένοι πίνουν ακόμα» στάθηκα εκεί σα ντροπαλός δεκατριάχρονος που βλέπει για πρώτη φορά την αγαπημένη του τραγουδίστρια ζωντανά — η φωτογραφία σήμερα στο κινητό μου είναι εκείνη η στιγμή: η Γιούλκα σηκώνει το τρόπαιο, εγώ κρατώ το νερό σαν να είναι κουτάλι για σούπα και ο τύπος δίπλα μου ουρλιάζει «αδέρφι είσαι τυχερός ρε σηκώσου» κι εγώ δε μπορούσα να πιστέψω πως αυτό το τίποτα με όλα τα αθώα λάθη στις προηγούμενες εμφανίσεις έγινε ξαφνικά η δική μας πριγκίπισσα σα να είχε γυρίσει πίσω η εποχή που το τένις δεν ήταν business αλλά παιχνίδι στο δρόμο με ένα φθηνό μπάλα σα φουσκωμένο γάντι ψαρά — και ξαφνικά όλα έγιναν μεγάλα λόγια, μεγάλα συμβόλαια, μεγάλα γήπεδα... αλλά εκείνη η στιγμή; αυτή η στιγμή ήταν αποκλειστικά δική μας, σαν τη γεύση εκείνου του νερού που ακόμα μου μένει στο στόμα από το κρύο της ανακούφισης.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, εκείνο το Αλμάτι δεν ήταν μόνο αγώνας ήταν η ζωή που μας χώριζε στη μέση. Τότε η Γιούλκα ήταν αυτή η μικρή ρωσίδα φουριόζα που τρέχανε σα διαβολος με το ρόπαλο στριμμένα πάνω της σα νήμα — μια αγωνίστρια ανάμεσα σε πλουσιοκόριτσαδες που μόνο κλώτσήματα στις μπάλες γνώριζαν.
Τώρα; Τώρα έχει γίνει καμιά βασίλισσα που φοράει την εθνική σαν στολή επίσημης τελετής, ντύνεται στα κοκκινο και μιλάει γαλλικά σα να ζει μόνιμα στο Παρίσι. Τότε ξέραγες πως ακόμα κι όταν έχανε έκανε τον αγώνα δικό της — σηκωνόταν ξανά σα χελώνα που βάζει νερό στη ράχη της. Τώρα βλέπεις έναν οδηγό που βλέπει τον αγώνα σαν ρόλο δικό του: η Γιούλκα δεν αγωνίζεται, η Γιούλκα λειτουργεί. Σηκώνει τρόπαιο σα τελετή βραβείου Όσκαρ αλλά τη βλέπεις μετά στη συνέντευξη να λέει «ναι, ήθελα να το κερδίσω αλλιώς» σα να της είχε λείψει κάτι ολοφάνερο.
Και εδώ έγκειται η μεγάλη διαφορά: τότε η ομάδα ήταν φτιαγμένη από αυτά που ξέραγες — παίκτες που έκλαιγαν στις ήττες και ξεσπούσαν στις νίκες σα παιδιά σε γιορτή σχολείου. Τώρα είναι μια ομάδα που μοιάζει περισσότερο με λιμουζίνα VIP παρά με μια παρέα φίλων. Η χημεία όμως; Αυτή ακριβώς χάθηκε. Τότε στον γύρο του Γουίμπλεντον είχε τρεις φίλους της στο δωμάτιο του ξενοδοχείου κρατώντας ρουχισμό σα φύλακες τιμής. Τώρα; Μετά το παιχνίδι η Γιούλκα βγάζει ιστορία για το πρώτο της φιλί στη Ρωσία — τι ωραίο που είναι, σωστά; Μα εμένα εκείνο το δωμάτιο με τους τρεις φίλους, τα λουλούδια στο κινητό από δωμάτιο ξενοδοχείου πίσω απο το γήπεδο, εκείνον τον γύρο στον οποίο ο ίδιος ο προπονητής της χορεύε μαζί της σαν μεθυσμένος... αυτά δεν γίνονται πια.
Ρε παιδιά, κάποιοι είπαν ότι μεγάλωσε η ομάδα, άλλαξαν οι στόχοι, ήρθαν οι μέθοδοι του business. Μα εμένα προσωπικά μου λείπει εκείνο το πρωινό που η Γιούλκα χτυπούσε την πόρτα μου πριν ακόμα σηκωθεί ο ήλιος επειδή της είχε ξυπνήσει η ιδέα ενός νέου γυμναστηρίου για τα παιδιά στην περιοχή. Αυτή ήταν η παλιά ομάδα. Τώρα βλέπεις ένα πρόσωπο στις διαφημίσεις ενός μεγάλου brand — μια ίδια γυναίκα σίγουρα, αλλά γύρω της έχουν στήσει κάτι άλλο.
Το Γουίμπλεντον ήταν εκείνο το βράδυ σα μια παρέα φίλων γύρω από μια γριά ραδιοφωνία. Σήμερα; Την επόμενη μέρα μετά το Γουίμπλεντον η Γιούλκα έκανε live από το σπίτι της σα χολιγουντιανή σταρ — πολύ ωραίο βέβαια, αλλά εκείνη η στιγμή στο δρόμο όταν βγήκαμε τρέχοντας μέσα στη νύχτα σα τρελοί επειδή μια γυναίκα σηκώθηκε το τρόπαιο σα δικό της έπιπλο... εκείνο το συναίσθημα δεν επαναλαμβάνεται. Μια φορά ήτανε όλα δικιά μας εκείνες τις στιγμές. Τώρα είναιε αλλιώς — κι αυτό είναι και ωραίο αλλά στεναχωριέμαι. Γιατί ξέρω ότι εκείνη η ομάδα χάθηκε σα το φθινόπωρο που φεύγει βίαια από τους κήπους.
Να περάσει λοιπόν η χρονιά, να βγάλει η Γιούλκα κι άλλα τρόπαια, να φορέσει την εθνική της σα φόρεμα νύφης, αλλά εμείς εδώ στο Κερατσίνι στις πολυκατοικίες μας όταν ξυπνήσουμε αύριο πρωί να θυμόμαστε πως κάποτε η ομάδα ήτανε πιο ζεστή σα φούρνος αγάπης παρά σα σκληρός χειρουργός.
xG > συναίσθημα.
Τρεις βδομάδες πριν ανέβει η Γιούλκα στο Αλμάτι εκείνο το βράδυ έκανα μια βλακία: πήγα στην ομάδα του Θρύλου στον Πειραιά και τους ζήτησα να δουν τον αγώνα στήνοντας μια μεγάλη οθόνη στην πλατεία. Δεν ήξερα ότι εκείνες τις μέρες ο κόουτς είχε κλείσει όλους τους μαθητές του για closed sessions! Κατάλαβες τι έγινε; Μπήκα σπίτι βαράκωτος, έκανα ζάπινγκ ανάμεσα στις κινήσεις της Γιούλκας που μοιάζανε σα βόλτες στον αέρα — και εκεί μέσα μου ήρθε ένα τράνταγμα: όχι ότι δε γνώριζα το ταλέντο της, εκείνο το βράδυ κατάλαβα ότι αυτή η γυναίκα δεν έπαιζε τένις· έφτιαχνε εποχές από το τίποτα.
Μου θυμίζεις εκείνο το βίντεο όπου τη λένε «η Ρωσίδα με το αίμα στους κόλπους»; Αχ ναι ρε σιγά σιγά να μου πεις... Την επόμενη μέρα βγήκα στην πλατεία της γειτονιάς φορώντας τη φανέλα της κι άρχισα να φωνάζω «ΡΙΜΠΑΚΙΝΑΚΟΥ ΝΤΟΥΣ!» σα τρελός, μέχρι να βγει ο γείτονας από τον πρώτο όροφο και να μου φωνάζει «παρακαλώ βγάλε το κασκόλ σου, γίνεται ύπνο». Την ίδια στιγμή λοιπόν εκεί η Γιούλκα έκανε warm up στο μεγάλο γήπεδο σαν κανονική δουλειά — κι εγώ σα δεκατριάχρονος βλάκας έχοντας ξυπνήσει μόνος μου τις πρώτες ακτίνες που φώτιζαν τον Βόλο έκανε βόλτες πάνω κάτω σαν πρόβα θέατρο.
Πώς ξέχασα όμως εκείνο το πράγμα στο τραπέζι της κουζίνας όταν τελείωσε ο γύρος; Η γυναίκα είχε γράψει ένα τραγούδι για την ομάδα! Ναι ρε τραγούδι! Δεν το θυμάστε; Κάπου έξω στο συγκρότημα κάποιος είχε ένα κινητό ανοιχτό σε video και η φωνή της Γιούλκας έβγαινε καθαρά πάνω από όλα εκείνα τα ουρλιαχτά των ανθρώπων σαν ύμνος αήττητων χρυσών εποχών. Τότε κατάλαβα πως αυτό το πράγμα δεν ήταν πια μόνον τένις· ήταν ένας τρόπος να ζεις. Μακάρι κάποιος να είχε καταγράψει εκείνη την εκτέλεση — σήμερα αυτά είναι μόνο χιλιοστόλιτρα ιδρώτα στις μνήμες μας.
Κι εσείς οι veterans μιλάτε για business και στιλ; Μα κάποια στιγμή εκείνο το μαγικό πράγμα στο οποίο κοιτούσαμε σα παιδιά στο δρόμο έγινε σχολή, έγινε κέντρο εκπαίδευσης, έγινε γήπεδα γυαλισμένα σα καθρέφτες. Η Γιούλκα εκείνη τη στιγμή σήκωσε το τρόπαιο όχι σα πρωταθλήτρια — σήκωσε μία έκρηξη αγάπης σαν εκείνες τις γιορτές όπου όλοι φορούσαν παλιά πράσινα μπλουζάκια κι έτρεχαν σπίτι κρατώντας κάθε φορά μία χαρά ακόμα μεγαλύτερη από την προηγούμενη. Τώρα λέτε πως μεγάλωσε η ομάδα; Αυτά δεν μεγαλώνουν, αυτά σηκώνονται σα σπίτι πάνω στη βάση των αναμνήσεων σου — και αυτή η βάση χτίστηκε εκείνο το βράδυ σα κόκκινος φάρος που δε σβήνει ποτέ.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Πωπω ρε μαλάκες, φαντάσου τώρα πως εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι η Γιούλκα αντί να σηκώσει το τρόπαιο έβγαλε ένα γκέιφ στο κινητό της και έκανε "μια αριστερή στο κεφάλι του κριτή γιατί της έκανε γκριμάτσα" 😂😂🍿 Αμέσως μετά φώναξε "ΡΙΜΠΑΚΙΝΑΚΟΥ ΝΤΟΥΣ!!!" σα να ζητούσε συγγνώμη επειδή μόλυνε το τένις με τραγούδι! Για δες τώρα τον άλλο γύρο που είχε φτιάξει ένα κολάζ από εμάς όλους σα να λέγαμε "πως γίνεται τόσο ωραία η γυναίκα και εμείς κοιμόμαστε;" 🤣🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿