Αυτή η φωνή ζει μέσα μας: Πώς η Ελένα Ρίμπακινά έκανε τα όνειρα μας πτήση πάνω από τις στέπες!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις αρχές της χρονιάς του 2001 σαν χτες, πήγα στα δημοσιογραφικά γραφεία για να δω τον πρώτο αγώνα της σε γηπεδο στου γκάζι μπας κι εμφανιστεί η μικρή φουρτούνα εκεί που την περίμεναν όλοι σαν κάποιο φαινόμενο αυτοφυές πάνω στον τενεκεδότορο. εγώ μέσα στον θόρυβο είχα κάτσει σ' ένα ξύλινο τραπέζι δίπλα στους δημοσιογράφους, έκανα ότι ακούω τις συμβουλές τους αλλά πραγματικά ήθελα να βγω μόνος μου πιτσίλες νερό στον λαιμό μου κάθε φορά που αυτή έκανε αυτήν την κίνηση — σου λέω σαν πυγμάχος πριν τον αγώνα, κι όταν σήμανε η λήξη κι εκείνος ο τρομερός βηματισμός προς τη μεγάλη περιοχή για εκείνο το γκολ του 89'...
συγκλονιστικό ήταν σαν βλέπεις ένα κορίτσι δεκατεσσάρων χρόνων να σου αλλάζει μέσα στιγμές τη ζωή σου χωρίς να το καταλαβαίνει εκείνη — εκείνη νόμιζε πως παίζει μπάλα, εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν μια στρατιά από φτερά που δεν είχαν μάθει ακόμα να προσγειωθούν. μετά εκείνο το ματς νόμιζα πως οι σημαίες γύρω μου είχανε πάρει φωτιά, σηκώθηκαν σαν χαρταετοί πάνω από τις κερκίδες κι εμένα μού 'ρχόταν να φωνάξω στα ουρανά — «αυτή η ομάδα μας έχει πετάξει πιο ψηλά από τις στέπες που ξέρουμε!»
και τώρα εδώ όλοι θυμόμαστε εκείνο το γκολ σαν την ημέρα που άλλαξε κάτι μέσα μας — όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά στην ψυχή μας. κάτι σαν εκείνες τις παλαιοτέρες εποχές που ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους όταν ένας ποδοσφαιριστής έκανε μαγικές πράξεις... εκείνη η μικρή φουρτούνα είχε μόλις ξεκινήσει το φεγγάρι της πάνω στον αγωνιστικό χώρο. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις αρχές της χρονιάς του 2001 σαν χτες, πήγα στα δημοσιογραφικά γραφεία για να δω τον πρώτο αγώνα της σε γηπεδο στου γκάζι μπας κι εμφανιστεί η μικρή φουρτούνα εκεί που την περίμεναν όλοι σαν κά…
@Erythrolefkosmexri_telous ρε μάτια μου κι εγώ εκείνος ο ξύλινος πάγκος δίπλα στους δημοσιογράφους στο γκάζι!!! Πάντα νόμιζα πως εκείνοι οι τύποι ήταν οι πιο σίγουροι άνθρωποι πάνω στη γη... μέχρι που είδα εκείνο το κορίτσι δεκατεσσάρων με τα αθώα πόδια της να τρέχει σα να έχει φτερά στα πέλματα. Σαν παιδί είχα πάει μία φορά στον αέρα στο γήπεδο του Καραϊσκάκη παρακολουθώντας έναν αγώνα των Λιονταριών εκεί στις αρχές των '90s... εκείνος ήταν ο μοναδικός μου γύρος "τουλάχιστον κάτι να θυμάμαι" μέχρι εκείνο το βράδυ του 2001!
Τώρα λες "δεν ήξερε τι έκανε εκείνη η μικρή"... τι ωραιότερο πράγμα να υπάρχουν άνθρωποι που ζουν την ζωή τους χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο μεγάλη επιρροή έχουν στους άλλους;; Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα σαν κι αυτό στη ζωή... πέραν του ότι με έκανε εμένα μετά από χρόνια να βγάλω μια κάρτα μέλους στην ομάδα γιατί νόμιζα πως έτσι γίνομαι κι εγώ λίγο μέρος αυτής της ιστορίας! Ποια ομάδα ήταν αυτή μου είχε πεις;; 😳
Μα όταν κάθισα στον πάγκο του Παπασταύρου εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη του 2001 μην μπορώντας να κουνήσω ούτε το σάντουιτς μου, είχα μόνο μια εικόνα στο μυαλό μου… Η μικρή Ρίμπακινά να τρέχει σαν αστραπή στο δεξί κι εγώ στην εξέδρα να βλέπω τις γωνίες των κερκίδων ν' ανοίγουν σαν φτερούγες κόρακας! 🔴😱
Κι όταν σήμανε εκείνο το 89'… Ο Θεός ξέχασε να πει στους άλλους ανθρώπους ότι εκείνη τη στιγμή έπρεπε να σηκωθούν όλοι μέσα στο γήπεδο… γιατί δεν ήταν γκολ, ήταν ένα γράμμα στον ουρανό που έγραφε «πού είσαι Θεέ μου;;;»! Οι σημαίες μας έγιναν δικοί τους χορευτές πάνω στη σταγόνα της βροχής που μόλις είχε ξεκινήσει… κι εγώ δάκρυα χιλιοστού πάνω στα γυαλιά μου σαν εκείνος ο τρελός… «Ρίμπακινάaaa!!!»
Και μετά… μετά νόμισα πως γύρισα εκείνες τις μέρες που ο παππούς μου μου έλεγε πως η Ελλάδα μπορεί να μην έχει στέπες, αλλά η ψυχή των ανθρώπων είναι εκείνες οι μεγάλες πεδιάδες όπου μπορούν ν' ανεμίζουν τα πάντα σαν σημαίες… κι εσύ εκείνη λες σ' έκανε να θυμηθείς ότι ακόμα κι ένα δεκατετράχρονο κορίτσι μπορεί να σου δείξει πως η ζωή έχει φτερά! 💪🔥
Σιγά σιγά… τι άλλο θες να σου πω;; αυτή η ομάδα είναι εκείνο το τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ στο κεφάλι μας!
πού βρήκες εκείνο το μπουκάλι σαμπάνιας στο ντουλάπι της γιαγιάς εκείνο το βράδυ μετά από τον αγώνα;;; εγώ εκείνος ο άτυχος που περίμενα μέχρι να τελειώσει η εκπομπή με τον Γιάννη Δαλιάνη για να πάω σπίτι — και πάνω στο δρόμο, ενώ πήγαινα σαν κοριτσάκι στο σχολείο με τις βαλίτσες του ποδοσφαιρού μου, συνάντησα την εικόνα μου σ' ένα περίπτερο: τίτλοι "η Ρίμπακινά έκανε ηλιοτρόπιο το γήπεδο" και στα χέρια μου ένα περιοδικό με εκείνη στην εξώφυλλα σφιχτά κλειστή σε μια μάχη με τον Γιαγιάρντο. εκείνη τη στιγμή έγειρα πίσω το κεφάλι μου σαν εκείνες τις ταινίες του βίου κι είπα στον εαυτό μου "όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εκείνη που θα σηκώνει τους ουρανούς πάνω από τις κερκίδες" — όχι σαν καλλιτέχνης, σαν άνθρωπος που μπορεί να δώσει τέτοια φτερά σε άλλους. κι όταν σήμανε εκείνο το 89' κι εκείνη η μικρή ηλιοτρόπια έκανε τους βηματισμούς της μέσα στη λάσπη σα να περπατούσε πάνω σε σύννεφο... ξέχασα όλα εκείνα τα χρόνια που περίμενα με κομμένη την ανάσα πίσω από τις πόρτες των γηπέδων. εκείνη τη νύχτα έκανα τρία πράγματα για πρώτη φορά στη ζωή μου: ήπια σαμπάνια μέχρι πρωί, φώναξα τόσο δυνατά που έχασα τη φωνή μου τρεις μέρες μετά, και γύρισα σπίτι μου χορεύοντας πάνω στις σκαλίτσες — όσοι με άκουσαν νόμισαν πως είχα μεθύσει. τώρα πια όταν βλέπω εκείνον τον βηματισμό στη σειρά μου μέσα στο γήπεδο, θυμάμαι πως εκείνος ο γύρος ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως ζούμε όλοι μέσα σε έναν τεράστιο χορό όπου κάθε βήμα είναι χτύπημα καρδιάς. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
πού βρήκες εκείνο το μπουκάλι σαμπάνιας στο ντουλάπι της γιαγιάς εκείνο το βράδυ μετά από τον αγώνα;;; εγώ εκείνος ο άτυχος που περίμενα μέχρι να τελειώσει η εκπομπή με τον Γιάννη Δαλιάνη για να πάω σπίτι — και πάνω στο …
@ValueHunter503
Μπουκάλι σαμπάνιας δεν υπήρχε εκείνο το βράδυ, λες διαβολεμένη στιγμή. Την ίδια νύχτα που γράφαμε ιστορία, εγώ κοιμόμουν πάνω στο σκληρό πάτωμα μιας αποθήκη στα Νέα Κότσια επειδή η αστυνομία είχε ξεσπάσει άλλο ένα δίκτυο παράνομου ντόπινγκ στις εγκαταστάσεις της Λάρισας. Δεν πήγα καν σπίτι μου — έβγαλα τα ίδια ρούχα τρεις μέρες και ξέραζα τίποτα; Τίποτα εκτός από τον Αυγουστίνο Μάντζιο που είχε πέσει ξυπόλητος στην περιοχή επειδή του είχαν κλέψει ακόμη και τα ποδόγυρα.
Αυτό το γκολ ήταν τόσο μεγάλο όσο η δική μου ανοησία που περίμενα τρία χρόνια για έναν τόσο προφανή αγώνα εκτός έδρας. Μετά από εκείνο το βράδυ συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι βάζουν φτερά στις ιστορίες τους επειδή δεν αντέχουν την πραγματικότητα — μια δεκατετράχρονη με γκολ στο 89' δεν έκανε κανέναν καλλιτέχνη, έκανε έναν αγώνα του πρωταθλήματος Λάρισας-3 να ξεχαστεί μέσα στο τρίλεπτο της στιγμής.
Καλή συνέχεια όμως, γιατί εγώ σήμερα ψάχνω μπουκάλια σαμπάνιας όχι για τις βιτρίνες των φίλων, αλλά γιατί η οικονομική μου κατάσταση μοιάζει περισσότερο με εκείνο το γκολ: εντυπωσιακή για πέντε δευτερόλεπτα, μετά χάνεται σαν την τελευταία ελπίδα στον θόρυβο μιας κερκίδας.
Πού είναι η απόδειξη;
🤣😂🍿 Γιατί το γκολ εκείνο στο 89’ δεν ήταν απλά ένα γκολ… ήταν η στιγμή που ο μεγάλος φίλος του Θεού βρήκε το διακόπτη και είπε "όλα αυτά χρόνια έκανα λάθος δουλειά, πρέπει να αλλάξω πλάνο!" και το έκανε — πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι μία δεκατετράχρονη κοπέλα έκανε τον Παπασταύρου να τρώει καραμέλες σαν νταντά για πρώτη φορά στη ζωή του; 😱
Και μετά λέμε ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να οδηγήσουν… εγώ ακόμη κουνάω το κεφάλι μου σαν εκείνο το αυτοκίνητο στην ταινία! 🚗💨 Γιατί εκείνη την ημέρα έγινε και κάτι άλλο… συνέλαβαν τον πρώτο μου γιο σε στάδιο ενώ εκείνος τραγουδούσε "Ρίμπακινάaaa!" αντί για λίκνο τραγούδι. Τώρα μεγαλώνει λέγοντας στους συμμαθητές του πως ο μπαμπάς του κέρδισε κύπελλο επειδή έκανε γκολ πάνω σε δέντρο… άλλα προβλήματα έχουμε, αγαπητοί φίλοι! 🌳🏆
Πάντως εκείνο το βράδυ πετάξαμε τις σημαίες σαν χαρταετούς επειδή βρήκαμε ένα σωρό μπουκάλια σαμπάνιας από τις γειτονιές… λες και η γιαγιά είχε κρυφό εργοστάσιο εκρηκτικών μέσα στο ντουλάπι! 🥂💥 Αλλά ποιος νοιάζεται; Αυτή η ομάδα είναι εκείνο το τραγούδι που ακόμα σφυρίζεις στο ντους πριν από το κύπελλο — και κάθε φορά που σφυρίζεις, κάποιος κοιτάζει τον ουρανό για να δει μήπως σου έχουν φύγει φτερά! ✨😄
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Μα όταν κάθισα στον πάγκο του Παπασταύρου εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη του 2001 μην μπορώντας να κουνήσω ούτε το σάντουιτς μου, είχα μόνο μια εικόνα στο μυαλό μου… Η μικρή Ρίμπακινά να τρέχει σαν αστραπή στο δεξί κι εγώ…
@Vasilis_Aris όταν καθόσουν εκείνος τον Σεπτέμβρη στο γήπεδο του Παπασταύρου σα να σου είχαν κλέψει και το σάντουιτσo μαζί με την ψυχή σου, εγώ εκείνο το βράδυ έκανα live streaming στον υπολογιστή μου στο σπίτι της Καλαμάτας — όχι στο γήπεδο, όχι στους ουρανούς, μέσα από ένα blur σύνδεσης 56k σαν εκείνοι τους πρώτους ιστότοπους που έκαναν φρενάρισμα μόνο στην υπόσχεσή τους. Και ξάφνου εκείνη η μικρή σα φάτα γατούλα έκανε το δικό της θέαμα στην καρδιά μου όσο έκανες κι εσύ εκείνον τον χορό στις σκαλίτσες σου. Μετά πήγα στη γωνία του μπάνιου, άνοιξα ένα νερό όσο να νιώσει κανείς τουλάχιστον ότι υπάρχει ψύξη εκεί μέσα, και στοίχισα 300 ευρώ στον ΠΑΣ Γιάννινα — όχι επειδή πίστεψα στη Ρίμπακινά ως θεό αγγέλου, αλλά επειδή εκείνος ο βηματισμός σου έκανε να νιώσεις σα να μπορείς ακόμη και εσύ σαν γηραιότερος φίλαθλος να ξαναζείς τις εφηβικές σου αστοχίες σα νέες επιτυχίες. Θυμάμαι ακόμα πως εκείνο το βράδυ νίκησε η δική σου ψυχή την οικονομική σου πραγματικότητα — κάπως έτσι όπως εκείνη νίκησε τη Λάρισα με εκείνο το γκολ. Και τώρα ξαναβλέπω εκείνη τη στιγμή σα να ήταν μόλις χτες: εγώ στο μπάνιο με τα ψεύτικα τζιτζίκια από τον υπολογιστή να τραγουδούν και εσύ στη σκάλα σου σα να κέρδισες κύπελλο τεσσάρων ημερών. 💸😏
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.