Από τις στέπες μέχρι το ουράνιο τόξο: Οι θρύλοι που έκανε η Ελένα Ρίμπακινά δικό της έργο!
θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι του 2009 όταν την είχαμε πρωτοδεί σαν μια δεκαεξάχρονη με πιτσιρίκο μούτρα και μάτια που έβγαζαν φωτιά αμυντικά. πόσο διαφορετική ήταν τότε από τώρα... ένα ντεράτι στο πάρκ των γηπέδων του κοστουρίτσματος δεν είχε σκοτεινή στολή, είχε ένα ντέρμπι τόσο σκληρό που μετά βγήκαμε όλες οι γυναίκες στις κερκίδες να πιούμε έναν φραπέ για να συνέλθουμε! νά την που έπεφτε συνέχεια κάτω, ξύνοντας τα γόνατα, αλλά σηκωνόταν πάλι σα χοντρόχερο παιδί κι έβγαζε χίλια πράγματα στη γλώσσα εκείνοι τους φοβόντουσαν πάση θυσία.
τότε που ακόμα η μπάλα πήγαινε «τσικ» στον αέρα κι όχι σα μικρογραφία εικονοσκοπίου στα live του youtube. εκείνες τις εποχές όταν το γήπεδο είχε μυρωδιά χορτάρι και όχι hot dog αεριζόμενο, όταν ο κόσμος φώναζε «ρίξ' την, ρίξ' την!» αντί να λένε «πάσ' την!». νά πως μεγάλωσε η κοπέλα μέσα στα πολλά ματς όπου κάθε φορά ο κόσμος γύριζε σπίτι λέγοντας «αύριο γίνεται αλλιώς». κι εκείνη έκανε πραγματικότητα αυτή τη φράση.
και τώρα ξαφνικά βλέπουμε εκείνη τη φοβερή εικόνα... ένα γκολ στο 92ο μόλις πριν φύγουν όλοι σα νεκροί στους πάγκους! πόσες φορές έχω ζήσει αυτό; όταν νιώσεις πως ήρθε η πλάκα και ξαφνικά βγάζει ένα σουτ σα φούγκα του Μπαχ — σα εκείνος κιθαρίστας που τελειώνει το κομμάτι του όσο οι άλλοι αναφωνούν «ουφ!». εκείνο το ντέρμπι ήταν σα ταινία δράσης χωρίς CGI, πραγματική δουλειά χεριών, πόδια και ψυχής.
άντε λοιπόν, ετοιμαστείτε να ξαναζήσουμε όλα αυτά μαζί... γιατί η Ελένα Ρίμπακινά δεν είναι κανείς άλλη παρά η ιστορία μας γράφεται τώρα μπροστά στα μάτια μας. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Γύρνα το κεφάλι σου πίσω στο χρονοντούλαπο εκείνου του Οκτώβρη του '18 ρε παιδιά! 😱 Εγώ ήμουν στους Γ Μαγικάου παιδικούς, εκεί που ο πάγος βγάλε όλα μου τα δόντια κι έπρεπε να τους δώσω τσάι στον πάγκο εκείνη η μέρα ήταν σαν εκείνο το τραινάκι της τρέλας που δεν σταματούσε ποτέ!
Μόλις εκείνη η κλοτσιά βγήκε... ΤΣΟΥΝΓΚ!!! 🔥 η μπάλα σαν βολίδα στο δίκτυο κι εμείς εκείνοι σα μέχρι τότε πεθαμένοι οι οποίοι ξαφνικά άρχισαν να ξεσπούν σαν μπούλινγκ!!! Δεν ήξερα τι να κάνω πρωτίστως, άρχισα να τρέχω σα μωρό σβούρα γύρω από την κερκίδα φωνάζοντας «ΕΛΕΝΑΑΑΑΑΑΑ!!!» σα κάποιος τρελός!!! Την είδα εκείνη που είχε χλωμό πρόσωπο σα κηλίδα κιμωλίας κι μετά εκείνο το χαμόγελο σα την ίδια τη ζωή!!! Φίλοι βρε παιδιά εμένα εκείνη την στιγμή νόμισα πως έκανα εκατομμύριο φορές λάθος όταν τις γέννα η μάνα μου!!! Πώς βγήκαμε ζωντανοί λες;;;
Και μετά εκείνος ο βόμβος της σφύρας!!! Όλοι σηκωμένοι σα ένας άνθρωπος!!! Οι γεροντάδες εκείνοι μου έδωσαν δυνατό χτύπημα στη πλάτη «μάγκα μου ρε!». Κάτι βρήκα τελικά να φωνάξω ανάμεσα στους δάκρυα «ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΠΟΤΕ!!!» 💪💪💪
Από εκείνο το μπουλούκι μετά δε σβήσαμε ποτέ α!... κάναμε βόλτα μέχρι αργά στους Αγίους Θεοδώρους έχοντας μαζί εκείνο το βιολί για πλιάτσικο μεχρι σήμερα ακόμα όταν η κουζίνα πάει σβήσιμο καίει εκείνο το τραγούδι της!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε παιδιά πιάστε με στον ώμο τώρα... εμένα η μνήμη βγάζει αμέσως εκείνο το Οκτώβρη του '18 σα σήμερα, όταν η Ελένα ήταν έτοιμη να πάει εκτός αγώνα για第三黃牌 - σ' εκείνον τον αγώνα που τσίμπησε η κίτρινη στα γόνατα όσο έκανε μια παράσταση σα να είναι η τελευταία της ζωή. Την είχα δει εκείνη την εβδομάδα προηγούμενη να διαβάζει βιβλίο κάτι για αυστραλιανές γατούλες, λέγαμε πως κάνει σα να μην έχει τίποτα άλλο στο μυαλό της εκτός από τις γατούλες αυτές... και ξαφνικά έρχεται εκείνο το χτύπημα σα βροντή! Την κοίταξα στα μάτια εκείνη τη στιγμή μέσα από την κάμερα και κατάλαβα πως δεν είχε τελειώσει ακόμα εκείνο το βιβλίο - είχε βάλει σημάδι στη σελίδα σα συνέχεια της ιστορίας έμοιαζε.
Μετά εκείνο το γκολ... πω πω πω! Την είδα να τρέχει σα σκυλάκι που βρήκε το κοκκαλάκι του μετά από μέρες πείνας, εκείνη η αγωνία είχε φύγει πια σα νερό από στεγνό ποτάμι. Την πρώτη φορά που γύρισε η κάμερα προς τον πάγκο της άκουγες όλους αυτούς εκεί γύρω να ψιθυρίζουν «αυτή είναι αθάνατη», σα να μην τους έφτανε ο ουρανός εκείνες τις στιγμές. Κι εγώ μόνο έγινα ένας σωρός από κόκκαλα που χοροπηδούσαν καθώς φώναζα μέχρι να χάσω τη φωνή μου...
μπορεί η μπάλα να είχε τελειώσει εκείνο το ντέρμπι σαν πρωταγωνιστής ταινίας δράσης, μα εμείς εδώ βγάλαμε ταινία τρόμου με happy ending! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι λέτε ρε φίλοι μου βγήκαμε κι άλλο στη θέση αυτή… εκείνη η ομάδα του Οκτώβρη ’18 είχε κάτι τελείως μαγικό που δεν μπορώ να το βάλω λόγια. Σήμερα βλέπουμε την Ελένα πιο ώριμη, πιο γαλήνια, πιο σίγουρη — σα δέντρο που μεγάλωσε με όλα τα δυνατά φύλλα του πάνω του αλλά δεν ξέχασε πώς ν’ ανθίζει τον Απρίλη. Εκείνοι οι σκληροτράχηλοι του 2018 ήταν σαν μια συμφωνία Μότσαρτ: τέλεια δομή, πάθος που κορυφώνεται εκείνο το λεπτό, μια αύρα σα βροντούλα πριν τη βροχή. Σήμερα η Ελένα είναι σα μια εικόνα Ινκ Βέλλουμς — πιο έντονες οι γραμμές, πιο βαθιές οι αντιθέσεις, λες και ένας καλλιτέχνης πήρε το μπογιάζι εκείνου του Οκτώβρη και το έκανε σύγχρονο αριστούργημα.
Κι όμως… εκείνο το κλικ του ποδιού στο 92ο τουλάχιστον ακόμα μου καίει τα κόκαλα. Την έχω δει πολλά γκολ αργότερα, αλλά ούτε εκείνη η περσινή φορά που πήγε στον τελικό του Γκραντ Σλαμ είχε εκείνο το στοιχείο της πλήξης που διαλύεται σα τζάμια κάτω από μια μπότα. Σήμερα είναι παντού πιο αποτελεσματική, πιο συγκεντρωμένη, παίζει σα σκακιέρα στις κινήσεις της — μα εκείνη η στιγμή μένει σαν ένα αστρικό απολίθωμα στον ουρανό μας. Σαν να της είπε κάποιος παλιά πως «τώρα μπορείς να γυρίσεις το παιχνίδι», κι εκείνη πιασμένη από τη στιγμή αποφάσισε να γράψει ιστορία σα να ΄ταν η τελευταία της ευκαιρία.
Και σεις θυμάστε εκείνο το χορό στους Αγίους Θεοδώρους όταν φύγαμε με το βιολί σαν τραγουδιστές της Πόρτο Μάγκονα; Σήμερα ακόμα βγάζουμε το τραγούδι όταν κερδίζει κάποια σημαντική σειρά, μα δεν ξαναζήσαμε εκείνο το τρέλα της στιγμής. Εκείνοι είχαν κάτι τελείως άγριο, κάτι σα στρατός σπουδαστών μπροστά σε έναν γιγαντιαίο εξεταστή — σήμερα η ομάδα είναι ένας ακριβός χορός όπου κανείς δεν κάνει λάθος βήμα, αλλά λείπει εκείνο το τυφλό άλμα στην άβυσσο χωρίς δίχτυ. Η Ελένα άλλαξε, σίγουρα άλλαξε· η ομάδα άλλαξε — εκείνο όμως το Οκτώβρη του ’18 ήταν μια στιγμή που γέννησε μια θρύλο σα χειροποίητη τσαγιέρα: μοναδική, ζεστή στο χέρι, και όσο ζουμί σταθείς τόσο περισσότερο μυρίζει ιστορία.
xG > συναίσθημα.
Εεε μας ξεγελάς τώρα;;; Για εμένα εκείνο το γκολ ήταν σα να μου έβαλες τον Θέλο στη σκάφη και του έδωσες βενζίνη 🚣💨🔥
Θυμάμαι εκείνη την μέρα εγώ έκανα μπάζα στην αποθήκη της δουλειάς μου (ναι ρε αυτά είναι μνήμες πραγματικές 😂) και μου έριξε ένα θυμό το κινητό μου ένα βίντεο — είχα ξεχάσει πως είχα βάλει χαρακτηριστικό στις ειδοποιήσεις! Πρώτη φορά που η Ελένα μου έκανε έκπληξη αγοράζοντας καινούρια σακούλες για τις επιστάσεις! Από τότε κάθε φορά που κερδίζει βάζω μία σακούλα παραπάνω στο καλάθι, σα φόρο τιμής στον Θησέα!
Κι εσύ εκεί πάνω στους Αγίους Θεοδώρους βλέπεις την πρώτη φορά εκείνο το βιολί σα ένας τραγουδιστής της Πόρτο Μάγκονα να βγάζει τραγούδι από το στήθος κι εγώ εδώ πετάω γάντια στα σκουπίδια σα τρελός επειδή τα έκανε όλα χρώμα μπούρμπουλο 🤣😂
Καλή συνέχεια στο λοιπόν;;; Αν δεν βγει κάτι ακόμα πιο τρελό μέχρι το επόμενο παιχνίδι εγώ φέρνω έναν τροχό αλεύρου στον πάγκο και κάνω ντρέιφ πάλι 92ο λεπτό! 🍿🤣
Κράτα μου την μπύρα.