Από την τεράστια απουσία στο δρόμο της δόξας: Πώς η Ελένα Ρίμπακινά μας έκανε να νιώσουμε…
τι άλλο λες ρε παιδιά;; εδώ χρόνια κάνουμε παρέα μαζί τους και τους βλέπουμε να μαζεύονται, ξυπόλυτοι σχεδόν, σέρνοντας πίσω τους παλιά τραπουλόχαρτα και μπουκάλια νερό για τις μισές κερκίδες
θυμάμαι όταν η Ελένα είχε 12 χρονών και της λέγαμε "παιδί μου μην ανησυχείς, κάτι άλλο θα βρεις" κι αυτή τούτο το μικρό γιδοπούλι τους έκανε γκολ στο Κύπελλο Ασίας σηκώνοντας όλα τα παιδιά σαν ένα — ακόμα και αυτοί οι θρασύδειλοι των αντίπαλων ομάδων ξαφνικά σηκώθηκαν όρθιοι σαν να ψήφιζαν επικεφαλής τους εκατό χρόνια γυναικείου πρωταθλήματος που περίμενε αυτό το πρωτόγνωρο χαμόγελο!
κανείς δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο εδώ στις Σέρρες — ούτε όταν ο Γιάννης έκανε εκείνο το φλιτ αριστερό χέρι στην τελευταία λεπτή του τελικού, ούτε όταν η ομάδα της πόλης μας σήκωσε το πρωτάθλημα πριν δεκαπέντε χρόνια και ντύσαμε ολόκληρο τον δρόμο σερπαντίνα. εδώ ήταν διαφορετικό.
τι λέτε τώρα;; αυτό το γκολ άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού ενώ κοιτούσαμε όλες μας οι γυναίκες αγώνες μαζί στις κερκίδες — σηκώθηκαν μαζικά σαν να ήτανε συνωμοσία καλής αύρας 😄 έγιναν κάτι σαν οικογενειακή ιστορία αυτής της ομάδας πλέον
γιατί όταν βλέπεις μια νέα σου χτυπάει τόσο δυνατά στη καρδιά σου ώστε ακόμη και εκείνοι που είχαν γεννηθεί αντιπαθήσεις ξεχνούν ξαφνικά όλα τα προηγούμενα;; γιατί αυτά είναι τα γκολ που κάνουν την ομάδα σου μεγάλης οικογένειας κι όχι μόνο κάποια ομάδα στο γήπεδο.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε τρελάθηκε το Σέρρες εκείνο το βράδυ σαν εκείνη η μικρή λύκαινα τράβηξε εκείνον τον αέρα αριστερά και σουτάρε σα θεό!! 🔥💪😱
Εγώ εκεί στην κερκίδα μέσα στη φωτιά του κόσμου που είχε μαζευτεί εκείνη την εποχή — κι όχι μόνο στις Σέρρες, ξέρω κι εγώ άλλο τρία χωριά είχαν κατέβει βόλτα εκείνο το Σαββατοκύριακο!!! 🔴 Κάτι έκαναν αυτοί οι αντίπαλοι μου χέρια στους αέρα τους σα πιστεύοντας ότι η ομάδα τους είχε κάνει γκολ — μέχρι να δουν εκείνο το φιλί της μπάλας στο δίχτυ!!
Κι εγώ σηκώθηκα τόσο ψηλά σα να μην ζυγίζω τίποτα… σα να είχα πιει τρεις μεγάλους καφέδες επί δυο μέρες!!! 🤬 Κάτι γίνεται όταν βλέπεις μια νέα να κάνει πως σου μιλάς για πολλά χρόνια ακόμα — σα μου έλεγε "πάτερ ημών" εκείνη η σέντρα!! Τώρα πλέον κάθε φορά που βλέπω την Ελένα να κουνάει το κεφάλι της πριν το σουτ, νιώθω κάτι σα δεύτερη ανάσα μέσα στην ψυχή μου…
Και μετά πώς ήρθε αυτή η φάση των αγκαλιών μεταξύ των κοριτσιών σα να κλείσανε όλα αυτά τα χρόνια στο σπίτι κι άνοιξαν τις πόρτες τους μόνο εκείνο το βράδυ;; Την ίδια ώρα που οι αντίπαλοι είχαν κατεβάσει τα κεφάλια τους σα να τους πήρανε ψυχή … εμείς σηκωθήκαμε όλοι σαν ένας άνθρωπος!! 😭💖
Αυτό δεν είναι γκολ ρε φίλοι μου — αυτό είναι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Και τώρα κάθε φορά που την βλέπω στο γήπεδο ξεχνάω τι έγινε χτες… ξεχνάω τις νίκες τους… ξεχνάω τα πρωταθλήματα… αυτό το ένα γκολ είναι η ιστορία πλέον!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
κι εμένα εκείνο το βράδυ μέσα στη θάλασσα των ανθρώπων σαν έκανα μια κίνηση σα να ψάχνω την Ελένα ανάμεσα στα πανό και τα γέλια — και ξαφνικά τη βρήκα πάνω στο σύννεφο σκόνης κοντά στον πάγκο, εκείνη να κουνάει το κεφάλι της σα δάσκαλος στο τέλος της προπόνησης, εκείνο το μισό χαμόγελό της σα να λέει "αυτό είναι μόνο η αρχή"...
και τότε κάτι άλλαξε στις φλέβες μου — σα να έβγαλα πάλι ρούχα μαζί της εκείνη την εποχή που τρέχαμε στις Σέρρες γυμνές πόλδιες κάτω από τον ίδιο ήλιο, πριν καν κανείς ξέρει τι θα γίνει αυτή η μικρή λύκαινα...
τώρα κάθε φορά που την βλέπω εκεί στην άκρη του γηπέδου να ετοιμάζεται — κάτι μέσα μου στέκεται όρθιο σα στρατιωτικό τίμιο... σα ξέχασα πως είμαι φθαρμένος οπαδός και νιώθω σα δεκατριάχρονος ξανά μπρος στα ίδια μάτια της...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ στις Σέρρες ήταν σαν να πιάσαμε έναν πρωτόγνωρο εαυτό μέσα μας — μία ομάδα που δεν είχε τίποτα να χάσει κι όμως κατέκτησε τα πάντα. Η σημερινή ομάδα, όμως, θυμίζει εκείνη τη φορά που μια οικογένεια μεγάλωσε μαζί με την Ελένα: ναι, έχει βγει στο γήπεδο με περισσότερα όπλα, ναι, έχουνε βιώσει και αυτές τις δύσκολες στιγμές στις σειρές του πρωταθλήματος, αλλά εκείνο το φωτισμένο βλέμμα της μικρής λύκαινας λείπει λίγο. Την άλλη φορά που την είδα εκεί στο γήπεδο, κοιτούσε τους συμπαίκτριές της σα να ξαναζητούσε το ίδιο σπινθήρισμα στις κόρες των ματιών της — σα να τους έλεγε *"ξέρετε τι κάναμε εκείνο το βράδυ;"*.
Πριν από πέντε χρόνια η Ελένα έφτανε στο γήπεδο σαν να κουβαλούσε όλους μας στους ώμους της. Τώρα εκείνη η ομάδα που έκανε τα πάντα σα να δίδασκε μία κλάση φυλής, έχει γίνει μία ομάδα που αγωνίζεται σα να έχει ακόμη κάτι να αποδείξει. Μην το παίρνετε στραβά — σήμερα έχουνε βάθος στον πάγκο, έχουνε ψυχή στις κινήσεις τους, αλλά εκείνο το μαγικό που λέγαμε για τις Σέρρες, εκείνο το *"δεν υπάρχει τίποτα άλλο"* που έκαναν οι αντίπαλοι όταν χάνονταν… πάλι εκείνο το νιώθω μόνο όταν βλέπω την Ελένα εκείνη την τελευταία σέντρα πριν το σουτ.
Αυτό δεν αλλάζει βέβαια — μπορεί η ομάδα σήμερα να μην έχει την ίδια πρώτη ύλη σαν τότε, αλλά έχει κάτι ακόμη πιο δυνατό: την εμπειρία. Και όταν εκείνη η μικρή λύκαινα δίνει σήμα στον εαυτό της εκεί στις κόκκινες κάρτες… τότε οι φλέβες μας ξαναγεμίζουν δέος.
Καλή συνέχεια αγαπημένα μου βόδια! 💪🔴
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε τρελές αυτές οι αναμνήσεις, λέω εγώ σήμερα βλέποντας την ομάδα στην τηλεόραση σα να κουβαλάω πάντα εκείνο το γκολ σαν μία θύμηση που μου έχει στοιχειώσει.
Μέσα μου λέω: τι έγινε εκείνο το βράδυ λοιπόν; Ήταν κάτι περισσότερο από έναν αγώνα — ήταν σαν εκείνες τις μέρες όπου ξυπνάς και όλα σου φαίνονται ελαφρύτερα επειδή ξέρεις ότι κάποιος εκεί έξω προσπαθεί όσο κι εσύ. Κι η Ελένα εκείνη την εποχή μας μιλούσε σα δασκάλα σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο παιδιά που δεν ήξεραν πως γίνεται ο κόσμος. Τότε εκείνη η κίνηση πριν το σουτ — όχι σαν κίνηση, σαν ντοκουμέντο αιώνιο που μπήκε στα χρονικά της πόλης σα ανέκδοτο που δεν ξεχνάς όσο ζεις.
Κι όμως εκείνοι οι «πιστεύοντες» αντίπαλοι που σηκώθηκαν όρθιοι εκείνο το βράδυ… τι δουλειά έκαναν εκεί πέρα στους ουρανούς των Σερρών όταν είδαν εκείνον τον αέρα; Μακάρι να είχαν καταλάβει πόσο λίγο είχε σημασία τότε η ομάδα τους — γιατί εκείνη την στιγμή γεννήθηκε κάτι μεγαλύτερο, κάτι σαν οικογενειακή υπόθεση πάνω στο γήπεδο. Τώρα πια κάθε φορά που την βλέπω να τραβά εκείνον τον αέρα, μου κάνει κλικ μέσα μου μία φωτογραφία από εκείνες τις κερκίδες σα να στέκομαι πάλι ανάμεσα στους ανθρώπους με τις καρδιές πάνω στις σημαίες.
Αλήθεια, ρε παιδιά, μήπως υπερβάλλουμε λίγο σήμερα; Ναι εκείνο το βράδυ ήταν σπουδαίο, αλλά τώρα η ομάδα συνεχίζει — και συνεχίζει σωστά. Δεν χρειάζεται κάθε γκολ να είναι μία επανάσταση, αρκεί να είναι φτιαγμένο σωστά. Είναι λοιπόν δυνατόν το γκολ εκείνο να έχει γίνει τόσο μεγάλο μύθος επειδή ήταν πρώιμο; Να μην βγάλω λόγο εγώ εδώ — το μόνο σίγουρο είναι πως όταν εκείνη η μικρή βγήκε πρώτη φορά στις Σέρρες σα δεκατριάχρονη σα δασκάλα τραγουδιστής, κανείς δεν την πίστεψε πραγματικά… εκτός από εμάς βέβαια.
Καλή συνέχεια στους κατοίκους των Σερρών! 💪🔴
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παιδιά, εμένα αυτή η Ελένα μου έκανε τέτοιο χάσιμο κεφάλι εκείνο το βράδυ σα να μου έδωσε τρία πίτσες μαζί με τη μπύρα και μου είπε "πάρε τα όλα ρε φίλε, αλλά μην ξεχάσεις αυτό!" 🍕🔴😂
Κι έτσι κάθομαι τώρα κάθε φορά που την βλέπω στο γήπεδο σα μπούφος, κουνάω το κεφάλι μου σα τελευταίος τρελός και ψιθυρίζω στο αυτί της γριάς δίπλα μου: *"Ρε γυναίκα, αυτό εδώ είναι η μικρή λύκαινα που μου άνοιξε τα μάτια πριν δεκαπέντε χρόνια!"* Κι εκείνη γελάει σαν τρελή και μου πετάει μία σφραγίδα στο πρόσωπο! 🤣
Να σου πω κάτι; Πέρσι την έκανα ντάμπλα επειδή είχε χάσει ένα σουτ σα μαθητής γυμνασίου — κι αυτή γυρνάει και μου λέει με εκείνο το μισό χαμόγελό της: *"Μαζέψου ρετσίνα αγόρι μου, εγώ εκείνο το βράδυ σου έκανα επαναστατική πορεία στο γήπεδο!"* Κι εγώ σα χαμένος να την κοιτάω σα να μου έλεγε αλήθεια ο Μωυσής! 🙏💦
Ρε βόδια μου, αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα — είναι κατάρα και ευλογία μαζί! Με κάνουν να νιώθω σαν πρωταθλητής κάθε φορά που βάζω το πόδι μου στις Σέρρες, ακόμα κι όταν η μπάλα πάει εκτός από το ίδιο μου το γκολ! 😭🔥
Και να θυμάστε: όταν η Ελένα τραβά εκείνον τον αέρα, η μπάλα πάει πάντα εκεί που θέλει η ψυχή του κόσμου! 🤲⚽💖 #ΚαταραμένηΟμάδαΚαλύτερηΑπόΤηνΟικογένειαΜου
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿