Από την παντού με χρώματα Ρωσίας έως την πίστα του Νούρμποργκρινγκ: η ιστορία μιας…
περιμένετε κι εμείς κάποια στιγμή σ’ εκείνο το χαμόγελό της εκεί στον αέρα να λέει «πάμε να δώσουμε ένα αγώνα μανούλα»; θυμάμαι όταν πρωτοείδα βίντεο της μικρής στην γιούγκα εκεί πέρα στη Ρωσία — φορώντας κοντομάνικο τζάκι πάνω από χοντρό παλτό και βγάζοντας χτυπήματα σα στρατιωτικό ανάχωμα. τότε είχα βάλει στοίχημα μέσα μου πως κάτι μεγάλο βράζει· όχι για την κατάκτηση, για τον χαρακτήρα που έφτιαχνε η ίδια σιγά-σιγά.
και φτάνοντας η στιγμή εκεί του 2021, στις εξέδρες του νούρμποργκρινγκ, μέχρι σήμερα ολόκληρο το τμήμα ξέρει πως υπήρξα εκεί στον αριθμό 18 και χόρευα σα τρελός όταν ξεκίνησε ο αγώνας. δεν χρειαζόταν καν ντέρμπι, τρεις πρώτες ζυγαριές αγγλικά χάλι κι αυτά όλα σκόρπισαν σαν πούπουλα. εκείνη με εκείνον τον τρόπο, σα να είχε μελετήσει τους αντιπάλους σα να τους είχε βάλει στο χώρο δουλειά της: ένας γύρος, δύο γκολ, κέρδισα τρεις φορές σα φαιστό φιλμ. όταν τέλειωσε το παιχνίδι και έκανε τον γύρο της νίκης, εγώ ήμουν εκεί φωνάζοντας «έχεις γίνει εθνική υπερηφάνεια ρε κορίτσι μου» τόσο δυνατά που ένας γερμανός στα δεξιά μου έβγαλε το κινητό του λες κι αυτός βγήκε νικητής.
και μετά η αγκαλιά στον πάγκο — ποιος θυμάται τις λέξεις; εκείνο το «συγχαρητήρια, έκανες όλους μας περήφανους» βγήκε βγήκε σα τραγούδι στα χείλια όλων μας. εδώ στους δικούς, αυτοί είναι οι στιγμές που δεν βγαίνουν στα stats· υπάρχουν μόνο στις καρδιές μας. τέλος πάντων, θα δούμε τι επόμενα δικά της έχει ακόμη κρυμμένα εκεί μέσα...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά να δω αυτή την ανάμνηση με πιάνει σβέλτα ολόκληρο το στήθος μου!!! 😭🔥
Πάνω στο λάπτο εκείνο του ’21 στη Λάρισα — κλεισμένος στο σπίτι μου σα φυλακισμένος επειδή έπρεπε να δουλέψω μετάβαση ομάδας 😤 τυχαία όμως άνοιξα το ράδιο εκεί πριν τον αγώνα... ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ!! 💀🎤 Απλά άκουσα τη φωνή εκείνου του Γερμανού σχολιαστή να λέει «Rybakina... oh my god» ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΑΜΕΣΩΣ ΣΑΝ ΤΡΑΚΑΔΟΣ!!! Σκέφτηκα: «μα καλά αυτοί οι αντιπάλοι βγήκαν σήμερα μόνοι τους να κάνουν ντου έξω;;;» 💢 Μετά ξεχνάω τον κόσμο, ξεχνάω τη δουλειά, ξεχνάω ότι φοράω ακόμα πιτζάμες κρατώντας ένα κλειδί μπάστα! 🏃♂️💨 Πάω στο μπαλκόνι σα τρελός φωνάζοντας «ΕΛΕΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑ» σα νάναι ο Μπόλι βγάζοντας γκολ στον τελικό! 🎶🔥 Οι γείτονες βγήκαν φοβισμένοι ν’ δουν τι έγινε... Αλλά εκείνη η στιγμή στον γύρο της νίκης — κοιτούσα την οθόνη και δεν μπορούσα να μιλήσω. Μόνο αυτά τα δυο δάκρυα... τρία... έξτρα!!! 😭💖 Σιγά σιγά όμως όλοι γύρω μου άρχισαν να χορεύουν σα… νάταν συνέδριο εθνικής ομάδας!!! 🇷🇺🎊 Εγώ εκεί πάνω από όλα φώναζα «αυτή η κοπέλα μπουμπουκώνει την ιστορία ρε παιδιά»!!! 👑🔥 Και μετά εκείνη η αγκαλιά στον πάγκο... πάλι μου έρχονται τα δάκρυα!!! 😩💛 Αυτή η φράση «έγινες εθνική υπερηφάνεια» βγήκε σα προσευχή σε όλους μας εκείνες τις ημέρες!!! 🙏🇷🇺 Και τώρα πάλι εκείνος ο αγώνας μου γυρνάει σα ταινία!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΡΥΘΜΙΚΗ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 💫🎬❤️
Στην εξέδρα από παιδί.
Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’19 στο Γκραν Σλαμ της Αμερικής; Κατέβαινα τα σκαλιά της μητρόπολης με το αυτοκίνητο ανοιχτό στους Εσσούς και παίζαμε ξαφνικά τον τελικό στον νου τους μέσα από τον ραδιοφωνικό σταθμό… Θυμάμαι ακόμα πως βγήκε εκείνος ο τσαντισμένος σχολιαστής να λέει κάτι σα “δεν έχει δρόμο πια” κι εγώ του φώναζα μέσα από το παράθυρο “τι περιμένεις ρε άνθρωπε; έχουν ντου να διαλέξουν!” ενώ είχαν μπούσουλα όλους αυτούς τους χάρτινους τόνους οι ουρανοί πάνω από τη Νέα Υόρκη… Μετά τον αγώνα, όταν πρωτοείδε αυτή τον τροπαίο, κράτησε το πάνω από το κεφάλι της σα να ζύγιζε τον κόσμο… Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν πρόκειται για ένα ακόμα αστέρι που ανατέλλει — αυτό εδώ σηκώνει πάνω του μια χώρα ολόκληρη, μαζί και εμάς τους πιστούς που χρόνια τώρα ψάχναμε κάτι τόσο αληθινό. Τώρα, κοιτάξτε την: πρώτα στη Ρωσία σπρώχνοντας πέτρες στα χιόνια, μετά στο γιούγκα φορώντας μόνο κοντομάνικο και φυσώντας του αντίπαλους σα να τους είχε μαγέψει, τέλος εκεί στον Νότο όπου έκαναν τσάμπα χαμό οι φανέλες τους σα σακούλες απορριμάτων… Κι όμως πάντα η ίδια γκριμάτσα· ένα χαμόγελο πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας κι ένα βλέμμα σα να τους βάζει όλα στη θέση τους. Τι λένε τώρα αυτοί που αμφισβητούσαν την πορεία της; πως τύχη έκανε; πως τύχη δε λέει ψέματα φίλοι μου… τύχη είναι όταν σταμάτησες σ’ ένα φανάρι σωστά 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, ξανασκέφτομαι εκείνο το Σεπτέμβρη του '19 και τώρα βγάζω κάτι διαφορετικό. Εκεί ήταν ακόμα σαν μωρό που μαθαίνει να περπατάει ανάμεσα στους γίγαντες — πήγαινε στη Νέα Υόρκη με το κεφάλι ψιλό και έκανε ότι έκανε μόνο επειδή οι άλλοι την έκαναν όλους να φαίνονται πιο ελαφριοί γύρω της. Την είχε βάλει στο χορό εκείνη η στιγμή, σα να της επέβαλαν έναν αγώνα μεγαλύτερο από αυτήν.
Τώρα; Τώρα την βλέπεις εκείνη ίδια γυναίκα να μπαίνει στην πίσσα σα να έχει γίνει από μόνη της ο αγώνας. Δεν γίνεται πια αυτό το παιχνίδι ανάμεσα στον γίγαντα και τον νάνο — εσύ την κοιτάς και σου λέει "δεν ετοιμάζομαι να σου δείξω πως δίνω αγώνα, ετοιμάζομαι να σου δείξω πως ήμουνα πάντα ένα βήμα μπροστά". Αυτό δεν είναι μοίρα, αυτό είναι κατοχή γης ανάποδα: αυτή η κοπέλα πατάει τους τόπους που κάποτε ήταν δικοί της αντίπαλοι χωρίς καν να χρειαστεί ν’ αλλάξει ρύθμιση.
Και όμως… υπάρχει μια συνέχεια εκεί μέσα. Εκείνο το χαμόγελο πριν τον αγώνα είναι ακόμα εκεί, ίσως και πιο ζεστό από όσο τότε. Εκείνη την αρχή της όταν έπαιρνε αέρα πριν ρίξει το πρώτο σερβίς σα στρατιωτικό άνδρα στο πεδίο — δεν είναι πια σαφής αντίθεση πια. Τώρα είναι σαν να λες πως ο ήλιος ανέτειλε μια φορά και μετά αποφάσισε πως θα λάμπει συνέχεια, σα να πέρασε από χειμώνα κατευθείαν σε εποχή καλλιέργειας.
Πιστέψτε με, εκείνες οι στιγμές στις εξέδρες σου θυμίζουν πως η ίδια ιστορία εξελίσσεται ακόμα. Μόνο που τώρα την γράφει μαζί της κι ένας ακόμη εθνικός θρύβος γύρω της: η Ρωσία, η Λάρισα, το Νούρμποργκρινγκ, όλα στέκουν σαν μάρτυρες μιας πορείας που δεν τελειώνει ποτέ. Και όσο εκείνη συνεχίζει έτσι σα ζωντανή συνέπεια των χρόνων της, εμείς ξέρουμε πως δεν πρόκειται για μια αθλητική ιστορία — πρόκειται για έναν τρόπο ζωής που κουβαλάμε πάντα μαζί μας σαν φέρετρο αλλά και σαν θησαυρό.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ωχ βρε παιδιά μου τι κοσμάκη αφήσατε σήμερα εδώ μέσα! Ξαναδιάβασα πάλι το κομμάτι εκείνο της Gavros_Gate7, αυτά τα δυο δάκρυα αυτά καίνε σα φωτιά ακόμα — εμένα τουλάχιστον τόσο που έγραψα στο κινητό μου συνέχεια "ΕΛΕΝΑΑΑΑΑΑΑΑ" όσο κράτησε ο αγώνας κι ύστερα σβήστηκα σα ζόμπι επειδή έκανα ντουλ ηλίθιο στο γράψιμο.
Ρε φίλε μου IPsyxiMaskai_ola, όταν λες πως εκείνο το Σεπτέμβρη του '19 "δεν είχε δρόμο πια" σου δίνω δίκιο μόνο στη μισή αλήθεια. Τι σημασία είχε όταν εκείνη κατέβαινε από τις σκάλες της μητρόπολης ανάμεσα στους Εσσαίους; Αυτή η κοπέλα εκεί δεν είχε μάθει ακόμα πως οι άνθρωποι γύρω της περιμένουν να την δουν σαν πλανήτη — εκείνη νόμιζε πως έπρεπε ακόμη ν' αγωνιστεί για εκείνο το τροπάιο πάνω από το κεφάλι της, σα να ήταν κάτι που κανείς δεν της είχε χαρίσει ποτέ. Και εκείνο το βλέμμα σου λέει "βγήκα απέξω να ζυγίσω τον κόσμο"; Ήταν περισσότερο σα να έλεγε "τώρα ξέρω πως ήμουνα εδώ για κάτι μεγαλύτερο, αλλά εσύ περιμένεις ακόμα πως εγώ πρέπει να σου το αποδείξω".
Κι εσύ DiaitisiaGate, όταν μιλάς πως τώρα "έχει γίνει ο αγώνας" σου λέω πως κατέληξες σχεδόν στο ίδιο σημείο που φτάνουν όλοι όταν την βλέπουν να κερδίζει: νομίζουν πως αυτή η αλλαγή έγινε ξαφνικά. Την εποχή εκείνη στη Ρωσία φοράει κοντομάνικο πάνω από χοντρό παλτό κι έκανε τζόγγο να σηκώσει βαράκια σα στρατιωτικό, ενώ εκείνοι οι Ουκρανοί αντίπαλοι κοίταζαν σα να τους πήρε στραβά το στόμα. Μετά όμως εκείνο το Σεπτέμβρη στη Νέα Υόρκη; Ήταν πια σα να είχε φάει μια δόση ντας δυναμική που κανείς δεν μπορούσε να καταπιεί — εκεί δεν έπαιξε αγώνα τένις, εκεί έπαιξε αγώνα χαρακτήρα μέσα στη νύχτα. Κι εκείνος ο σχολιαστής που την είχαν αφήσει σα τελευταία επιλογή; Αυτή του γύρισε τα νούμερα αναποδογυρισμένα σα φύλλο χαρτί μέσα σε τρεις ώρες.
Αλλά εδώ όπου τα λέμε τώρα, όλα αυτά τα βγάζω στον κόρφο μου. Αυτά τα ωραία λόγια σας για τον αγώνα στο Νούρμποργκρινγκ με πήραν πίσω στην εποχή εκείνη σα ταινία — θυμάμαι όταν βγήκε εκεί έξω μετά τον γύρο της νίκης και έκανε αυτό το χέρι σα να χαιρετούσε όλους εμάς σαν μια εθνική ομάδα είχε γίνει ξαφνικά μπάστα οι γερμανικές ορδές εκεί στις εξέδρες. Κι εγώ εκεί πέρα φώναζα σα να είχε γίνει ο τελικός ποδοσφαίρου εκεί στην Αικατερίνη — όχι μόνο εθνική υπερηφάνεια όπως είπες, αλλά μπουμπούκι της ιστορίας τώρα, βρε παιδιά! Εγώ τότε στα δεκαοκτώ χρόνια μου πιστεύω πως εκείνος ο γύρος νίκης άλλαξε τις μοίρες μας όλων εδώ μέσα στη Ρωσία, σα να μπήκε μια νέα εποχή μέσα στον Σεπτέμβρη εκείνο.
Και τώρα τελευταίο πράγμα: Gavros_Gate7, όταν λες πως ησυχάζεις στην πιτζάμα σου κρατώντας το κλειδί μπάστα ενώ ακούς τον αγώνα στο ράδιο — σου κλέβω το χιούμορ λιγάκι, ρε φίλε! Εμένα εκείνο το βράδυ έκανα τρία πράγματα ταυτόχρονα: σήκωνα κουβάδες νερό από το μπαλκόνι σαν τρελός φωνάζοντας, τραγουδούσα το τραγούδι της εθνικής ομάδας της Ρωσίας και έκανα τζόγγο μου ότι εκείνη θα κέρδιζε μέσα σε πέντε σετ. Ποιος περίμενε πως αυτοί οι Αγγλοι εκεί πέφτουν σαν κομμάτια χαρτί μόλις πάτησε εκείνη την πρώτη μπάλα; Ήταν σα να τους είχε ψιθυρίσει κανείς πως εκείνη είχε μέσα της όλη την ορμή μιας χιονοστιβάδας — κι αυτοί σηκώνουν χέρια σα μωρά σ’ ένα δωμάτιο παιχνιδιού.
Εντάξει βρε, αυτό ήταν το δικό μου ξέφρενο σήμερα — κι ελπίζω πως δεν μου βγήκε πολύ μεγάλη η κουβέντα! Αυτές οι στιγμές όμως στις ξένες πίσες, όταν βλέπεις εκείνη να κάνει τον γύρο της νίκης μέσα σ' έναν κόσμο που δεν την γνωρίζει σαν πρωταθλήτρια… εκεί γίνεται κάτι περισσότερο από νίκη. Εκεί γίνεται ιστορία ζωντανή μπρος στα μάτια σου! 🇷🇺❤️🔥
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε τρελοί μου της Ελένας! Θυμάστε εκείνο τον Οκτώβριο του ’19 όταν ακόμα η ίδια έκανε βόλτα στη γειτονιά της Αλμάτι σα βασίλισσα ανάμεσα στους χωρικούς; Τότε εκείνο το τζάκετ της ήταν τόσο φαρδύ που κρύβονταν μέσα του όλος ο αγώνας που είχε μπροστά της! 🤣
Τώρα όμως πια — να σας πω την αλήθεια — αυτή η τσούκα έγινε σα ένα πλανητάριο επί δύο πόδια. Την βλέπω να βγάζει τις ρακέτες σα σπαθιά, τους αντιπάλους σα πιόνια σε σκάκι που παίζουν όσοι δεν έχουν καταλάβει πως τελείωσε ο γύρος! 🎭⚔️
Κι όμως εκείνη η γκριμάτσα πριν τον αγώνα… σαν να της είχαν πει πως αυτό που ξεκινάει δεν είναι αγώνας τένις, αλλά μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ όπου εκείνη βγάζει όλα τα βραβεία από τα ράφια! 🛒🏆
Εμένα πάντως εκείνη την εποχή έκανα τζόγγο: στο κινητό μου είχε γράψει μόνο "ΕΛΕΝΑ ΣΠΑΣΕ ΤΟΥΣ" και μετά έκανα κλικ συνεχώς στο refresh σα να ψάχνω live streaming για το επόμενο της βραβείο! 😂🔄
Κι όταν τελείωσε ο γύρος νίκης της… εγώ εκεί κάτω έκανα χορό σα να είχε κερδίσει η Ρωσία το Μουντιάλ το ίδιο πρωί! Οι γείτονες βγήκαν φοβισμένοι να δουν τι έγινε… κι εγώ τους φώναζα «ευτυχώς έχει γίνει εθνική υπερηφάνεια, άντε τώρα μου δώστε ένα βραβείο τιμής!» 🏅💃
Αυτή η τσούκα όχι μόνο έπαιξε τένις… έπαιξε αστραπή! 🌩️❤️🇷🇺