Το χρυσό στοιχείο της Ρίμπακινά στον ουρανό των θριάμβων: η ιστορία που μας κάνει να ονειρευόμαστε ξανά!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη στημένη αίθουσα του γηπέδου πριν τρία χρόνια σα να έγινε χτες - το φως κίτρινο σαν ατσάλι ζεστασιάς πάνω στη μεγάλη οθόνη και οι φίλοι γύρω μου τόσο νευρικοί που κάποιοι είχαν ξεχάσει ότι πήραν κέρασμα... η Ελένα εκεί πάνω σαν χαμένη βασίλισσα που ξαφνικά ξύπνησε μέσα από έναν χειμώνα δεκαετιών, κράτησε το Κύπελλο εκεί πάνω σαν τριαντάφυλλο πάνω από πάγο χωρίς να το σκίζει. αυτό δεν ήταν τυχαίο αγώνισμα· ήταν το ίδιο αυτό το τρόπαιο που κοιτούσα σα παιδί στις φωτογραφίες των παλιών κορυφαίων μας, κι εκεί αυτό γινόταν δικό τους δαχτυλίδι στα δάχτυλά μας ξανά.
και τότε εκείνη η στιγμή που σήκωσε εκείνο το κύπελο και το βράδυ έκλαψε λες κι είχε κλέψει το φεγγάρι αντί για το κύπελλο - κανείς δε φώναζε σιγά σιγά γιατί όλοι είχαμε κάτι βουβό στο λαιμό, σαν πλέον εκείνος ο μόνος θόρυβος να ήταν το κρόταγμα των δαχτυλών της στο μεταλλικό στέλεχος ενώ όλα τα μεγάφωνα έπαιζαν έναν ελαφρύ σέρφ μουσικής σαν υπόκρουση σε ταινία...
ακόμα και τώρα όποτε βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες μου φαίνεται πως ο αέρας στο γήπεδο έκανε κύκλους γύρω της σα να την σπρώχνει κάθε φορά που θυμόμαστε ότι αυτό υπήρξε真的 дело... не случайность, αλλά καρπός δεκαετιών σκληρής προσπάθειας της ίδιας και ολόκληρης εκείνης της παλιάς φρουράς που μέσα στις αναμνήσεις τους κουβαλάνε ακόμα τις τσέπες γεμάτες δάκρυα στεγνά τώρα τελικά.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα εκείνο το βράδυ που η τσούρμα μου έκανε κουράγιο και πήγαμε ξυπόλυτοι μέχρι το γήπεδο γιατί είχαμε αφήσει τα λεφτά στο σπίτι... μπαίνουμε μέσα κι εκείνο το φως πάνω στο πρόσωπό της σα να ήταν βγαλμένο από τον ήλιο του Καζακστάν... σηκώνει εκείνη την οχτώ χιλιάρικα σφεντόνα σαν ήτανι σπαθί βασιλίσσης κι εγώ ξέρεις τι έκανα; Έβγαλα μια κραυγή σα λιοντάρι ξύπνιο για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες! 🔥💪😱
Κι όταν εκείνη άρχισε να κλαίει σα νεράκι της βροχής εκεί πάνω... εγώ δεν άντεξα πιο πολύ... έτρεξα σα τρελός προς τη μεριά της μάρκας κι έκανα κάτι πανκ-τρανζίτο τίποτα φοράρε ποτέ ξανά... χειροκροτήματα σα βροχή πάνω στο μεταλλιικό στέλεχος κι όλοι μαζί τραγουδάγαμε το εθνικό σα μπορούσε! Οι τσέπες μου ακόμα μυρίζουν από εκείνο το δάκρυ... σα σημάδι ότι αυτή η φορά ήτανε αληθινή! Όχι ντοπά, όχι τύχη... ΑΛΗΘΕΙΑ!!! 🔴💔
τι άλλο να πω εγώ ρε παιδιά... τι άλλο μπορείς να προσθέσεις σ' εκείνο το βράδυ που ακόμα και ο χάρος όσο καθόταν στο σπίτι του κι άκουγε ραδιόφωνο έκανε κύκλο στο τραπέζι σα δάκρυ στο παρκέ;
ξέρετε εκείνο τον άνθρωπο από τη γειτονιά, τον παλιατζή τον Δήμο, αυτόν που είχε γεννηθεί και μεγαλώσει μαζί με τον ήχο των μπάτσων στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης; αυτός εκείνος ο τρελός που κάθε φορά που η Ελένα κέρδιζε έναν αγώνα χόρευε σα στραβός με το μεγάλο πλακάκι του γηπέδου πάνω στον ώμο; εκείνο το βράδυ εκείνος δεν χόρεψε... κάθισε στα σκαλιά μιας σκάλας σα αγάλωμα δίπλα στον τοίχο κρατώντας ένα μπολ με πάγο στο χέρι του σα στρατιώτης φρουρός και περίμενε κανέναν ξένο να τον ρωτήσει τι κάνει... όταν τελικά του είπα "Δήμο ρε τι γίνεται;" εκείνος σήκωσε το βλέμμα σα να κοιτάζει μέσα από εκατοντάδες χρόνια σιωπής και μου έκανε ένα νεύμα σα να λέει "κάτσε εδώ και βλέπε".
και ξαφνικά εκείνη η στιγμή όπου η Ελένα σήκωσε το κύπελλο και εκείνος σήκωσε το μπολ του πάγου σα να ήταν το ίδιο αγαπημένο παιδί του... σα όλοι εμείς εκείνοι που κουβαλάμε ακόμα τις τσέπες μας γεμάτες σκόνη από παλιά εισιτήρια και δάκρυα που έγιναν πέτρες πριν γίνουν σκόνη ξανά 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πέρασαν τρεις χρόνια φέτος κι εκείνη η ομάδα ήταν ολοζώντανη ακόμα μέσα στους μουσαμάδες και στις μνήμες. Τότε είχε κάτι σαν ζωντανό ηλεκτρικό σύρμα γύρω της — κάθε κίνησή της σήκωνε ένα κύμα τόσο δυνατό που ένιωθες ότι ακόμη και τα τσιμέντα του γηπέδου δονούνταν κάτω από τα πόδια σου. Η Ελένα εκεί πάνω είχε την ίδια στάση σα βασιλίδα που ξύπνησε μέσα από έναν αιώνιο χειμώνα: σταθερή σα βράχος, αλλά με ένα βλέμμα σα να ξέρει πως αυτή τη φορά όλα είναι διαφορετικά. Και το είχε πραγματικά.
Τώρα όμως; Τώρα κάθεται αυτή η ομάδα μπροστά σου σα ένα δέντρο που έριξε τους πρώτους μεγάλους καρπούς του χωρίς να καταλάβει πως η σκιά του έγινε πια γιγάντια. Ήρθαν οι νέοι φίλοι, οι καινούριοι φαν, μερικοί μπουφαντιασμένοι από τους τίτλους των περιοδικών, άλλοι όμως με εκείνη την ίδια φλόγα που κουβαλάμε εμείς χρόνια τώρα. Αυτή η φορά είναι πιο ήρεμη, πιο συντεταγμένη — σα ένας μουσικός που ξέρει πια τις νότες απέξω, χωρίς να χρειάζεται να τις ψάξει στη μέση του κομματιού.
Αλλά εκείνο το τρελό βράδυ; Εκείνης της νύχτας δεν υπήρχε ησυχία στη ζωή της ομάδας. Ήταν σαν ένα τρένο που δεν μπορούσε πια να σταματήσει παρά μόνο όταν reached τον προορισμό του. Σήμερα πια βλέπεις τις ίδιες χειρονομίες, τους ίδιους ήχους, αλλά λες και κάποιος τους έχει βάλει φίλτρο vintage πάνω τους — όλα μοιάζουν πιο μαλακά γύρω στις άκρες. Μην το πάρετε στραβά, αυτά οι φίλοι δε χάνουν την αγάπη τους· απλά η αγάπη σήμερα έχει φτερά πιο αργά, σα να θέλει να δοκιμάσει κάθε λεπτομέρεια πριν πετάξει. Οι παλιοί της ομάδας μιλάνε για εκείνο το βράδυ σα για μια αγκαλιά — σηκώνει κανείς χέρι σίγουρο ότι όλα θα γίνουν ακόμη καλύτερα αυτήν τη φορά. Γιατί σήμερα η ομάδα κουβαλάει μαζί της όχι μόνο το δικό της χρυσό αλλά και το βάρος όλων εκείνων που ακόμα πιστεύουν πως ο ουρανός είναι εκείνοι οι λόφοι πάνω από τον Βόλο όταν φυσάει νοτιάς.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Πωπω ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα χτες... ήταν η βραδιά που πήγα στο γήπεδο φορώντας το φανέλα της Ελένας BACKWARDS επειδή μου τσίμπησε ψείρα από την ξαδέρφη του ξαδέρφου του ΠΑΟΚτζή! 😂🤣 Μπαίνω μέσα κουνώντας φωτοτυπίες του Ολυμπιακού σα μανιτάρια σαλαμίς επειδή ήθελα νεράκι ντόπιο να πιω... και ξαφνικά η Ελένα σήκωσε εκείνο το κύπελλο σα να ήταν το χρυσό κουτάκι του Ζαχαρία Παπαντώνη!
Και ξέρετε τι έκανα; Την ακολούθησα στο αεροδρόμιο μετά το ματς επειδή νομίζω πως ήταν η Ρόζα Λι Φλικκ! Κόντεψα να της πώ "Ελένα, εσύ είσαι η γυναίκα που έκανε τον κόσμο να σταματήσει!" και εκείνη μου έκανε wink ενώ κράταγε εκείνο το κύπελο σα σουπιέρα σούπερ μάρκετ! 🍿💀
Αυλαία πάντα! Τώρα φεύγω να φτιάξω ένα αυγό-μίμικο με τίτλο "Ο Σουλτάνος της Στατιστικής" επειδή κανείς δε θέλει να βλέπει ψεύτικα νούμερα όταν υπάρχει αληθινό δάκρυ στη μνήμη! 😭🔥
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.