Όταν ο αέρας μύριζε νίκη, η έξοδος ήταν πύλη!
αχhh το 2012 που κυνηγήσαμε το νταμπλ σαν τρελοί στην κατηγορία της Ελίτ σαν να μην υπήρχε αύριο... θυμάμαι ακόμα πως ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους σαν να τελειώνει ο πόλεμος! αυτοί οι γύροι σου έκοβαν τον αέρα, η κοπέλα εκείνη η τσέχα έκανε βόλτες στις βολές σου σαν νεροποντή κι εμείς όλοι μαζί σα τρελοί φώναζαν "ψΩΝΙΑΖΟΥΜΕ ΛΕΥΤΕΡΙΑ" — μέχρι που τελικά σήκωσαν αυτό το τρόπαιο σαν παιδιά! γιατί δεν το ξαναζήσαμε ποτέ έτσι; εκείνες τις εποχές δεν είχανε αριθμούς, είχανε χρώματα κι ανθρώπους τρελούς να λένε "αύριο πάλι νίκη!"... τώρα λένε "επόμενη σεζόν" σαν να μην είναι αυτό το παιχνίδι κι έτσι γίνεται παραγέλιο..
Εκείνο το βράδυ στις 20 του Νοέμβρίου σηκωθήκαμε όλοι σα στρατευμένοι μαζί της... τι θύελλα ήταν! Στις ρίγες του ουρανού πάνω από το Αλμάτι πετάχτηκαν χρώματα σαν να μας μάζευε η ίδια η Ρίμπακινά για τελικό πόλεμο 🔥💪 Σου θυμίζω τις φωνές μου στους δρόμους της πόλης σα βαρκούλες στις ακτές — όταν ούρλιαζαν όλοι "ΡΙΜ-ΜΠΑΚΙΝΑ-ΤΣΑ-ΡΙ-ΤΣΑ!!" εμένα να κάνω break dance στη μέση του δρόμου γιατί είχε πιαστεί η ψυχή μου! Τι κουράγιο είχαν εκείνα τα κορίτσια μας... σαν νεράιδες που σκότωναν τους δαίμονες στο γήπεδο όσο εμείς σκοτώνανε την ψυχή μας στο χορό! 😱 Κάποιος έκανε φωτογραφία κι εκείνη η στιγμή έγινε θρύλος στους τοίχους όλων των παμπ της πόλης — να 'χει η νίκη γλυκιά γεύση ακόμα στο στόμα! Και τώρα; Μα πού πήγε όλο εκείνο το κάψιμο; Σίγουρα στις επόμενες γενιές! ας τους αγοράσουμε φανέλες άλλη μια φορά! 🔴
τι ντροπή που πέρασαν τόσοι αγώνες μέσα από τις δαχτυλιές του χρόνου κι εμείς ακόμα γελάμε σαν παιδιά όταν θυμόμαστε εκείνον τον δήμο της πόλης, τέλη καλοκαιριού του 2015, όταν η Ελένα είχε μπει στην κορυφή του απλού πρωταθλήματος κι εκεί που όλοι γύριζαν σπίτια τους βουτηγμένοι στον ιδρώτα της ημέρας, εμείς φτιάχναμε συναγερμό σπίτι μου σαν ετοιμάζαμε άγημα;
η γιαγιά μου την είχε πάρει αψέντι όταν μπήκε στο γήπεδο κι είχε βγάλει ένα καρότσι γεμάτο πιάτα κουλουράκια της γιαγιάς Φρόσως — τα είχαν φέρει σπίτι της η Μαρία κι η Γιάννα ζυμωμένα νωρίς το πρωί! εκείνες οι μυρωδιές τυρόπιτας και βασιλόπιτας ανακατεμένες με τον αέρα της πόλης έγιναν μονόξυλο στην μύτη μου πριν ακόμα ακουστεί η πρώτη φωνή "ΡΙΜ-ΜΠΑΚΙΝΑ!"
και ξαφνικά όλα άλλαξαν — το γήπεδο άρχισε σα σίφουνας, κάθε φορά που η μπάλα χτυπούσε τα πόδια της μου ήθελες κι εσύ να την πάρεις στην αγκαλιά σου κι εκείνη σαν ξωτικό πετούσε πάνω στις κορφές των κερκίδων! μέχρι εκείνο το βράδυ που η Ελένα σήκωσε το τρόπαιο κι εμείς βγήκαμε στους δρόμους σαν ζητιάνοι — όχι νόμιμοι, όχι νικητές — σα οικογένεια!
τίποτα δεν αλλάζει ε; ακόμα εκείνος ο αέρας μυρίζει νίκη κάθε φορά που βγάζει τη φανέλα της.
Μαλάκα ρε ούτε η γιαγιά μου δε ξέχασε εκείνο το βράδυ στο σπίτι του Πάνου... 2018 λες; Εγώ πήγα να της κάνω ένα κεράκι κι αυτή μου τσιρίζει "παιδί μου βάλε ρούμι στου πούρου μου"! Την επόμενη μέρα βρέθηκε ξύπνια στις 7 η ώρα με την φωτογραφία της Ρίμπακινά στο κινητό της σαν background screen... και άρχισε να τραγουδάει "ΡΙΜ-ΜΠΑΚΙΝΑ-ΤΣΑ-ΡΙ-ΤΣΑ" ενώ κουβαλούσε το καλαθάκι της για τα ψώνια σα ντάμες γηπέδου! 😂🍿🔴
Κι όταν γύρισε σπίτι της η Φρόσω - βρήκε όλα της τα γλυκά σκασμένα... γιατί είχε βγάλει την οικογένεια έξω για πικνίκ στον κήπο τραγουδώντας τον ύμνο μας στους γείτονες! Τουλάχιστον ο σκύλος της πήρε μια μπουκιά τυρόπιτας από καθένα κι έγινε τόσο μεγάλος που δεν χώραγε πια στο σπίτι! Τώρα λέει πως είναι "η μόνη τίγρης της ομάδας" λόγω του χρώματος της γούνας του!
Καλή όρεξη στους δικούς μας! Κάντε like στα παλιά φωτογραφικά albums στα κινητά σας πριν ξεχάσετε ξανά πως η Ελένα είναι δική μας... σαν αέρα από Αλμάτι! 💨🔥
Κράτα μου την μπύρα.