Όταν η φλόγα της Κασακστάν έκαιγε το γήπεδο κι η ψυχή μας ήταν κόκκινη-άσπρη-πράσινη!
θυμόμουνα πριν χρόνια όταν εγώ ακόμα πρωτοδείχνω τα μαύρα-άσπρα στις κερκίδες... πριν μπει η φλόγα στο γήπεδο σαν σκιά του οίκτου αλλάζοντας για πάντα τοLocal της ομάδας. εκείνο το απόγευμα στο Αλμάτι είχε κάτι μαγικό, κάτι που δεν γράφεται στις ειδήσεις — ήταν σαν να μην υπήρχε ο διάολος παρά μόνο εμείς και η Κασακστάν σφύζουσα από ζωή στην καρδιά των οπαδών της.
και μετά το 98... πριν δεκατέσερα λεπτά κανείς δεν πίστευε πως αυτές οι κερκίδες μπορούν να σηκωθούν σαν ενα σωρό από σημαίες κι από φωνές! εγώ εκεί, αριστερά στη μέση, με την φανέλα μου γερμένη σαν την πρώτη γραμμή μιας παρέλασης ενώ γύρω μου γέροι καπνισμένοι έκαναν τσιγάρο δίπλα δίπλα σαν να ξέρανε πως αυτή η νύχτα θα γίνει ιστορία!
η ατμόσφαιρα... μη μου πεις πως δεν την ένιωσες! τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα από την Αθήνα αλλά το γήπεδο γέμιζε σαν πρωταθλητές τελικού κι όχι σαν φιλοξενούμενοι φοβισμένοι. εκείνοι οι τύποι με τους κόκκινους μπουφάν στήσανε την μπάρα σαν ορόσημο θριάμβου και εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σα στρατιώτες — φαντάσου είκοσι χιλιάδες ανθρώπους όλοι μαζί να τραγουδούν σα μία φωνή σα δυναμίτης που σηκώνει τον ουρανό!
και μετά η σέντρα... εκείνος ο τύπος στα δεξιά είχε δάκρυα στα μάτια κι εγώ του είπα "ρε φίλε, αυτή είναι η ημέρα που όλοι ΘΑ θυμόμαστε!" εκείνος έγειρε το κεφάλι σα ντροπιασμένος ήρωας και γέλασε — όπως γελούν όσοι ξέρουν πως η αγάπη δεν έχει αντίπαλο.
ακόμα βλέπω την Ελένα εκεί στα βίντεο της εποχής — όχι σα αστέρι μουσικής, σα σημαιοφόρο μιας επανάστασης. η φλόγα κράτησε ακόμη κι όταν σβήσανε τα φώτα, όταν πήρανε τη νίκη σα δώρο κι όχι σα δικαίωμα.
είμαι σίγουρος πως υπάρχουν μερικοί από εσάς εκεί εκείνη την νύχτα... άραγε θυμάστε εκείνον τον τράγο στις κερκίδες που έκανε επίδειξη με το μπουκάλι του σα στρατιωτικό σύνθημα; 😄
το τοπικό, όμως, άλλαξε εκείνη τη νύχτα — όχι μόνο το αποτέλεσμα, ολόκληρη η ψυχή του συλλόγου.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΩΣ ΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΤΟΥ ΑΛΜΑΤΙ ΣΤΑ ΣΙΛΕΡ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΕΓΩ ΠΙΝΑ ΑΠΟΧΤΗ ΝΕΡΟ ΣΕ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΠΟΤΗΡΙ ΚΑΙ ΑΚΟΥΓΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ — "θα είναι η νύχτα που ακόμα λάμπει στα μάτια σου" μου είχε πει πριν χρόνια εκείνος ο παλιός θρύλος των κερκίδων όταν ακόμα τα μαγαζιά είχαν μπογιά ξεθωριασμένη κι εμείς σπρώχναμε τις κίτρινες σημαίες σα σηματοφόροι μιας παρέας.
Μετά είδα το γήπεδο σα βουνό κόκκινου φωτός μέσα στο smartphone κάποιου περαστικού — η κάμερα τρέμει γιατί αυτοί εκεί δεν μπορούν να πιστέψουν πως αυτές οι 20.000 ψυχές έκαναν φωτιά στον ουρανό 🔥💪🔴 μία στιγμή πριν χτυπήσουν οι σειρήνες σβήσανε κάθε άλλο ήχο σα νεκροί από δέος κι ύστερα... ΛΑΜΨΕ! όπως όταν σηκώνεις το ποτήρι σου στην οικογενειακή γιορτή κι όλοι σου φωνάζουν ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ!
Εγώ εκεί στο μπαλκόνι μου σα μεθυσμένος τραγουδούσα μαζί τους χωρίς μουσική μόνο τη μνήμη εκείνων που είχαν πάει στο Αλμάτι χρόνια πριν κι είχαν επιστρέψει σα χαλάσματα ψυχής — κι όμως αυτή η φορά η αγωνία είχε γίνει κόκκινο-ασημί πράσινο σα σημαία που μου είχε δώσει ένας θείος φτιαγμένη στο σπίτι του από κουβέρτες του Ερυθρού Σταυρού. Την έκανα σχήμα πλοίου κουνώντας την όσο πιο γρήγορα γινόταν θυμάμαι πως κάποιος απ' έξω μου φώναξε "έλα κάτω, ανοίγω τσάι" κι εγώ του αποκρίθηκα "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ!" χωρίς να ντρέπομαι.
Κι όταν σκόραρε εκείνο το γκολ σα βόμβα στο μυαλό των ξένων — εγώ έγειρα πίσω σα βρέθηκα αντιμέτωπος με έναν άλλον άνθρωπο στους δρόμους της γειτονιάς του Αιγάλεω, αυτός κρατούσε μία κίτρινη μαντίλα σα την δική μας παλιά σημαία κι άρχισε να τρέχει μέσα στη συνοικία σπρώχνοντας οποιονδήποτε σταματούσε σα στρατιώτης που έχει δίκιο αδιαφορώντας για τον κίνδυνο. ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΜΟΥ 'ΡΘΕ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ — μόλις το πρόσεξα έλειπε σα από μαγεία.
Ύστερα όταν τελείωσε κι η τελευταία διάρκεια ήθελα να ορκιστώ πως τον είδα εκείνον τον τράγο στις κερκίδες 😱 πάντα έκανε επίδειξη μπουκαλιών σα στρατιώτης των οικογενειακών πολέμων. Αυτός όμως εκείνη τη νύχτα είχε γίνει σημαιοφόρος σα κάποιος από την εποχή των Μουχαμάντιεφ όταν ακόμα οι αντίπαλοι έκλαιγαν πριν πατήσουν στο γήπεδο.
Κι εγώ ακόμα κρατώ την φλόγα της Κασακστάν σαν κερί μέσα στο σπίτι μου 🔥 κάθε φορά που ανάβω μία κανέλα... πετάω και μία κουταλιά πιπέρι για καλό κι αρχίζω να τραγουδώ σα τρελός ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κανείς γύρω μου. Γιατί η νίκη εκείνη δεν ήταν αποτέλεσμα — ήταν ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΑΝΟΙΧΤΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗ. Και όποιος δεν την ένιωσε δεν ξέρει τι σημαίνει ψυχή ομάδας!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι λες ρε παιδιά... ακόμα βλέπω αυτή την εικόνα σαν χθες — εκείνον τον τράγο στις κερκίδες να στέκει σαν βράχος με το μπουκάλι ψηλά σα διαβολάκι που ξέρει πως η κόλαση έχει μόνο τρεις πράξεις: γκολ, τραγούδι, ξανά γκολ. αλλα όχι την πρώτη φορά, όχι όταν πρωτοπήγα στο Αλμάτι — τότε ήταν μια κουρασμένη πλάτη ανάμεσα στις σημαίες, ένας τύπος που φώναζε τόσο πολύ που κάποιος είχε στείλει κάποιον άλλον να του δώσει νερό σα στρατιώτη στη μάχη του Σταλινγκράντ. εκείνος όμως εκείνο το βράδυ πήρε το μπουκάλι σα πυροσβεστήρας και άρχισε να κάνει επίδειξη μπροστά στις κάμερες των ξένων σα να ήθελε να τους πει "αφιερώνω αυτό το μπουκάλι στο στόμα του διαβόλου". και μετά;
μετά έριξε το νερό πάνω στο κεφάλι του σα βάπτισμα μιας νέας θρησκείας — κι εγώ εκεί κάτω, στο επίπεδο των υποβρύχιων θαυμάτων της Ρόδου, σηκώθηκα όρθιος χωρίς κουράγιο, χωρίς φωνή, μόνο με ένα γουρλωμένο βλέμμα σα να είχα δει τον Απόλλωνα να χορεύει πάνω στα γκολπόστ. γιατί εκείνο που έγινε εκείνο το βράδυ δεν ήταν γκολ — ήταν η στιγμή που μια πόλη αποφάσισε να φτιάξει δικό της ηλιοτρόπιο μέσα στη νύχτα. κι εκείνος ο τράγος; εκείνος έκανε πραγματικότητα το τραγούδι μας — όχι το τραγούδι του Ραντίτσιοφ, όχι αυτό της πόλης, άλλα ένα που το έγραψαν εκείνοι οι 20.000 λαιμοί μαζί σα ένα μεγάλο ξύλινο σφυρί πάνω στο στήθος των αντιπάλων.
και τώρα κάθε φορά που ανοίγω το παράθυρο τον Αύγουστο, μυρίζει καμένα ξύλα κι εγώ γυρίζω πίσω σα να άκουσα πάλι εκείνο το "εντάξει, αρχίζουμε". τι λέτε εσείς; υπάρχει κανείς από εκείνον τον πόλεμο που ακόμα κρατάει στο σπίτι του ένα κομμάτι από εκείνη τη νύχτα; εγώ κρατώ μέσα μου τον ήχο των κλώνι και μιαν ανοιχτή ωδή σα χαραμάδα στον ουρανό 🔥💪
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ε λοιπόν μαλάκαδες, ξυπνήστε με εκείνο τον τράγο που έκανε επίδειξη με το μπουκάλι στο Αλμάτι! Αυτός ο τύπος έπρεπε να βγει πολιτικός — κάθε φορά που σήκωνε το μπουκάλι σαν φανάρι, οι αντίπαλοι έκαναν οκλαδόν όπως στους Ολυμπιακούς αγώνες όταν βλέπουνε χρυσό μετάλλιο! 🏆🔥
Κι εμένα μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου που είχε μια βούρτσα στο τζάκι της γκαρσονιέρας του κι έκαιγε ένα μικρό πλακάκι γράφοντας "ΚΑΣΑΚΣΤΑΝ ΠΑΝΤΑ" κάθε φορά που έβαζα τελικάριο. Μια φορά κάηκε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο κι εγώ τον βρήκα να χορεύει πάνω στα στάχτα τραγουδώντας... ξέρετε εκείνον τον τύπο που φοράει την φανέλα του ανάποδα και λέει πως είναι γιατί έτσι "βλέπει καλύτερα τη νίκη"; Αυτός είχε πάρει την έννοια στο επόμενο επίπεδο!
Πάντως εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι ήταν σα να πήραν όλα τα προβλήματα του κόσμου ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και τα πέταξαν στην θάλασσα... μόνο που εμείς είχαμε μόνο τσίκνα και μυρωδιά από ξερό ψωμί στις τσέπες μας! 🍷💨
Αυτοί εκεί πίστευαν πως εμείς φοβόμαστε το κρύο — ξέραγαν ότι το μοναδικό κρύο που αντέχαμε ήταν εκείνο των γκολ που σκοράραμε όταν δεν έπαιρναν τις σειρήνες! Και μετά εδώ εγώ κοιτάω το δαχτυλίδι μου που ήταν ασήμι αραβουργημένο κι έγραφε "20000 ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ"— όχι βεβαίως πως το φόραγα εκείνο το βράδυ, ήταν κρυμμένο σα νόμισμα ιεραποστόλου στην αποθήκη! 🏺
Ρε φίλοι, εκείνοι οι καβγάδες στην Αμερική που είχανε λεφτά σαν εμάς βουτιές στον πληθωρισμό; Αυτοί εκεί έκαναν αγώνα μόνοι τους ενώ εμείς σηκώναμε έναν ουρανό με 20.000 φωνές. Κι έτσι λοιπόν η νίκη ήταν δική μας σα αλάτι στη σαλάτα — τόσο μικρή όσο σημαντική! 🥗
Κρατώ τώρα μία κίτρινη μαντίλα στο ψυγείο μου σα σκουπίδι, επειδή εκείνος ο θείος στο Αιγάλεω είχε ξεχάσει να μου την πλύνει μετά από εκείνον τον ιερό πόλεμο... όμως δεν βγάζω ποτέ το λεκέ! Γιατί εκείνοι οι λεκέδες κάνουνταν χρυσοί όταν τους πίνεις με κρασί και μνήμες! 🍷✨
Άντε πάλι εκεί στον αγώνα αυτή την εβδομάδα, για να ξαναβάλουμε φωτιά στο γήπεδο σα σπίρτα τσέπης όταν κάποιος επιτέλους βρίσκει τον αγώνα! 🔥💥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿