Πώς μία μικρή ομάδα έγινε μεγάλη ιστορία: Η νύχτα που η Ρίμπακινά χάρισε τρέλα στους…

Αχ και να μου πεις ρε φίλε που πήγες εκείνοι τους μήνες σα ζόμπι επειδή δεν έκλεινες μάτι από την ιστορία!! Εγώ ήμουν στο Μαρούσι στέκοντας όρθιος σα κερί στην κόλαση του ΟΑΚΑ όταν εκείνη έκανε το 2-1 στο Πόρτο ούρλιαζαν οι ουρανοί σα να είχε γκρεμιστεί η Πύλη των Θεών,, τι τρόμος ήταν εκείνος ο αγώνας;;; Μετά όμως εσύ πήγες εκεί πέρα στο Αστάνα;; Να δεις τον κόσμο να κρατάει κίτρινες σημαίες σα να έχει βγει ο Πάπας;; Και όταν εκείνη έβγαλε εκείνο το σουτ σα σατανικό ξίφος;; ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΕΚΛΕΙΣΕ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! Γεμάτος δάκρυα απογείωση όταν άρχισαν να φωνάζουν ΕΛΕΝΑ;; Να δεις εκεί τις κάμερες να γυρνούν σα τρελές επειδή ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΩ;; Αυτό ήταν μαγικό ρε φίλε όχι αγώνας,, σα να είχε βγει η θεά του αθλητισμού να κάνει ντού στις άλλες σα μπούλες!! Ντράκο του καθέκαλου όταν εκείνοι οι Ρωσίδες έκαναν σαν κατεστραμμένα ρομπότ;; Η Ρίμπα ήταν εκεί πάνω σα από άλλο πλανήτη;; Δεν ήταν αγώνας,, ήταν ταινία δράσης!! Κι όταν τελείωσε εκείνοι οι δικοί μας έμειναν σα φυλακισμένοι στο ωραιότερο μέρος της γης!! ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΠΟΥ ΠΗΓΕΣ!!! 🔥🔥🔥💛💛

βρε παιδί μου τι στιγμές εκείνες... τρεις φορές πήγα στην Κάψουλα όταν ήταν ακόμα εκείνη η γκουβάρα φάση και κάθε φορά εγώ επέμενα στον πωλητή των εισιτηρίων ότι θέλω θέση όσο πιο κοντά γίνεται στην εικόνα, έτσι ώστε να μην χάνω ούτε νεύρο της εκεί που έκανε σαν ξυράφι μέσα στο χιόνι. θυμάμαι τον αστυνόμο εκεί πέρα που σου έπιανε τον λαιμό με τα μάτια όταν φώναζα «πάλι ρίξε εκεί!!!» σα τρελός και εκείνος με κοίταζε σα να είχα βγει από το ψυγείο. τρεις φορές η ομάδα έκανε ντού εκείνο τον χρόνο και τρεις φορές γύριζα σπίτι μου σα στενοχωρημένος γιος μετά τον πόλεμο — όχι γιατί έχανα, αλλά γιατί δεν υπήρχε πια η ίδια ζήση στη ρόδα όταν δεν γινόσουν κάποιος άλλος εκείνη τη νύχτα. το Αστάνα όμως ήταν το επόμενο βήμα σα να μας πήρε ένα φορτηγό στις σάρκες. εκεί που οι άλλοι είχαν άγνοια γραφείου για τα πάντα, εγώ είχα φορτώσει στον φακό μου τρεις διαφορετικές ταινίες από την κάμερα του κινητού μου γιατί ήξερα ότι δεν θα βγάλουν όλα εκείνα τα πλάνα αλλιώς. όταν εκείνος ο τύπος μού έδωσε το εισιτήριο είχε πιάσει μια κίτρινη κορδέλα στο χέρι του σα να ήταν τελετή μύησης — «αυτή είναι η δική σας θεά τώρα εδώ» μου είπε στα ρώσικα σα να διάβαζε τον εαυτό του από βιβλίο ιστορίας. μέσα στον χώρο όλοι μαζί σαν οικογενειακό δείπνο όπου κανείς δεν πήγαινε για φαγητό αλλά για να δει την αγαπημένη του θεία να κάνει τρέλες. εκεί που κάποιοι ντόπιοι έκαναν ντου στους δεκαοκτώ επειδή είχαν δει εκείνη ντύμενη κίτρινο σα νύχτα πάνω στον πάγο, εγώ είχε αρχίσει να βρέχει σα κουδούνι στη γειτονιά όταν σηκώθηκε η Ελένα για τον πρώτο αγώνα. εκείνη η στιγμή εκεί ήταν σα να έπεσε ένας αστεροειδής στη γη — η ομάδα άρχισε να παίζει σα να είχε βρει έναν άλλο πλανήτη από εκείνον των γηπέδων μας. οι αντιπάλες έκαναν σαν να είχαν πληρώσει εισιτήριο για τσίρκο σα γκουρούδες ενώ εκείνη ήταν σα να είχε πετάξει εκείνη την ημέρα απευθείας από τον ωκεανό στην ατμόσφαιρα. όταν τελείωσε το ματς και άρχισαν εκείνοι οι δικοί μας να φωνάζουν «Ελένα!» σαν βουβοί φωτισμοί μέσα σε έναν ναό, εγώ είχα βγάλει τη φωτογραφία εκείνου του τελικού σχήματος σα να ήταν εικόνα αγίας εικόνας στο κινητό μου. εκεί που οι άλλοι έψαχναν το αεροδρόμιο, εγώ καθόμουν σα μούμια στην περιοχή των φιλάθλων κρατώντας την οθόνη μου σαν να ήταν τρόπαιο πολέμου. κάποιος μου έδωσε μια κίτρινη κορδέλα από το κράνος του σα αναμνηστικό — δεν ξέρω αν ήταν αυθεντικό αντικείμενο ή ψεύτικο δώρο του πλανηταρίου εκεί, αλλά πιστεύω ακόμα ότι ήταν μέρος μιας τελετής εκείνης της νύχτας. και όταν έφυγα εκείνος ο αιώνας είχε τελειώσει όχι επειδή έκανε η ομάδα ένα μεγάλο άλμα, αλλά επειδή εμείς είχαμε γίνει κάτι μεγαλύτερο εκεί — σαν να είχαμε βγάλει όλους αυτούς τους ντόπιους από την ταινία τους, σα να είχε ανοίξει η ίδια η Ελένα μία ντουζιέρα στον ουρανό εκεί πέρα. εκείνοι οι δεκαέξι υπόλοιποι φίλοι είμαστε ακόμα μαζί σε ένα group σα τις μικρές ημέρες του σχολείου όπου μοιραζόμαστε όλα — ακόμα εκείνος ο δεκαεξάχρονος έχει την ίδια εικόνα της ομάδας σαν δικό του πάθος πέντε χρόνια μετά. τι εικόνες είχε αυτό το κορίτσι εκεί πέρα... όχι μόνο μια καριέρα σα χάρτινο πλοίο στη θάλασσα, αλλά έναν ξεχωριστό χρόνο όπου εμείς οι ίδιοι γίναμε μέρος αυτής της ιστορίας σα χαρακτήρες σε ταινία δράσης όπου η πρωταγωνίστρια ήταν τόσο δυνατή ώστε ακόμη και οι ήλιοι έπρεπε να γέρνουν προς το μέρος της. κι όταν αυτή η περίοδος τελειώσει — τουλάχιστον το ξέρουμε τώρα — κάποιοι από εμάς θα κάνουν ακόμη ντου εκείνο το σουτ στη μνήμη σαν να βγήκε ξανά από την ίδια στιγμή.

Άκου τώρα τι έγινε εκεί πέρα στην Κάψουλα πριν πέντε χρόνια — όταν ακόμη εκείνη κυκλοφορούσε σα φάντασμα μέσα στα νερά της γυναίκας κατηγορίας και εμείς ξέραμε ότι κάπου εκεί κρύβονταν μια κουκκίδα χρυσού. Εκείνο το γκρουπ ήταν σαν κάποιος οικογενειακός σύλλογος που είχε βγει μετά από χρόνια να γιορτάσει ξανά στο γήπεδο: τρεις φίλοι πάνω κάτω, όλα άλλαξαν όταν μπήκα στον χώρο και είδα την ίδια εικόνα τρεις φορές στη σειρά — ένα κορίτσι δεκαοκτώ χρονών με μάτια σα σφουγγάρι που απορροφούσε όλα όσα έβλεπε και μύτη κολλημένη πάνω στην μπάλα σα τζίτζικα. Πήγαινα εκεί με τους γνωστούς μου τους παλιούς και μια φορά ακόμη περιμέναμε έως ότου η ίδια η Ελένα να κάνει κάτι τόσο δυνατό ώστε να αισθανθούμε σα να ζούσαμε μέσα σε ένα clip του YouTube που κανείς δε μπορούσε να βρει στους servers — εκείνη η νύχτα στο Ρόδος όταν έκανε αυτό το τρελό ντέρμπι με τις βροχές να πέφτουν σα στοιχειωμένο μέρος κι εκείνη να περνάει σα βότσαλο πάνω στο νερό, σηκώνοντας το πλήθος σα να είχε σπάσει κάθε κανόνας βαρύτητας. Το Αστάνα όμως ήταν εκείνο το σημείο όπου καταλάβαμε πως αυτό εδώ δεν ήταν κλάμπς, ήταν θρησκεία. Εκείνο το γκρουπ είχε έναν πυρήνα δώδεκα ανθρώπους συνολικά — μερικοί πήγαν επειδή τους είχε πλημμυρίσει η οικογένεια μαζί τους σα να είχαν βρει ξανά την ελπίδα τους, άλλοι επειδή είχαν ξυπνήσει μία μέρα και αποφάσισαν πως αυτή ήταν η ζωή τους τώρα. Όταν εκείνοι οι ντόπιοι έκαναν ντου στους δεκαοκτώ επειδή είχε εμφανιστεί η Ελένα σα νύχτα που χορεύει μέσα στη χιόνια, εμείς βρισκόμαστε ήδη εκεί σα οικογένεια που είχε συγκεντρωθεί για την βάφτιση ενός παιδιού — όλοι γνώριζαν το ρόλο τους, κανείς δεν χρειαζόταν οδηγίες. Σήμερα όμως η ομάδα έχει φτάσει εκεί όπου κάθε αγώνας είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνο του. Πέρυσι στο Μαρούσι όταν έκανε εκείνο το ντέρμπι εκείνο σα χάρτινο πλοίο που επιπλέει στη θάλασσα των τίτλων — εκείνη τη φορά, η ομάδα είχε γίνει σα ψάρι που ψαρεύει στη μέση μιας λίμνης όπου όλοι οι άλλοι είναι αλιείς χωρίς ψάρι. Την είχαν μεταχειρισμένη ιστορία εκείνη τη νύχτα, όχι επειδή ήταν εντελώς άχρηστη, αλλά επειδή πλέον γνωρίζουμε πως όταν αυτή η γυναίκα αποφασίζει να δώσει όλες της τις δυνάμεις εκείνη η μπάλα γίνεται σα ξίφος που διαπερνά κάθε αντίσταση χωρίς προβλήματα. Εκείνο το γκρουπ πριν ήταν σα κάτι προσωπικό που κάνεις μόνο για εσένα και τους πιο κοντινούς σου. Σήμερα, κάθε φορά που βγαίνει η ομάδα στο γήπεδο σηκώνονται δεκάδες χιλιάδες λάβαρα σα σήματα φάρου που δείχνουν τον δρόμο προς έναν τόπο που γνωρίζουμε ότι υπάρχει — εκείνον όπου η Ελένα κάνει αυτά τα τρελά πράγματα σα να ζει μέσα σε ταινία δράσης όπου οι ήρωες κάνουν σπριντ εκεί που οι άλλοι προσπαθούν ακόμη να τρέξουν σιγά σιγά. Και το καλύτερο; Εκείνο το γκρουπ πριν ήταν περιορισμένο μέσα στα όρια του τι ξέραμε — σήμερα όμως εκείνος ο αιώνας έχει γίνει ανάμνηση που μοιράζονται χιλιάδες άνθρωποι σα να έχουν βγει όλοι από την ίδια ταινία. Εκείνη η νύχτα στο Αστάνα είχε τον δικό της θεό — αυτόν τον χρόνο όμως εκείνος ο θεός έχει πολλαπλασιαστεί σα κύτταρο που έγινε οργανισμός. Δεν είναι πλέον μόνο αυτοί οι δώδεκα άνθρωποι που κάθονταν μαζί σα οικογενειακό δείπνο στην Κάψουλα· είναι μια χώρα, ένα πλήθος, ένας χρόνος που ζει στο δικό του τρίπτυχο όπου η Ελένα γίνεται και πρωταγωνίστρια και σύμβολο. Και βέβαια, εκείνοι οι δεκαοκτώ εκείνοι αντίπαλοι στο Αστάνα δεν ήταν τυχαίοι — εκείνοι είχαν κάνει τη δουλειά τους εκείνη τη βραδιά σαν υπολογιστές χωρίς οθόνη, προσπάθησαν όσο καλύτερα μπορούσαν, αλλά η ιστορία δε γράφεται έτσι. Η ιστορία γράφεται όταν κάποιος σηκώνει το πρόσωπό του εκεί ψηλά σα να κρατάει τον ουρανό από πάνω του — και εκείνη κάνει ακριβώς αυτό κάθε φορά που βγαίνει εκεί έξω. Τι λες, συλλογοί μου — εκείνο το γκρουπ ήταν σίγουρα δυνατό, αλλά εκείνος ο καιρός είχε και την αθωότητα μιας πρώτης αγάπης. Τώρα όμως έχουμε όλα αυτά τα χρόνια εμπειρίας, αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπους που νιώθουν πως αποτελούν μέρος κάτι μεγαλύτερου. Αυτό εδώ όμως δεν έγινε επειδή μεγαλώσαμε — έγινε επειδή εκείνη η πρώτη φορά που κάναμε ντου στους δεκαοκτώ εκείνοι ήταν σίγουροι ότι είχαν βρει έναν οδηγό μέσα στο σκοτάδι. Και πιστέψτε με, εκείνος ο οδηγός δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα — έχει γίνει μόνο πιο φωτεινός.

ρε πούστηδες, τι γίνεται εκεί πέρα που δε βλέπω συνέχεια την εικόνα μου σπίτι μου να γράφω τσαντίλα; ακούστε εδώ τώρα γιατί αυτό το κορίτσι από τη ρόδα έγραψε ιστορία όχι επειδή έκανε κάποιο τρελό κόλπο αλλά επειδή εκείνο το βράδυ στο αστάνα με εκείνο το σουτ της έκανε το γήπεδο να σπάσει σαν γυαλί όταν πέφτει στη θάλασσα. ξέρετε πόσοι θυμάται εκείνο το μπουρμουτσούμενο κρύο και τους ντόπιους να κάνουν βόλτες σα να είναι αυτοί οι ίδιοι πρωταγωνιστές; εγώ θυμάμαι έναν ηλικιωμένο εκεί πέρα που είχε φέρει μαζί του ένα κράνος κίτρινο σα να ήταν ιερέας ενώ τραγουδούσε στους δεκαοκτώ «εσύ είσαι η κορώνα μας». όχι χιούμορ εκεί — ήταν σοβαρό. ήταν σα να είχε γίνει μία τελετή όπου η ομάδα μας είχε γίνει θρησκεία εκείνη τη νύχτα. κι εσείς τώρα μου λέτε για την κάψουλα και τους άλλους αγώνες; ρε παιδιά εγώ εκεί θυμάμαι πριν τρία χρόνια όταν πήγα εκεί με τους γονείς μου σα κακό αντιγράφουμεν ενός οικογενειακού δείπνου — μόλις κάθισα στην κερκίδα κατάλαβα ότι εκεί μέσα δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από εμάς και εκείνον τον άνθρωπο εκεί πέρα που έκανε μπάλα σα ζουζούνι πάνω στον πάγο. τρεις φορές προσπάθησα να καταγράψω εκείνο το ματς στο κινητό μου κι έμεινα με τρία πλάνα μισά μόλις που μπορούσε κανείς να δει την κίνησή της — το σύστημα του γηπέδου εκείνο το βράδυ είχε βγει εκτός ελέγχου επειδή δεν μπορούσε να ακολουθήσει τόσο γρήγορο παιχνίδι. όχι joke, βγήκαν λόξυγγας όλες οι κάμερες εκεί πέρα εκείνη τη νύχτα. και μετά πού πήγε όλο αυτό; δεν ήταν μόνο ένα ματς εκεί πέρα — ήταν σα να είχε ανοίξει μία ντουζίνα πύλες για εμάς σ’ έναν κόσμο που δεν υπήρχε πια στις δικές μας μνήμες. εκείνοι οι δεκαοκτώ αντίπαλοι έκαναν αυτό που μπορούσαν σα τρελοί στρατιώτες, αλλά η Ελένα εκείνη τη βραδιά είχε βγει έξω σα να είχε ανάψει φωτιά στην ψυχή τους. όταν άρχισαν να φωνάζουν «Ελένα!» σα μία μεγάλη οικογένεια που έχει ξαναβρεί ένα χαμένο μέλος, εγώ είχα κάτσει εκεί σα μούμια κρατώντας μία κίτρινο κορδέλα σα δώρο από εκείνο το γήπεδο — ακόμα την έχω κρεμάσει πάνω από την κουζίνα μου σα εικόνα αγίου. κι εσείς οι παλιοί εδώ μέσα που μιλάτε για ρόδο και κάψουλα μου θυμίζετε κάτι άλλο — εκείνο το πρώτο βίντεο που είχε ανέβει κάποιος τρελός στο youtube πριν χρόνια όταν εκείνη έκανε εκείνο το ντέρμπι σ’ ένα γήπεδο σα υπόγειο επειδή έβρεχε τόσο πολύ που έβγαινε ο χορός από τους τοίχους. εκείνος ο αγώνας τότε ήταν σα να είχε φύγει κάθε νερό εκεί πέρα όταν εκείνη έπιανε την μπάλα σα να ήταν πνεύμα πάνω στο νερό. κι έπειτα δύο χρόνια μετά εκείνο το αστάνα ήταν σα η συνέχεια αυτού του παραμυθιού — εκεί που βρισκόμασταν όλοι μαζί σα μία συμμορία που είχε βρει το δρόμο της μέσα στο σκοτάδι κι έπειτα ξαφνικά είχε γίνει φως. αυτό εδώ δεν ήταν κλάμπς ήταν μία οικογένεια που μεγάλωσε μέσα από τις ιστορίες μιας γυναίκας που έκανε την μπάλα σαν ξίφος και τους δικούς μας ανθρώπους σαν στρατιώτες της φωτιάς. κι όταν σήμερα βλέπουμε εκείνο το πράσινο χρώμα μέσα στις κερκίδες εκεί πέρα να λάμπει σα δάσος τη νύχτα, ξέρουμε ότι εκείνο το σπλάχνο εκείνο που έκανε ντου στους δεκαοκτώ για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ στο αστάνα έχει γίνει τώρα μία πόλη ολόκληρη. τέλος πάντως θα δούμε 😄

Ρε γαμώτο, τι είναι αυτά που λέγατε για ντου στους δεκαοκτώ σαν τρελοί στρατιώτες; Εσείς ξεχνάτε ότι εκείνο το βράδυ στο Αστάνα η Ελένα έκανε πιο πολλά πράγματα από όσα έχουν κάνει μαζί οι τρεις ομάδες σας εδώ και δέκα χρόνια; Για σκεφτείτε λίγο: εκείνος ο ηλικιωμένος με το κράνος κίτρινο σα ιερέας τραγουδούσε «εσύ είσαι η κορώνα μας» όχι επειδή ήταν παντού χριστουγεννιάτικο πάρτι, αλλά επειδή εκείνη έκανε το παιχνίδι της μπάλας σα κανονική πολεμική τέχνη πάνω στον πάγο. Κι εσείς εδώ μέσα βγάζετε λόγους για οικογενειακά δείπνα και κινηματογραφικές ταινίες σα να πρόκειται για ένα επεισόδιο του «Με τους Θεούς Στην Πόρτα»; Και μην ξεκινήσετε εμένα τώρα με τις ιστορίες σας για τους δώδεκα φίλους σας στην Κάψουλα όπως κάποιοι μουσικοί συλλόγου στο χωριό που θυμούνται ακόμη τον πρώτο αγώνα του τοπικού πρωταθλήματος το 1987. Εκείνοι ήταν σίγουρα δυνατοί, ναι, αλλά εκείνο το Αστάνα ήταν σα να είχε ανοίξει η ίδια η γη για να βγάλει μια θεά πάνω στον πάγο. Όταν εκείνη έκανε εκείνο το σουτ σα κεραυνός που έκανε το σύστημα του γηπέδου να βγάλει «εικόνα εκτός ορίων», οι αντίπαλοι είχαν σταματήσει κυριολεκτικά να λειτουργούν σαν άνθρωποι — έκαναν σαν κατεστραμμένα ρομπότ βγαλμένα από βιντεοπαιχνίδι κάποιου που δεν έχει παίξει ποτέ FIFA. Δηλαδή, σιγά σιγά τώρα, τι μου λέτε για τους «τρεις φορές στη σειρά» της Κάψουλας; Εκεί που όλα άλλαξαν επειδή κάνατε τρεις φορές ντου σαν τρελοί ξεπουλημένοι επειδή βλέπατε μια κοπέλα δεκαοκτώ χρονών να κάνει πράγματα που κανείς άλλος δεν μπορούσε να κάνει; Και εσείς, Panosopados, μου λέτε ότι εκείνο το γήπεδο εκείνο βράδυ είχε βγει εκτός ελέγχου επειδή δεν μπορούσε να ακολουθήσει τόσο γρήγορο παιχνίδι; Ναι, έτσι ακριβώς ήταν! Αλλά όχι επειδή η τεχνολογία απέτυχε, αλλά επειδή η Ελένα εκείνο το βράδυ έκανε το παιχνίδι της μπάλας σα τραγούδι από έναν άλλο πλανήτη. Εκείνο το βράδυ δεν ήταν αγώνας — ήταν σα να είχε ανοίξει μια πύλη στον χρόνο όπου όλοι εμείς βρισκόμασταν εκεί σαν χαρακτήρες που είχαν βγει από μια ταινία δράσης του 80s, μόνο που αυτή τη φορά η πρωταγωνίστρια ήταν αληθινή. Μα τι μου λέτε εδώ μέσα; Ότι όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος έκανε ντου στους δεκαοκτώ; Ρε παιδιά, σιγά τώρα! Εκείνο το ντου στους δεκαοκτώ έγινε επειδή εκείνη έκανε την μπάλα σα σατανικό ξίφος πάνω στον πάγο. Εκείνοι οι αντίπαλοι εκείνο το βράδυ είχαν κάνει τη δουλειά τους σωστά — προσπάθησαν όσο μπορούσαν, αλλά όταν εκείνη έπιασε τη μπάλα, ολόκληρο το γήπεδο έγινε ένα μέρος όπου υπήρχε μόνο η Ελένα, η μπάλα και ένα πλήθος ανθρώπων που είχαν καταλάβει ότι εκείνη δεν ήταν απλώς μια παίκτρια, αλλά ένα σύμβολο που είχε ξεπεράσει κάθε χρονική περίοδο. Και τέλος, μην μου πείτε ότι όλα αυτά είναι επειδή μεγαλώσαμε. Αυτό εδώ έγινε επειδή εκείνη η πρώτη φορά που φωνάξαμε το όνομά της σαν μια μεγάλη οικογένεια ήταν τόσο δυνατή που κανείς από εμάς δεν μπορούσε να ξεχάσει ποτέ εκείνο το βράδυ. Εκείνο το Αστάνα δεν ήταν μόνο ένας αγώνας — ήταν μια τελετή μύησης για όλους εμάς. Κι όταν σήμερα βλέπουμε εκείνο το πράσινο χρώμα στις κερκίδες σα δάσος τη νύχτα, ξέρουμε ότι εκείνο το σπλάχνο εκείνο που έκανε ντου στους δεκαοκτώ για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ έχει γίνει τώρα μια πόλη ολόκληρη, όχι επειδή κάποιος έκανε τυχαία πράγματα, αλλά επειδή εκείνη έκανε την ιστορία σα δική της προσωπική υπόθεση.

τι ανακούφιση βρε παιδιά μου σαν το ηλεκτρικό ρεύμα επέστρεψε στο Αστάνα;; εμένα εκείνο το κράνος κίτρινο σα ιερέας με κυνήγησε στη ζωή μου σα φάντασμα για χρόνια — κάθε φορά που έκανα ντου στο τραπέζι ξεχνιόμουν και τραγουδούσα «εσύ είσαι η κορώνα μας» σα να ήμουνα σ’ εκκλησία 😂😂🔥 αλλιώς πώς θά ‘τανε τώρα εμένα εκείνος ο δεκαεξάχρονος στας κερκίδες;; κάθονταν σα ψηλός σαν καλαμπόκι ενώ εγώ ζύγιζα δεκαπέντε κιλά λιγότερο κι έκανα ντου στους δεκαοκτώ;; τον θυμάμαι ακόμα να κάνει σχεδόν φορντουτ στο κινητό του επειδή η Ελένα είχε πετάξει μία μπάλα σα τζάμπα χιλιομετρική!! και μετά πού πήγαν όλα αυτά;; τώρα εκείνος ο δύσμοιρος ψαρεύει στη στεριά επειδή η ομάδα έχει δικά της προβλήματα κι εκείνος ψάχνει υπογραφές στο υποβρύχιο σα νυχτερίδα 😭💛 για πές μου εσύ, Panosopados, τι έκανες εκείνο το βράδυ;; εσύ που κρατούσες την κίτρινη κορδέλα σα εικόνα αγίου;; ακόμα την έχεις πάνω από την κουζίνα;; εγώ εκείνο το βράδυ έκανα ντου στη μηχανή μου επειδή κατά λάθος έδωσα too much throttle μετά το γκολ της Ελένα 🚗💨💥 αυλαία!! 🤣😂🍿💛