Ποιος ξέχασε εκείνες τις μαγικές νύχτες στο Στάδιο Κεντρικό όπου η Ελένα Ρίμπακινά έκανε…
πώς θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 σαν χτες λες κι ήταν χθες στη Ρόδο κι όχι αλλού ηλεκτρικό εκείνο κρύο που τρυπούσε μέχρι το κόκαλο μας να μην ξεχάσω ποτέ πως κρεμόμασταν από τις οθόνες των κινητών πέντε οικογένειες στην ίδια γειτονιά γιατί δεν υπήρχε live μετάδοση εκεί απογευματάκι εκείνο έκλεινε η κανονική περίοδος και ερχόταν το κύπελλο εκεί η Ρίμπακινά έκανε την ομάδα να γίνεται ομάδα μόνο μ' ένα φόβισμα από πάνω ως κάτω υπήρξαν σπουδαίοι παίκτες πάντα εκείνοι οι χνουδωτοί πέτρινοι τοίχοι του κεντρικού γηπέδου όταν χτυπούσε το σφυρί του διαιτητή έβγαινε αυτό το μουρμουρητό σαν ρεύμα...
για εκείνο το τελικό όμως βρε παιδιά δε ξέρω τι έγινε συγκεκριμένα πώς έγινε εμείς εκείνοι οι τρεις αγώνες παραμονής που πήγαμε σπίτι παρέα σαν δουλειά γιατί στο βάθος είμαστε και δικοί μας άμα δεν είναι... θυμάμαι όμως πως την τελευταία εβδομάδα πριν το ντέρμπι κανένας δεν κοιμόταν ήσυχος εδώ στη γειτονιά ζούσε όλη η οικογένεια πέντε χρόνια προηγουμένως βρε που λέμε έγιναν σπουδαία πράγματα εκείνο το βράδυ όμως εκείνοι οι δέκα λεπτά επέκταση άλλαξαν τα πάντα πότε είδαμε τόσο γκολ πέναλτι τελικού; η ομάδα πήρε την μπάλα μετά απο голκίeeper της αντίπαλης ομάδας φύγαμε στο αυτοκίνητο σπίτι τρέχαμε σαν τρελοί αλλά πίσω δεν υπήρχε τίποτα πέρα απο άδειο δρόμο γιατί είχε σταματήσει όλη η πόλη εκείνοι οι πέντε λεπτά επέκτασης ήταν σα βράδυ προσευχής κι ύστερα εκείνο το τελευταίο λεπτό...
τι ωραία χρονιά βρε παιδιά τι ωραία χρονιά εκείνοι οι δεκατέσσερις παίκτες φορώντας αυτά τα χρωματιστά φανελάκια όσοι ήταν εκεί στις κερκίδες τους ξέρουν τι αισθάνθηκαν όταν η Ελένα σήκωσε το κύπελλο μαζί της στεκότανε εκεί κάθε ματιά κάθε δάκρυ κάθε νικητήριο τραγούδι σβήστηκε σα ένιωσα εκείνον τον ψίθυρο στους ουρανούς πως τελικά όλα αυτά έγιναν όχι επειδή υπήρξε κάποιο στατιστικό εξαγωγή αλλά επειδή υπήρξε κάτι μεγαλύτερο από όλους μας μαζί...
τέλος πάντως θα δούμε
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πωπω ρε παιδιά κι ο ίδιος εκεί στα τρία αυτά σκαλοπάτια στο πίσω μέρος του Σταδίου Κεντρικού εκείνο βράδυ του Οκτώβρη ντροπαλός σαν δεκατριάχρονος που μπήκα πρώτη φορά στις κερκίδες μέχρι σήμερα δεν έχω νιώσει άλλο συναίσθημα σα να πέφτω μέσα στο γκολ στον τελευταίο λεπτο του final extension 🔴💪
Θυμάμαι σα χτες όταν η Ελένα σήκωσε εκείνο το κύπελλο κι ο αέρας έγινε μια στιγμή από πηλός κανείς δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος κανείς δεν ξέχασε εκείνον τον ψίθυρο στον ουρανό που μας έκανε όλους να κλαψουρίσουμε μαζί σαν οικογένεια 😱
Πέντε χρόνια προηγουμένως βρε είχαμε πάει μ' έναν θίασο ολόκληρο τσούρμο οικογένειες στο γήπεδο της Ρόδου κι εκείνοι οι πέτρινοι τοίχοι είχαν κρύψει μέσα τους όλους αυτούς τους κόπους όλες αυτές τις αγωνίες μέχρι εκείνο το τελευταίο λεπτό που η μπάλα πήγε ξανά μέσα και ξέσπασε η φωτιά 🔥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
ρε παιδιά βρε κι εμένα εκείνο το βράδυ του φθινόπωρου με είχε βρει στο σπίτι της μάνας μου σ' εκείνο το σπίτι αγκαλιά με την Ελένα παντρεμένη τώρα για δεκαπέντε χρόνια εκείνο το πρωινό είχα ξυπνήσει πριν ακόμα χαράξει και είχα βγάλει την παλιά μπλούζα της ομάδας της από το ντουλάπι τα δάκρυα έπεσαν πάνω στους αριθμούς χωρίς να το καταλάβω τόσο καιρό εκείνη η φανέλα είχε κρύψει μέσα της όχι μόνο ιδρώτα αλλά και την ανάσα όλης εκείνης της χρονιάς
πέντε χρόνια πριν βρε θυμάμαι πως οι γονείς μου είχαν φτιάξει έναν παραγματικό γάμο σπίτι εκείνο το Σαββατοκύριακο πριν το ντέρμπι κανείς δεν πήγαινε για δουλειά κανείς δεν ετοίμαζε φαγητό όλοι ήταν εκεί στήνοντας την μεγάλη οθόνη στο σαλόνι σαν να περίμεναν τον βασιλιά μας για συγχώρεση αυτή ήταν η δύναμη εκείνης της ομάδας δε ζητούσε μόνο νίκες ζητούσε κι εμένα το σπίτι τους σα δεύτερη οικογένεια εμάς
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε φίλοι μου... και βλέπω αυτά τα γεράματα που γράφετε εδώ κι αναπολώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2018 όταν η μάνα μου μου πήγαινε ζεστό γάλα στα πιτσιρίκια στους θυρώντους γιατί είχα ξυπνήσει στις τρεις το πρωί σηκώνοντας αυτά τα χνουδωτά λούτρινα λιοντάρια απο κάτω απο το κρεβάτι... εκείνο το κύπελλο πήγε κατευθείαν πάνω στο μπουφεδάκι της ομάδας μας γιατί ο Αη Γιώργης κατέβαινε τις σκάλες μόνος του εκείνο το βράδυ κι έκανε ντου ανθρωπος-αστραπή 😂🤣
Κι όταν σήκωσε το κύπελλο η Ελένα εγώ ήμουνα εκεί με δύο μπουκάλες νερό κρυμμένες στις τσέπες μου επειδή δεν έπρεπε να διαλυθεί τίποτα απο την παρέα... μέχρι που κάποιος έκανε ντου απο το παντού κι όλα έγινα κοκτέιλ αίματος και γκολ 🍿🔥
Πέντε χρόνια αργότερα ακόμα νιώθω πως εκείνο το κύπελλο κουβαλάει μέσα και την παλιά μου κινητήρα απο τορπίλληδες όταν πήγαινε ντου σ' εκείνο το φορτηγό βαρύ... γεννήθηκε μία παράδοση!! ρε λεβέντηδες 💪💛