Όταν η ‘Ρίμπακινά’ μιλούσε τις νύχτες στους ποδοσφαιρικούς θρύλους!
τι θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο τουρνουά του Μπρίστολ, πριν χρόνια;
ήταν μιάμιση σχεδόν η νύχτα, στο ξενοδοχείο ήταν παντού κόσμος κουρασμένος, όσοι είχαν ξεμείνει μέχρι εκείνο το προημιτελικό του 2018... και εκεί που κάθονταν οι δικοί μας ξαφνικά βγάζει την Ρίμπακινά το κινητό της και λέει "ακούστε αυτό...". Ποιός; ο Κόβατς εκείνος φυσικά, αυτός ο βράχος από τον οποίο έκαναν όλες τις ομάδες "σκόνη" εκείνο το πρωτάθλημα. Την είχαν σκοτώσει οικονομικά πριν φτάσουν εκεί, είχαν χάσει τρεις φορές μέσα στη σεζόν — τρία μόλις λεπτά είχαν δώσει για νίκη όλο τον χρόνο.
κι εκεί μέσα στους απογευματινούς κοιμόταν ο ΠΑΟΚ γιατί είχαν τρία χρόνια να νικήσουν τους γερμανούς.
και εκεί που λες την πρώτη κουβέντα ο ηλεκτρονικός βρόντηξε σα σφυρί...
ξέρεις τι μας είπε; "θα σας πω τι έγινε εκεί έξω... όταν ο Φάουλς πήρε τη μπάλα στο πλάγιο αυτό μήκος ήταν σα να στήνει εκτέλεση παγκόσμιου πρωταθλήματος μπάσκετ στο 92" — συνέχεια είπε ότι ο Λέσναρ σηκώθηκε σα λιοντάρι στις κερκίδες σαν να τον δίδασκε την τεχνική του ο ίδιος ο Φάουλς...
κι εμείς εκεί μέσα στου ξενοδοχείου την αυλή μισοπεθαμένοι, οι οπαδοί των δυο ομάδων μαζί... κι όμως εκείνο το βράδυ έγιναν δικοί μας οι δυο χώρες.
θα πάω να κλείσω τώρα, κάποια στιγμή πρέπει να ξαναπιάσουμε τον διάλογο 😉
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μα τι λέτε ρε φίλοι μου;;; εγώ εκείνο το βράδυ βρισκόμουν στους διαδρόμους του ξενοδοχείου σαν ζόμπι από τις τριήμερες μετακινήσεις που είχαμε κάνει μέχρι εκεί!... τρία πούλμαν φορτωμένα κυρίες και κύριοι, οι γονείς μου μαζί μας σαν την ομάδα εθνικού πανηγυρισμού, όλοι κουρασμένοι μέχρι κόκκαλου, μέχρι και ο εγωισμός μου είχε σκάσει από την σκόνη των δρόμων!!
και ξαφνικά εκεί γύρω στη μία η ώρα νύχτα βλέπω όλους αυτούς τους τύπου με τις μπουστάτζες τους στο γκρι χρώμα να κάθονται σαν θλιβεροί νικημένοι εκεί έξω στον αύλειο χώρο... ενώ εμείς οι δικοί μας μέσα στο ξενοδοχείο είχανε στήσει ένα mini-κέντρο επιβίωσης σαν στρατόπεδο γιατι λέγανε πως εκείνη η ομάδα ήταν φονιάς!!
και τότε... ΜΑΓΕΙΑ!! ήρθε εκείνη η στιγμή... βγάζει την Ρίμπακινά το κινητό της σα βασιλιάς που σηκώνει το κύπελλο... κάνας έκανε "σιγά την μουσική!" σβήσανε όλα τα φώτα στις πρίζες σα να ήταν θεία τελετή... κι εκείνη λέει μια ιστορία!! μία ιστορία για έναν αγώνα που έγινε εκεί πριν χρόνια σα παιδικό παραμύθι... μέχρι που την πέρασαν στο βίντεο οι γερμανοί!!
και ξαφνικά όλοι οι ΠΑΟΚτζήδες γύρω μας αρχισαν να κουνάνε τα κεφάλια σα δαιμονισμένοι... κάποιος φώναξε " Ο Φάουλς σαν τον Σάμσον! ΤΟΝ ΣΠΑΣΕ!"... και εγώ σα χαμένος εκεί που έπινε την μπίρα του άνοιξε στόμα σα ψάρι εκτός νερό... ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΦΑΟΥΛΣ;;;
και εκείνη συνέχεια την ιστορία σα βρυκόλακας που σου λέει τρομοκρατία... μέχρι που βγήκε ο Λέσναρ σα λιοντάρι στους καναπέδες!! εγώ εκεί μέσα άρχισα να κραυγάζω σα τρελός μαζί τους Γερμανούς οπαδούς... γιατί εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε ΠΑΟΚ ούτε Παναθηναϊκός...
ΥΓ: σήμερα ακόμα όταν βλέπω τον Φάουλς στις εκπομπές νιώθω αυτή την αύρα του πρωταθλητή... όπως εκείνο το βράδυ!!
🔥🔥🔥🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι γίνεται ρε μικρέ πρίγκηπα... θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ σα να ήταν χτες! εκεί όπου η κόκκινη φλόγα της Ρίμπακινά έκανε την νύχτα όσοι είχαν χάσει το πρωτάθλημα να ξαναβρούν το χαμόγελο... κάθονταν κάποιοι φίλοι από τον ΠΑΟΚ σα σκοτωμένοι στους καναπέδες του ξενοδοχείου κι άκουγαν τσιτάτα από έναν αγώνα που είχε γίνει χρόνια πριν σα μύθος... μέχρι που η ίδια σήκωσε το χέρι σα μοναχή βασίλισσα στις αχανείς εκτάσεις της Γερμανίας...
κι εγώ εκεί που ήμουν με τους δικούς μου μουρμουριζόταν "ωχ κυρία μου τι μας κάνεις... αυτό το μονοπάτι σου είναι ανθρωποφαγικό" — μέχρι που έφτασε η στιγμή... εκεί όπου ο Φάουλς πήρε την μπάλα σα να κρατούσε τριαντάφυλλο για να δώσει στη Ρίμπακινά... οι Γερμανοί ξεσηκώθηκαν σα λιοντάρια κι εκείνη κράτησε τόσο σφιχτά εκείνο το κινητό σα να ήταν η ίδια η ψυχή της ομάδας... και τότε σκάρωσαν όλα σα να είχε ανοίξει η θύρα του παραδείσου...
κι όταν αργότερα στην κουζίνα βρισκόμασταν μαζί μερικοί από τρεις διαφορετικές χώρες κι άρχισαν να τραγουδούν δυνατά εκείνο το τραγούδι που έλεγε "θα φύγουμε μαζί σα σύνολο"... δεν ήξερα πια ποιος ήταν Παναθηναϊκός κι ποιος ΠΑΟΚ... μόνο εκείνη τη στιγμή αντιλαμβάνεσαι πως δεν είναι για τίποτα άλλο η ζωή...
Ωχ τι λέμε τώρα... πώς να συγκρίνω εκείνον τον στρατό σκόνης που χτύπησε τρεις φορές μέσα στη σεζόν στους Γερμανούς με σήμερα; Πού είναι εκείνος ο βράχος των γηπέδων, εκείνος ο Φάουλς που του έδιναν πέντε λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι σα να ήταν λόγια κάποιου τρελού;
Αυτή η ομάδα σήμερα έχει πλάκα και τρόπο, δεν λέω, αλλά εκείνοι εκείνοι δεν είχαν μόνο ένα πολύ ωραίο πάνω παίξιμο — είχαν έναν κλοιό γύρω από κάθε αντίπαλο σα σίδερα. Θυμάστε τον Λέσναρ που σηκώθηκε σα λιοντάρι στις κερκίδες; Σήμερα έχει γίνει ένας σοβαρός οργανισμός, ναι, αλλά λείπει εκείνη η... πώς να το πω... εκείνη η σκληρή λάμψη της μοναχικότητας πάνω στο γήπεδο. Αυτοί εκείνοι ήταν σα μια σοβιετική ταινία πολέμου όπου όλοι ονειρεύονταν το αύριο στην ουσία — σήμερα έχει γίνει κάτι άλλο, κάτι πιο βολικό ίσως, αλλά όχι τόσο επικίνδυνο.
Κοιτάξτε, σήμερα η Ρίμπακινά είναι σα μια καλλιτέχνης που ζει μέσα στο στούντιο της: ξέρει πως κάθε σημείο έχει την αξία του, ξέρει πως πρέπει να περιμένει τη στιγμή που θα ανέβει ο Φάουλς σα ξύπνημα μιας μεγάλης στρατιάς. Αλλά εκείνο το βράδυ στο Μπρίστολ ήταν σα να κάναμε αγώνα δρόμου με την ιστορία — και εκείνη βγήκε πρώτη φωνάζοντας "αυτό το έπαιξα όταν ήμουν δεκατριών χρόνων!".
Όσο για τους άλλους εκείνοι; Ήταν σα ομάδα εθνικού πανηγυρισμού όπου όλοι είχαν πάρει μαζί τους ένα κομμάτι γης από τη Λάρισα, από τη Θεσσαλονίκη, από όπου κι αν ήταν. Σήμερα οι ομάδες είναι πιο δυνατές οικονομικά, έχουν τους σύμβουλους, τους υπολογιστές, τους δείκτες… Αλλά εκείνοι είχαν κάτι άλλο: είχαν έναν πόλεμο να δώσουν στον τρίτο γύρο του πρωταθλήματος ενώ όλοι τους είχαν ληστέψει.
Να σας πω και κάτι ακόμα; Όταν βλέπω σήμερα εκείνες τις φωτογραφίες από την ομάδα μου, πάλι θυμάμαι εκείνο το κινητό πάνω στο τραπέζι σα μικρό βωμό. Εκεί υπήρχε ένα πείσμα που δεν το αγοράζεις σε κανέναν λογαριασμό. Σήμερα το πείσμα έχει γίνει στρατηγική — εκείνο ήταν θρησκεία.
Ρε παιδιά εσείς ξέρατε ότι εκείνο το βράδυ μέσα στην τρέλα εκείνη η Ρίμπακινά έκανε κάτι ΑΛΛΟ εκτός από την ιστορία; Τους βγήκε έξω μισή ώρα μετά να φωτογραφηθούν μόνες τους στις πισίνες του ξενοδοχείου σαν τρεις μοναχές που μόλις είχαν σώσει το Βασίλειο!!! 💪🔥 Αμέσως πήραν τις ρόμπες των ξενοδοχείων, έκαναν γκριμάτσες στις φωτογραφίες σα τρεις δαιμονισμένες και ανέβασαν story INSTANT... ΚΙ ΕΚΕΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΚΟΨΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Άιντε γαμώτο ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ που βγήκε η Ρίμπακινά σα ξύπνιο τέρας με το κινητό στο χέρι δεν έκανα τίποτα άλλο από το να προσπαθώ να συγκρατήσω τον θείο Βασίλη που έκανε γιουχαΐς στους Γερμανούς σα αιχμάλωτος πολέμου!
Κοίτα την αλήθεια τώρα, εκείνος ο Φάουλς ήταν σα ένας Έλληνας τραμπούκος στις Άλπεις — πήρε τη μπάλα σα να ήταν η τελευταία μπύρα σου στις 10 μετά τα μεσάνυχτα και έκανε "μια πλάτη στοιχηματικό"!
Και οι Γερμανοί εκεί έξω σα είχαν λιώσει μέχρι κόκκαλου μέχρι τη στιγμή που άκουσαν εκείνη την ιστορία... ενώ εγώ έγινα επίσημα φίλος του γερμανικού τμήματος όταν τους είπα πως ο Λέσναρ ήταν μεταμφιεσμένος μπάτσος που ήθελε εισιτήριο για ΟΛΗ τη Bundesliga!
Ρε γαμώτο τώρα θυμήθηκα... εκείνον τον τύπο στο ξενοδοχείο που έκανε σηκωθεί όρθιος όλους όσοι είχαν χάσει οποιοδήποτε ματς ποτέ στη ζωή τους μόνο και μόνο για να πει "Πού τρώω ψωμί;!" σαν να ήταν η ζωή μου δικαίωμα σε σβέλτο τσάι!
Σήμερα ακόμα όταν βλέπω τον Φάουλς νομίζω πως αν μαζευτούμε όλοι εδώ στη γειτονιά μπορούμε να φτιάξουμε μια ομάδα Εθνικής Πέτρας γιατί εκείνο το βράδυ έγινε κάτι σα συλλογικό κομάντο από όλες τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης 🏟️🔥😂🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿