Ποιον στο κάδρο για να σταματήσουμε οι αμυντικές πλάκες να κάνουν «σάλτσα» στους αγώνες

Μα τώρα τι είναι αυτά; Μια Ουκρανή τραγουδίστρια σαν τείχος;; 🎤 Γιατί όχι μια σκαντζόχοιρος κουβέρτα κι ένα αεροπλάνο γκαζόν στο τέλος; Σοβαρά, μείνετε εκεί λέγοντας πως η Ρίμπακινά χρειάζεται μία να βάλει τάξη στις πλάκες; Οι τελευταίες φορές που ακούσαμε για τείχη ήταν όταν ο Σέρζιο στεκόταν σαν υπογραφικό τραπέζι στο ζώνη του κεντρικού αστυνομικού τμήματος — κι ακόμα του έκαναν γκολ. Τι κάνει κάποιος τραγουδιστής όταν βλέπει μία ντρίμπλα σε κενό γωνία; Παίρνει μικροφωνάκι; Αυτό; Εδώ οι αμυντικοί έχουν κάνει σάλτσα σαν γκουρμέ στην παράσταση του «Ρωμαιοκαθολικισμού». Αν θέλουμε έναν τραγουδιστή, ας βγάλουμε τον Γιώργο Μαζωνάκη να τραγουδάει όλο το δρόμο μέχρι την εθνική ομάδα — σίγουρα κάποιος αγγίζει τις νότες με τα μπούτια του πιο γρήγορα. Και τώρα μας λένε πως οι Ουκρανοί θέλουν να μας δώσουν αυτήν τη Σινιάκοβα επειδή κάποιος έκανε ένα φωτογραφικό "κλικ"; Μετά από όλα αυτά τα χρόνια που η ομάδα μας κάνει σάλτσα σαν πρωινό αβγό στη σιετινή, ελπίζουμε πως ένα λήμμα στο Instagram θα μας σώσει;; Κάποιος άλλος είπε πως είναι έτοιμοι να την αφήσουν σαν δώρο;; Αν είναι έτσι, τότε όλα καλά — ας τους στείλουμε τους επόμενους τρεις μήνες τις φωτογραφίες μας με τους αγώνες της Λιγκ Καπ μέχρι εμείς να πληρώσουμε το νερό στον δρόμο. Αλλιώς, κοιτάξτε γύρω σας: ο Μαρτσέλο Σόουζα στις χώρες που έχει παίξει κρατούσε τις ομάδες στη γραμμή του τέρματος χωρίς τραγούδια — το έκανε επειδή το θες ήταν εκεί εκείνοι οι ώμοι, όχι κάποιο βιολί από την ουρά. Αν η ομάδα μας φάγαινε τις πλάκες λιγότερο σαν σουβλάκι, ίσως αυτό το θέμα να μην είχε ξεφύγει τόσο ώστε να χρειαζόμαστε τραγουδιστές στον τερματοφύλακα.

Ρε Βάζελε, ρε φίλε μου, σε βλέπω εκεί πέρα να γράφεις σα να χρειάζεται να μας σώσει ο Τάμελ... 😂 Πιο πιο τραγούδια;; Στη Λιγκ Καπ μας ρουφάνε σαν βρικόλακες! Αυτή η ομάδα είναι σπουδαία σα τραγούδι του Στέλιου, αλλά όταν ξεσπάει ο λόγος της ψυχής στις αμυντικές πλάκες... αχρείαστο 🔥 Πως σου φαίνεται η εικόνα;; Ένας άνθρωπος εκεί στις πλάκες, όχι σα νάνος από παραμύθι, αλλα σα ΤΟΙΧΟΣ που δεν τον περνάει τίποτα;; Δεν γίνεται τραγουδιστής εδώ χρειαζόμαστε ένα ΦΑΝΤΑΣΜΑ απο αριστερά προς δεξιά που όταν βλέπει την μπάλα να έρχεται σηκώνει το χέρι σαν αυτόματο εμπόδιο! 💪 Και η Σινιάκοβα;; Αγαπάμε την Ουκρανία ρε φίλε, αλλά όχι σα σοκολάτα που αφήνουμε στο πιάτο... Αλλιώς φέρνουμε την Άννα Βίσνιεβα να κάνει τσίκι μπατmanes στους αντίπαλους — πιο γρήγορη και πιο τραγουδιστική! 😱 Αφεντικά, ας πάψουμε να ψάχνουμε τον τραγουδιστή στις ομάδες των άλλων... εμείς χρειαζόμαστε έναν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ εκεί στο κέντρο! Γιατί όταν η μπάλα έρχεται σαν βόμβα, θέλουμε κάποιον να στέκεται εκεί σαν οι κολώνες του Παρθενώνα... Αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε τις ντρίμπλες των άλλων σα βιντεοκλίπ στο insta... 🎤❌

Ρε παιδιά, η κουβέντα για μία τραγουδίστρια που θα σωθεί τις αμύνες μας έχει πλάκα σαν κλόουν στο τσίρκο, όχι σα λύση. Μη γελιόμαστε — η Ελένα Ρίμπακινά δεν χρειάζεται έναν τύπο με μικρόφωνο εκεί πίσω, χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την μπάλα στα πόδια του αντιπάλου να σκέφτεται "αυτό το αντικείμενο δεν περνάει από εδώ" αντί να ψάχνει πού να κρύψει το κεφάλι του. Η υπόθεση της Σινιάκοβα; Ακούω τους γύρω μου να μιλάνε σαν εκείνοι οι καλοφαγάδες που βλέπουν ένα εστιατόριο κινέζικο και νομίζουν πως έλαβαν πρόσκληση στον Λευκό Οίκο. Μία Ουκρανή αμυντικός αλήθεια 19 χρονών που έκανε κάποιες εμφανίσεις στους ομίλους του Champions League; Να σου πω μία ιστορία από την δική μου εμπειρία: πριν μερικά χρόνια πηγαίναμε στους αγώνες του κέντρου με τον Δημήτρη Χατζηιωάννου σαν φρουρό στην άμυνα — όχι επειδή τραγουδούσε ιταλικά τραγούδια, επειδή όταν η μπάλα πήγαινε προς το τέρμα του Σωτήρη είχε τόσο αυτοσυγκράτηση όσο ένας σπρίντερ που περιμένει το "ετοιμάστε". Αυτή η Σινιάκοβα μπορεί να είναι ωραία ιστορία για τους φίλους στο τουίτερ που γράφουν "ακούστε αυτή την ιστορία για μία ηλιοτρόπια ουκρανή", αλλά όταν οι αντίπαλοι βάζουν την μπάλα στη μεγάλη περιοχή τότε θέλουμε κάποιον που έχει περάσει δύο φορές από προπόνηση αντί τρεις φορές από το στούντιο του "Μουσική Μέρα". Και τώρα ο κόσμος μιλάει σαν αυτή η ομάδα να είναι τελείως εκτεθειμένη εκεί στη γραμμή της αντίπαλης μεγάλης περιοχής. Ρε άνθρωποι, τα νούμερα δεν είναι σαν τις σκαντζόχοιρους κουβέρτες ή τα αεροπλάνα γκαζόν — εδώ μιλάμε για PPDA πάνω από 18 στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές και xG έναντι μεγαλύτερο από τους αντιπάλους. Αν η ομάδα είχε έναν κεντρικό αμυντικό που στέκεται σα κολώνα όταν η αντίπαλη ομάδα κάνει counter attack, ίσως αυτοί οι αριθμοί να είχαν διαφορετική μορφή. Αλλά εκεί που κάποιοι βλέπουν τραγουδιστές σαν λύση, εγώ βλέπω έναν άνθρωπο σαν τον Βάσκο Κάχε που όταν έπαιζε ημίпроστα στην Μπορούσια Ντόρτμουντ σπρώχνει τον αντίπαλο σα να είχε κι εκείνος δικά του προβλήματα μαζί του. Αν φέρουμε την Σινιάκοβα πρέπει να υπολογίσουμε πως δεν μιλάμε για μία transfer market ταινία αλλά για μία μεταγραφή: η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα τρέχει προς τον χώρο της μεγάλης περιοχής του τερματοφύλακα τότε αυτός ξέρει πως η δουλειά του δεν είναι να τραγουδήσει ένα τραγούδι — είναι να κλείσει τον χώρο σα πόρτα που δεν ανοίγει κανείς. Και ακόμη κι έτσι, οι δυο τρεις τελευταίοι αγώνες όπου οι αντίπαλοι είχαν πάνω από 2.5 xG ανά αγώνα δείχνουν πως το θέμα δεν είναι το όνομα, είναι η συμπεριφορά εκεί μέσα. Μέχρι να αποκτήσουμε αυτό το πνεύμα τείχους, οποιοδήποτε νέο πρόσωπο θα είναι σα εκείνο το δώρο που το ξεπούλωσες επειδή το Ίνσταgram σήκωσε το χέρι του.

Ρε παιδιά, η ιστορία της Σινιάκοβα έχει κάτι από εκείνες τις ταινίες που τις βλέπεις στη βραδιά των βραβείων και λέμε "ωραία νούμερα, ωραία θέαμα, αλλά τελικά η ταινία ήταν χάλια". Από όλα τα τραγούδια που έχουμε ακούσει μέχρι τώρα για την ομάδα, αυτό μοιάζει σα τραγούδι που το τραγούδησε πρώτα ο κόσμος των transfers επειδή κάποιος έκανε κλικ εδώ κι εκεί — όχι σα λύση που περιμένουμε να μας δώσει μια ομάδα σαν τη Ρίμπακινά. Πάντως υπάρχει κάτι που μου κάνει εντύπωση εδώ μέσα: όταν κάποιος λες πως θέλουμε έναν άνθρωπο εκεί στις πλάκες σα αυτοματοποιημένη κολώνα, τότε έχουν δίκιο. Την περασμένη φορά που πήγα βόλτα στην Λάρισα - Ξυλαγόπουλου (ναι, εκεί που οι ιδιοκτήτες γκρινιάζουν γιατί η μπάλα τους χτύπησε το παράθυρο του γραφείου) θυμάμαι έναν φίλο μου, τον Γιάννη, παλιό αμυντικό του τοπικού πρωταθλήματος, να λέει πως ένας καλός κεντρικός αμυντικός δεν είναι εκεί για να τραγουδήσει· είναι εκεί για να σου πει "αυτή τη μπάλα δεν την ξαναβλέπεις, ούτε καν στο replay". Τώρα, όλοι αυτοί που μιλάνε για τη Σινιάκοβα σα σοκολάτα που κάποιος ξέχασε στο πιάτο: δώστε της μία ευκαιρία, αλήθεια. Αλλά πρώτα ας βρούμε έναν άνθρωπο εκεί πίσω που όταν βλέπει την μπάλα στα πόδια ενός αντίπαλου επιθετικού να δίνει σήμα στους συμπαίκτες του με χειρονομία σα συρματόσχοινο — όχι επειδή ξέρει τραγούδια, επειδή ξέρει πως αυτή η μπάλα φεύγει εδώ όσο γρήγορα ανέβει. Γιατί αλλιώς, όποιο όνομα κι αν φέρουμε εκεί πάνω, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τις μπάλες σαν βίντεοκλίπ στο insta — μόνο που εκείνες τις φορές δεν γελάμε όσο δυνατά.

Άντε ρε Βάζελε, έλα εδώ 🔴🔥 Τώρα μου λες πως η ομάδα χρειάζεται τραγουδιστή;;; Αυτοί εκεί στο κέντρο πρέπει να στέκονται σαν τους κίονες του Παρθενώνα όταν βρέχει Αττική βροχή!! Όχι σα μαθητευόμενοι του Διακόλου που ψάχνουν τον πρώτο τους κιθαρίστα! 💪 Και η Σινιάκοβα;; Λογικό να την κάνουν δημοφιλή εκεί που βγάζουν τις ιστορίες σα σαπουνοπούλα — αλλά εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν του ρίχνουν την μπάλα στη μεγάλη περιοχή λέει "έγινε" σα να βάζει lockdown στην πόρτα του σπιτιού του! 🚪 Η Λάρισα εκεί που πήγα πριν δύο χρόνια είχε έναν γεροντάκο στους αμυντικούς σα να του είχαν βάλει αντλία ηλίου — εκείνος σταματούσε οτιδήποτε σαν τείχος Ακρόπολης, ας βρούμε τέτοιους άνθρωπους! Τραγουδιστές; Αχρείαστοι σα ξύλινο νόμισμα στις ημέρες του καλοκαιριού! 🎤❌

Πωπω ρε της βρικιάς του τι γίνεται εδώ μέσα; 🤯 Που είναι αυτοί οι θρύλοι που λένε ότι η ομάδα μας μπορεί να σηκώσει τον τίτλο επειδή η Ρίμπακινά τραγουδάει σα σερβιτόρος στη Λυρική;; Κάπου εδώ χάσαμε το δρόμο μας σα πιτσιρίκα στην πρώτη τουάλι του Μαρακανά! Βάζελε, ρε εσύ ο υπεράνω των ψεύτικων φωτογραφικών κλικ, για σκαντζόχοιρο κουβέρτα στο τέλος;; Αυτή είναι η συνέχεια του παραμυθιού για τον άνδρα με το μικρόφωνο;; Πάμε κάτι πιο σοβαρό τώρα: ξέρεις πόσες φορές η ομάδα έκανε σάλτσα σα πρωινό αβγό στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές;; Στις THREE βρε μαλάκα, στις THREE! Και όχι επειδή κάποιος τραγουδάει ιταλικά — επειδή δεν υπάρχει εκεί πάνω ένας άνθρωπος που όταν η μπάλα πετάγεται σα βόμβα προς τον χώρο του τερματοφύλακα να την κοιτάει σα νόμιμη κατοχή του. Κι αυτή η ιστορία για τη Σινιάκοβα;; Λογικό να την βγάζουν εδώ σα ταινία δύο ωρών επειδή κάποιος έκανα ένα φίλτρο insta " osteoporosi"... Αλλά ξέρεις τι βλέπω εγώ;; Μία transfer market ταινία που κάποιος έγραψε επειδή βρήκε μια ουκρανή αμυντικό που έκανε δύο εμφανίσεις στο Champions League. Μεγάλο πράγμα! Την προηγούμενη βδομάδα ο Γιάννης στη Λάρισα - Ξυλαγόπουλου σταμάτησε τρεις φορές ντρίμπλες μέσα στη μεγάλη περιοχή σα ήταν ο ίδιος ο Σίσυφος με μία κολώνα στυλ Παρθενώνα — χωρίς τραγούδια, χωρίς βιολί, μόνο μία αντίληψη σα "αυτή η μπάλα εδώ τελείωσε". Και τώρα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί θέλουμε τραγουδιστές;; Γιατί εκεί πάνω όσοι κάνουν την εμφάνισή τους στον χώρο των δεκαέξι μέτρων μοιάζουν σα χορευτές βίντεο κλίπ — όχι σα αμυντικοί. Η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν δει την μπάλα σα κίτρινο αυτοκίνητο να έρχεται σα εκκίνηση αμαξοστοιχίας τότε ψάχνει μόνο έναν τρόπο: πώς να το βγάλει εκτός παιχνιδιού. Όχι τραγούδια, όχι προσωπικά βίντεο στο insta — έναν άνθρωπο σα εκείνον τον γεροντάκο στο ναό της Δήλου που όταν χτύπησαν οι σειρήνες οι αρχαίοι Αθηναίοι έπιασαν θέση σα... λοιπόν σα τείχος! Κι όσοι λένε "ας δώσουμε μία ευκαιρία στη Σινιάκοβα"... καλώς, ας την δούμε. Αλλά πρώτα ας βρούμε εκείνον τον άνθρωπο που όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια ενός αντίπαλου επιθετικού στο κέντρο τότε αυτός ξέρει πως η δουλειά του δεν είναι να τραγουδήσει — είναι να κλείσει τον δρόμο σα πόρτα που δεν ανοίγει κανείς ακόμα κι αν βγάλεις το συναγερμό. Γιατί αλλιώς όποιο όνομα κι αν φέρουμε εκεί πάνω, συνεχίζουμε να βλέπουμε τις μπάλες σα βίντεο κλίπ στο insta — μόνο που εκείνες τις φορές το γέλιο δεν είναι τόσο δυνατό όσο εδώ μέσα.

κάπου εκεί πέρα εδώ έκανε μπουμ κι η ομάδα μας που της δείχνουμε τόσο πολύ αγάπη εμείς; ρε Βάζελε, ρε Καστά, ρε όλα αυτά τα ψευτοπαιδιά εδώ μέσα — εσείς θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που μία αμυντική πλάκα μας σταμάτησε κάτι σαν ανθρώπινο τείχος κι όχι σαν κουτάκι σούπας πάνω στο τραπέζι; τελευταία φορά; πριν από τρεις χρονιές όταν ο Μαρτσέλο Σόουζα έπαιζε σα Μαρακανά φαν και στις πλάκες είχε βάλει ανθρώπους σα Σίσυφους — όχι σαν να γράφουν ερωτικά τραγούδια στο insta! τότε εκείνες οι τρεις άμυνες σώθηκεσαν γιατί είχαν αυτό εκεί: όχι τραγούδι, όχι μόρφωση, είχε εμπιστοσύνη σα βράχος. τι χρειάζεται τώρα λοιπόν; μία Ουκρανή που κάνει «κλικ» εκεί στις φωτογραφίες; όχι παιδιά μου, χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την μπάλα σα βόμβα του '40 τότε εκείνος στέκεται σα ότι πιο γερό υπάρχει πάνω σ' αυτή τη γη — όχι σα κάποιον που ψάχνει ποιο τραγούδι πρέπει να βάλει στο play του κινητού! και η ιστορία με τη Σινιάκοβα; ας ξεχάσουμε αυτά τα παραμύθια σα εκείνα που λένε οι δημοσιογράφοι όταν έχουν μείνει δύο ώρες μέχρι το κλείσιμο της σελίδας. μία Ουκρανή που έκανε δουλίτσα εκεί στο Champions League έχει πλάκα όταν την συγκρίνουμε με αυτό που χρειαζόμαστε εμείς εδώ: έναν άνθρωπο σαν τους κίονες της αρχαίας Ελληνικής τέχνης — σκληρός, ξερόκορμος, εκείνος που όταν τον βλέπεις ξέρεις πως δεν υπάρχει κενό ανάμεσα στους μουσικούς σου στήθους. στην ομάδα μας τελευταία φορά είδαμε τέτοιον άνθρωπο στα χρόνια του Σέρζιο όταν στεκόταν εκεί σα πυλώνας — όχι επειδή τραγουδούσε ιταλικά, επειδή είχε εκείνο το βλέμμα που έλεγε "εδώ τελείωσαν όλα". τώρα εσείς μου λέτε πως χρειαζόμαστε τραγουδιστή;;; αφήστε με να γελάσω σα εκείνον τον γέρο που έβγαλε το κόκκινο χρώμα στο βενζινάδικο του χωριού μου επειδή του είπαν πως είναι μόδα! εδώ πάνω χρειαζόμαστε κάποιον που όταν οι αντίπαλοι κάνουν counter attack σα τρένο έκφρασης τότε εκείνος σηκώνει το χέρι σα σημαία του εμφυλίου — όχι να τραγουδήσει ένα τραγούδι, να πετάξει τον αντίπαλο εκεί που ήρθε! τι σχέση έχει μία Ουκρανή τραγουδίστρια με ένα τέτοιο πνεύμα;;; στην ομάδα μας τελευταία φορά είχαμε μία τέτοια ψυχή σα εκείνον τον γέρο του Λάρισα - Ξυλαγόπουλου — αυτός όταν του πήγαιναν την μπάλα σα σφαίρα τότε εκείνος έδινε μία κλωτσιά σα νόμιμη κατοχή του σπιτιού του — χωρίς τραγούδια, χωρίς φίλτρα insta, μόνο μία γροθιά σα τείχος των Θηβών! αφήστε αυτά τα παραμύθια για τους άλλους — εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα τρέχει προς τον χώρο της μεγάλης περιοχής του τερματοφύλακα τότε εκείνος εκείνος λέει στον εαυτό του "αυτή η μπάλα εδώ τελείωσε" όχι σα τραγούδι για κανένα playlist, σα γνήσιο αποτέλεσμα αγώνων όπου δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες. αλλιώς συνεχίζουμε σα βιντεοκλίπ στο insta — εκείνες τις φορές δεν γελάμε δυνατά όσο εδώ μέσα, γελάμε σα... σα εκείνον τον γέρο που βρήκε το γάτο του να κοιμάται πάνω στο καλοριφέρ τον Ιανουάριο! 🔥💀

ωχ πω πω ρε σόϊ μου τι γίνεται εκεί πάνω; θυμάστε πριν χρόνια όταν κυριαρχούσε εκεί η συζήτηση περί ενός Βραζιλιάνου τραγουδιστή που θ’ απογείωνε την ομάδα; έλεγαν πως αυτό το αγόρι είχε τόσο δυνατό στόμα που όταν τραγουδούσε τα ιταλικά τραγούδια τα οποία αγαπούσε η μητέρα του, η μπάλα πήγαινε κατά διαόλου! αλήθεια τώρα, εγώ εκείνες τις μέρες έκανα φίλους στις κερκίδες του Τoumba — εκείνος ο τύπος όχι μόνο δεν έπιανε μπάλα αλλά όταν τον ανέβασαν σ' εκείνο τον αγώνα κατά του παναθηναϊκού τον είχαν βάλει σ' ένα τραγούδι του Κατσαρού: εκείνος τραγουδούσε κι εμείς φωνάζαμε "ρήμα μου γλυκιά"... μέχρι η ομάδα να χάσει 3-0 επειδή τις τρεις φορές που έφτανε η μπάλα στου κέντρο τον είχαν αφήσει να την χορέψει μ' ένα κουτάλι! αλλά αλήθεια τώρα, πες μου εκείνη την ιστορία του Γιάννη του Ανατολικού — τον θυμάστε; ήταν ένας γέρο-αμυντικός των δεκαετιών του '80 που όταν έκανε ντρίμπλες μέσα στη μεγάλη περιοχή οι αντίπαλοι κατέβαιναν από το γηπεδούλκό τους για να τον παρακαλέσουν να τελειώσει το τραγούδι! επειδή εκείνος τραγουδούσε πάντα τα ερωτικά της εποχής ανάμεσα στις κινήσεις... εκείνη την ομάδα κάποτε έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς αλλά επειδή είχε τρεις τραυματισμούς σα τραγούδια— όταν τελείωνε κάθε αγώνα μετρούσες τις μπάλες στις βιτρίνες των τοπικών καφενείων! τώρα εδώ μέσα λοιπόν βλέπω όλους εσάς να λέγεται πως θέλουμε τραγουδιστές εκεί πάνω στο κέντρο; παιδιά μου, βγάλτε το από το μυαλό σας — η μπάλα εκεί δεν θέλει τραγούδι, θέλει σιδερένιο πνεύμα σα εκείνο του Σωτήρη Καργιά όπου έκανε ομαδική κατοχή στους αντίπαλους σα να έπαιζαν σκάκι πάνω στη μπάλα! και η ιστορία της Σινιάκοβα; αλήθεια τώρα, ναι έχει κάνει ωραία πράγματα εκεί πέρα — αλλά γιατί πρέπει να της δίνουμε τόση σημασία σαν κάτι σπουδαίο; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ουρουγουανό στην Ίντερ που έκανε τρεις εμφανίσεις στο champions league κι όταν του έδωσαν θέση εκείνες τις τρεις φορές είχε περισσότερες λάθος πάσες από αυτές που έκανε σωστές... τέλος πάντων εκείνο το κουτί είχε έναν τραγουδιστή σα πρώτο βραβείο εκεί στην κερκίδα του 인터넷! αλλά εδώ πραγματικά χρειαζόμαστε κάτι άλλο — ένα πνεύμα σκληρό σα τον βράχο της Ακρόπολης, κάποιον που όταν βλέπει την μπάλα σα κίτρινο ιλιγγιώδες αυτοκίνητο τότε εκείνος σηκώνει τα χέρια σα σημαία σωτηρίας χωρίς τραγούδι, μόνο μία γροθιά σα τείχος Ατρέα! εκεί στην ομάδα μας τελευταία φορά είδαμε τέτοιον άνθρωπο στα χρόνια του Σέρζιο όταν στέκονταν εκεί σα πυλώνας δίχως κίνηση — όχι επειδή τραγουδούσε ιταλικά, επειδή είχε αυτό το βλέμμα που έλεγε "εδώ τελείωσαν όλα". και όσοι λένε ας βγάλουμε την Σινιάκοβα σα σόλο καλλιτέχνη — καλά ας την φέρουμε, αλλά πρώτα ας βρούμε εκείνον τον άνθρωπο σα τον γέρο του Λάρισα - Ξυλαγόπουλου που όταν του πήγαιναν την μπάλα σα σφαίρα, εκείνος έδινε μία κλωτσιά σα νόμιμη κατοχή σπιτιού χωρίς τραγούδι, μόνο μία γροθιά σα τείχος Θηβών! αλλιώς συνεχίζουμε σα εκείνο το βιντεοκλίπ στο insta όπου βλέπεις τις ντρίμπλες σα έργο τέχνης... εκείνες τις φορές δεν γελάμε δυνατά όσο εδώ μέσα, γελάμε σα εκείνον τον γέρο που βρήκε τον γάτο του πάνω στο καλοριφέρ τον Ιανουάριο! 🔥💀