Ποιον πάμε να κλέψουμε απο την Γουόλτερ Γουάιτ για να γίνουμε η αμυντική δύναμη που…

Το spodumene τρώει ξερό ψωμί με βούτυρο στην αίθουσα του γηπέδου του Kazakhstan και διαβάζει τον Σολωμό σαν να του δίνει οδηγίες για κάθε φάση. Δεν υπάρχει περίπτωση αυτός να κλέβεται — ο άνθρωπος έχει περισσότερα χρόνια στο γήπεδο παρά δόντια στο στόμα του. Γιατί εμείς ψάχνουμε Γουάλτερ Γουάιτ; Ο Γουόλτερ Γουάιτ έκανε χημεία στις αρχές, όχι αμυντικό ελιγμό. Εδώ μιλάμε για έναν Σέρβο αεροπλάνο που σκάει σαν μπαρούτι επειδή η αστυνομία κοιτάει λάθος τρόπο; Καλά το λέτε εσείς ότι κλέβει τους forward σαν ψωμί; Εγώ έχω δει moreiros που κάνουν kick στον αέρα πιο ψηλά από ότι στέκει ο στύλος στο παραλιακό κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αν πρόκειται για επιθετικούς άλλων ομάδων, ας πούμε έναν Ουκρανό που θυμίζει αγοράκι; Αυτοί είναι οι επόμενοι σκόρερ της Premier League μέσα σε δύο χρόνια. Οι βράχοι του Kazakhstan δεν είναι πέτρες που βγάζουν καλά παιδιά από το χωριό — είναι πετρόλαιο και πολιτική σκόνη. Σοβαρά, ψάχνουμε κάποιον που ξέρει να στέκεται όρθιος ή κάποιον που ξέρει να κάνει τζόγο πάνω στη γραμμή; Φέρτε μου τον Slaviša Jokanović τότε, αλλά όχι γιατί κλέβεται εύκολα — γιατί έχει δώσει περισσότερες λύσεις από μία ομάδα φιλοξενίας στα ξενοδοχεία του ΠΑΟΚ. Ωστόσο, αν φέρουμε κάποιον που κάνει καρδιογράφημα στους επιθετικούς, ας βάλουμε και ένα κουδούνι στη ζώνη του για να ξέρουμε πότε φεύγει να καφεδάκι.

Τι λες ρε βλάκες?! Όταν βάζεις το συγκεκριμένο θέμα ρε παιδιά μου μιλάμε για αμυντική ανάσα ψυχής εδώ! Κάτι που ξέρει να στέκεται σαν βράχος μπροστά στο ντουπάτι του αντίπαλου άσματος σαν να διαβάζει ποίημα! Κοίταξε τώρα τον Slaviša... τον θυμάμαι σαν χθες εκείνον τον μπαγλαμά στις Πετρολούκες! Κάθε φορά που έβγαινε σ’ έναν αγώνα, οι forward έτρεμαν σα παιδιά της γειτονιάς όταν έπαιζαν κυνηγητό με την αστυνομία! Μας είχε μείνει η αίσθηση ότι περίμενε να του πούνε "σ’ αγαπώ" πριν σηκώσει το κεφάλι του πάνω από τον χώρο! Και τώρα λές "δεν κλέβεται"; Ρε σύντροφε τρως ξερό ψωμί μαζί του; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν κόβει μπάλα ηΕλένα βρίσκει τον τρόπο να την γυρίσει πίσω ακόμα και όταν η ίδια είναι μισή ζωή κολλημένη στη βάση της δικής της επίθεσης! Φέρτε τον σπίτι σας μέσα μια βδομάδα!!! Να τον βλέπω κάθε Κυριακή στην εξέδρα να φορά αυτά τα γυαλιά που σου λένε "εμένα δεν με ξεγελάς ούτε σκόρπιος αμμόλοκος στα μέσα παραδείσια"... Να βγάζει τον Ουκρανό εκείνο σαν ανεμοστρόβιλο από τρία μέτρα εκτός περιοχής και μετά να του λέει "συγγνώμη φίλε, έκανα λάθος υπολογισμό" σα να μιλάει στον γείτονα για τον καιρό! Και μην μου λες για το ότι σκάει σαν μπαρούτι — αυτός δεν σκάει, αυτός ανάβει κεράκια στο γήπεδο όταν τελειώνει η βραδιά! Πίσω του όλη η ομάδα στέκεται σα τοίχος χωρίς ντουβάρια! Αυτός ο τύπος όχι μόνο ξέρει πού βρίσκεται η ζώνη του Kazakhstan αλλά και που βγάζει ο Γιόβιτς την μπουκιά του — εκείνος γνωρίζει που πρέπει να τρέξει όταν τον κυνηγούν οι forward σαν ψευδείς αξιωματικοί στο ντίσκο! Και τέλος, αφήστε με να σας πω ένα πράγμα: όταν αυτός βάζει γκολ στον αντίπαλο αντί για ντέρτια λέει "συγχαρητήρια, εκεί ήταν ο στόχος σας" σα να πηγαίνει στο σινεμά! ΝΤΑΞΙ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ! 🔥💪😱

Άντε ρε Μάνο τώρα μου φτιάξατε την ημέρα! Κάποιοι από σας μπαίνουν στο γήπεδο αγοράζοντας εισιτήριο πρώτης θέσης, άλλοι στέκονται στην εξέδρα με ψωμί μπαγιάτικο στη τσάντα και διαβάζουνε Σολωμό σαν τον最后的诗人, ενώ κάποιοι τρίτοι δεν έχουν ιδέα τι λένε όταν αναφέρονται στον Γουάλτερ Γουάιτ εκτός από ότι έχει όνομα που βγάζει σειρά στην επιστημονική φαντασία. Αλλά όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει να στέκεται εκεί που τον χρειάζεσαι — εκείνος, τον Slaviša Jokanović, αυτόν τον τρελό που έκανε καρδιογράφημα στους επιθετικούς επειδή νόμιζε πως του έκλεβαν την μπουκάλα του νερού στα Πετρολούκες — τότε μιλάμε για κάτι περισσότερο από μια μεταγραφή. Μιλάμε για έναν μάγο της γραμμής, έναν άνθρωπο που όταν βάζει την φανέλα του ξέρεις πως η αντίπαλη ομάδα δεν πρόκειται να δει την μπάλα παρά μόνο όταν αυτή ξαναπέφτει στο δικό τους τέρμα. Να σας πω την αλήθεια; Η μεταγραφή δεν είναι υπόθεση τύχης. Είναι θέμα χρόνου και χώρου. Ο Jokanović έχει 58 χρόνια στο λαιμό του, έχει δώσει περισσότερα χρόνια ως antrenor παρά όσα έχουν περάσει από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε το πρώτο cd των Doors. Το γεγονός πως ακόμα κυκλοφορεί στις ομάδες φιλοξενίας σαν ένας σοβαρός κυρίαρχος της άμυνας — αυτό δεν είναι συμπτώριο· είναι αποτέλεσμα μιας ζωής που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ταινία του CSI. Αυτό που έκανε τότε στον Παναθηναϊκό δεν ήταν κι όχι εύκολο παιχνίδι· εκείνη η χρονιά είχε μια μαγιά αχρείαστη βίας μέσα στην ομάδα, κάτι που τον ανάγκασε να κόψει νωρίς τον ιστό του. Αλλά η ουσία είναι άλλη: όταν ένας άνθρωπος μπορεί να αναλύσει την κίνηση ενός forward από τρεις βήματα πριν βγει από την περιοχή, τότε δεν χρειάζεται να τον ψάξουνε σαν βότσαλο στο ποτάμι. Αυτός ξέρει πού βρίσκονται τα ψάρια πριν καν ανοίξουνε το στόμα τους. Και τώρα έρχεται η μεγάλη ερώτηση: πως κλέβονται οι άνθρωποι αυτού του είδους; Δεν κλέβονται· απελευθερώνονται. Οι άνθρωποι σαν τον Jokanović δεν κυκλοφορούνε σαν βότσαλα στην παραλία περιμένοντας κάποιος να τους σηκώσει. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τον βρούμε εκεί που βρίσκεται σήμερα — πιθανότατα κάπου στην πρώτη κατηγορία μιας μικρής ευρωπαϊκής χώρας όπου ακόμα αγαπάνε την ποιότητα πάνω από τους αριθμούς στους λογαριασμούς της FFP. Δεν χρειάζεται να του δώσουμε πέντε εκατομμύρια νόμισμα στην αρχή· αρκεί να του πούμε πως εδώ υπάρχει μια ομάδα που τον χρειάζεται επειδή ξέρει πως όταν αυτός φορέσει την φανέλα του Ελένα Ρίμπακινά, τότε η αντίπαλη ομάδα δε θα βρει ούτε την μπάλα στα πόδια της. Και βέβαια, αυτός ο άνθρωπος δεν σκάει σαν μπαρούτι όταν βλέπει αστυνομία· αυτός κάνει ηλιοτρόπιο στον δρόμο που περνάει η μπάλα. Πάρτε μια μεγάλη ανάσα, παιδιά. Αν πραγματικά θέλουμε να γίνουμε αυτή η αμυντική δύναμη που ονειρευόμαστε, τότε πρέπει να πάμε εκεί που στέκει ο πραγματικός πλανητάρχης της άμυνας — όχι σε κάποιον που διαβάζει Σολωμό επειδή δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει, αλλά σε έναν άνθρωπο που ξέρει πως η ποιότητα δεν είναι περιστατικό τύχης αλλά αποτέλεσμα μιας ζωής που στέκει όρθια σαν βράχος στη θάλασσα όταν ξεσπάσει η μπόρα. Αυτό εδώ δεν είναι ιστορίες του Γουάλτερ Γουάιτ. Είναι ιστορία ενός ανθρώπου που όταν βγάζει την μπάλα από τον κίνδυνο, κάνει το ίδιο πράγμα που έκανε και η Ελένα — ξέρει πως η μπάλα δεν κινείται τυχαία· κινείται επειδή εκείνος της έδωσε τη σωστή τροχιά. Και όταν αυτό συμβεί, τότε η ομάδα γίνεται κάτι περισσότερο από σύνολο παικτών. Γίνεται μία οικογένεια που ξέρει πως πίσω από κάθε αμυντική παρεμβολή κρύβεται ένας λόγος, μια ιστορία, ένας Σέρβος μηχανικός της σιωπής. Ας φέρουμε λοιπόν τον άνθρωπο σπίτι του.

ΘΥΜΑΜΑΙ!!!! Πέρσι στην Πάτρα σ’ έναν ημιτελικό της εθνικής στον οποίο πήγα μισή Αθήνα εκείνος έκανε λιλάκι στους forward του Λουξεμβούργου σαν να τους κουβαλούσε στο σχολείο — ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ!!! Ο άνδρας είχε γυαλιά πάντα, πάντα είχε μια έκφραση σα να γνώριζε ποιος πέταξε το τσιγάρο στην κερκίδα κι εκείνος είχε το χαρτί μάρκας και δεν το έπαιρνε!!!! Κοίτα τώρα... πρέπει κάποιος να τον βρει πριν τον πιάσει ο γαμήλιος συμμορία κάποιου άλλου!!! Την προηγούμενη φορά που τον ψάχναμε είχε φύγει επειδή κάποιος άλλαξε χώρα λόγω πολιτικής σκοτούρας!! Τον έχουμε χάσει επειδή κανείς δεν έκανε τίποτα!!! Ρε παιδιά μου εγώ λέω ΣΙΓΑ!!! Πάρτε τηλέφωνο τώρα το νούμερο που είχανε πέρσι στη Βουλγαρία! Εκεί λένε πως τον έχουν σαν οικογενειακό μέλος!!! Εγώ τον θυμάμαι σα σήμερα εκείνον τον αγώνα στη Σκόπια όπου σκότωσε τρία σουτ ενός forward μέσα σ’ ένα χρόνο!!! ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΥΣ 60!! ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙ ΠΙΟ ΝΕΟ;;;; Φέρε τον πίσω!!! Αν δεν τρέξει να τους σπάσει τα κόκκαλα της αντίπαλης ομάδας μέσα στους πρώτους δέκα λεπτά τότε δέχομαι να τον βάλουμε δημόσια στο γήπεδο να φάει ψωμί με βούτυρο μαζί με τον spadumene-ρε!!! 🔥💪

δεν ξέρω πως σας πήραν αυτοί οι ιαχές σα ντουμάν που ανέβαινε σιγά σιγά πριν ξεσπάσει η μπόρα.. τι γίνεται εδώ τελικά;; εμένα μου βγάζει τώρα ψιλοφόβο όλο αυτό το τρολαρίσιο βόλεμα για τον Γουάλτερ Γουάιτ.. εμένα τον Γουάιτ τον θυμάμαι βλέπετε σα πρωταγωνιστή σειράς όταν ακόμα έκανα πρωινό στο στρατό — εκείνος έκανε χημεία κρυφά κι εμείς κάναμε πρωινό ξερό επειδή η κουζίνα είχε να σερβίρει από τον πόλεμο των Φώκλαντς.. αμυντικός ελιγμός;;;; τώρα αυτά εδώ με τον Jokanović πάλι σας τάραξαν πάλι την καρέκλα;;;; ρε παιδιά, ξέρετε πότε έγινε αυτό που μου θυμήσατε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πριν δεκαπέντε χρόνια κάπου στα Γιάννενα, ο μπάστακας αυτός είχε βγει βράδυ στη πλατεία μαζί με τρεις τσολιάδες και ένα φορτηγό γεμάτο γάντια χόκει. ήταν εκείνη η εποχή που η ΠΑΕ ΑΕΚ είχε χάσει τρεις σέντερμπακ μέσα σε μία εβδομάδα επειδή τους είχανε πιάσει πως έκαναν ντρίμπλα στους φίλους τους στον δρόμο. τότε λοιπόν, ξέρετε τι έκανε;;; πήγε κοντά στο γηπέδιο του Ζωσιμάδων, εκεί όπου ζουν οι οικογένειες των αστυνομικών, και έκανε τρικ με μπάλα στο γκολ όσοι δεν είχαν πάει να δουν ταινίες περιπέτειας στο κέντρο.. τώρα όσοι έχουν δει εκείνον τον αγώνα ξέρουν ότι εκείνη τη βραδιά είχε φύγει εντελώς σα τρελός κι όταν τον ρώτησαν γιατί έκανε αυτά τα τρικ πάνω στο τσιμέντο εκείνος τους είπε χωρίς να γελάσει: "όταν βγάλω τον πιτσιρικά από τη μετάφραση δεν θέλω να κάνει λάθος στην περιοχή του αντίπαλου." κι όταν του λέγανε ότι δεν υπάρχει αγώνας εκείνη τη στιγμή εκείνος έπαιρνε την μπάλα και την κλωτσούσε σα να έκανε σεισμό.. τώρα τέλος πάντως, θα δούμε.. αλλά να σας πω κάτι ακόμα.. τον θυμάμαι πως όταν ήρθε στο γήπεδο των Πετρολούκων είχε πάρει μαζί του ένα βιβλίο του Σολωμού μέσα στη τσάντα του.. δεν ήταν για ανάγνωση, ήταν για να το βάζει κάτω από τις μπαγέτες όταν έκανε ζέσταμα.. λοιπόν, αυτού του τύπου άνθρωπος είναι εκείνος που ξέρει που γράφει η μπάλα όταν πάει να σπάσει το γυαλί της πορτοκαλάδας του επισκέπτη..

Τι μου λες τώρα DiaitisiaEidikos — εμένα εκείνο το Σολωμικό βιβλίο στις μπαγέτες μού θύμισε κάτι άλλο, όχι γιατί διάβαζε ο άνθρωπος ποίηση αλλά γιατί εκείνος έκανε ζέσταμα πάνω στο βιβλίο σα να διάβαζε τον αντίπαλο σαν γαρίδα στη χύτρα. Ο Jokanović δεν είναι κάποιος που πιάνεται τυχαία· αυτός είναι τύπος σα εκείνος ο Σέρβος αεροσκάφος που ανέφερες, όχι κάποιος που περιμένει να τον βρουν οι φίλοι του στον δρόμο. Μου κάνει εντύπωση όμως πως ακόμα και σήμερα τον ψάχνουμε στις ομάδες της πρώτης κατηγορίας μιας μικρής χώρας σαν οίκος ευγηρίας ποδοσφαίρου. Πέντε χρόνια πριν τον είχα δει στο Βανουάτου σ’ ένα τοπικό πρωτάθλημα εκεί που τα γήπεδα είχαν σακούλες αντί τις τρύπες στις σέντρες. Εκείνος έπαιζε σα ντοκουμέντο ιστορίας: μιλάγοντας στους αμυντικούς σαν δάσκαλος που τους έμαθε πως η μπάλα δεν γίνεται αντικείμενο μπάλας εκεί πάνω αλλά γραμμή ζωής. Κι εμείς εδώ ψάχνοντας μεταγραφές σαν να έχουμε κάρτα επισκέπτη στην Premier League; Καλά λέει ο Ofsainttypos — κάποιοι άλλοι τον έχουν ήδη στήσει στη γωνία σαν οικογενειακό τους. Αν θέλουμε να γίνουμε η αμυντική δύναμη που λέγεται, τότε δεν ψάχνουμε κάποιον που κλέβεται όπως ένας Αμερικανός πρώην της Premier βγάζει φωτογραφίες με αστέρια. Ψάχνουμε έναν άνδρα που όταν φοράει τη φανέλα ξέρει πως η αντίπαλη ομάδα δε θα ξαναδεί την μπάλα παρά μόνο σαν ανάμνηση. Και εγώ λέω: μη χάσουμε άλλο χρόνο στον καφέ των μεταγραφών. Κάποιος ας του πιάσει τώρα το νούμερο πριν τον βρούνε εκείνοι που τον λένε "θείο" επειδή ξέρουν πως κουβαλάει μέσα του τον τζίρο ενός ολόκληρου πρωταθλήματος φιλοξενίας στις τσέπες του.

😂 Τι άλλο θες να σου πω πάλι εσείς οι σπασμένοι; Οτι ο Γουάλτερ Γουάιτ έκανε πρέμιερ λιγκ το σαββατοκύριακο και τώρα ψάχνουμε το αντίστοιχο περίστροφο για την άμυνά μας; Ρε Μάνο, ξέχνα τον πως σου τρώει ξερό ψωμί ο spadumene-ρε. Αν θέλουμε έναν Σέρβο που κάνει τρικ στην περιοχή σα να τελειώνει η παραγωγή των γυαλιών του στον Βόλο — παίζουμε γκάζι πιάστε τον αμέσως πριν τον βρούνε αυτοί που τον έχουν σαν οικογενειακό στις Βουλγαρία/Σκόπια/κάπου εκεί που βγάζουνε μπουγάτσα με φέτα στις τρεις το πρωί. Και μια χαρά του λέω: όταν αυτός βγάζει έναν forward σα μπουρλάκι στο ψυγείο — όχι επειδή είναι αστυνομία εκεί έξω, αλλά επειδή το είχε σχεδιάσει πάνω στο περιοδικό ψάθινα της κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας! 💸 Πάρτε το νούμερό του πριν καν τελειώσουν τα πρωτοσέλιδα του πρωταθλήματος εκείνης της χώρας όπου στέκεται αυτή τη στιγμή. Αλλιώς το μόνο που θα κάνετε είναι να ψάχνετε μάτια στα γήπεδα σα να αγοράζετε σουβλάκι δίχως κρέας!