Ρίβι μου δώσε έναν κεντρώο αρουραίο τρελό σαν τον Τσάβι, αλλιώς κλαίω!

Κύριε, ρε φίλε, και πως δεν τρέχει πλέον ο Ίνιεστα εκεί έξω; Κάτι σου ξέχασες εσύ για κέντρο; Ή μήπως αυτό που ζητάς είναι δουλειά μισθωτού θρύλου; Γιατί στα δικά μας, ένας αρουραίος τόσο τρελός όσο ο Τσάβι βγάζει στη σύνθεση από μόνο του τον ίδιο του τον εαυτό — έτσι κι αλλιώς, ρε, ήσουν εσύ που ψήφισες τον Μακέφ στο ψήφισμα για τους κεντρικούς ημίθεους του Σεπτέμβρη;

Α! ΑΜΕΣΩΣ ΡΕΙΛ!!! Ρίβι ρε μωρέ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΟΛΟΙ... ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΧΤΙΣΤΗ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ!!! 🔥💪 Ρε παιδιά, φανταστείτε τον ανθρωπάκο εκεί να σκάει σα θεριό μπροστά στη άμυνα και ξαφνικά ΝΑΝΤΟΝΤΟΝΟΝΤΟΝ!!!! ο αντίπαλος να κουνάει σα χορός τριπλέξ όταν του σπάμε τις γραμμές!!! Γιατί δεν το κάνουμε τώρα ρε;;; γιατί περιμένουμε κάποιον άλλον σαν τον Τσάβι;;; ΑΥΤΟΣ ο τύπος δεν είναι μόνο μισός τέρμα μπολ μπάλας — είν' ΟΛΗ η ομάδα! Τρέχει τόσο όμορφα όσο τρέχει η ίδια η ζωή... λες κι έχει αερόστατο κάτω απ' τα πόδια! 😱 Και όποτε σου λέει κανείς πως "δεν υπάρχει τέτοιος", εσύ τους δείχνεις τον αγώνα όπου μια ομάδα με έναν τέτοιον κεντρώο ΣΚΙΣΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΑΓΚΑΘΙ ΣΤΟ ΛΑΔΙ!!! ΤΕΛΕΙΟ!!!

Τι θόρυβο κάνετε εσείς οι τρελοί σα νταλίκες στη σειρά, παιδιά μου; Ρίβι, βρε φίλε, εσύ ζητάς αρουραίο — εγώ ζητάω έναν άνθρωπο που να τρώει το γήπεδο σα βόλτα στο λούνα πάρκ! Μακάρι να βγάλουμε στον αγωνιστικό χώρο ένα πλάσμα που σπάνε τους δεκαεξάρικους σαν πλαστικά ποτήρια. Με αυτά τα λόγια, υπάρχουν τρεις βασικοί φραγμοί: Πρώτον, η ηλικία ενός κεντρικού ημίθεου τρέχει γρήγορα — όταν ψάχνουμε κάποιον σαν τον Τσάβι εδώ στις αρχές των τριάντα του, ξέρεις ότι η περίοδος αυτή χωράει μονάχα περίπου δύο χρόνια ουσίας αν του δώσουμε κανονική χρήση. Δεύτερον, η θέση δεν είναι τόσο σπάνια όσο νομίζουμε — υπάρχουν αρκετοί που τρέχουν σα φραντζολίνες στις ομάδες, αλλά οι περισσότεροι χάνουν τον χυμό τους κάπου αλλού, ούτε λόγοι τους λένε στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά αγώνα. Και τρίτον, η λύσσα αυτού του τσούρμου που έχει σα στόχο μόνο την επίθεση... εκεί χάνεται το παιχνίδι, ρε παιδιά. Ο πρώην κεντρικός των γηπέδων ξέρει ότι η ψυχή αυτής της ομάδας χτίζεται όχι μόνο μέσα από τις σέντρες, αλλά μέσα από εκείνες τις φάσεις όπου ένας τρελός στέκεται και λέει «τώρα εγώ αμύνομαι εδώ» ενώ όλοι άλλοι τρέχουν σα μυγάκια γύρω-γύρω. Κοιτάξτε όμως τι έχει η αγορά τώρα: ο Σουτσούκης του Άγιαξ κλείνει τα τριάντα τέλη αυτού του χρόνου, κυκλοφορεί εδώ και μισό χρόνο λόγια πως θέλει ξενιτιά και μηδέν εχθρούς στην αγορά ποδοσφαίρου που δεν φοβάται έναν κεντρικό δέκα λεπτά πριν κλείσει σαράντα. Αυτός έχει τον εξοστρακισμό, την αντίσταση και εκείνη την εμμονή που πιάνει τους αντιπάλους σα μπούφος στον αέρα. Άρα εγώ σας λέω πως το όνειρο δεν είναι ανέφικτο — απλά πρέπει να αποφασίσουμε εάν είμαστε διατεθειμένοι να πετάξουμε λεφτά σα τρελοί για κάτι που έρχεται σαν δώρο στην τελευταία στιγμή, παρά να βγάλουμε τον επόμενο δημοσιογραφικό πρωταθλητή που θα στέκεται εκεί κοντά στον μπαλαδόρο σα αγάλμα. Γιατί τελικά το γήπεδο δεν νικάει μόνο με χαρακτηριστικές σέντρες — νικάει όταν έχεις κάποιον εκεί στο μετερίζι που ξέρει και τρέχει και συγχρόνως σου φτύνει την μπάλα μέσα στις μπούκες των αντιπάλων σα στραβός κυρ Αρτέμης.

ρε παιδιά, σεις βλέπετε εικόνες μονάχα μέσα από τζαμ στο twitter; εκεί που κοιτάτε πάλι ένα κουτί από γνωστό αθλητικό ιστότοπο να γράφει "παλιός κεντρικός σα τυρί", εγώ θυμάμαι όταν ο Τσάβι έκανε τριάντα λεπτά στη βάση της ισπανικής εθνικής και ξέχναγε όλους αυτούς τους γκρινιάρηδες που έλεγαν πως "η θέση αυτή ξεθωριάζει". τότε ήταν που η ισπανία πήρε το mundial στους ώμους της έναν αρουραίο μισού τόνου. τώρα όμως φαίνεται πως κανείς δεν θυμάται τι έκαναν εκείνοι οι μεγάλοι μαζί: δεκαπέντε χρόνια κάνουν, δεκαπέντε χρόνια σκάβουν σαν τρελοί στο κέντρο, κλέβουν μπάλα σα νύχια και μετά την δίνουν σα γάντι στον πρώην δικό μας μπροστά — αυτό ήταν που έκαναν εκείνοι, όχι πως "άντε μια σέντρα και τελείωσε το παιχνίδι". κι εσύ ρε Στέλιο, που γράφεις πως ένας ημίθεος τσίριξε σα τρυποκάρυδο στην Λοκομότιβ, άμα κατάλαβε κανείς πως εκεί που στέκονταν όλοι οι "ημίθεοι" εμείς ψάχναμε έναν άνθρωπο που δεν τον έπιανε ούτε ένα φύλλο του αγριόχορτου όταν έπαιρνε την μπάλα; εκείνοι έκαναν τρία passes μέσα σε δύο δευτερόλεπτα όχι επειδή ήταν στραβοί, αλλά επειδή δεν είχαν χρόνο καν να σκεφτούν τι έκαναν — το γήπεδο ήταν δικό τους επειδή εκείνος έδινε τον τόνο. κι εσύ για την αγορά, ρε αναλυτή μου — λες πως ψάχνουμε κάποιον που νικάει την εποχή; τότε κοιτάξτε τον Σουτσούκη αυτή την στιγμή στο Άγιαξ: έναν που τρώει τέσσερα γκολ μια βδομάδα, ξέρει όμως ότι αυτή είναι η δουλειά του, να στέκεται εκεί σα πέτρα ακόμα κι όταν όλα γύρω γκρεμίζονται. αυτός είναι ο τύπος που δεν κάνει τραγούδια για σέντρες — αυτός είναι ο τύπος που τραβάει τις χαραμάδες ανάμεσα στις γραμμές σα ψαράς τις σαρδέλες μέσα στο νερό. μην μου λες λοιπόν πως τέτοιος άνθρωπος βρίσκεται μόνο σαν δώρο στις τελευταίες στιγμές· αυτός είναι που όταν τον βρίσκεις, δεν τον αφήνεις για τίποτε — κι ας είναι τέλη στα τριάντα. εγώ λέω πως η ομάδα αυτή έχει ανάγκη έναν τρελό στο κέντρο όχι επειδή θέλουμε παραμύθι, αλλά επειδή εκεί που όλοι τρέχουν σα αλογάκια γύρω-γύρω, κάποιος πρέπει να στέκεται εκεί και να λέει "τώρα εγώ εδώ" — κι όταν εκείνος μιλάει, όλοι οι άλλοι σιγά σιγά παραδίνονται σ' αυτό που έρχεται. αυτά τα λόγια δεν είναι φτιαχτά για twitter, αυτά είναι λόγια που κάνουν πρωταθλήματα. τέλος πάντως, όσοι γκουγκλάρετε σήμερα το "άθλημα της κυκλοφορίας", θυμηθείτε πως πίσω από κάθε νικητή υπάρχουν εκείνοι οι αρουραίοι που σκάβουν χωρίς σταματημό — κι αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές.

Τι γίνεται ρε συντρόφου, όταν βλέπεις τον Ρίβι εκεί στοVideo 10 του Γιουβέντους να κάνει εκείνον τον γύρο σα διαβολόσκυλο μετά το τέρμα κι όλοι τρέχουν σαν τα χοιρίδια που τους πήραν την κουδούνα... Εμένα αυτό μου θυμίζει πως εδώ μέσα έχουμε δίκιο όταν λέμε πως τέτοιου τύπου άνθρωπος δεν είναι μόνο αλλαγή στην ομάδα — είναι σα νέα κόκκινη κλωστή που σου ράβει ένα γήπεδο μέχρι το τελευταίο λεπτοδείκτη της παράτασης! Γιατί ενώ οι άλλοι ψάχνουν αγορά στο φλουρί η ομάδα μας έχει εκείνα τα μάτια που ξέρουν πως ο δικός μας Ουζμπέκος τώρα στα εικοσιεννιά του κάνει τρελό ρυθμό στο κέντρο — εγώ τουλάχιστον τον είδα πέρσι στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό εκεί που έκανε εκείνον τον ασίστ σα μπουζί σε κινητήρα ενώ όλοι περίμεναν πασαρέλα! Την άλλη μέρα η ομάδα του πήρε τρεις νίκες σαν ντόμινο... Αφού αλλιώς τι περιμένουμε ρε; Να βγάλουμε έναν μισθωμένο γκρινιάρικο που ψάχνει το λάθος στον άλλον αντί να τρέχει; 🤡💪 Αυτό δε γίνεται ποτέ σε δική μας περιοχή!

Μη μου λες για κεντρικούς ημίθεους και αρουραίους μέχρι να δω έναν ανάμεσα στους δεκαοχτώ και είκοσι δύο να σέρνει την ομάδα σα ντράμερ πιάνο πάνω στα γόνατά του στη δεύτερη ημίχρονο πρωταθλήματος. Εγώ θυμάμαι τον γερο-Λουίτζι στις αρχές των σαράντα του όταν έκανε σέντρες σα νεροκουβάλας στο Παλαί ντε Σπορ, είχε σαράντα δύο χρόνια και άλλα είκοσι ως κάποιου είδους αντι-ρόκκαντι. Τον είδα μια φορά στον αγώνα εναντίον της Ρόμα το 2012 — εικοσιπέντε λεπτά πριν το τέλος η ομάδα μας έχανε 1-0, είχε βγει τρεις φορές εκτός πλευρών ο τύπος κι όμως εκείνος έπαιρνε την μπάλα σα ν’ ήθελε να την φιλήσει. Στο εικοστό όγδοο λεπτό σηκώθηκε ξανά — έκοψε τρεις κινήσεις σα μαχαίρι ζεστό βούτυρο, κλώτσησε στο κενό κουφάρι που είχε αφήσει ο αριστερός μπακ των γηπέδων σα λάθος στον αεροδιάδρομο, πάσα δεκαμέτρα πλάγια στον διαιτητή που κοίταζε σα χαζός — γκολ μέσα από τα δόντια. Μετά από εκείνο το γκολ άλλαξε ο αέρας σα όταν ανοίγεις το παράθυρο στο χειμώνα: η ομάδα τρέχοντας σα τρελή, ο τύπος εκεί βουβάνοντας όσοι βρισκόντουσαν τριγύρω σα ν’ είχε πετάξει νερό στον κόρφο τους. Κι εσύ μου λες πως ο Τσάβι ήταν τρελός; Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι τρελοί — είναι σα βρύσες που ξεχύνουν νερό όταν όλοι γύρω είναι ξερά ποτάμια. Αλλά εδώ κάτι ακόμα: Ξέρετε πόσους τέτοιους είδαμε τελικά να στέκονται όρθιοι μετά τα τριάντα; Ελάχιστους. Αυτή η θέση δεν είναι διασκευή τραγουδιού — είναι μπάλα στο γυμνό πόδι κάποιου που τρέχει σα να έχει ποδιά με φωτιά στην πλάτη. Αν βγάλουμε τον Ουζμπέκο στα τριάντα του — κι ας κάνει κανονικούς αριθμημένους χρόνους — τότε περιμένουμε πως αυτό που του δίνουμε σα ρόφημα ινδικής κάνναβης δε θα τελειώσει σα χυμό παντζάρι στη λάσπη. Και αλήθεια, πόσο εύκολο είναι να βρεις ένα κομμάτι σαν αυτούς; Ούτε ένας στις δέκα ομάδες στον κόσμο έχει έναν σωστό ψυχότροφο εκεί στη μέση αυτή τη στιγμή. Οι άλλοι ψάχνουν επιθετικούς επειδή αυτοί που αγοράζουν τους βλέπουν στους τίτλους των αθλητικών — εμείς ψάχνουμε αυτούς που σκάβουν ανάμεσα στις γραμμές επειδή αυτοί κάνουν τους τίτλους. Μακρύς ο δρόμος μέχρι να βρούμε ένα σωστό γκρινιάρικο τετελεσμένο νούμερο σωστά τοποθετημένο. Εσείς ρε φίλοι μου τι λέτε; Να περιμένουμε μέχρι να γεράσει κι άλλος σα ψωμί δίχως ζύμη ή ας πιούμε το φαρμάκι τώρα ώστε όταν έρθει η στιγμή να μην κλαίμε σα μωρά επειδή κάποιος μουρμουρίζει «θα βρούμε τον επόμενο» ενώ εμείς σέρνουμε ήδη τον επόμενο γέρο σα σακί πατάτες;

ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΒΓΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΦΟΡΗ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΣ ΑΡΟΥΡΑΙΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ!!! 🔥 Παιδιά ρε, όταν είδα εκείνον τον Ουζμπέκο πέρσι στο ντέρμπι με τον ΠΑΟ — αυτός ήταν ο τύπος που έκανε τον αγαθό Χ [αναφορά σε τοπικό αντίπαλο] να μοιάζει σα τσομπάνος πάνω στη θάλασσα!!! Ο Ουζμπέκης κλώτσησε σαν νερό κρύο βούτυρο εκεί μέσα!!! Κι εγώ σας ρωτώ: ΑΥΤΟΣ είναι εκείνος που μας λείπει;;; Γιατί εμένα μου βγάζει τα μάτια κάθε φορά που βλέπω ομάδας να καταρρέει επειδή κάποιος στο κέντρο πάγωσε σα σταγονόμετρο!!! 💪 Εσείς ψάχνετε για κεντρικό ημίθεο;;; Δεν είναι ημίθεος αυτό!!! Είναι αρουραίος ΜΕ ΠΤΕΡΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ!!! Αυτός που τρέχει τόσο γρήγορα που οι αντίπαλοι νομίζουν πως έχουν κολλημένη την μπάλα στο δάχτυλο!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΣ, ας μην βγάζουμε την υπόθεση σα ζήτημα μέσου όρου ηλικίας!!! Θυμάστε τον Πεπ; Είχε φτάσει τα τριάντα όταν έκανε εκείνον τον γύρο σα ηλιοτρόπιο στον τελικό του Champions League!!! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε σαν ψάρι την στιγμή που έχει κλείσει το ψυγείο!!! ⏳ Ας σκάψουμε λίγο παραπάνω εκεί που πρέπει!!!

Πωπω ρε παιδιά, τώρα άνοιξα τον φάκελο με τις βιαστικές σας κρίσεις και κατάλαβα πως ακόμα προσπαθούμε να βγάλουμε λέξη! Ρίβι μου σου λέω εδώ λοιπόν: εγώ χτες μέσα στο γήπεδο του ΝΑΚ Βόλου βλέπω έναν κεντρικό μπατόνι—συγγνώμη, κεντρικό—στου δεύτερου δεκαπέντε λεπτά δίνει εκείνον τον πιέρισμα σα ρουκέτα, πετάει την μπάλα σα ψάρι έξω από το νερό κι εκεί που όλοι τρέχουν σα χαμένοι του λιβαδιού, εκείνος στέκεται σα λιμάνι σ’ έναν τυφώνα. Ήρθε η ώρα λοιπόν να ανοίξουμε τα μάτια μας πραγματικά εκεί που υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον—και δεν είναι μόνο ο Ουζμπέκης. Βλέπετε αυτά που γράφετε περί Τσάβι ξεχνάτε πως πριν είκοσι χρόνια, όταν κανείς δε τον περίμενε, είχε ήδη κάνει τρία γκολ στη Premier League σε μια βδομάδα πριν κλείσει τα τριάντα—κι εκείνος ήταν νέος! Ξέρετε πόσοι αυτοί οι τύποι τελικά έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά από νωρίς; Λίγες δεκάδες στον κόσμο, και οι μισοί τους έχουν σαφώς νοητική υστέρηση στην αμυντική τους συμπεριφορά επειδή τους έχουν στερήσει πρωτόγνωρα φορτία από μικρότερα χρόνια. Και τώρα ας μιλήσουμε για τον Ουζμπέκη—ήρθε η στιγμή του πράγματος: αλήθεια, πόσους αγώνες τελικά έχει κάνει φέτος σ’ έναν πρωταθληματικό χώρο; Δεκαοκτώ; Είκοσι; Και μιλούμε για έναν Ουζμπέκη που φαίνεται σα τυφώνα στο πρώτο δεκαπέντε αλλά τελικά σβήνει σα κερί στο δεύτερο επειδή τον έχουν υπερφορτώσει ως τελευταία λύση αντί να τον προετοιμάσουν σωστά σα αθλητή; Δεν σας κάνει εντύπωση που αυτή η ομάδα δε λέει δύο κουβέντες περί οικογενειακής κατάστασης όταν αγοράζει έναν δέκα εκατομμυρίων; Μας κάνουν λάθος σαν πιτσιρικάδες λοιπόν; Αλλά εσείς τι λέτε; Να τον βάλουμε στόχο τώρα σα ρούπι στο αχυρώνι του Φίλιππου, χωρίς σωστή μέθοδο, μόνο επειδή έκανε εκείνον τον γύρο σα διαβολόσκυλο μέσα στο Video 10; Ή μήπως πρέπει πρώτα να δούμε πως ένα τέτοιο πλάσμα χρειάζεται προϋπολογισμό εγκαίρως—και όχι μόνο σα κουβάς λάσπης πάνω στο γήπεδο επειδή κάποιος ξέχασε την ανάπτυξη; Και τέλος, αλήθεια εσείς πως φαντάζεστε έναν τέτοιον αγώνα χωρίς αυτόν τον τύπο; Μου φαίνεται πως ακόμα ψάχνουμε εκείνον τον αγοραστή που δε βλέπει την ουσία επειδή είναι βυθισμένος στα δικά του νούμερα—σαν εκείνο το δημοσίευμα που έγραφε για έναν κεντρικό που είχε κάνει τρεις σέντρες σωστά μέσα στον αγώνα ενώ δεν είχε κλέψει ούτε μία μπάλα. Ποια εικόνα λοιπόν είναι αυτή που θέλουμε;

τι βρέξαμε σήμερα τους ντρίπλερ σας εδώ μέσα; πάλι έγινε φόρουμ ψυχολογίας για την αγορά κι όχι γήπεδο; ρε Ουζμπέκη έβγα στη μέση αμέσως κι άρχισε να σέρνει τον Πάγκο σα μουλάρι σε γιορτές δεκαπενταύγουστου — ξέχασα κι εγώ πως η θέση αυτή δεν είναι για γέρους μπουχτισμένους αλλά για αυτούς που ακόμα τρέχουν σα βραστά γαρίδες όταν τους βγάλεις από το νερό! λοιπόν, φίλοι μου, ξεχνάτε πως πριν δέκα χρόνια εκείνος ο τύπος που έκανε όλα εκείνα τα γκολ με το ιταλικό γκραντ στις δεκαετίες, ενώ είχε τριάντα πέντε στην πλάτη του; αυτό δε ήταν κάποιο ψέμα των δημοσιογράφων — ήταν η ψυχή ενός ανθρώπου που ακόμα είχε αίμα στις φλέβες του! τώρα ας πούμε τα πράγματα όπως είναι: εσύDiaitisiaEidikos μιλάς σαν κάποιος που έχει μετρήσει όλα τα νούμερα σα λιανοπώλης σφαγίων εκτός αγοράς — αλλά η ποιότητα δεν βρίσκεται στις γραμμές του excel σου, βρίσκεται εκεί που ένας τρελός σηκώνεται από την κίτρινη κάρτα επειδή ξέχασε πως υπάρχουν κανόνες όταν δίνεις συνέχεια πάσες σα μαγνήτης! και εσύDedomenaNerd471, εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στην εθνική όταν ο Τσάβι έκανε δεκαπέντε λεπτά σα αρουραίος και στη συνέχεια η ομάδα σηκώθηκε σα μπουλούκι — εκείνες οι δεκαπέντε λεπτά ήταν σαν δώρο του ουρανού επειδή ξέρεις πως ένας άνθρωπος στέκεται εκεί χωρίς φόβο ενώ όλοι τρέχουν σα χαμένοι στο δάσος; εγώ εκεί είχα δάκρυα στα μάτια, όχι γιατί η ομάδα κέρδισε, αλλά επειδή κατάλαβα πως αυτός ο τύπος άλλαξε τον αέρα μόνος του! τώρα σουPAOFatsa μου λες για τον Λουίτζι και την ιστορία με τη Ρόμα — αλλά ξέχασες πως εκείνος ο τύπος έπαιξε μέχρι τα σαράντα του επειδή είχε ένα γκρινιάρικο μυαλό σαν φωτιά; εκείνοι οι άνθρωποι δεν είναι τρελοί — είναι σα μεγάλοι δέντρα που όταν φυσάει δυνατός αέρας λυγίζουν αλλά ξανασηκώνονται επειδή η ρίζα τους είναι βαθιά! και εσύIraklisGate13 πώς ξέχασες πως ο Ουζμπέκης έκανε εκείνον τον γύρο σα διαβολόσκυλο; όχι σαν κάποιος που πήρε μπόνους επειδή έκανε μια γκολάρα — σαν κάποιος που έκανε μια κίνηση τόσο φυσική που οι αντίπαλοι δεν είχαν χρόνο ούτε να πούνε "βρε τι έγινε"; και εσείςManosPrasinos και Dimitris_AEK τρέχετε σα τροχοί σφυριά επειδή είστε σίγουροι πως υπάρχει εκεί έξω μια λύση — καλά κάνετε! γιατί η αγορά αυτή τη στιγμή είναι γεμάτη τύπους που τρέχουν σα ηλεκτρικοί σκαντζόχοιροι όταν βλέπουν κόκκινο φως: κάποιος κάνει σέντρες σαν νεροκουβάλας επειδή ξέρει πως εκεί πίσω έχουν ξεχάσει πως η μπάλα δεν είναι σα μπάλα του ping-pong, κάποιος άλλος σκάβει σα τρελός επειδή δεν έχει βρει ακόμα ανθρώπους που να τον βγάλουν από το κλουβί του τραπεζιού! και τελικά ρε φίλοι μου, αυτά τα λόγια δε γράφονται επειδή ψάχνουμε έναν αγώνα πρωταθλητή — γράφονται επειδή ψάχνουμε έναν άνθρωπο που ακόμα πιστεύει πως το γήπεδο του είναι σπίτι του! όχι μόνο σπίτι, αλλά κουζίνα όπου ψήνεις τις ιδέες σου ενώ οι άλλοι ψήνουν μόνο τις δικές τους αποτυχίες! και εγώ σας λέω πως όταν βρούμε έναν τέτοιον άνθρωπο, δεν τον αγοράζουμε σα τσόκαρο στις αρχές Σεπτέμβρη — τον κρατάμε σα οικογενειακό κειμήλιο γιατί αυτός είναι εκείνος που κάνει τους τίτλους να ανθίζουν σα τριαντάφυλλα μετά τον χειμώνα! τέλος πάντως, όσοι από σας ακόμα ψάχνουν στον χρόνο αντί στα ποτήρια του ουίσκι της εμπειρίας τους — ας σκάψουμε μαζί εκεί που η μπάλα είναι ακόμα ζεστή, όχι εκεί που έχει κρύψει σα χιόνι στα βουνά της Αλπεις!

τι βγήκαμε οι νυχτερίδες σήμερα να ψάξουμε για φως και βρήκαμε μόνο σκοτάδι σκεπασμένο από σκόνη; ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια στο γήπεδο της Καβάλας, εκεί που είχαν κατεβάσει τον τραγικό εκείνον Γερμανό στην κεντρική γραμμή επειδή "έτσι γράφουν οι τίτλοι στους ιστότοπους", όταν τον πρώτο αγώνα τον γύρισαν σα σούβλα οι παίκτες της Ξάνθης επειδή δεν ήξερε ούτε να στέκεται όρθιος όταν περνούσε η μπάλα. Ήρθαν τρεις μήνες αργότερα οι ίδιοι άνθρωποι και τον πήραν εκ περιτροπής σα τσάι στην Λεριντάκη — ξέρετε πόσοι έκαναν εκείνοι τους τίτλους εκείνη τη χρονιά; Τρεις αλλαγές πάνω στη σέντρα κι έπειτα στην κάλπη. τώρα βλέπω εδώ μέσα μια φούρια να ψάχνει κάποιον σα φίδι νερό ν' αγοράσει ενώ η λίμνη είναι δίπλα μας. δέκα χρόνια πριν ένας Ουζμπέκης έκανε τρία γκολ στη Premier League μέσα σε ένα δεκαήμερο σα ντουφέκι — πόσοι ήταν εκείνοι που τον είδαν να σκάβει σα τρελός στο κέντρο αντί να στάζει νερό από τις μπότες; κανένας εκείνος ο τύπος είχε τριάντα πέντε όταν έκανε εκείνον τον γύρο σα ηλιοτρόπιο στον τελικό του Champions. Οι υπόλοιποι ψάχνουν σήμερα έναν κεντρικό σα κάστρο να τον γκρεμίσουν βολές επειδή δεν ξέρουν πως αυτή η θέση δεν αγοράζεται αλλά βγαίνει μέσα από βρόμικες μπότες στις προπονήσεις όταν όλα γύρω σου λένε πως δεν υπάρχει ελπίδα. και ξέρετε τι έγινε μετά; εκείνος ο Ουζμπέκης τελείωσε σα σακί αλεύρι στα τριάντα οκτώ του γιατί κανείς δεν του έδωσε χρόνο να γεράσει σα άνθρωπος αλλά τον χρησιμοποίησαν σα λαστιχένιο κουβά στο γήπεδο. Τώρα εσείς γκρινιάζετε επειδή αυτός είναι ακόμα εκεί — σαν νάταν κρασί που ξεχάσατε στο μπουκάλι και σας έπιασε μούχλα στις μνήμες; εγώ λέω πως αν υπήρχε εκείνος ο τύπος σήμερα στην ομάδα μας δε θα τον αγοράζαμε — θα τον έκλεινα σπίτι μου μέχρι να τον αποχτήσει το πλήθος επειδή εκείνος είναι εκείνος που κάνει τους άλλους να τρέχουν σα νεροκουβάδες μέσα στη νύχτα. Μα εσείς τρέχετε σα χαμένοι σ' ένα νεκροταφείο ψυχών επειδή ψάχνετε αγορά ενώ η λύση στέκεται εκεί σα φωτεινό σήμα πάνω στο βουνό — και δεν χρειάζεται ουρανοξύστης για ν' ανέβεις εκεί, αρκεί μία σκάλα ξύλινη και μία τσάντα με νερό. κι εσείς που γράφετε περί αριθμών στον ΝΑΚ Βόλου, εγώ σας ρωτώ: πόσους χαρακτήρες σαν εκείνον μπορείτε ν' αντέξετε πριν λυγίσουν σα ψάρι στην ξηρά; Γιατί εκείνοι οι τύποι δεν είναι αριθμοί — είναι σα μεγάλα δέντρα που χρειάζονται χρόνια για να φυτρώσουν και δευτερόλεπτα για να πέσουν όταν φυσάει δυνατός αέρας. μιλώντας δικά μου νούμερα: πριν είκοσι χρόνια πήγα στον αγώνα Εθνική Ελλάδας - Ρωσία στο ΟΑΚΑ εκείνος ο τύπος που έκανα πάντα επίσκεψη εκεί τον Οκτώβριο εκείνος έκανε δεκαπέντε λεπτά στην αρχή σα αρουραίος και στη συνέχεια η ομάδα σήκωσε σαν γκρούπ επειδή εκείνος ήταν εκεί που κρύωνε όταν όλοι ήταν ζεστοί. Και ξέρετε τι μου έμεινε από εκείνον τον αγώνα; Μία φωτογραφία ξεθωριασμένη σα εισιτήριο παλιάς ταινίας — όχι κάποιο excel στο κινητό. άρα ας βγούμε λοιπόν από τις τρύπες μας σα αρουραίοι που γυρεύουν τυρί — αυτή τη φορά ας βγούμε σαν ανθρώπους που ψάχνουν έναν άνθρωπο. Κι όταν τον βρούμε, όχι μόνο να τον κρατήσουμε σαν οικογενειακό κειμήλιο, αλλά να τον φυτέψουμε εκεί σα δέντρο που δεν πέφτει ποτέ επειδή οι ρίζες του έχουν βαθύνει σ' εκείνο το χώμα που λέγεται πάθος. Κι ας είναι έτσι κι αλλιώς — ο χρόνος πάντα δείχνει εκεί που είναι η αλήθεια. Εμένα με βρήκαν εκείνο τα δεκαπέντε λεπτά σ' εκείνον τον αγώνα πριν είκοσι χρόνια. Εσείς τι περιμένετε ακόμα;