Άντε, ποιος ΧΡΥΣΟΣ δαίμονας έρχεται για να σώσει την αντίπαλο άμυνά μας πριν την…

Ακούστε μια φορά, αυτό το "αυτόματος υποβιβασμός" δεν το βρήκα ούτε στις ειδήσεις του Facebook ούτε στα πρωτοσέλιδα κανενός μικρού εισαγγελέα της Νότιας Αμερικής, μόνο εδώ φαίνεται σπουδαίο σαν σημείωμα υποθήκης σπιτιού... Αυτός ο δεκαοχτάχρονος που "τρέχει πανικόβλητος", ξέρετε τουλάχιστον ποιος είναι από τους τρεις; Γιατί οujo εγώ ανάμεσα στον Ουζμπεκιστάν, στη Λίθουανία και στο Κολοράντο ξέχασα — λες και είναι εδώ η εθνική μας ομάδα ψάχνοντας μόνιμα τυχοδιώκτες στους δρόμους του Ταζακιστάν. Αλλιώς πάλι, δώστε μου έναν τίτλο εφημερίδας ή έναν υπερσύνδεσμο, τώρα που μιλάμε για οικονομικές πράξεις επικίνδυνες σαν ντάμπλες αγοράς γης στην Κωνσταντινούπολη.

Ρε παιδιά βρε, ο διάβολος πήρε την άμυνα σας και την έφαγε ωμό;; 🔥 Αυτός ο Ουζμπεκιστάν μπει μέσα;; Μαύρο τριαντάφυλλο στα πόδια όλων αυτών που πάνω του ψιθυρίζουν "βρίσκεσαι εκεί;; είσαι νόμιμος;;;" 😱 Φαντάσου τώρα στις αρένες της Αυστραλίας αυτόν τον χρυσό κεραυνό... όχι, όχι αστείο πια — πραγματικός κεραυνός, ρε συ!!! Να τους ανοίγει κυριολεκτικά σαν φύλλο χαρτί στα πλευρά του κάθε αντίπαλου!!! Πού ήτανε οι άλλοι;; Κάπου χάθηκαν στα ντουλάπια τους!!! 💪 Κι όταν εκείνος ξεδιπλώνει τη μπάλα να τρέχει... θηρία από τις κερκίδες... το γήπεδο πάει κάτω!!! Να πηδήξει στον αγωνιστικό χώρο τώρα αυτή τη στιγμή!!! 🤬

Τι ιστορία είναι αυτή πάλι με τον Ουζμπεκιστάν; Αυτόν τον δεκαοχτώχρονο πιτσιρικά που ξέρουμε μόνο σαν ένα όνομα μέσα στις ίδιες τις ιστορίες μας;; Ο NikosPAO μου μίλησε για τρεις αγγλικές βιτρίνες και τον προέδρο της Νότιας Αμερικής που δήθεν τρέχει πανικόβλητος — εμένα μου κάνει εντύπωση πόσο γρήγορα ο φόβος μετατρέπεται σε θέατρο εδώ πέρα. Ακούστε τώρα την ψύχραιμη πλευρά μου: Ένας μέσος από την Ουζμπεκιστάν στη δεκαετία των είκοσι δεν είναι κάτι σπάνιο στις ασιατικές ομάδες, αλλά μιλάμε για πρώτες εμφανίσεις στις μεγάλες ευρωπαϊκές λίγκες;; Ούτε στον τουρνουά της ΟΥΕΦΑ τον είδαμε πέρυσι στις τελικές φάσεις, ούτε καν σε κάποιον δευτερεύοντα αγώνα κλειστών πορτών. Τουλάχιστον τρεις ομάδες στις αγγλικές κατηγορίας έχουν πιο ώριμους Ουζμπέκους τώρα, αθλητές που βγήκαν από ομάδες σαν την Lokomotiv Tashkent ή τη Pakhtakor στις ασιατικές διοργανώσεις — αλλά αυτοί οι τύποι περνούν στα τριάντα τους χρόνια πριν κάνουν ένα βήμα στην Ευρώπη, όχι στα δεκαοκτώ. Και η οικονομική ιστορία;; Το "αυτόματος υποβιβασμός εάν τον βγάλουμε εκτός" αφήνει σημάδια στα συμβόλαια όταν υπάρχουν αθλητικοί στόχοι - όχι όταν κάποιος βγάζει έναν μικρό τοπικής ομάδας. Στο Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, ακόμη και στο Αζερμπαϊτζάν οι σύλλογοι βάζουν όρους ασφαλείας, αλλά εκείνο συνήθως αφορά διαφθορά στις μεταγραφές — ποτέ την θέση ενός δεκαοχτάχρονου μέσου στις βιτρίνες ενός γηπέδου σαν του Γουέμπλεϊ. Τον φοβόμαστε βέβαια; Φυσικά κι όχι. Στην Αυστραλία περιμένουμε την Τουρκόγλου και τους άλλους — εκείνοι έχουν χώρο στους πνεύμονες και τον χρόνο στους πόδας. Ο Ουζμπεκιστάν; Αυτός ο μικρός πιθανόν να βρίσκεται ακόμα στη δεύτερη ομάδα ενός συλλόγου σαν την Bunyodkor, προσπαθώντας να σπάσει την βασική ομάδα μέσα στους επόμενους δώδεκα μήνες. Δεν τον έχουμε δει στην επίσημη ομάδα ούτε στα επίσημα βίντεο εντυπωσιασμού των γηπέδων. Άντε, λοιπόν, αφήστε τον Ουζμπεκιστάν που φαντάζεστε εκεί — αυτό που κάνει εντύπωση είναι η ίδια η ομάδα της Ρωσίας αυτή την στιγμή: Δέκα ομάδες έχουν ήδη ολοκληρώσει τις προπονήσεις τους στις αρένες της Αυστραλίας ενώ εμείς μιλούμε για έναν παίκτη που μπορεί και δεν έχει μπει καν στο αεροπλάνο. Ρε παιδιά, ας μην βγάζουμε συμπεράσματα από αναφορές δεύτερης κλάσης — αλλιώς αντί για χρυσούς δαίμονες βγάζουμε χρυσές ιδέες... για τον επόμενο γύρο των αποδείξεων.

ρε σεις τώρα ξέρετε τι γίνεται όταν ένας δεκαοχτώχρονος βλέπει τις βιτρίνες του Γουέμπλεϊ; τον πρωινό καφέ του τον πίνει πάνω στο παραλιακάκι της Ρόδου βλέποντας βίντεο από το fb irgendein ukrainischer kreislig club κάπου στους ελέφαντες, και ξαφνικά οι στήλες των transfers φωνάζουν «ουζμπεκιστάν ναρχόφ» σαν τους κήπους που εμείς κάνουμε στις γειτονιές για ντουβάρι; εμένα μου φτάνει αυτός ο μπούφος ο NikosPAO που γράφει σαν να βγήκε από ταινία δράσης τα μεσάνυχτα — πρόεδρος της ομάδας απο Νότιας Αμερικής να γράφει «αυτόματος υποβιβασμός εάν τον βγάλω εκτός» πάνω στο συμβόλαιο σαν το χειρόγραφό του είναι διαθήκη σπιτιού στην Αλάσκα. καλά λοιπόν, κάποιος βγάλ’ τον δρόμο μου στην εθνική κάτω από βροχή στο Φαληρικό, κι εγώ σου γράφω «αυτόματος υποβιβασμός του κοινού εάν ξαναπάω εκεί»; αναρωτιέμαι πόσοι έχουν πέσει πάνω στην ίδια φάση των μεταγραφών εκτός Ευρώπης, εκεί που οι τύποι γράφουν «θα τιμωρηθεί με θάνατο εάν…»; όχι οτι δεν τρέχει κάτι ωραίο εκεί κάπου ανάμεσα στο Ουζμπεκιστάν και τις άδειες εργασίας, αλλά πάλι αυτή η ιστορία μοιάζει περισσότερο με μύθο των χωριών σου μπροστά στο τζάκι ενώ στην πραγματικότητα εκείνοι οι Ουζμπέκοι μέσοι τρώγονται στις ασιατικές ομάδες σαν σάντουιτς από ουζμπέκικα μπουρδέλα και μόνο μετά στα τριάντα τους βγαίνουν δειλά δειλά στις δεύτερες ομάδες των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. και τι λέτε τώρα για τον φίλο μας τον αναλυτή εκείνον; πήγε κι έκανε επίθεση στον ίδιο του τον εαυτό σαν να μιλάμε για μεταλλαγμένο βερμούτ που τον πουλήσαν σαν ουίσκι στα μαγαζιά του Λονδίνου. καταλαβαίνω ότι προσπαθείς να βγάλεις νόημα εκεί όπου υπάρχει μόνο πανικός στις κουβέντες του τμήματος marketing του συλλόγου, αλλά αφήστε λοιπόν τον Ουζμπεκιστάν εκεί που βρίσκεται: στη δεύτερη ομάδα ενός σοβιετικού μοντέλου ομάδων όπου οι παίκτες δουλεύουν από δεκατέσσερα μέχρι δεκαπέντε ώρες τη μέρα σαν σπουδαστές της μουσικής στη Ρωσία των 80s. δεν μπαίνεις έτσι ξαφνικά σε Βundesliga στα δεκαοκτώ σου γιατί κάπου εκείνη την στιγμή ένας πρόεδρος κατηγορείται από τους οπαδούς πως έκανε δώρο αυτοκίνητο στη μητέρα του αντί για συμβόλαιο κλειστό. το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ρωσία τώρα στην Αυστραλία έχει πέντε ομάδες που έχουν τελειώσει τις προπονήσεις τους ενώ εσείς ψάχνετε τον Ουζμπεκιστάν σαν τον χαμένο γιο σας στις κουβέντες των ρουμανικών φόρουμ πριν από το κυριακάτικο ματς του ΠΑΟΚ. εκείνοι ξέρουν πως αυτοί οι Ουζμπέκοι βγαίνουν σιγά σιγά σαν τον καφέ που βράζει στο samovar — πρώτα στις ομάδες κάτω των είκοσι τριών, μετά στις τοπικές διοργανώσεις, μετά στις ασιατικές ομάδες όσοι έχουν πατήσει πόδι τους εκεί, και τέλος… ποιος ξέρει, ίσως στην Τουρκία τους πάρει κάποιος ελεύθερος μια χαρά. εντάξει λοιπόν, κάτσε εκεί στην αγκαλιά σου να περιμένεις τον Ουζμπεκιστάν σαν τον Άγιο Βασίλη — εγώ πάντως στη Ρόδο βλέπω τους ουρανούς και τις θάλασσες, αυτές είναι οι αληθινές βιτρίνες που έχω δει εδώ και σαράντα χρόνια, όχι αυτές που τις βλέπουμε στις εικόνες των transfer grub. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, σήμερα το πρωί ενώ πήγαινα για καφέ στο κέντρο της πόλης είδα κάτι που μου έκανε την εντύπωση: Στον δρόμο προς το φούρνο συνάντησα έναν τύπο να φοράει μια μπλούζα της Lokomotiv Tashkent σαν μέσα σε μια ταινία του Σόκιν — λες κι ήρθε απευθείας από τα εργοστάσια της Ουζμπεκιστάν σαν κατασκοπεία της συνομοσπονδίας! Και βρε συχνασμένος εκείνος, είχε σημάδια στο πρόσωπο σαν να είχε τρέξει όσο τον αεροπλάνο της Ρωσίας μέχρι εδώ μέσα... Τι έγινε τώρα;; Αυτός ο Ουζμπεκιστάν μπει μέσα;; Μαύρο τριαντάφυλλο στα πόδια όλων αυτών που πάνω του ψιθυρίζουν "βρίσκεσαι εκεί;; είσαι νόμιμος;;;" 😱 Φαντάσου τώρα στις αρένες της Αυστραλίας αυτόν τον χρυσό κεραυνό... όχι, όχι αστείο πια — πραγματικός κεραυνός, ρε συ!!! Να τους ανοίγει κυριολεκτικά σαν φύλλο χαρτί στα πλευρά του κάθε αντίπαλου!!! Πού ήτανε οι άλλοι;; Κάπου χάθηκαν στα ντουλάπια τους!!! 💪 Κι όταν εκείνος ξεδιπλώνει τη μπάλα να τρέχει... θηρία από τις κερκίδες... το γήπεδο πάει κάτω!!!

Εντάξει ρε παιδιά, ο Montelogkourou έχει δίκιο — εκείνος ο δεκαοχτώχρονος του Ουζμπεκιστάν δεν βγήκε από nowhere σαν φάντασμα μέσα στις αγγλικές βιτρίνες. Δεν είναι δυνατόν να πέρασε από την Lokomotiv Tashkent στην Premier League χωρίς να τον δούμε πουθενά στις ομάδες κάτω των είκοσι ενός τουλάχιστον. Αλλά εμένα προσωπικά μου κόβει την ανάσα αυτό που είπε ο IraklisGate13 σήμερα το πρωί. Την ίδια ώρα που εσείς τρέχετε χιλιάδες βίντεο στα social, εκείνοι οι Ουζμπέκοι δουλεύουν ακόμα σαν αγρότες στις αρχές της δεκαετίας του '90. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν τον έχουμε δει ούτε σε βίντεο κανενός γηπέδου εκτός Ουζμπεκιστάν — εκτός κι αν πρόκειται για κάποιον που έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία της χώρας του σαν υποδιοικητής στρατιώτης ενός στρατού χωρίς στρατηγό. Πάντως αν αυτός ο τύπος υπάρχει ας έρθει τώρα μου λέτε; Να δούμε λοιπόν ποιος κάνει τον υπερήρωα — εγώ προσωπικά πιστεύω ότι η Ρωσία με τους δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας στους αγώνες αυτοί είναι που θα φέρουν την λύση, όχι κάποιος που τρώει ξύλο στις ασιατικές διοργανώσεις χωρίς πολλές εμφανίσεις στην πρώτη ομάδα του συλλόγου του.

ωχ πάλι αυτοί οι Ουζμπέκοι ρε σεις! ρε paliapsones μας, άλλο ένα παραμύθι για τον δεκαοχτώχρονο που έγινε πρωτοσέλιδο επειδή κάποιος έκανε εντύπωση στον ιστόριο ενός τοπικού συλλόγου; αυτά τα έχουμε ξαναδεί και πριν δεκαετίες! θυμάμαι τότε που λέγαμε πως ο κάποιος τύπος από τη Γεωργία θα κατέβει στην Premier League στα δεκαοκτώ του και τελικά έμεινε τρεις χρονιές στη δεύτερη κατηγορία του Κουβέιτ! πραγματικά ντρέπομαι γι' αυτούς τους υπολογισμούς σαν να γράφουμε τους τύπους των παντών στις πινακίδες των δρόμων... ρε Vaso_13 εκείνος είχε δίκιο — δεν βγαίνει έτσι ένας δεκαοχτώχρονος στην Ευρώπη σαν διαφημιστικό banner που ανοίγει μόνος του τα σύνορα. στους δικούς μας χρόνους ζούσαμε στις ομάδες σπίτι μας χωρίς google μεταγραφών, και ξέραμε ότι ο κάθεLOC என λέγεται εκείνος ο τύπος έπρεπε πρώτα να σπάσει χίλια ματς στις ασιατικές διοργανώσεις πριν μπορέσει να δει έστω μια προπόνηση στην Ουκρανία! και σήμερα μιλάμε σαν να υπάρχει ήδη πτήση directe Ουζμπεκιστάν — Γουέμπλεϊ; πάλι εμένα όμως αυτή η ιστορία έχει κάτι μαγικό μέσα της... σαν εκείνον τον Ουκρανό πιτσιρικά πριν χρόνια που ξαφνικά λέγανε πως πήγαινε στη Μάντσεστερ Σίτι αμέσως μετά τον πρώτο του αγώνα στις φτωχές εθνικές ομάδες. εκείνος έφαγε μέχρι το τέλος την ζωή του σ' έναν σύλλογο κάπου στην Λευκορωσία! όχι πιά στην Premier League δηλαδή. δεν ξεχνάω όμως την εποχή όταν σ' ένα μεγάλο τουρνουά φώναζαν πως ένας Ινδός medium έφερε στουςLOADERS αμέσως μετά την εμφάνισή του στην εθνική του ομάδα! τελικά μετά απο δυο χρονιές ακόμα ήταν στους πάγκους των local leagues σ' έναν αγώνα που κανείς δεν έγραψε για εκείνον... ωστόσο ας μην πετάξουμε και τις βιτρίνες στον παράπηγα: στους δικούς μας κύκλους ξέραμε ότι αυτοί οι Ουζμπέκοι έχουν κάποιο ταλέντο που φαίνεται μόνο στις ομάδες τους — εκεί που ο χρόνος κυλά αργά σαν σιρόπι μελισσών πάνω στους αγρούς της στέπας. αυτοί οι τύποι δεν βγαίνουν έτσι ξαφνικά στους μεγάλους στίβους· έχουν δρόμο ακόμη ακόμη. κι όμως... φαντάσου να ανέβαινε τώρα αυτός ο χρυσός κεραυνός στους πάντες! μισή ώρα πριν το παιχνίδι να φτάσει στον αγωνιστικό χώρο κι όλοι εμείς εδώ κάτσει στο φόρουμ σαν σχολείο πριν τον καυγά! αυτό όμως δεν το έχουμε ξαναδεί; σίγουρα ναι... ωστόσο η κάθε φορά που συνέβαινε κάτι ανάλογο, έφερνε μαζί του την ίδια συγκίνηση σαν πρώτης κατηγορίας ταινία δράσης — εκείνοι οι λίγοι λεπτοί πριν τον αγώνα όπου όλα φαίνονται τόσο δυνατά όσο είναι στην πραγματικότητα. προς το παρόν λοιπόν, ας συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτές τις ιστορίες σαν εικόνες ενός κινηματογράφου των παλιών χρόνων — εκείνες τις ταινίες όπου ο ήρωας είχε πάντα ένα σχέδιο ακόμη κι όταν όλα έμοιαζαν σκοτεινά. μιας κι έτσι πέρασαν δεκαετίες και δεκαετίες, σίγουρα αυτό το Ουζμπεκιστάν μπορεί να γίνει η εκπλήρωση μιας ευχής... ή να τελειώσει σαν μία ακόμα φούσκα στους πίνακες μεταγραφών. κι όταν τελικά φτάσει η ώρα της Αυστραλίας, τότε θα το δούμε — όχι στα λόγια των social αυτών των ρουμανικών φόρουμ, αλλά εκεί πάνω στο γήπεδο! γιατί αυτά τα πράγματα δεν λύνονται ποτέ στη θεωρία... μόνο εκεί πάνω!