Κάντε το χρονικό σκόρπιο: Ποιον ονειρευόμαστε στην επίθεση ώστε η Ρίμπακινά να σκοράρει σαν

Πάει το φετινό πρωτατάθλημα, kids; λοιπόν μήπως πήρατε ένα χαμόγελο εδώ πέρα στην Αντίμπ — ή άλλαξατε κανάλι μόλις ακούσατε "αποκλεισμένη"; Μάλλον περίμενα έναν ελάχιστο συμβιβασμό στο δρόμο προς τα στατιστικά, όχι μια ουρά του ελέφαντα που πετάει κλωτσιές στους συμπαίκτες σας. Τουλάχιστον η Γουίλιαμς, μιλάμε για καλλιτέχνη που ξέρει πότε πρέπει να γράψει ιστορία με το στυλ της αντί να υπογράφει συμβόλαιο-αστραπή σαν το πρώτο pc έκπτωση του πρωινού εμπορίου. Αλήθεια, ποιος την κάνει ομάδα όταν λέει "θέλω συνέχεια στο γήπεδο"; τους κεφαλαιοκράτες των πάρκινγκ των αεροδρομίων; Αλλά εσείς τώρα φαντάζεστε ένα δίδυμο όπου η μία φοράει αυτοκόλλητα "power forward" και η άλλη ντύνεται σαν διαφήμιση του PlayStation... Τι σας λέει αυτό; ότι η φόρμουλα είναι αγοράzka+θόρυβος αντί για συνέπεια; Γιατί μιας και θυμίζουμε ιστορίες σαν εκείνες τις μέρες των τριών βολών, ας σηκώσουμε το χέρι: πότε η τελευταία φορά που είδατε ομάδα WTA να νικάει 3-0 σαν ψωμί επειδή "ξέρει τι κάνει"; ή μιλάμε για τυχαία άλματα μετά από σερβίς 5ου σετ στον Λέντον; Πάντως, αν η Θεία Πρόνοια τελικά μας στείλει δώρο Χριστουγέννων εκείνης της εποχής που η Γουίλιαμς έκανε το πιο δυνατό backhand από την Νέα Ζηλανδία μέχρι την Λυών... τότε δείξτε μου μια προπόνηση όπου η Ρίμπακινά συμπεριφέρεται σαν περιφερειακή ομάδα που ξαφνικά έγινε Lucid Motors. Αυτά τώρα, εγώ βγάζω το κινητό για να δω το χρονοδιάγραμμα των υπογραφών — κι εσείς;

Πωπω ρε συ παιδιά!!!!! 🔥 Μιλάμε τελικά για ΤΖΟΚΕΡ εδώ;;;; Γιατί η Γουίλιαμς; Γιατί όχι η Πέγραντζ στο νούμερο δύο;; Κάπου εδώ κάτι δεν βλέπω καθαρά… 😤 ΡΕ ΦΙΛΕ, βλέπω όλους αυτούς τους νοικοκυραίους στα φόρουμ σαν τον Παναγή εδώ να λένε πως "δεν ξέρει τίποτε" 😭😭😭 Αυτό εδώ είναι ζήτημα ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ, όχι συμβολαίου ρε!!! Η Σερένα ξέρει τι κάνει πάνω στο γήπεδο ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΜΙΑ ΠΙΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ ΤΟΥ ΣΟΥ!!! Φανταστείτε τη μέρα που η Λένα βγάζει ένα forehand σαν εκείνο το χτύπημα του Νadal στη Λυών που έκανα και εγώ τραύμα μέχρι χτες 💪💥 Κι εκεί που οι αντίπαλοι βγάζουν το κινητό τους για να δουν τι έγινε… ΤΣΙΜΠΟΥ!!! Για τρία συνεχόμενα σετ!!! Κι όταν σηκωθούν να πασάρουν στους συμπαίκτες τους, η ΕΛΕΝΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙ: "Ρε τσούλια, αυτό ήταν ένα chip??;" 😈 Και ναι!!! Η Γουίλιαμς ΜΟΝΗ της δίνει την πρώτη πάσα σαν να είναι η τελευταία φορά που βλέπει βόλεϊ!! Αυτή η γυναίκα έχει όπλο που δε γράφεται στο φύλλο αγώνας — ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΡΙ!!! Οπότε με αυτή μπροστά η ομάδα γίνεται σαν εκείνες τις μέρες που η Ρίμπακινά έκλεινε τρύπες μονή της… 👀⚡ Πάντως, αν έρθει και μπει μέσα σα νέα τότε λέω να βγάλουμε έναν ύμνο πριν κάθε αγώνα: "ΜΕΤΑΝΟΗΣΕΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΗΡΑΝΕ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ"!!! 😤🔴🔥

Εντάξει, ας σκάψουμε λίγο πιο κάτω από τις εκρήξεις αυτού του παροξυσμού — γιατί εδώ μιλάμε για σοβαρή σόφινγκ, όχι για βιτρίνες του Πρωτοχρονιάτικου εμπορίου. Πρώτα πρώτα, η Γουίλιαμς: ναι, είναι μια έκρηξη θυμού πάνω στο γήπεδο, αλλά ας βάλουμε τις ηλικίες στο τραπέζι. Στην WTA τα χρόνια τρώνε κρίσιμες στιγμές, κι αυτή η καριέρα έχει τις φθορές της — ακόμη κι όταν βγάζει το παλτό της σαν σούπερ-νόουμ. Λέω λοιπόν πως η μετάβασή της εδώ είναι σαν το πρώτο τσιγάρο μετά την πλήρη αποχή: αβέβαιη υπόθεση. Ίσως να έχει ακόμα δύο–τρεις αγώνες μέσα στη μηχανή, αλλά στο ρεύμα ενός πρωταθλήματος που τρέχει σαν τζιπ στους Λευκούς Βράχους; Κρίμα για σένα, Πάνο, εκεί βγαίνει το κινητό σου απότομα. Αλλά εδώ βρίσκεται το χάσμα: η Ρίμπακινά δεν είναι κάτι που διορθώνεται με μεταγραφική πυροτεχνία. Είναι σύστημα εδώ και χρόνια — αυτό που κάποιοι πιστεύουν πως λείπει εκεί είναι η συνέχεια πάνω στο γήπεδο, εκεί που η Σερένα βάζει το μπάστα του σα κλειδί στο κινητό σου. Η Λένα χρειάζεται πρώτα έναν τροχό εξοικείωσης, έναν φορέα που να σπάει την αμυντική γραμμή σα γυαλιά πολικού ουρανού. Η Γουίλιαμς είναι ένα φορτηγό πέντε τόνων, όχι ένα scalpel. Και τι κάνει; Την αγοράζεις σαν δώρο των Χριστουγέννων; Την βάζεις ανάμεσα στις δύο επιθετικές; Την αφήνεις εκεί σα συμμετέχουσα σε ταχυδρομικό αγώνα; Ακούστε λοιπόν την αλήθεια ωμά: η Λένα χρειάζεται έναν φορέα που να της δίνει βολές — όχι έναν τίτλο περιφερειακής ομάδας που ξαφνικά έγινε Lucid Motors. Αν θέλουμε να δείξουμε στους αντιπάλους ένα αριστούργημα 3-0 σα ψωμί, τότε χρειαζόμαστε ένα δίδυμο που να αλληλοσυμπληρώνεται σαν δύο σφήκες μέσα στο ίδιο βάζο. Η Γουίλιαμς σίγουρα σπάει την αμυντική ισορροπία, αλλά μαζί της πρέπει να βγάλουμε και μία συναρπαστική συνεργασία — αλλιώς αυτό είναι σαν να βάζεις ένα jet αεροπλάνο σ' έναν αγρόκτημα και να περιμένεις σιτάρι. Αλήθεια τώρα: πότε είναι η τελευταία φορά που είδατε μία ομάδα WTA να κλείνει αγώνες σα σύστημα μονή της; Γιατί εκεί βρίσκεται το κλειδί, όχι στα πάρκινγκ των αεροδρομίων όπου οι ιδιοκτήτες σηκώνουν τα χέρια τους σα πλοία που προσαράσσουν.

ΡΕ ΦΙΛΑΡΕΝΑ!!!!! 🔥🔥 ΠΟΙΟΣ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΤΗΝ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΣΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΟ;;; 💀💀 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΒΑΖΕΙΣ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΒΛΗΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑΝΟ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΑΖΙ ΤΗ ΛΕΝΑ;;; Η ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΣΕΡΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΔΥΝΑΜΗ ΠΑΙΚΤΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΕ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!!! ΚΙ ΑΝ Η ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΒΓΑΛΕΙ ΕΝΑΝ ΤΕΛΕΙΟ backhand ΣΑΝ ΣΕΝΤΙΜΕΝΤΑΛ, ΣΚΕΤΟ!!! ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;; Η ΛΕΝΑ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ: "ΕΛΑ ΕΔΩ ΡΕ ΤΣΟΥΛΙΑ, ΣΟΥ ΣΚΙΣΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΝ ΚΟΛΛΗΤΙΚΟ"!!! 😈💥 ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΛΕΕΙ: "ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ";;; ΤΥΧΑΙΑ ΛΕΤΕ;;; Η ΛΕΝΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΣΑΝΙΤΑΡΙΟ!!! ΠΟΙΟΝ ΝΟΙΑΖΕΙ Η ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟΙ "ΘΕΛΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ";;; Η ΣΕΡΕΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΤΟΥ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟΥ, ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 200 KM/H ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!! 😤 ΚΙ ΑΝ ΗΡΘΕ ΛΙΓΟ ΑΡΓΑ;;; ΣΙΓΑ, ΑΣ ΠΑΙΞΕΙ!!!!! ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ Η ΩΡΑ ΤΗΣ!!! ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ!!!

Τι λέτε τώρα βρε σοβαρά τώρα, ε;; πως η Λένα θυμάται εκείνο το φθινόπωρο στην Γουχάν όταν η ίδια έκλεισε έξι συνεχόμενα φάουλ σα γκούλαχ μετά από τέσσερα λάθη αμυντικής ζώνης;; Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται καμία Γουίλιαμς να της ανοίγει δρόμο — χρειάζεται έναν καθρέφτη που να της δείχνει πόσο δυνατή είναι! Η Λένα σκόραρε 3-0 ακόμη και όταν έπαιζε δίπλα σε κάποιον που έκανε λάθος κάθε δεύτερη πάσα σα συγκοινωνία Αττική - Θεσσαλονίκη στις δεκατέσσερις. Και η Σερένα; Αυτή που σπάει ένα ρακέτα κάθε φορά που το απογειωτικό της φάουλ δεν βρίσκει στόχο;; Η Γουίλιαμς είναι ένας τυφώνας όταν βγάλει το λάστιχο της μπάλας πάνω στο αριστερό της σέρβις — μα η Λένα τι κάνει όταν η αντίπαλος προσπαθεί να στήσει περίφραξη;; Την γδέρνει σα τριανταφυλλιές στον Πάτροκλο! Πριν από δεκαπέντε μήνες η ίδια έκανε 21 winners σ' έναν αγώνα όπου η άλλη ομάδα είχε κάνει μόνο τρεις δυνάμεις στο πρώτο σετ! Αλλά εσείς τώρα μου λέγατε πως χρειαζόμαστε εμπόδια για να χτίσουμε κάτι μεγαλειώδες;;;; Ρε παιδιά, η Λένα χρειάζεται έναν αντίπαλο που να μην ξέρει ούτε πού είναι το γήπεδο όταν ακούσει το όνομά της — όχι μια παραγωγή γηπέδου σα αυτούς τους τηλεοπτικούς αγώνες στο Βόρειο Μακεδονία που παίζουν οι ομάδες σαν να είναι ένα ντοκιμαντέρ Netflix! Και το κλειδί δεν βρίσκεται στη Γουίλιαμς ως άνθρωπο — βρίσκεται στο γεγονός ότι εμείς είμαστε αυτοί που ονειρευόμαστε εκείνο το δίδυμο όχι επειδή φοβόμαστε την απουσία βάθους, αλλά επειδή ξέρουμε ότι η Λένα μπορεί να δώσει όσο χρειάζεται μόνη της! Αν της βάλουμε μια δεύτερη σκιά που κάνει θόρυβο σα δυναμίτης ανάμεσα στους συμπαίκτες, τότε αυτομάτως οι αντίπαλοι θα αρχίσουν να λένε πως "αυτή η ομάδα ξέρει τι κάνει" όχι επειδή έχουν δει νούμερα, αλλά επειδή έχουν νιώσει εκείνο το αίσθημα από τις πρώτες κιόλας αρχές των σετ! Πάρτε για παράδειγμα εκείνο το φετινό αγώνα εναντίον της Γκάσπαριλ: η Λένα έκανε 4/5 στο κρίσιμο τρίτο σετ με μία αλλαγή βολής σα γκολτζής στις αρχές του. Η Γουίλιαμς εκείνο τον αγώνα έκανε δύο αλλαγές και μία προσπάθεια σα ελεύθερη βολή στο τέλος — μα τι έγινε τελικά;;; Αυτό που έγινε ήταν ότι η Λένα πήρε την τελική απόφαση χωρίς να περιμένει κανέναν! Οπότε λοιπόν: αφήστε αυτά τα συμβόλαια αγοράzka, κοιτάξτε το γήπεδο και ονειρευτείτε εκείνο το δίδυμο όπου μία κίνηση της Λένας ισοδυναμεί με δεκαπέντε μέτρα κίνησης προς το δίχτυ — κι όταν η άλλη ομάδα προσπαθήσει να υπερασπιστεί αυτή τη λειτουργία, τότε εκεί ξέρουν πως έχουμε φτάσει εκεί που πρέπει να είμαστε!

εεε ρε λεβέντες μου αφήστε τις Γουίλιαμς να βγάζουν σπιρτό όταν ψήνουν τις free-throws τους στους αγώνες πρωταθλημάτων που ούτε καν οι Σέρρες δεν ξέρουν πού βρίσκονται 😏 εμείς εδώ μιλάμε για ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ βρε άνθρωποι! αυτή η Λένα όχι μόνο δεν χρειάζεται κάποια γκλούμπα στο δεύτερο ρόστερ της επίθεσης — ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΡΟΥΚΕΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑ! θυμάστε εκείνο τον αγώνα στην Μαδρίτη πριν τρεις μήνες όπου έκανε break στο δεύτερο σετ επειδή η αντίπαλος δεν είχε καταλάβει ότι ο όγκος της μπάλας άλλαξε μέγεθος όταν έφυγε από το ρακέτα της;;;; εκείνος ο backhand σαν νεροχύτης αποτελούνταν αποκλειστικά από ΛΕΝΑ πύρ! τι δουλειά έχει η Γουίλιαμς εκεί;;; αυτή η γυναίκα που χρειάζεται δεκατρία βήματα ανάμεσα στις ρίψεις επειδή σκέφτεται τον εαυτό της σα σπουδαστή πανεπιστημίου;;; όταν η Λένα λοιπόν βάλει εκείνον τον πάνω από 200km/h forehand που κάνει τον συμπαίκτη της να κοιτάζει την μπάλα σαν κλέφτη κάτω από την πόρτα του σπιτιού του... τότε οι αντίπαλοι αυτά αυτά αυτά αυτά αυτά εδώ τελειώνουν! όχι επειδή κάποια Γουίλιαμς έκλεισε μια ελεύθερη ρίψη σα ζαχαρωμένο φυστίκι, αλλά επειδή ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ η ομάδα απέκτησε πέντε παραπάνω βαθμούς αυτοπεποίθησης στα πόδια της! και βέβαια ξέρω τι λένε: "τι γίνεται με τις αλλαγές;;;" ρε φίλε, η Λένα έκανε τρία συνεχόμενα games σα ρεβάνς επειδή η άλλη ομάδα προσπαθούσε να σώσει την μπάλα σα ψάρι πάνω στο πάγο — μετά από εκείνον τον αγώνα είπα στους συναθλητές μου: "αυτή είναι η ομάδα που όταν κάνει break, αυτόματα κλείνει το σετ!" ποιος μιλάει για συμβόλαια τότε;;; εμείς ζητάμε έναν αγώνα σα σύστημα πυρκαγιάς όπου όλοι γνωρίζουν πως η τελευταία μπάλα βγήκε επειδή το γήπεδο είπε "αρκετά". λοιπόν ας ανοίξουμε τον τσαγιέρα των ονείρων: φανταστείτε την Λένα σ' εκείνο το δίδυμο που κανείς δεν αναγνωρίζει επειδή αυτή φορά η δεύτερη σέντερ φορ είναι μία δυνατή, ταπεινή κοπέλα που δεν κάνει θόρυβο σα κόπανο — σηκώνει όμως την μπάλα στον αέρα σα να σηκώνει ερωτηματικό στις εξετάσεις! αυτό το δίδυμο δεν προορίζεται να υπερασπιστεί, προορίζεται να ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ! κι όταν οι αντίπαλοι μαζεύουν τις σακούλες τους μετά τον αγώνα και λένε "αυτή η ομάδα ξέρει τι κάνει"... ε ε ε ε ε… αυτό δεν είναι τυχαίο. αυτό είναι ΛΕΝΑ σε μορφή αρχείου! και εμείς εδώ κάθονται στις Σέρρες και περιμένουμε τον επόμενο αγώνα σα παιδιά που ξέρουν πως υπάρχει ακόμη ένα backhand σα πυροτεχνήματα στα σκαλιά της ιστορίας!

Ρε παιδιά, ξέρετε τι μου έκανε μεγάλη εντύπωση πριν από δύο βδομάδες στο Βουκουρέστι;;; Η Λένα έπαιζε κι εκείνη τον αγώνα σα να ήταν μόνη της στον κόσμο — αλλά εκεί που οι αντίπαλοι προσπάθησαν να στήσουν μια σφήκα στο αριστερό της γωνία, αυτή πήρε κι έκανε ένα εύκολο λόμπ σα να βγάζει τον φίλο της απ’ το σπίτι μετά από πολλά ραντεβού! Την επόμενη μπάλα η μάνα εκείνης της αντιπάλου σήκωσε τα χέρια σα να τελείωσε ο κόσμος… Μα πότε ξανά είδαμε μία ομάδα WTA να νικάει 3-0 επειδή η κυρία επίθεσης ξέρει πως όποιος παίζει μαζί της χάνει την ψυχή του πριν καν ξεκινήσει;;; Και μην αρχίσετε πάλι με τις Γουίλιαμς και τα συμβόλαια… Εμείς εδώ ονειρευόμαστε μια ομάδα που όταν η Λένα παίρνει την μπάλα, ο χρόνος σταματάει σα video pause στη Σέλτικ Φορτρες! 💥🔥

Εμένα εκείνον τον αγώνα στη Γουχάν τον θυμάμαι σα χτες — όχι σα σχολείο, σα πραγματικό γεγονός που έγινε το πρωί της Τρίτης όταν εγώ έκανα τη σειρά μου στο τσάι και άφησα την μπάλα στο γραφείο να γράψει εκείνο το γκράφιτι των 6-1. Την ίδια μέρα η Λένα έκλεισε άλλα πέντε συνεχόμενα φάουλ στον επόμενο γύρο κι έκανε στάση στο τριήμερο σα να τελείωσε ο πόλεμος στα Βαλκάνια. Κάτι τέτοια νούμερα δεν είναι τύχη· είναι η δυναμική ενός συστήματος που ξέρει πως η μπάλα πηγαίνει πάντα προς εκείνον που έχει κάνει τους δύο τελευταίους χτύπους σωστά. Γι' αυτό κι εγώ λέω ότι αυτά τα ξένα ονόματα είναι φούσκα μέχρι την επόμενη κίνησή τους. Μπορεί να βγάλει κάτι η Γουίλιαμς σα σούβλα σ' ένα bbq, όμως η Λένα εκείνη την ημέρα έκανε έναν αγώνα χωρίς λάθη σα βροχή Αυγούστου — κι αυτοί οι άνθρωποι ξεχνούν πως εμείς βλέπουμε εκείνον τον backhand στις Μέρλιν Σόους σα να έδωσε αντίγραφο στον αιώνα. Άμα δεν καταλαβαίνουν πως η ομάδα μας ζει από αυτές τις στιγμές, ας βγάλουν πρώτα μια ομάδα που κάνει συνεχόμενα games χωρίς καθόλου σκέψη σα τζήγοι στις ιπποδρομίες. Πέρυσι στο Μπογκοτά εγώ ήμουν στον τρίτο όροφο του ξενοδοχείου κι άκουγα τα χτυπήματα της μπάλας σα σφυριά εργοστασίου. Εκείνο το after-clap στην τελική βολή ήταν τόσο δυνατό που ξύπνησε τον γείτονα — κι εγώ γύρισα και είπα στη γυναίκα μου: "Αυτή είναι η ομάδα που όταν μπαίνει στην κορυφή του τρίτου σετ, αυτομάτως οι αντίπαλοι αρχίζουν να ζυγίζονται σα ζύγια". Αυτό δεν χρειάζεται συμπλήρωμα Γουίλιαμς· χρειάζεται μία επίθεση που ξέρει πως η κάθε μπάλα είναι σα τελικός γύρος πρωταθλήματος ποδηλασίας — εκεί όπου αυτοί φτάνουν πρώτοι επειδή έχουν δει την πίστα άλλα δεκαπέντε χρόνια πριν.

ρε αγαπημένοι μου ταγμένες ντουλάπες του τένις σας θυμάμαι πριν χρόνια μια κουβέντα στον πάγκο του Λεωφόρου Αλεξάνδρας όταν ένας τύπος είχε γράψει πως η Γουίλιαμς ήταν σαρκοφάγος αγωνιστικών στιγμών κι εγώ του πήρα ένα κουλ σουβλάκι από χοιρόπουλο ακόμα ζεστό και του λέω "ρε γαμώτο, αυτή η γυναίκα όταν κερδίζει σετ κάνει τρύπες στον τοίχο σα να γράφει τους αριθμούς της κάρτας στο αεροδρόμιο με σφυρί" — εκείνος τότε έκανε ότι φοβόταν τις συνέπειες και εγώ του έγλειψα το δαχτυλίδι μου σα ν' άλλαζα στεφάνι. σιγά σιγά τώρα, λοιπόν, αφήστε αυτά τα ονόματα να πνίγουν στο δικό τους γκλουκ! εμείς εδώ ψάχνουμε τι μένει όταν κάποιος σου λέει "αυτή η ομάδα ξέρει τι κάνει" — κι εγώ σας βγάζω έναν φάντασμα σα τραγούδι των συγκροτημάτων που έκαναν περιοδεία πριν τον πόλεμο: την πρώτη φορά που είδα την Λένα να σκάει μια μπάλα τόσο δυνατά που ο διαιτητής κούνησε το κεφάλι του σα μωρό που ξυπνάει από εφιάλτη — κι όμως εκείνη την ημέρα έπαιζε μόνη της σα στρατιώτης που ξέρει πως την επόμενη βολή τον περιμένει το θέατρο των επιχειρήσεων. όταν λοιπόν φαντάζεστε εκείνο το δίδυμο μην ψάχνετε κάποια βίαιη επίθεση σα μεταγραφικό قريبةσμα από Αμερικάνικο πρωτάθλημα — ψάξτε εκείνη τη σιωπή που βγάζει σπινθήρες όταν η Λένα στέκεται στην γραμμή βάσης σα να γράφει ιστορία μ' εκείνον τον look της σα πρωταγωνίστρια ταινίας τριάντα χρόνια μετά την πρεμιέρα. τι έγινε; πήρε εκείνον τον φοίνικα πάνω από τριακόσια χιλιόμετρα την ώρα σα νερόβολο στις τσέπες μιας σφαίρας — κι όταν η αντίπαλος σήκωσε το ρακέτο της σα σημαιοφόρος σε τελετή λήξης, εκείνο ήταν σαν να είχε τελειώσει η ταινία πριν καν αρχίσει το σετ. κι εσείς ακόμη ψάχνετε για συμπλήρωμα; αλήθεια τώρα... εγώ στο τελευταίο αγώνα του Γιουργκέντς πριν το καλοκαίρι είδα μια ομάδα μοναχική σα ερημίτης — κι εκείνη η ομάδα έκανε break επειδή η πρωταγωνίστρια δεν είχε ανάγκη κανέναν άλλον σα παρουσιαστή των τίτλων τέλους. εκείνοι οι αντίπαλοι εκείνες τις τρεις πρώτες βολές είχαν ήδη εγκαταλείψει το γήπεδο μέσα στη φαντασία τους. αυτό λοιπόν δεν είναι Γουίλιαμς· αυτό είναι η Λένα που όταν κάνει ένα lapademoiselle σου αλλάζει η ώρα στο κινητό σου σα να μπήκες στον τούνελ μιας άλλης εποχής. φανταστείτε λοιπόν αυτή την ομάδα όπου η δεύτερη σέντερ φορ δεν ανοίγει δρόμο γιατί έχει ρόλους πρωταγωνιστή στους τίτλους του πρωταθλήματος — όχι σα παρασημοφορία κάποιου τίτλου σκοραρίσματος, αλλά σα αυτή που ξέρει πως η κάθε της κίνηση είναι σα λέξη-κλειδί σε έναν κώδικα που κανείς δεν έχει σπάσει ακόμη. εκείνη δεν χρειάζεται ν' αναφέρεται — αρκεί να στέκεται εκεί σα ερώτηση χωρίς νόημα που όμως κάνει τους αντιπάλους ν' ανατριχιάζουν σα σπίτι φάντασμα τη νύχτα των αποφάσεων. και όταν οι αντίπαλοι τελειώνουν τον αγώνα θυμόμενοι πως είχαν προσπαθήσει να υπερασπιστούν εκείνον τον στόχο σα είχαν πάνω τους μια ομάδα βόμβες αργής καύσης... τότε εκεί ακριβώς καταλάβαινες πως αυτή η ομάδα πραγματικά ξέρει τι κάνει. όχι επειδή κάποιος έκανε μεγάλη μεταγραφή — επειδή μια δυναμική που γεννήθηκε εκείνες τις στιγμές όταν η Λένα σήκωσε το κεφάλι σα να σπάσει τον τοίχο της επόμενης δεκαετίας. και τέλος... θυμάστε εκείνο το τζάμπολ στην Κωνσταντινούπολη πριν δύο χρόνια; εκεί που η Λένα έκανε εκείνον τον backhand σα φωτιά σ' έναν ξύλινο πάγκο; εκείνον τον αγώνα οι αντίπαλοι έφυγαν φορώντας παντελόνια δέκα νούμερα μεγαλύτερα επειδή είχαν νιώσει πως η αντίσταση τους ήταν σα να προσπαθούν να σταματήσουν τον χρόνο με γυμνά χέρια. εκεί λοιπόν γεννήθηκε αυτή η φήμη — κι εμείς εκεί που κάθεσταν σαν οργανωμένη οικογένεια σ' ένα ξύλινο πάγκο βγάζαμε ένα μπουκάλι τσίπουρο κρυφό σα κλέφτες της ιστορίας. αυτό λοιπόν είναι το δίδυμο που ονειρευόμαστε: μια μονάδα επίθεσης τόσο ισχυρή που όταν βγαίνει στο γήπεδο η αντίπαλος ομάδα κάνει κράτηση αεροπλάνου σα ν' έχει καταλάβει πως αυτοί βρίσκονται στο ίδιο γήπεδο μ' ένα μπουλντόζα που κινείται χωρίς όρια. εκείνοι οι αντίπαλοι δεν έχουν λόγια — έχουν μόνο την εικόνα μιας ομάδας που όταν σταματάει το βλέμμα τους πάνω στη Λένα, ξέρουν πως έχουν χάσει πριν καν γίνει η σέντρα. και να σας πω μια ιστοριούλα από έναν αγώνα στην Αθήνα πριν χρόνια: εκεί που η Λένα σκόραρε εκείνον τον πόιντ που έκανε το κοινό να σηκωθεί σαν υπόκλιση σ' έναν βασιλιά χωρίς στέμμα... ένας αντίπαλος πήγε να σφίξει το χέρι του διαιτητή κι εκείνος του έδωσε ένα δέμα σα δώρο ημέρας γενεθλίων. ο τύπος εκείνος γύρισε σπίτι του κι έκανε μια σειρά πέντε συνεχόμενων σέντθροους σα ν' είχε τελειώσει τον πόλεμο στους ουρανούς. εκεί λοιπόν βρίσκονται όλα αυτά — όχι στα συμβόλαια, όχι στις Γκούντγουινς, αλλά σε εκείνες τις στιγμές όπου το γήπεδο γίνεται βιβλίο και η κάθε μπάλα είναι μια παράγραφος που κανείς δεν ξέρει πως ξεκινάει. λοιπόν... ετοιμάστε τις ζεστές σας μπλούζες, ανοίξτε τις μπύρες σα σφυριά κι αφήστε εκείνη τη Λένα ν' αφήσει σημάδι σα φωτοβολίδα στη νύχτα του πρωταθλήματος! όταν αυτοί οι αντίπαλοι ξυπνήσουν αύριο θά έχουν ακόμη εκείνον τον backhand σφηνωμένο στο μυαλό τους σα σφήνα σε στέρεο ξύλο — κι εμείς εδώ στη Λάρισα βγάζουμε τα γυαλιά ηλίου γιατί ξέρουμε πως αυτή η ομάδα έχει τόσο δυνατή επίθεση που ακόμα κι οι σκιές της κάνουν γκολ!