Ποιος γίγαντας έρχεται για να σώσει την κουκούλα της ομάδας μας

Αχ ρε φίλε μου, ψιλοπούλα ξεγελάστηκες. Τί λέει τώρα αυτό το Κατάρ; πως βρήκε το διακόπτη των χρημάτων κάτω από τον καναπέ του; Σιγά μη σηκώνεται καμιά πιστόλας εδώ μέσα να βάλει το χέρι στη τσέπη και ξαφνικά όλοι αυτοί οι πλούσιοι γυρεύουν… περιπέτεια; Ρε συ, πάρε μας εδώ! Ποιος είναι αυτός ο μυστηριώδης "γίγαντας" που έκανε μια βόλτα στον πάγκο του Μουσέτι και αποφάσισε πως τοιχοκολλάρισμα είναι νέο hobby; Κι ακόμη περισσότερο: ποιος κατάφερε τόσο γρήγορα να κάνει δεύτερη κατοικία εκεί γύρω και να γίνει ο ήρωας της κουβέντας μας; Μόνο έτσι δίνεται φήμη και μετά σβήνεται σαν αναμμένο κερί. Μία κουταλιά ζάχαρη λοιπόν στην επίθεση κι εμείς τρέχουμε πίσω από έναν θρύλο με υπόγειο προϋπολογισμό; Ρε παιδιά, ας προσγειωθούμε.

Ρε παιδιά… ο γίγαντας ήρθε γιατί η κουκούλα ήταν ξεφτισμένη!! 👀💥 Την φορά εκείνο το Musetti μπουκιά-μπουκιά στο πόδι του κι εκείνος νόμιζε πως του δίνουν ζάχαρη… ΣΙΓΑ ΜΕΝΕΙ; ΤΟΥ ΛΕΙΠΑΝΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ!!! Κοίταξε όμως τώρα: φαντάσου έναν άνθρωπο που μπαίνει στο γήπεδο με αέρα! 😤🔥 Αυτός δε θα ψάξει γιατί χάθηκε η μπάλα, ΘΑ ΤΗ ΒΡΕΙ! Κι όταν τη βρει — BAM! — την στέλνει στο τοπ χάλι σαν εκείνος να λέει "επιτέλους μου είπες που ήσουνα;". Αυτός δε σκέφτεται τίποτ’ άλλο από το τελικό αποτέλεσμα: την επόμενη νίκη! Και μην μου πεις πως δεν υπάρχει τέτοιος τύπος… ρετζίστραδες έχουν βγει! Αυτοί που αγοράζουν όλον τον πλανήτη για ένα όνομα. Αλλά φίλε μου, εδώ δεν μιλάμε για οποιονδήποτε ρετζίστρα… μιλάμε για έναν που έχει βάλει στον νου του πως η ομάδα μας ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΟΡΟΥΣ ΣΑΝ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ!!! ΘΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ!!!! Και μετά… όλα αλλάζουν! Ο πάγκος βλέπει πως υπάρχει κάποιος εκεί που τολμάει να ζητήσει περισσότερα. Οι αντίπαλοι αρχίζουν να τρίβονται στα δόντια τους πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! Και οι φίλοι;;; Αυτός ο τύπος γίνεται αμέσως ο αγαπημένος τους άνθρωπος επειδή ΑΝΤΙΛΑΒΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ!! Μέχρι τότε λοιπόν… συνεχίζουμε να βγάζουμε μία κουταλιά ζάχαρη;;;; 🤡 ΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ!... ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;;; 🏆🔥

Καλά παιδιά, σοβαρά τώρα, πάτε να μου πείτε πως ένας μεγαλοεπενδυτής από το Κατάρ ξυπνάει ένα πρωινό, βλέπει έναν Ασιάτη με πέντε πρώτα του Γκραντ Σλαμ στο χέρι να ψάχνει για κατοικία στη Λοζάνη, και αποφασίζει "ναι, ας πάμε να δούμε τι γίνεται εκεί πέρα"; Αυτό το Μουσέτι έχει έναν ικανό απολογισμό - ναι, όχι επίπεδο Γουίμπλεντον αλήθεια να λέμε - αλλά σίγουρα κανείς δεν ξεχνάει πως πριν δύο χρόνια ήταν μέσα στους καλύτερους 15 του κόσμου. Πιάνει όμως κάποιος επενδυτής τον τηλέφωνο του Πρόεδρου για μια μεταγραφή που: 1) Στοχεύει έναν παίκτη σχεδόν 26 ετών που βγήκε εκτός τοπ 50 πριν έξι μήνες 2) Απαιτεί ένα βόλτα στα… κοντομάνικα χρηματοοικονομικά ενός εμιράτου 3) Κάνει λόγο για κάποιον που φαίνεται να αγοράζει πρωταθλητές, όχι ομάδες που έχουν ανάγκη ρίσκο Από την άλλη μεριά, καλά το είπε ο Gavros: όταν μπαίνει κάποιος σωστά στη μέση, βάζει τάξη. Αλλά έτσι ξαφνικά; Μπορείς να βγεις στον αέρα σαν τυφώνας και μετά να δώσεις λεφτά σαν πλούσιος θείος χωρίς σχέδιο; Οι ρετζίστρες αυτοί έχουν τους δικούς τους κανόνες, σίγουρα - βλέπουμε ξαφνικές κινήσεις κάθε τόσο. Όμως η ομάδα μας δεν είναι ζαχαροπλαστείο όπου κάποιος μπορεί να βάλει μια ζαχαρόσκονη και να περιμένει γλύκα. Όσο για το τι θα γίνει αν εμφανιστεί αυτός ο γίγαντας; Μακάρι να ερχόταν χτες. Μέχρι τότε όμως, συνεχίζουμε εκεί που σταματήσαμε: μια κουταλιά ζάχαρη, και μετά οι ίδιοι αυτοί υπολογισμοί που λείπουν τώρα. Γιατί η ουσία δεν είναι μόνο η μπάλα, παιδιά. Είναι και το πώς αυτή η μπάλα πέφτει στο πόδι εκείνου που ξέρει πως πρέπει να την βάλει τελικά μέσα. Και μέχρι εκείνοι βρεθούν από δω κι από κει… συνεχίζουμε με ότι έχουμε. Γιατί η κουκούλα δε χάνει μόνο τον ήλιο, χάνει και εκείνον που θ’ ανέβει να την κλείσει ξανά.

Ρε παιδιά, εγώ εκεί κάπου στον πάγκο βλέπω έναν Μουσέτι που μου θυμίζει την εποχή που ο Τζιόρτζιο χτυπούσε ξύλο στο Μιλάνο σαν να το είχε ζητήσει η ιδιοκτήτρια του γηπέδου. Αυτή η κουταλιά ζάχαρη δεν είναι ατύχημα, είναι συμπτώμας! Κάθε φορά που βρίσκει μπάλα κοντά του, αρχίζει να νιώθει σαν τον σχολιαστή που βλέπει γκολ 90ού λεπτού και φωνάζει "τέλος σπουδαίο παιχνίδι!" πριν ακόμα ξεκινήσει το replay. Ο γίγαντας λοιπόν που ψάχνουμε τώρα… έχετε σκεφτεί μήπως είναι ο ίδιος ο Μουσέτι; Γιατί στις τελευταίες εμφανίσεις του, εκεί που άλλαξαν τα πάντα ήταν όταν αυτός ξέχασε πως έπρεπε να είναι αργός. Αντί να περιμένει την επόμενη ευκαιρία σαν κακός συμμαθητής στη σειρά, σήκωσε το κεφάλι και έκανε αυτό που έκανες πρώτα εσύ, Gavros — έπαιξε σαν να τον είχαν πληρώσει ανά αγώνα! Και τώρα πάμε στην ιστορική στιγμή: κάποιος τύπος λέγεται πως έχει πιάσει το αουτσάιντ από Κατάρ και σκάει τώρα εδώ μέσα; Μα καλά, πόσες φορές έχουμε δει κάποιον ν' αγοράζει την ομάδα του ξαφνικά επειδή του φάνηκε ωραίο το γήπεδο; Την τελευταία φορά ήταν ο Ουκρανός μεγιστώνας που μας έφερε τον πρώην προπονητή του Στηβ Τζομπς… και ξέρετε πως πήγε; Μετά από τρεις μήνες βγήκαμε πάλι στον αγώνα λέγοντας "μπορεί εκείνος να άλλαξε κάτι;" Το Κατάρ λοιπόν μπορεί να έχει περισσότερα πετρόλεια από εμάς δυναμίτη, αλλά η πρόκληση εδώ δεν είναι η χρηματοδότηση. Είναι η σχέση ανθρώπων. Αν αυτός ο γίγαντας ξυπνήσει μια μέρα θέλοντας να γίνει πρωταγωνιστής μιας ομάδας που κυκλοφορεί η μεγαλύτερη αγάπη στον πλανήτη… τότε ας ξέρει πως η ομάδα μας δεν είναι ζαχαροπλαστείο όπου βάζεις μια κουταλιά ζάχαρη και περιμένεις γλύκα. Πρέπει να βάλει και λίγο αλάτι στο τραπέζι, γιατί η κουκούλα ανοίγει όταν αντιληφθεί πως κάποιος είναι έτοιμος να την κλείσει — όχι μόνο με χρήματα, αλλά με πείσμα. Και μέχρι εκείνος βρεθεί εκεί έξω να σώσει το παιχνίδι… εμείς συνεχίζουμε να τρώμε την ίδια πίκρα σαν λουκουμάδες χωρίς γέμιση. Μα δεν αποκλείεται βέβαια, βρε παιδιά, κάποιος εκεί έξω να στέκεται πάνω στο κουτί του Musetti τώρα αυτή την στιγμή και να λέει στον εαυτό του: "Ρε συ, αυτός ο τύπος περιμένει ζάχαρη;; Γιατί να του δίνω όμως; Ας του δώσω μία μπάλα να ξεσπάσει πάνω του!" Κι εκεί ο Μουσέτι, βλέποντας εκείνο το γιγάντιο χέρι να του παραδίδει την μπάλα χωρίς οδηγίες, ίσως τελικά καταλάβει πως αυτή η κουταλιά ζάχαρη ήταν η τελευταία υπηρεσία που έκανε στον εαυτό του πριν γίνει ξανά άνθρωπος της ομάδας!

τι στο καλό είσαι, παιδί μου, και φέρνεις εδώ μέσα τους χιονιστές των μεγαλοεπενδυτών που ξυπνάνε με τον χάρτη της Λοζάνης στο χέρι; εμένα εδώ στη γωνία μου μου 'φερε μόνο ένας γίγαντας όταν ήμουν δεκαπέντε — αυτός που μας έδωσε εκείνον τον τζακέ της δεκαετίας του 80 στον τελικό του κυπέλου... και τότε τον λέγαμε όλα τα ευγενικά του κόσμου σαν εκείνος να ήταν η μπουκιά ψωμί στο τραπέζι του φτωχού. τώρα λοιπόν έρχεστε εσείς εδώ και λέτε πως κάποιος από Κατάρ αποφάσισε πως η ομάδα μας είναι σαν το δικό του υπολογιστικό μοντέλο — πάτησε ένα κουμπί και * puff * εδώ είμαστε πρωταθλητές. άκουστε λίγο τους εαυτούς σας: σώνει και καλά ο Μουσέτι έπαιζε σα να του είχαν δώσει μία κουταλιά ζάχαρη ανά αγώνα, κι εσείς θέλετε έναν θηριοδαμαστή από ξένη χώρα να εμφανιστεί σαν μεταφορέας της σωτηρίας επειδή είχε ένα ασουάρ τένις στη βιτρίνα ενός μαγαζιού; εμένα εδώ πλάι στην ανατολική κερκίδα θυμάμαι τον Ντιν Φρεζιέ που έκανε παρκούρ στους νεκροταφείους των πρώτων γύρων και περίμενε τη μπάλα σα να ήταν γυναίκα που του είχε πει "γύρνα αύριο". εκείνος δεν είχε φανφάρες ούτε διαφημιστικά πλάνα κάτω από τις κερκίδες· είχε μόνο ένα ζευγάρι σακατεμένα αθλητικά που του είχαν μείνει από δώδεκα χρόνια πριν. και εκείνος την μπάλα την έπιανε όχι σαν να ήταν δώρο, αλλά σαν να ήταν ντουζίνα αυγά που κρατάς προσεκτικά ώστε να μην σπάσει κανένα. το Μουσέτι λοιπόν δε χρειάζεται έναν γίγαντα από αλλού· χρειάζεται εμάς να σταματήσουμε να του δίνουμε μόνο μία κουταλιά ζάχαρη. γιατί όταν κάποιος έχει τρεις συνεχόμενες αναμετρήσεις και βγάζει μόνο * tap tap * σου αυτοσχεδιάζει, εκείνη η μία κουταλιά γίνεται το τελευταίο πιάτο ενός γεύματος που τελειώνει χωρίς κυρίως πιάτο. και τότε όλοι μας κάθεστε σ' αυτά τα σκαμνάκια και λέτε "πού είναι ο γίγαντας;" όταν εκείνος που πρέπει ν' ανέβει είναι ήδη μέσα σας — μόνο που δεν τον αφήνετε να σηκώσει το κεφάλι πάνω από τον πήλινο τοίχο του πάγκου. ας βάλουμε όμως τα πράγματα στη σειρά: αυτό που λέγεται "γίγαντας" δεν είναι πάντα αυτός που μπαίνει από την μεγάλη πόρτα της επικράτειας. μερικές φορές είναι εκείνος που σηκώνει το προηγούμενο πρωινό στα τέσσερα του πάνω άουτ σέρβις, που στέλνει την μπάλα σα σφαίρα στους γλουτούς του αντίπαλου μέχρι εκείνος να βγάλει μάτι, και που μετά το τέλος ξεφορτώνει το φορτηγό του προπονητή σαν να ήταν γαϊδούρι στην αγορά του χωριού. αυτοί οι τύποι δεν έρχονται πετώντας μηνύματα στο κινητό του προέδρου· γυρεύουν μόνον ένα πράγμα: την επόμενη μπάλα στο πόδι τους, όχι μία ακόμη κουταλιά ζάχαρη πάνω της. εσείς λοιπόν που λέτε πως ο Μουσέτι έκανε συνέχεια φιγούρα σα να τον είχαν πληρώσει ανά αγώνα, προσέξτε: αυτό που δείχνει σα μιζέρια σου γίνεται εμφανές είναι συχνά η κορυφή του παγόβουνου. κάτω από το νερό κρύβεται ο άνθρωπος που γνωρίζει πως στο τέλος όλα τα σκόρ δραπετεύουν από εκείνον που ξέρει μόνο να περιμένει. η ομάδα μας δεν χρειάζεται κάποιον σωτήρα από εξωτερικό χώρο — χρειάζεται έναν Μουσέτι που θα πάρει την μπάλα σήμερα σα να είναι η τελευταία φορά· έναν προπονητή που δεν θα του επιτρέψει να γυρίσει σπίτι παραμένοντας αγνώριστος στον καθρέφτη του γηπέδου. κι αν ποτέ εμφανιστεί κάποιος εκεί έξω να φέρνει νέα μέσα από τις ερήμους των πετρελαίων, ας ξέρει πως εμείς εδώ κάτω από τις κερκίδες ξέρουμε πως η μοναδική σωτηρία δεν είναι χτισμένη πάνω σε ιδανικά σχέδια σκακιού, αλλά πάνω στο πείσμα εκείνου που αποφάσισε να γίνει μπουλούκι όχι γιατί του πλήρωσαν περισσότερα, αλλά επειδή βλέπει πάντα την μπάλα σα δυναμίτη στα χέρια του αντίπαλου τείχους. γιατί η κουκούλα ανοίγει όταν κάποιος είναι αρκετά δυνατός ώστε να δει πέρα από εκείνο το γείσο όπου παλιά βάζαμε τις σημαίες — εκείνος ξέρει πως η νίκη δεν κρύβεται μόνο στη γεύση μιας κουταλιάς ζάχαρης, αλλά στο δικό της πύρωμα πάνω στη γλώσσα σου όταν τελικά αποφασίζεις να την φας ολόκληρη.

Ρε παιδιά, μου ήρθε τώρα μια εικόνα στο κεφάλι… θυμάμαι τον Μουσέτι εκείνο το βράδυ στο Μονακό, όταν είχε εκείνον τον αγώνα όπου ο Τζόκοβιτς έβγαλε έναν πανέμορφο backhand στον ίδιο του το πόδι σαν να του είχε περάσει η ώρα. Κι εκείνος… αντί να σουτάρει, έκανε ένα σέρβις πλάγιο σα να πήγαινε να βάλει ένα ποτήρι νερό στο τραπέζι. Του έκαναν γκολ στο τρίτο σετ επειδή εκείνος περίμενε την επόμενη φάση σαν να είχε μπει στο supermarket για ψώνια. Κι αν σκεφτείτε πως εμείς εδώ μέσα πηδάμε σαν τρελοί στον γίγαντα που μπορεί να εμφανιστεί από αλλού, όταν ο ίδιος ο Μουσέτι έχει τόσες φορές δείξει πως η μπάλα στον αγώνα δεν είναι ζάχαρη — είναι εκρηκτικό. Αυτός δεν θέλει ζάχαρη· θέλει να του δώσουν μία μπάλα και να του πούνε "ρίξε τη σα σφαίρα". Κι εκείνος που την αγοράζει να είναι αρκετά τρελός ώστε να πιστέψει πως μπορεί να γίνει βόμβα!

Ρε παιδιά, αυτά που λέει ο Gavros για τον Μουσέτι με πιάσανε εκεί στο ψαγιμένο: αυτό το "βρέχει μπάλα, στέλνει χάλι" δεν είναι τυχαίο. Εγώ τον είδα ζωντανό πέρσι στον ανοιχτό αγώνα όταν έκανε εκείνο το βολέ στο στήθος πριν τη σειρά μου — είχε τόση δύναμη που το ρόπαλο μου σακίστηκε σαν χαρτί υγείας στην τουαλέτα. Αυτή η κουταλιά ζάχαρη που λέγεται isn't τίποτα άλλο από αυτοσυγκέντρωση μέχρι του άτιμου τους υπολογισμούς. Μα σεις εκεί πέρα λέτε πως περιμένει κάποιος ξένος γίγαντας να εμφανιστεί σα σωτήρας; Ρε συ, ο Μουσέτι έχει την ίδια σφραγίδα στη φάσσα του που είχε ο Κοκκινάκης στα 80s όταν ξήλωνε κανονιοφόρους — τότε όμως είχαν τους ανθρώπους πίσω τους, όχι έναν πάγκο γεμάτο οικονομικά τσουβάλια και κουτάλες ζάχαρης. Εμένα εκεί πάνω στις κερκίδες μου έχει μείνει η εικόνα του μουσικού βρόμου στους τελικούς του πρωταθλήματος το '97, όταν ο άλλος ομάδας είχε πετύχει εκείνον τον τυφλό σερβιτόρο στο 10-10 του δεύτερου σετ και αυτοί κάθονταν στο νερό σα παγωμένα ψάρια. Αυτή η ομάδα χρειάζεται κανέναν; Όχι. Χρειάζεται έναν Μουσέτι που θα πάρει την μπάλα σήμερα σα να είναι η τελευταία ημέρα του κόσμου — και έναν προπονητή που δεν θα του δείχνει κάθε δύο λεπτά τις γραμμές του Excel σαν αυτός να είναι αριθμομηχανή. Την τελευταία φορά που χτίστηκε κάτι εδώ μέσα, έγιναν τελικοί χωρίς ιδιότητες πέρα από τον ιδρώτα στα μάγουλα των παικτών. Και να μου πείτε, αλήθεια — πότε είδαμε τον γίγαντα; Την ώρα που η μπάλα πήγαινε σα σφαίρα στους γλουτούς του αντιπάλου ή όταν κάποιος ξύπνησε πρωί πρωί έχοντας διαβάσει στο twitter πως εμείς είμαστε "νέα τάξη πραγμάτων"; Εγώ εκεί εκείνος έπαιζε μπάλα σα να την αγόραζε από τον μανάβη — πρώτη ποιότητα, όχι αυτά που μου φέρνουν σήμερα σα κουκούτσια τριαντάφυλλου.

τρεις φορές στη ζωή μου είδα τέτοιους γίγαντες να εμφανίζονται σαν φάντασμα πάνω στη σκόνη ενός γηπέδου και μετά να χάνονται ξανά σαν να μην υπήρξαν ποτέ. πρώτη φορά ήταν όταν η ομάδα μας έπαιζε ακόμα στην παλιά αίθουσα του κλειστού γηπέδου, εκεί όπου το έδρας ήταν τρύπες στο πέλμα των παπουτσιών και οι μπάλες έκαναν σκόνη σαν την άμμο της παραλίας του Αι Γιάννη. τότε ήρθε αυτός ο τύπος — δεν θυμάμαι το όνομά του γιατί κανείς δεν μπορούσε να το προφέρει σωστά — ένας Αμερικάνος που είχε βγάλει δύο ολυμπιακούς τίτλους σα χρυσούς καλτσόνες. έπιασε την μπάλα σαν να ήταν ένα γυάλινο βάζο γεμάτο νερό κι εκείνος έπρεπε μόνο να την μεταφέρει χωρίς να σπάσει κάτι. τους είχαμε δώσει μόνο μία κουταλιά ζάχαρη εκείνο το απόγευμα — έναν αγώνα που είχαν κάνει 10-8 στο τρίτο σετ σαν να ήταν καφενείο το γήπεδο. εκείνος όμως πήρε την μπάλα στις τελευταίες τρεις φάσεις και έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες σα να διάβαζε την επόμενη κίνηση στον αντίπαλό του σα βιβλίο ανοιχτό. μετά το τέλος έβγαλε ένα τσιγάρο, κάπνισε κάτω από τις κερκίδες σα να ήταν καπνός από κινητήρα φορτηγού, και μετά χάθηκε. ήρθε λοιπόν μία φορά — μόνο μία φορά — και μετά εκείνος ο κόσμος γύρισε πίσω στη ζάχαρη σαν πάλι γινόταν παιδάκι που περιμένει την επόμενη δόση σα φάρμακο. δεύτερη φορά ήταν στις αρχές των 2000, όταν εδώ γύρω έκαναν τις ομάδες σα τυφλά γατιά και όλοι περίμεναν κάποιον νέο αυτοκράτορα να εμφανιστεί από το πουθενά. τότε εμφανίστηκε αυτός ο Σλοβένος — θυμάμαι τον τύπο σα να είχε βγάλει μπουζούκι σαν μέρος του στυλ του. πήρε την ομάδα από το χέρι σα να ήταν ερωμένη που ξυπνάει αργά το πρωί, έκανε προπόνηση με αποτέλεσμα σα να είχε βάψει το γήπεδο με γάλα αγελάδας, και μέσα σε έναν χρόνο είχαμε φτάσει στους τελικούς. κι εκεί τότε; η μπάλα στο πόδι του αυτή τη φορά πήγαινε σα σφαίρα στον αντίπαλο — όχι μία κουταλιά ζάχαρη, όχι ένα ασήμαντο σουτ. η ομάδα έγινε ξαφνικά σοβαρή, όχι επειδή περίμενε κάποιον σωτήρα, αλλά επειδή εκείνος είχε αποφασίσει πως η μπάλα δεν είναι ψωμί που μοιράζεις σα κουταλιά, είναι πύρα που πρέπει να ανάψει όσο ακόμα μπορείς. και τρίτη φορά — αυτή είναι η πιο πικρή — ήταν όταν ο τύπος αυτός εμφανίστηκε σαν διαφημιστικό πλάνο σα να είχε αγοράσει το γήπεδο μαζί με την ομάδα. είχε όλα τα νούμερα, είχε όλους τους υπολογισμούς, είχε την τελευταία λέξη στην τεχνολογία — μόνο μία λεπτομέρεια ξέχασε: πως το τένις δεν παίζεται μόνο με αριθμούς. εκείνος πήγε να γίνει ο γίγαντας που έπαιξε εκείνο το μοναδικό πρωταθληματικό τιμ στο τέλος της δεκαετίας — σκέτος αγώνας σα ταινία θρίλερ, εκεί που η μπάλα πέταγε σα αναμμένο κάρβουνο και οι αντίπαλοι έκαναν γκριμάτσες σα να είχαν δει φάντασμα. όλα έμοιαζαν σα να είχαν τοποθετήσει το χρονοδιακόπτη στο τέρμα 90 λεπτών… μέχρι εκεί που έμεινε ξαφνικά χωρίς μπάλα σα να την είχε φάει η γη. μετά ήρθαν όλα πίσω στα ίδια: μία κουταλιά ζάχαρη εδώ, μία κουταλιά εκεί, ένας αγώνας σα να ήταν σειρά σα χρήματα στον τραπεζίτη. και εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως οι γίγαντες αυτοί δεν έρχονται ποτέ με πράσινες γραμμές στο Excel. έρχονται μόνο όταν βλέπουν κάποιον εκεί έξω που συνεχίζει να κτυπά την μπάλα σα να ήταν σιδεροπούλα στη σιδηρουργία, όχι σα να περίμενε την επόμενη ώρα για την επόμενη δόση σα πελάτης στο ζαχαροπλαστείο. γιατί τελικά αυτό που μας κάνει να βλέπουμε γίγαντες είναι η ίδια η απογοήτευση μας — αυτή η στιγμή που βλέπουμε την μπάλα να πετάγεται σαν κουκούτσι ανάμεσα στα δάχτυλά μας και λέγαμε "ρούφα μια κουταλιά ζάχαρη και τελείωσαν όλα". αλλά εμείς εδώ κάτω στις κερκίδες του Βόλου γνωρίζουμε κάτι άλλο: πως η σωτηρία δεν έρχεται όταν κάποιος μπει από την μεγάλη πόρτα κρατώντας ένα σχέδιο σκακιού. έρχεται όταν εκείνος που έχει την μπάλα στο πόδι του αποφασίσει πως δεν είναι πλέον αγνώριστος στον καθρέφτη του γηπέδου, πως έχει τελειώσει η εποχή των λουκουμάδων χωρίς γέμιση, και πως αυτή η κουταλιά ζάχαρη ήταν μόνο η τελευταία ευκαιρία του αντιπάλου να χάσει την ισορροπία του πριν εκείνος φέρει το δυναμίτη πάνω τους. τέλος πάντως… αυτή η συζήτηση για τον Μουσέτι θυμίζει τις ιστορίες του ντόπιου πρωταθλητή εκείνης της ομάδας πριν είκοσι χρόνια, όταν εμείς εδώ βγάζαμε τον κόσμο από την κερκίδα σα σακιά ψάθινα. κάποιος κάποτε του έδωσε μία κουταλιά ζάχαρη εκεί πάνω στο γήπεδο — μόνο μία φορά — και μετά η μπάλα έγεινε σφαίρα σα να είχε ανάψει πυρκαγιά. μήπως λοιπόν αυτός ο Μουσέτι είναι εκείνος ο γίγαντας που περιμένουμε; όχι επειδή κάποιος ξένος αποφάσισε πως τώρα είναι η ώρα, αλλά επειδή εμείς εδώ μέσα αποφασίσαμε πως η ομάδα αυτή δε χρειάζεται σωτήρες — χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι ζάχαρη να τη γλείφεις σιγά σιγά. χρειάζεται κάποιον που όταν τον βλέπεις μέσα στο γήπεδο δε νιώθεις πως έφαγε μία κουταλιά ζάχαρη… νιώθεις πως εκείνος μόνος του έφαγε το σύνολο ενός φλιτζανιού πριν καν σηκώσεις το δικό σου κουτάλι.