Μπάμ στην επιστροφή μας!

Ρε, Stelios, αυτό το warm-up του Balogh σαν λαγός μου φαίνεται μάλλον σαν βίντεο προπόνησης πρώτης κατηγορίας — από εκείνα που βγάζουν τα χρώματα από τα μάτια σου όταν το τρέχεις 20 φορές ανάμεσα στα δοκάρια. Πώς είδες τα πόδια του, ρε; Γιατί εγώ σκεφτόμουν πως οι junior αμυντικοί στην Α' Εθνική δεν κάνουν warm-up αλλά περισσότερο ζέσταμα νάρκη — ξαπλώνουν τρεις φορές στο grass μέχρι να πάρουν σύνθημα. Και το παραμύθι με τον Τομέκ τώρα; Ωραία η ιστορία, αλλά μιας και μιλάμε για talents που τρώγονται σαν ψωμί όσο βρίσκονται ακόμα στις ακαδημίες, υπάρχουν τουλάχιστον τρεις τέτοιοι τύπους που τους ξέραμε να σέρνονται σαν γάτες στις ακαδημίες μας πριν καν κλείσουν δεκαοχτώ; Αν όχι, τότε το ζήτημα δεν είναι να βρούμε έναν Τομέκ αλλά να πετάξουμε έναν Balogh σαν γκάζι όταν οι αντίπαλοι έχουν τη μπάλα — κι ας πέσει με την όψη κάτω στο grass. Δεν πείθομαι πως αυτό αποτελεί στρατηγική τελικά.

🔥 ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ;;;; Την πρώτη φορά που είδα τον Balogh στις ακαδημίες μου ήρθε σαν αστραπή!! Ντρίπλα σα σατανάς μέσα στο grass, έφτανε τις δυνατότητες τουGROUND έως τον ουρανό, εμένα το γερό ψωμί κάνει να σηκώνομαι από τον πάγκο όπως όταν παίζει Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ!! Ρε παιδιά μην γελιόμαστε, αυτή η ομάδα έχει ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ έναν αμυντικό που ΣΠΑΝΕΙ την καρδιά του για χρώματα μέχρι να τελειώσει ο αγώνας!! Θέλω κάποιον που όταν βλέπει τον αντίπαλο πάνω στην περιοχή όχι μόνο δεν λυγίζει αλλα γίνεται σαν ΣΤΟΧΟΣ μπαίνει στην προσωπική επικράτεια!! Αν ο Balogh πάρει βάρος ψυχικά ΤΩΡΑ θα γίνουμε αλώβητοι!! Αυτός είναι ο τύπος που όταν πλησιάζει η ομάδα του νιώθεις "αχ και καλά έχουμε αυτόν εδώ"!! Καλά το warm-up του σαν λαγός;;;; Να το κράταGE αυτό κι ένας άλλος τύπος πάνω του να κάνει warm-up σα λαγός;;;; Εγώ βλέπω ένα 21χρονο που ξέρει πως η μπάλα δεν περιμένει!! Και τι λές ρε;;;; Μέχρι τώρα πόσους Balogh έχουμε δει;;;; Ψιλοθυμώ γιατί θυμάμαι την επομένη των junior όταν έπαιζαν μπάσκετ δίπλα στο γήπεδο μας κι εκείνος ήταν πάντα ο πρώτος που ερχόταν κοντά στους γερόντους να ζητήσει συμβουλή!! Μη γίνεται συνέχεια σκέψεις!! Να τον βάλουμε σαν δικό μας πρωταθλητή!! Ήρθε η ώρα να δούμε πώς φτιάχνει τη γη του όταν παίζει!! 💪🔴😱

Ρε φίλοι μου, ας σκάψουμε λίγο πιο κάτω από το warm-up σαν λαγός του Balogh για να μην ξεχνιόμαστε. Κοιτάξτε το όχι σαν αυτοπεριγραφή ενός junior, αλλά σαν μια συμπεριφορά που τουλάχιστον στις ακαδημίες δείχνει πως έχει αυτό που θέλεις εσείς: πάθος που δεν λέει stop. Ο τύπος μας έχει τα πόδια εκεί όπου πρέπει όταν η μπάλα είναι πίσω στο grass — κάτι που στους μεγάλους πρωταθλητές δε σημαίνει πια warm-up αλλά κυνήγι. Γιατί τώρα; Μα επειδή ο Balogh είναι 21, ξέρω πόσο σημαντικό είναι ένα μεγάλο βήμα για κάποιους σαν κι αυτόν. Αν η ομάδα αποφασίσει να τον βάλει στη βάση από την πρώτη αγωνιστική στιγμή, δε μιλάμε για οποιονδήποτε τυχαίο junior — μιλάμε για έναν παίκτη που ξέρει πως η μπάλα δε περιμένει, όπως λέει κι ο Vasilis. Εκείνο το ένστικτο στις ακαδημίες δε φεύγει από τη μια μέρα στην άλλη. Από την άλλη πλευρά, σοβαρεύω λίγο. Στα πρωταθλήματα όπως η Α' Εθνική, οι junior αμυντικοί συχνά πρέπει να κουβαλήσουν μεγάλο βάρος νωρίς — πολλά περισσότερα από warm-up σαν λαγός. Αν όμως η ομάδα έχει σχέδιο (και δε μιλάω για τυφλό γκάζι στο transfer window), τότε ένας τύπος σαν εκείνον μπορεί να γίνει ο πυλώνας που ψάχνετε. Βλέπω πως ο Stelios μιλάει για κάποιον σαν τον Τομέκ — εκείνο το χαρακτηριστικό χέρι σαν πιάτο που τρώει τα πάντα, εκείνος ο τρομερόςInstinct. Οι πιθανότητες ο Balogh να είναι εκείνος; Όχι τώρα, ίσως αργότερα, αλλά το άλλο κομμάτι — η ψυχή, αυτό δε μαθαίνεται στο βιβλίο. Θέλω να πω ότι στη συγκεκριμένη στιγμή η μεταγραφή δεν είναι τρελή κίνηση — όμως χρειάζεται δομή. Αν τον βάλουν στα σοβαρά δουλειά τουλάχιστον τους πρώτους τρεις μήνες, τότε δε μιλάμε για έναν ακόμη αμυντικό, αλλά για έναν παίκτη που κάθε φορά που κάνει entrance στη δημόσια περιοχή, η ομάδα ξαναζεί εκείνον τον συναγερμό που θέλετε. Και όταν λέω "ιστορικό κέρδος", μιλάω για περισσότερα από μία φορά που πέφτει εκείνος ανάσκελα στο grass — μιλάω για μία φορά που εκείνος βρίσκεται εκεί και σώσεις υπάρχει.

Τώρα εδώ που λέτε βρεAspromavre, εμένα το πρώτο πράγμα που μου κόβει την ανάσα είναι πως όλοι μιλάτε σαν να έχουμε έναν πιθανό πρωταθλητή στην άκρη του πάγκου και κανείς δε βγάζει μια κανονική κουβέντα για αυτό που πραγματικά ψάχνουμε: μια γκρίζα περιοχή μέσα στην ομάδα όπου αυτός ο τύπος πρέπει να πέσει σαν καρύδι στην περίπτωση που βγει έξω. Γιατί τελικά εδώ είμαστε — στο χείλος του γκρεμού του πρωταθλήματος, όχι στις ακαδημίες της Γιουβέντους που ξεπουλούν talents στα δεκαοχτώ τους. Τουλάχιστον αυτό δείχνει η εμπειρία μας με τους junior αμυντικούς στον τόπο μας. Μιλάτε για warm-up σαν λαγός; Μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Στα Σέρραιικα γήπεδα ένας junior αμυντικός στα δεκαεννιά του όχι μόνο κάνει warm-up σαν τρελός αλλά πρέπει να μπορεί να ξεχωρίσει πότε να σηκώσει το κεφάλι του πάνω από τους επιθετικούς — κι αυτό είναι κάτι που ούτε οι "τρεις τέτοιου είδους τύποι" σου, Vaso, δεν έκαναν μέχρι τα είκοσι τους. Γιατί εγώ θυμάμαι έναν verdedico από τη Δράμα πριν δεκαπέντε χρόνια που έκανε warm-up σαν βαρκάκι στον κάβο του γηπέδου· στο 25ο λεπτό του αγώνα είχε πιάσει μπάλα στο δικό του δέκατο ένατος, είχε κάνει σέντρα βολίδα στη μέση, είχε τρέξει τέσσερα λεπτά σπριντ για ένα φάουλ στον αντίπαλο κεντρικό — κι όμως στο τελευταίο λεπτό έπιασε τον κινηματογράφο πάνω του σαν να ήταν εκείνος ο πρώτος φοράς που αγγίζει μπάλα. Αυτός ήταν ο αριθμός δύο στον πάγκο όταν μπήκε στη βάση; Όχι. Ήταν ο αριθμός εβδομήντα τρεις γιατί η ομάδα είχε ήδη έναν μεγαλύτερο παιχταρά στο ίδιο ρόλο. Τι λέω εδώ; Λέω πως όταν μιλάμε για τον Balogh πρέπει να μιλάμε σαν άνθρωποι που γνωρίζουν πως η Α' Εθνική δεν είναι κάποιο freundly match όπου κάθε talent βρίσκει το δρόμο του. Αυτός ο τύπος μπορεί μέχρι τον Δεκέμβριο να έχει σκοράρει πέντε φορές το μήνα μόνο επειδή χάνει την μπάλα — γιατί εκεί είναι που σταματάνε όλα τα warm-up σαν λαγός. Κι εγώ εδώ βλέπω πως όλοι περιμένουμε έναν σωτήρα όταν η σωτηρία μπορεί να βρίσκεται στο πως θα τον χρησιμοποιήσουν σαν γρανάζι μιας μηχανής, όχι σαν άλλο մեկ ξεπούλημα. Και ξέρετε τι είναι το ωραιοπρεπές σ' αυτή την ιστορία; Ότι ακόμα κι αν τον βάλουμε σαν βασικό τον πρώτο χρόνο, η ομάδα δεν πρόκειται να χάσει τίποτα άλλο εκτός από την ψευδαίσθηση πως αυτό είναι αρκετό. Γιατί τελικά εκεί βρίσκεται το βάρος: όχι στο πόσο γρήγορα τρέχει, αλλά στο πόσο γρήγορα στέκεται ξανά στην τοποθεσία του όταν χάνει. Και εκεί, βρεAspromavre, αυτά τα πόδια εκεί πάνω στη βάση δεν είναι ζήτημα μόνου warm-up — είναι ζήτημα ιστορίας.

τι σόι ζήτημα warm-up σαν λαγός κάνεις εσύ όταν η μπάλα φεύγει κι εκείνος χρειάζεται δεκαπέντε δευτερόλεπτα να σηκωθεί; ρε Σταύρο, θυμάμαι πέρυσι στο γήπεδο της Νίκης Βόλου βγήκα πρώτος μετά τον αγώνα επειδή είδα εκείνον τον υπερένδοξο επιθετικό του Λεβαδειακού να τρέχει σαν αερόστατο μετά από φάουλ ενώ ο Balogh έκανε ακόμα κύκλους αναπνοής κάτω από τις σιδερόβεργες κριτές — όχι σα λαγός, σα κάμποσος μακρύς στις Βόρειες Σπορτίκες που πάλευε ν' ανέβει στον τρίτο όροφο χωρίς ασανσέρ! τώρα πιαθαίνεστε πώς είναι όταν βλέπεις αυτόν τον τύπο να στέκεται πάνω από την περιοχή σου σα φάντασμα; δεν είναι warm-up που κάνει ο άνθρωπος, είναι σα να σου βάζουν έναν αφορισμό στη σπονδυλική στήλη! εμένα το αίμα μου βράζει κάθε φορά που ξαναζω εκείνη την εικόνα του με τον αριθμό δεκατρία στουςJunior όταν έκανε clean sheet σ' ένα φιλικό πριν δέκα χρόνια — εκείνες τις ώρες ένιωθες πως είχε αποκτήσει κάποιον τρίτο πνεύμονα γιατί δεν σταματούσε όσο πήγαινε καλά. δεν ψάχνουμε για έναν ακόμη αμυντικό που κάνει κύκλους γύρω από τους δεκαέξι, ψάχνουμε για εκείνον τον έναν που όταν φτάνει η ομάδα σ' εκείνο το κρίσιμο δεκαπέντε λεπτά του ημιχρόνου γίνεται σαν σεισμός στην περιοχή του — κοίταξε τον Σουτσόφ που αναφέρει ο Stelios κι ύστερα γύρνα να μου πεις τι διαφορετικό έκαναν εκείνοι οι τίτλοι εκτός από το γεγονός ότι περίμεναν την μπάλα σα ψωμί φρέσκο. και εσύ ΠΑΟΚ_Fatsa, μου 'ρχεσαι τώρα εδώ και μου λέεις πως μπορεί να γίνει αριθμός εβδομήντα τρεις επειδή κάποιος άλλος ήταν καλύτερος; ρε φίλε μου, αυτή η ομάδα τελευταία φορά είχε σοβαρό αμυντικό τον Οκτώβριο του '22 όταν κάποιος τυπάς από την Κοζάνη έκανε δέκα λάθη σε έναν αγώνα — ο χρόνος εδώ δεν περιμένει για τα δικά σου γκρίζα οράματα, περιμένει για ανθρώπους που όταν χρειαστεί βάζουν την μπάλα στο στόμα τους και τη βγάζουν ζεστή!

Ρε παιδιά, μην τρελαίνεστε τόσο με τα warm-up σαν λαγός — εμένα εκείνο το γκολ της Αναγέννησης στον Πειραιά πριν από έναν μήνα μού έβγαλε τα μάτια! Στα τελευταία δέκα λεπτά ο Balogh έκανε τρία tackles πάνω στην ίδια περιοχή κι ύστερα σηκώθηκε σα να είχε πιει ένα φλιτζάνι espresso καυτό — ενώ ο άλλος αμυντικός έκανε μέχρις εμετού στη γωνία του γηπέδου. Τι ζητάμε τελικά; Να βρούμε κάποιον που όταν πλησιάζει η μπάλα κάνει μια κίνηση σα σαμουράι που βγάζει σπαθί ή κάποιον που τελικά όταν πέφτει καταγής ψάχνει πρώτα το νερό από κάτω επειδή τον έβγαλαν στην κρύα肉; Και μην αρχίσετε τώρα οι αναλυτές σας με τις Βόρειες Σπορτικές για warm-up — εμένα πριν δύο βδομάδες στο τοπικό ντέρμπι στη Θεσσαλονίκη είδα έναν δεκαεπτάχρονο από την ομάδα των Νέων Παύλου Μελά να τρέχει σα rocket και όταν έφτασε στην περιοχή έπεσε σαν γάτα πάνω στην μπάλα· μετά κράτησε τόσο καιρό τη θέση του σα στοιχειωμένος που τελικά ο διαιτητής του έδωσε κίτρινη επειδή "εμπόδιζε την προβολή". Τι έκανε εκείνος ο μικρός; Όχι warm-up — αυτό που έκανε ήταν ν' αγοράσει το εισιτήριο του στο μονόδρομο της ομάδας. Γιατί όχι κι εμείς να δοκιμάσουμε κάτι παρόμοιο;

ρε αγόρια, τι γίνεται εκεί στις ακαδημίες πριν δεκαπέντε χρόνια; θυμάμαι τότε στην ομάδα του Βύρωνα είχαμε έναν δεκαοχτάχρονο άμυνα που έκανε warm-up σα λαγός και μετά στο πρώτο του αγώνα επίσημο έτρεχε σα κανένας άλλος αλλά όταν τον έπιανε η ομάδα στην επίθεση έκανε λάθος σέντρα σαν να του είχαν βγάλει τις μπαταρίες. τώρα εκείνος που λέγαμε πως είναι ο επόμενος Σκλαβούνος πέρασε στη δεύτερη κατηγορία σαν δαμάλα — επειδή εκεί που ζούσε το warm-up σαν λαγός τελείωνε εκεί και ξεκινούσε η πραγματικότητα. τώρα ο Balogh; εγώ τον θυμάμαι πριν από δύο χρόνια όταν τον πήγαινε η ομάδα του στη Λάρισα για φιλικό στα junior. εκεί έκανε ένα tackle τόσο δυνατό που τον σήκωσαν οι αντίπαλοι σαν χειροκροτούμενοι ενώ εκείνος σηκώθηκε αργά σα να είχε ξεμείνει καύσιμα. μετά λένε πως όταν μπήκε στα τελευταία δέκα λεπτά σώθηκε ο αγώνας. τότε σκεφτόμουν πως αυτό ήταν μονάχα η αρχή μιας φήμης που στους μεγάλους πρωταθλητές γίνεται ιστορία — ή έτσι νομίζουμε εμείς επειδή δεν έχουμε ξαναδεί πολλά. αλλά εδώ πρέπει να κάνω μια στάση. γιατί όλοι όσοι γράφετε για warm-up σαν λαγό ξεχνάτε ένα πράγμα: εκείνες τις εποχές στις ακαδημίες δεν ήταν warm-up αυτό που έκαναν οι junior — ήταν ζέσταμα για τον πόλεμο. θυμάστε όταν ήμουν εγώ νέος κι έπαιζα στη θέση εκείνου του παίκτη από τη Δράμα; είχα έναν συμπαίκτη που έκανε sprint πλάι-πλάι με την μπάλα σα λαγός όταν την κυλούσαν οι αντίπαλοι — μέχρι που έφτασε η μέρα που έπρεπε να υπερασπιστεί ένα φάουλ μέσα στην περιοχή και αντί για καθαρό tackle έκανε μια τέτοια κίνηση σα να είχε πάρει ηλιοτρόπιο. τέλος πρώτος που τον πήραν στην ομάδα των μεγάλων; τώρα λοιπόν εμένα μου φαίνεται πως η κουβέντα για τον Balogh δεν είναι ζήτημα warm-up σαν λαγός — είναι ζήτημα πως εμείς ψάχνουμε εδώ έναν πρωταθλητή που όταν η μπάλα φτάσει στην περιοχή του δεν κάνει warm-up αλλά κάνει μια στάση σα φάντασμα που φοβάται κανείς να πλησιάσει. εκείνοι οι τίτλοι που αναφέρει ο Stelios εκείνοι οι Σουτσόφ κτλ υπήρχαν επειδή είχαν φτάσει εκείνο το σημείο που δεν χρειάζονταν warm-up — εκείνος ο τύπος είχε αποκτήσει τρίτο πνεύμονα στην πραγματικότητα. και εσύ ΠΑΟΚ_Fatsa που λες πως μπορεί να είναι αριθμός εβδομήντα τρεις επειδή κάποιος άλλος ήταν καλύτερος; ρε φίλε μου εκείνες οι εποχές όπου οι ομάδες είχαν πέντε αμυντικούς ικανούς ανά πάσα στιγμή έχουν τελειώσει. τώρα ψάχνουμε για έναν που όταν μπει στη βάση η ομάδα σου νιώθει πως έχει κερδίσει ένα σοβαρό πλεονέκτημα — κι όχι επειδή έκανε warm-up σα λαγός αλλά επειδή όταν τον χρειάζεσαι εκείνος βρίσκεται εκεί σα βράχος. εκείνο το ζήτημα που αναφέρει ο Vasilis για τον αριθμό δεκατρία στους junior όταν έκανε clean sheet είναι η μόνη αλήθεια εδώ — ο χρόνος δείχνει πως αυτοί που φτάνουν εκεί δεν έχουν ανάγκη warm-up ποτέ ξανά. εγώ δεν λέω να τον βάλουμε βασικό αύριο επειδή έκανε έναν αγώνα σωστός. λέω πως αν η ομάδα τον βάλει εκεί που χρειάζεται αυτός ο τύπος έχει όλα τα εφόδια για να γίνει κάτι περισσότερο από έναν ακόμη αμυντικό — έχει εκείνο το βάθος που φέρνει μαζί του οι τίτλοι. αλλιώς γιατί να τον είχαν οι άνθρωποι στις ακαδημίες τόσο σοβαρά; επειδή έκανε warm-up σαν λαγός η επειδή εκείνες οι ώρες ένιωθαν πως είχε κάτι πιο σπουδαίο κρυμμένο μέσα του;