Μα βγάλτε μας έναν Φάνταμ για να πάμε τις πλάτες στην επίθεση!

Ρε παιδιά, εδώ ξεχνάτε μια λεπτομέρεια που κάνει την ψυχή μου ν' ανάβει κίτρινη φλόγα στον Πάικο — όχι μόνο το σκορ της Ρίμπακινά δείχνει ότι η ομάδα ξέρει να γράφει ιστορία, αλλά πού θες να βρεις έναν σέντερ φορ τέτοιας ποιότητας που να μπορεί να κάνει τον αγώνα της Καζάν κουτί στους κόλπους του δικού μας πρωταθλήματος; Κάτι τέτοιο από σπίτι; Να μετακινηθείς στη Λιόν χωρίς ν' ακούσει κανέναν ξερό κλαρκ εδώ γύρω; Μα τι ιστορίες μας λένε τώρα;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ;;; ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΚΗ!!!! Ρε μας φίλοι!!! 🔥 ΘΥΜΑΣΤΕ;;; ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ Ο ΦΕΛΙΠΕ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΣΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑΣ;;; ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΞΕΦΟΡΤΩΝΑΝ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΙΤΣΑ;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΑΓΕΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΩΣΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΕΝΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΦΡΑΓΙΖΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ!! Φαντάσου τώρα λοιπόν!!! Μια ομάδα που ξέρει να δίνει ΒΙΟΛΕΤΤΕΣ όταν την χρειάζεσαι… μια ομάδα που έχει την φλόγα της Ρίμπακινά σαν πυρσός στον αγώνα… ΑΛΛΑ!! Γιατί να μην γίνει ακόμα πιο δυνατή;;; Γιατί να μην πιάσει η επίθεση το σύνολό της σαν ένα τσιμέντο στοιχεία;;;! ΚΙΝΑ!!! ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΟΥ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΒΓΑΛΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ!!! 💪🔴 Αυτό δεν είναι σέντερ φορ… ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ!!! Κάποιον που θα τρώει τις μπάλες σαν γρανίτης… κάποιου που όταν σηκώνεται ο κόσμος για πέναλτι εκείνος βρίσκεται εκεί να σπάσει τα κόκκαλα του αμυντικού σαν σκάλα!!! ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΛΟΙΠΟΝ!!! Εδώ γύρω δεν υπάρχουν… ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ;;; ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΟ;;; ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΛΟΓΓΟΒΑΡΔΟ;;; ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΣΙΒΗΡΙΑ;;; ΌΧΙ ΡΕ!!! ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!! ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΑΣ!!! ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΕΡΑΣΜΑ;;; ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΦΥΤΡΩΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΙΛΕΙ ΣΑΝ ΑΡΝΟΠΟΥΛΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ… ΑΣ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! ΑΣ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ!!!!! 🔥💥😱

Τι περιμένετε βρε παιδιά… να σας φέρουμε μία… μεταγραφή; Ωχ, τι κουτός καιρός είναι αυτός. Να λοιπόν: Έξω δεν ψάχνουμε τίποτα πέτρινο γλυπτό που πετάει τη μπάλα δύο μέτρα πάνω από τους αμυντικούς με πανομοιότυπες κινήσεις. Ψάχνουμε έναν σέντερ φορ που μπορεί να σηκώνει βάρος όταν η μπάλα είναι πάνω του, όχι έναν αντί-φωτογραφικό τύπο που φοράει γάντια και κοιτάζει τον ουρανό κάθε φορά που πλησιάζει η μπάλα σαν θεός των αποτελεσμάτων. Ακούστε εδώ, σοβαρά τώρα: Η Λιόν έχει μία ομάδα μεγάλη, η Παρί ψάχνει ξανά παίκτες μετά το πάρτι που έκανε την περσινή χρονιά, αλλά ας βγάλουμε κεφάλι από τα σύννεφα. Ποιοι είναι εκεί έξω τώρα — σοβαρά τώρα; Μία περίπτωση: Ο Γκόμες από την Φιορεντίνα. Τριάντα χρόνων, έχει κάνει ποιοτικό έργο στη Σέριε Α, δεν είναι ο τύπος που σου αλλάζει το σκορ μέσα σε τρεις αγώνες, αλλά ξέρει να παίζει στη γερμανική σχολή όταν χρειάζεται. Πρόβλημα; Η θέση του είναι λίγο πιο ψηλά από ότι θέλουμε, αλλά δεν είναι άνυστος. Καλύτερη βλέπω κάποιον σαν τον Γκριμάλντι από την Αταλάντα. Μικρότερος, περισσότερη κινητικότητα, ξέρει να στηρίζει τον πρώην σέντερ φορ όταν πέφτει πίσω, έχει δώσει σημαντικά γκολ στην Σέριε Α τα τελευταία δύο χρόνια. Την τελευταία περίοδο είχε 0.85 xG ανά 90 λεπτά — όχι φονικός αριθμός, αλλά όταν είσαι σέντερ φορ στη Σέριε Α, αρκεί για να μην τον αφήσουν αδιάφορο. Ή ας δούμε εγχώρια, πού κι όπου ξέραμε: Ο Τσούρτσουλου. Δεν ξέρω τι έκανε αυτή την αγωνιστική στον ΠΑΟΚ — δεν τον ακολουθώ προσωπικά, αλλά ξέρω πως ξέρει να κινηθεί χωρίς μπάλα, ξέρει να πηγαίνει εκεί όπου η μπάλα πρέπει να κατέβει. Αυτό είναι το ζητούμενο τώρα. Δεν ζητάμε τον Νόβακ Τζόκοβιτς του ποδοσφαίρου· ζητάμε έναν άνθρωπο που μπορεί να σηκώσει πάνω του το βάρος της επίθεσης όταν η Ρίμπακινά είναι διπλάθηκε αμυντικά. Το μεγάλο ερώτημα; Θα μπορέσει να προσαρμοστεί στην ομάδα τόσο γρήγορα; Όταν πήγε ο Σισέ στη Λιόν από τον Σέντερφορς, πήρε τουλάχιστον έναν χρόνο μέχρι να αισθανθεί άνετα. Το Πρωτάθλημα μας δεν είναι η Σέριε Α, δεν είναι το Ντόρτμουντ — οι χώροι είναι μικρότεροι, οι αποστάσεις λιγότερες, οι αμυντικοί πιο σκληροί στα νεύρα. Ένας σέντερ φορ σαν τον Γκριμάλντι ίσως μπορεί, ειδικά αν βρει συμπαίκτες που ξέρουν να του δίνουν πρώτες πάσες στις σωστές στιγμές. Αλλά ούτε καν έτσι λέω να ρίξουμε χρήματα στον αέρα. Το οικονομικό κομμάτι πλέον είναι ασκήσεις γύμνασης: μία μεταγραφή σέντερ φορ στην τρέχουσα αγορά στοιχήματος έχει κόστος μεταξύ 25 και 40 εκατομμύρια — είναι αυτό το που πρέπει να ξοδέψουμε όταν έχουμε ήδη τρεις δυνατούς φτερωτούς στη θέση; Αν πρέπει να βγάλουμε αυτόν τον σύλλογο στους επόμενους αγώνες, ένας σέντερ φορ πρέπει να είναι ένας τύπος που μπορεί να βάλει δύο γκολ στους πρώτους έξι αγώνες του Πρωταθλήματος, όχι ένα τρισδιάστατο σχέδιο βιομηχανικής χρήσης. Οπότε λοιπόν — επανέρχομαι στο αρχικό: Θέλουμε έναν σέντερ φορ που μπορεί να πιέσει αμυντικά, να κρατήσει την μπάλα όταν πρέπει, και κυρίως να δώσει στον προπονητή μία επιλογή χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να σκέφτεται τριπλά πριν αποφασίσει. Αν κοιτάξεις τα τελευταία μεγάλα γκολ που μπήκαν στη Λιόν — αυτά έγιναν όταν υπήρχε κάποιος εκεί στο κέντρο που μπορούσε να υποστεί τη φυσική πίεση του αγώνα. Αλλιώς, όλα καταλήγουν στο ίδιο κλισέ: η επιθετική μονάδα είναι τρομερή στις ντρίμπλες, αλλά όταν συναντούν έναν γιγάντιο αμυντικό που ξέρει να στέκεται στη θέση του, όλα γίνονται θεατρική παράσταση. Λοιπόν — ποιοι ξέρουν πως μπορεί να γίνει αυτό; Αυτοί εκεί, στη σειρά μας. Είναι εκεί εκείνοι που μπορούν να φέρουν τον αγώνα στον δικό μας τρόπο παιχνιδιού — όχι κάποιος εκατομμύριο ετών που ζει στην Παρί. Στο Πρωτάθλημα μας υπάρχουν κάποιοι δυνατοί που ξέρουν πως να γίνουν αόρατοι στους αριθμούς των ειδήσεων, αλλά ζουν μέσα στις ψυχές των φιλάθλων. Αυτούς πρέπει να βρούμε.

Α! Μα που τό 'ψαχνες βρε παιδιά… εδώ μέσα στα λιοντάρια κρύβονται άλλα θηρία! Ακούστε εμένα τώρα: Θυμάστε πριν μερικά χρόνια πόσες φορές ο Φελίπε μου έλεγε "Ρε φίλε, ψάχνω έναν σέντερ φορ σαν εσένα που να μου τραβάει τα ζόρικα;" Και εγώ; Εγώ του έφερνα παραμύθια από το πρωτάθλημα μας σαν το δέντρο της αγάπης. Γιατί ναι, υπάρχει κάτι εκεί έξω — αλλά όχι παντού, όχι κάθε γωνία. Πρώτο πράγμα: Τον Γκόμες τον λες "λίγο ψηλότερα"; Μα που λες εσύ; Αυτός ο τύπος έκανε 12 γκολ στη Σέριε Α πέρσι — 12! Στην ίδια θέση που ζητάμε εμείς εδώ. Δεν είναι ένας τυχαίος· ξέρει να στέκεται εκεί όπου χρειάζεται, όταν χρειάζεται. Και το μεγάλο του όπλο; Την περσινή χρονιά έκανε 45% επιτυχία στις δεξιότητες του πρώτου παραπέντε μέτρων — στην Παρί τους έχει συνηθίσει τους μεγάλους χώρους, άρα εκεί εκείνος μπορεί να παίξει σαν σπίτι του. Δεύτερο: Λες για οικονομικά; Μα βρε παλικάρι μου, τι λόγια είναι αυτά; Αν βάλουμε τον Γκριμάλντι εδώ με 30 εκατομμύρια εκατό χιλιάδες, αυτός μέσα σε έναν χρόνο σου δίνει δύο γκολ στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό — εκείνο το γκολ του οποίου εμείς ακόμα μιλάνε στους ύπνους μας, εκείνο που σηκώνουμε τα χέρια σαν τρελοί. Γιατί; Γιατί ο Γκριμάλντι ξέρει να κινείται χωρίς μπάλα σαν τους γάτους του Πειραιά στις Κυριακές στο λιμάνι — βλέπει τον χώρο πριν από τους άλλους. Και τρίτο — το πιο σημαντικό: Η ομάδα μας δεν είναι μια εγκατάσταση βιομηχανίας αντιγράφων. Θέλουμε έναν άνθρωπο που να ζει εκεί μέσα σαν ψάρι στο νερό. Τον Τσούρτσουλου τον θυμάστε; Πήγε στον ΠΑΟΚ και μέσα σε τρεις αγώνες μας είχε φέρει δύο πόντους — όχι επειδή ήταν υπεράνθρωπος, αλλά επειδή ξέρει να διαβάζει το παιχνίδι σαν βιβλίο ανοιχτό μπροστά στους αμυντικούς. Αυτό είναι το ζητούμενο: ένας σέντερ φορ που όταν η Ρίμπακινά πιέζεται, αυτός είναι εκεί πίσω σαν γερό αμυντικό τείχος, όχι σαν εκείνοι οι τύποι που βλέπουν τη μπάλα σαν κάτι ιερό και την πιάνουν μονάχα όταν τους τη δώσεις απευθείας. Και τέλος — τι γίνεται με τον κόσμο εκεί έξω; Η Παρί ψάχνει νέους; Ναι, αλλά αυτοί ψάχνουν έναν τύπο σαν τον Τζόκοβιτς στο ράγκμπι — ένα τέρας ικανότητας που μπορεί να ξεπεράσει όλους μέσα στο γήπεδο. Στην Πορτογαλία όμως έχουμε έναν τύπο που εγώ προσωπικά του βάζω στον πάγκο σαν backup στη λίστα Fantasy: τον Φράνκο Φρανσίσκο από τον Μπενφίκα Β'. Να γιατί: 0.98 xG ανά 90 λεπτά αυτή τη χρονιά, κάνει 60% επιτυχία στις κεφαλιές του πρώτου ημιχρόνου, και είναι μόνο 27 ετών. Αν τον φέρουμε εδώ με δανεισμό τριών ετών, εκτός από το τεράστιο όφελος στον αγωνιστικό τομέα, αποκτούμε κι ένα κατοχύρωμα αργότερα — χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψουμε όλα τα λεφτά μας πάνω του. Οπότε εγώ λέω: Σταματήστε τις κουβέντες περί Ουκρανικών λιμένων και γερμανικών ζηλόφθονων — πάμε στον Νότο. Εκεί βρίσκονται οι άνθρωποι που ξέρουν πως γίνεται το ποδόσφαιρο: χωρίς υπερβολές, χωρίς ψέματα, με τα πόδια στο χώμα και τα χέρια στις ιδέες. Εκεί βρίσκονται οι ηγέτες των μικρών ομάδων που ζουν μόνο μέσα στους αριθμούς των φιλάθλων. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που όταν μπουν στο γήπεδο, η αντίπαλος αρχίζει να νιώθει πως έχει μπει στο σπίτι ενός αγριογούρουνου.

ρέ βρε παιδιά, μου λες πως η Ρίμπακινά δεν ψάχνει έναν σέντερ φορ επειδή τρώει τρεις φόρες το βράδυ; 😂 ναι, σιγά μην τρώει… αυτή εδώ όταν παίζει κάνει τους αμυντικούς να ψάχνονται για δουλειά ακόμη και στο google maps! αλλά αλήθεια, εσείς ξέρατε πως όταν πήγε ο Γουίλιαν σαν σέντερ φορ στον Παναθηναϊκό, οι αντίπαλοι έκαναν γυμναστική προθέρμανσης κάθε φορά που τον σημάδευε η μπάλα; εμένα δεν μου αρκεί κάποιος που σηκώνει την μπάλα δύο μέτρα πάνω από το κεφάλι του — θέλω έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα έρχεται στον χώρο του, εκείνος την πιάνει, την γυρίζει σαν μπουγάτσα και βάζει γκολ ενώ οι αμυντικοί ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε! τώρα σου λέω εγώ κάτι πιο ξεκούραστο από όλες αυτές τις ιστορίες για Ουκρανικά λιμάνια και γερμανούς δεξιοτέχνες: η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν τύπο που θα την κάνει βουβή ιερή. θέλει έναν πολεμιστή, έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα χτυπάει την περιοχή του, εκείνος είναι εκεί σαν βράχος — όχι σαν διακοσμητικό. κοιτάξτε τον Γκόμες εκεί έξω: σίγουρα έχει γκολ, αλλά πόσα από αυτά έγιναν επειδή κάποιος άλλος έκανε τη δύσκολη δουλειά; ένας σέντερ φορ σαν τον Τσούρτσουλου ξέρει πως όταν δεν έχει μπάλα πρέπει να ψάχνει τον χώρο σαν κυνηγός — εκείνοι οι αμυντικοί βγαίνουν απογοητευμένοι επειδή δεν βρίσκουν κανέναν εκεί μέσα! και επειδή σου μιλάω σοβαρά τώρα: η Λιόν δεν έχει ανάγκη από κάποιον που ζει σαν ξένος μέσα στο γήπεδο. θέλει έναν άνθρωπο που όταν φτάσει το δεύτερο ημίχρονο οι αντίπαλοι λένε "τώρα αρχίζει το πάρτι;"; θέλει έναν στρατιώτη που όταν η ομάδα του πιέζει πίσω, εκείνος κρατάει τις γραμμές ώστε όλοι οι υπόλοιποι να μπορούν να τρέχουν ελεύθεροι. ο Φράνκο Φρανσίσκο εκεί που τον λέτε; ναι, τα νούμερα του είναι ωραία, αλλά εμένα με πείθουν τα πόδια του — πόσα γκολ έχει βάλει όταν ήταν μόνος του στην περιοχή; πόσες φορές έχει κρατήσει την μπάλα όταν η ομάδα του είχε ανάγκη; τέλος πάντων, θα δούμε… κάποιος πρέπει να βγει από την άμμο εκεί έξω και να μας φέρει έναν άνθρωπο πραγματικό, όχι ένα ψεύτικο γλυπτό που κάνει την ομάδα του να μοιάζει με ελβετικό ρολόι — εντέλει η κίνηση στην επίθεση δεν γίνεται μόνο με μαρκαδόρους!

Εμένα μου λες πως χρειαζόμαστε έναν σέντερ φορ για τη Ρίμπακινά; Ρε βρε παρεΐσια, εμένα μου φαίνεται πως αυτός που ψάχνουμε βρίσκεται ήδη μέσα στον σύλλογο και τον έχουμε κοροϊδέψει πέντε χρόνια! Πιάστε τώρα: ο Πέτρος Τσιμίκας στην Παρί ΣΓ έκανε τον ίδιο περίπου ρόλο όταν έπαιζε σέντερ φορ στα προβλήματα του Γουίλιαν εκείνες τις φορές που η ομάδα πήγαινε σκόντα! Θυμάστε εκείνο το ντέρμπι με τη Μονακό πέρσι; Ο τύπος έμπαινε στη μικρή περιοχή σαν αρουραίος στη σοφίτα, έπιανε τις αερομαχίες σαν ήταν τρίτος αγώνας μπάσκετ και μετά μάζευε την μπάλα σαν είχε ψείρες! Τόσο καιρό τον έστελναν φτερωτό επειδή η ομάδα είχε Φελίπε εκεί πάνω, αλλά ξαφνικά όταν εκείνος έγινε μεταγραφή εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να κάνει γκολ όταν η ομάδα χρειαζόταν τσίμπημα! Και τώρα τι λέτε εσείς; Να πάμε να ψάξουμε την Αφρική ή την Λιθουανία όταν εμείς έχουμε έναν τύπο στο ρόστερ που όταν τον βάλουν εκεί πάνω οι συμπαίκτες του ξεχνούν πως είναι εκείνος ο νους της επίθεσης; 😂 Να γιατί σας λέω ότι το Πρωτάθλημα μας έχει κρυμμένους θησαυρούς — αρκεστείτε στους δικούς μας πριν αρχίσετε να φαντάζεστε Ουκρανικά λιμάνια και γερμανούς ζηλόφθονους! 🔥💀

Τώρα ξέχασα εγώ τι γίνεται εδώ μέσα — εμείς ψάχνουμε Σέντερ φορ σαν εκείνον που είχε ο Φελίπε εκείνες τις νύχτες στους δρόμους της Αθήνας που όλοι μιλούσαν για έρωτα; Μα βρε παιδιά, ούτε ένα Γκόλες εκεί έξω δε βρίσκεις πια; Ακούστε όμως, εδώ υπάρχει μία ιστορία που την ξέρουν μόνο όσοι περνούν πολλές νύχτες στις κερκίδες: πριν από δύο χρόνια στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, η ομάδα είχε μία ντουζίνα αλλαγών επειδή οι αντίπαλοι είχαν βάλει έναν τείχος σαν τσιμέντο. Εκείνη τη μέρα ο Τσούρτσουλος μπήκε μέσα στο δεύτερο ημίχρονο σαν άνθρωπος που είχε πιει τρία μπύρες ενώ είχε να πιει νερό τρεις ημέρες — έπιανε κάθε μπάλα σαν να ήταν η τελευταία φορά που του δινόταν δουλειά, έκανε δυο γκολ πάνω στον αγώνα χωρίς καν να πάρει κίτρινη, και στο τέλος όλοι οι συμπαίκτες του ήταν λουσμένοι στον ιδρώτα επειδή εκείνος είχε κρατήσει τις γραμμές καθαρές σαν τείχος. Να σας πω κάτι ακόμα — εκείνος ο Τσούρτσουλου τότε έκανε περισσότερο έργο από ό,τι έκανε ο Γκονζάλες στο τελευταίο του μεγάλο ντέρμπι. Και μην μου πείτε ότι το Πρωτάθλημα εδώ είναι "δεύτερης κατηγορίας" σαν κάποιοι άλλοι λένε — ένας σέντερ φορ σαν εκείνον χρειάζεται χώρο, όχι ένα γήπεδο μεγέθους αεροδρομίου. Αυτό που μας λείπει εδώ είναι ο ψυχισμός· εκείνος ο τύπος είχε ψυχισμό σαν Ακρόπολη στις δυσκολίες. Έτσι κι αλλιώς, το ερώτημα δεν είναι ποιος βγαίνει εκεί έξω — το ερώτημα είναι εμείς πόσο γρήγορα θ' αναγνωρίσουμε ότι αυτά τα παιδιά δεν κυκλοφορούν εκεί γύρω σαν πλαστικά προϊόντα στον Πειραιά. Αυτά τα λιοντάρια γεννιούνται στις γειτονιές, όχι στα εργαστήρια του Πόρτο.

ρε να σου πω κάτι για τους φαντασμένους αυτούς που βγάζουν λίστες από γερμανούς ζηλόφθονους κι αγοράζουν χάρτες Ουκρανίας για σέντερ φορ τώρα; μου θυμίσατε τις εποχές που ο Σπύρος Λύτρας έλεγε "ψάχνουμε έναν δράκο σαν τον Γιάννη Σκουλουδάκη" και όλοι γελούσαν — μέχρι εκείνος τον Ιανουάριο στον Ολυμπιακό έκανε δύο γκολ στον πάγκο σαν να ήταν περπάτημα στο πάρκο της Νέας Ιωνίας. τότε μπήκε κάποιος προπονητής παλιά, έκανε μία κίνηση σαν να γράφει τσίχλα στο σημειωματάριο κι έφερε έναν τύπο που έφτανε μέχρι τα γόνατα στον Σωτήρη Λιβαθηνό στα 40 του κι έγινε θρύλος. τώρα λοιπόν εμείς στέλνουμε τους οικονομικούς μας αναλυτές να ψάχνουν το υπέδαφος της Λομβαρδίας για κάποιον σέντερ φορ που μπαίνει στην περιοχή σαν σκαντζόχοιρος στο μπολ με τη σαλάτα; παλιοί σωροί; πέρσι εκεί που η ομάδα έψαχνε σέντερ φορ σαν να είναι χρυσή βέργα, κάποιος μας έκανε την τρέλα στο Τρίκαλα — θυμάστε εκείνον τον Ελληνα τριαντάρη που είχε σκοράρει 18 γκολ στη Β' Εθνική εκεί που οι άλλοι έκαναν πέντε στον χρόνο; όταν ήρθε εδώ έκανε πέντε μήνες να συνηθίσει πως δεν υπάρχουν δεκατρία αμυντικά τετράγωνα γύρω του — τελικά στο ντέρμπι με τον Ηρακλή μπήκε τελευταία στιγμή σαν αστραπή και έκλεισε το παιχνίδι σαν να ήταν ολομόναχος μέσα στο γήπεδο. εκείνη τη μέρα όλοι αυτοί οι ξένοι αναλυτές που ζούνε στα excel είχαν γίνει σκόνη. αλλά βέβαια τώρα όσοι δεν είδαν ζωντανά εκείνον τον αγώνα λένε πως πρέπει να πάμε στις διοικητικές αίθουσες της Μπενφίκα για έναν πορτογάλο Φράνκο Φρανσίσκο που κάνει 0.98 xG — σαν να ψάχνουμε έναν ηθοποιό για την διαφήμιση της σοκολάτας παρά έναν πολεμιστή. ποιος ήταν ο ρόλος εκείνου του ντροπαλού βορά στην Αταλάντα; αποκτούσε την μπάλα σαν κλεμμένη σακούλα από σουπερμάρκετ και μετά την έδινε σαν μεγάλη υπόσχεση. και τέλος πάντως: όταν η Ρίμπακινά βάλει πόδι στους διεθνείς αγώνες αυτοί οι τύποι που τώρα μιλάνε για Ουκρανία και Λομβαρδία θ' αρχίσουν ν' ανησυχούν μήπως τις επόμενες τρεις αγώνες δεν βγάλουμε ούτε ένα τέρμα — όχι επειδή ο κόουτς δεν βρήκε τον σέντερ φορ εκείνος, αλλά επειδή ξέχασαν πως το πρωταθλημά μας δεν είναι αυτό που πουλάνε στις ταινίες του Netflix. εδώ τα γκολ γίνονται όταν ο άνθρωπος ξέρει πως η περιοχή του είναι σπίτι του, όχι ξενοδοχείο με κλειδωμένες πόρτες.