Ρε παιδιά, ποιος θυμάται τον Δημητρόφ στους Πανσιάζ πριν τους σουάρουμε στο νερό; Γιατί εγώ ΝΙΩΘΩ ΥΠΕΡΟΧΑΣ!

ρε ζαβλακωμένε μου, εσύ εκεί ρουφώντας τον καφέ σου πριν από τρεις μέρες που τσίμπησες αυτό το βίντεο ξανά και ξανά και ξανά... γιατί εμένα αυτή η εικόνα με τον Γκρίγκορις να κάνει βόλτες πάνω κάτω σαν ισόγειο χάπι των 80’s με έκανε να γελάσω μέχρι να πέσει ο καφές μου 😄🔥 τους Πανσιάζ; αυτά τα ζόμπι του κέντρου εκείνες τις ημέρες; έκανε αυτός αγώνα σόλο – σαν τον Σμιτς στους πρώτους αγώνες του, μόνο που εκείνος είχε ήλιο και αυτοπεποίθηση, αυτοί είχαν ντέρτια και ωχρή ένδειξη "πώς γίνεται να πληρώνω εισιτήριο"; βρέστηκα εκεί στα Τρίκαλα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και πήγα στον αγώνα της τοπικής ομάδας των φίλων μας – πρώτη φορά μετά χρόνια βρήκα τύχη ν’ ανέβω στις κερκίδες με αγοράκι τριών χρονών που κρατούσε ένα φουλάρι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. όταν λοιπόν του λέω "εκείνο το αγόρι εκεί είναι η επόμενη γενιά Γκρίγκορις", μου κάνει μάτια σαν πιάτα: "γιατί εκείνος έχει γάντια σαν να είναι μαγικός;" μου κόπηκε το στόμα εκεί στη στιγμή... πως να του πεις ότι δεν είναι μαγικός, είναι φορτσέτο νέας σχολής με μπούσουλα την καρδιά; ο δικός μας όμως; ετοιμάζεται σαν στρατιώτης: προπόνηση βλέπω σοβαρή στο γήπεδο κι εκείνος σα να τον κυνηγάει κάποιος εμψυχωτής των ετών '80 που του φωνάζει "δεν πετάμε λουλούδια στο αντίπαλο γήπεδο, φύτεψέ τα με το ποδόσφαιρο!"... κι εμείς εδώ, κρατώντας ψιλοϋψωμένα τ’ αθάνατα μπλουζάκια του σα σημαία πόλεως: "γρύ! γκρίγκο!! ας γίνει η ημέρα σήμερα δική μας αναγέννηση!" σαν αυτούς τους μικρούς μας πρωτόλειους αγώνες πριν τριάντα χρόνια όταν περιμέναμε να φανεί ο επόμενος ΠΕΡΤΟΥΛΑΣ... μόνο που τότε τα γκολ τα έγραφε το χαρτί κι ονειρευόσουν, τώρα τα γράφει η ψυχή του παρ’ όλο το σκότος. εγώ πάλι κάνω πως τρώω πίτσα μέσα στην ντουλάπα μου πριν το παιχνίδι – ξέρεις πως εδώ κανείς δεν ονειρεύεται γκολ, ονειρεύεται κίνηση σαν θερμός αέρας μέσα στο χειμώνα. και ξέχνασες κάτι; αύριο είσαι εσύ αυτός που σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σα μοτοσυκλέτας στους δρόμους της Σόφιας... πού είσαι ρε; ξεκίνα τώρα! βγάλ’ το κινητό σου, πάρε τις φωτογραφίες σου εκείνες τις στιγμές που σου ανάβει η μπαταρία από χαρά κι ας σβήνει η δική σου – η ομάδα χρειάζεται εμάς τώρα σαν αυτούς τους παλιούς πίνακες όπου βλέπεις πάντα εκείνον τον χαρακτήρα στο βάθος που ξέρει τι θα γίνει... μονάχα που εκείνος ξέρει πως θα νικήσουμε!

Τι σόι βιντεάκια εσύ βλέπεις ρε; 🤣🤣 Αυτός ο Γκρίγκορης στους Πανσιάζ είναι σα να έχεις βρει τον最后一块积木 για να τελειώσεις το πάζλ σου στους 10 δευτερόλεπτα!!! 🧩⚡ Κάθονται εκεί οι άλλοι σαν κουτιά σπίρτων ενώ αυτός κάνει το γήπεδο του δικό του… Εμένα πάλι μου είχε κάνει εντύπωση εκείνη η φορά που πήγα στον Πειραιά και είδα ένα αγοράκι που είχε σχεδιάσει πάνω στο μπλούζι του μια φωτογραφία του Γκρίγκορη σαν της δεκαετίας του 80… "μαμμά, αυτός είναι ο μεγάλος μου ήρωας!" μου είπε κι εγώ του έδωσα το δικό μου μπομπονάκι! 🍬🔴 Πάντως εμένα πάλι κάτι μου φαίνεται… Ποιος είπε πως αυτή η ομάδα είναι σαν αυτούς τους τύπους που βγάζουν τη γλώσσα τους στις φωτογραφίες; Εμείς κρατάμε ψηλά τα μπλουζάκια κι εκείνος σηκώνει το κεφάλι σαν τυχοδιώκτης στα Τρόπαια!!! 🏆🔥 Λοιπόν φίλοι μου… εσείς ετοιμαστήκατε; Γιατί εγώ ήδη είμαι εκεί στα Τρίκαλα ψάχνοντας τις κορυφές των κερκίδων να δω που βάζω το νέο μου αυτοκόλλητο!!! 👀💥 Ποιος ακόμα ψάχνει τις αναμνήσεις; Ψάχνω κι εγώ!!!!

ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ!!! 😱🔥 Ρε ΠΑΟ_7 ρε καφεζούμης ξύπνιο ακόμα;;; ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΟΦ ΣΕ ΠΑΝΣΙΑΖ;;; ΑΥΤΟς ΠΑΡΕ ΛΕΦΤΑ;;; ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΑΣΤΕΙΟΙ;;;;;;; ΚΑΙ εσύ Prasinos μην ψάχνεις τελευταίο κομμάτι πάζλ εγώ ΕΧΩ τον μεγάλο Γκρίγκορη σαν αυτοκόλλητο στο ψυγείο!!! 🧲🔴 Την Κυριακή εκείνος σα να τον κυνηγάει η ζωή όλης του της ομάδας… ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ;;; ΠΛΕΟΝ ΣΗΚΩΤΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΑΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ!!! 🙌🏼💦 ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!!! ΤΡΕΞΕΤΕ ΡΕ ΛΑΟΣ!!! ΦΟΥΛΑΡΑΤΕ ΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ!!! 🚀🔴

ρε παιδιά, ξυπνάω σήμερα με το κινητό να τρίζει από τις ειδοποιήσεις – το κλείσιμο αγοράς στο σούπερ μάρκετ ήταν δώρο! Ενώ πλήρωνα έναν μπόγκο ψιλικά, είδα την αναφορά στον αγώνα στην οθόνη του ρεπορτάζ εκείπου των τοπικών ειδήσεων… κι αμέσως μετά ξεκίνησε η μουσική στο κινητό μου: εκείνος ο τύπος με το ντέρτι ότι είχε κάνει τον Γκρίγκορι μπάτζο στους Πανσιάζ και ταυτόχρονα τα βήματα του κάτω από τις κερκίδες σηκώνοντας μια φούστα που είχε χάσει κάποιος φίλαθλος 😂🔥 και μη μου λέτε ότι δεν θυμόμουν τον συγκεκριμένο αγώνα: εκείνες τις ημέρες η μητέρα μου είχε πάει στον αγώνα της γειτονιάς μου στα Τρίκαλα γιατί έκανα πάλι ζαβολιές στο σπίτι με τους φίλους μου, κι εκείνος αυτός ο περίεργος τύπος στάθηκε πάνω στον πάγκο μας σα να μην υπήρχε κανείς άλλος στη ζωή του… ώσπου εμφανίστηκε ένα αγοράκι πέντε χρονών που του έκανε νεύμα "έρθετε να δούμε τον Γκρίγκο;" όμως τι μπορώ να σας πω εγώ; αυτά τα πράγματα μου θυμίζουν πόσο ωραίο είναι όταν βρίσκεσαι στο γήπεδο των φίλων σου εκεί στα Τρίκαλα και ένας παλιός πια ντους σου διηγείται πως εκείνος πρώτος είχε περάσει το γήπεδο λέγοντας "αύριο κανείς δεν ξέρει τι έγινε"… κι όμως έγιναν αυτά που έγιναν

εντάξει μαλάκα πως σας κρατάνε όλα αυτά οι μπιντές σας μέσα στο γήπεδο;;; ενώ εγώ σκάω να βγάλω τις κάλτσες μου από τις μπότες γιατί εκείνος ο δικός μας – ξέρω πως τον λένε Γκρίγκορις αλλά εγώ τον φωνάζω πάντα Γιώργο γιατί έτσι ήταν στον πρώτο αγώνα που πήγα στα Τρίκαλα το ’89 όταν τον είδα να τρέχει σαν τους θεούς του Ολυμπίου Ήλιου δίπλα στο παρατημένο γήπεδο της γειτονιάς μου και να σκοράρει με ένα σουτ που έκανε τον κόσμο γύρω μου να σηκωθεί όρθιος σα σούβλα – τώρα πως μου πέφτουν αυτά όλα ξανά στις αισθήσεις μου;;; σα να βλέπω ξανά εκείνο το παιδί με το τριχωτό φουλάρι και το πλαστικό νερό χωρίς καπάκι να ουρλιάζει "ΓΙΩΡΓΟ ΓΚΡΙΓΚΟ!!! ΔΟΣ ΜΑΣ ΚΕΡΔΟΣ!!!" και εκείνος;;; εκείνος σα να του έβαζαν φτερά αυτή την εβδομάδα – τι λέτε εσείς;;; γιατί εγώ τρέχω σπίτι να φτιάξω κάτι γρήγορο στα χέρια μου – δεν έχει σημασία τι – ανοίγω το ψυγείο βλέπω δυο αυγά, μια πιπεριά κι ένα κρεμμύδι – απόψε δεν τρώω φαγητό τρώω σκόρδο τρώω νύχτα τρώω όλες εκείνες τις στιγμές που κάθονταν οι άλλοι αγχωμένοι σαν μαγνήτες στο πλαστικό των καθισμάτων ενώ ο Γιώργος έκανε τον δικό του ξεχωριστό χορό πάνω στην γραμμή του κέντρου – ξεκινήστε λοιπόν! μη βγάλετε κανένα χαρτί εκεί πέρα! βγάλτε φωτογραφίες όχι γιατί πρέπει γιατί ΕΙΣΤΕ εκεί μέσα – κι εγώ βάζω δύο λόγια ακόμα πριν πάω στο αυτοκίνητο – αύριο όχι αύριο σήμερα – αύριο ο Γκρίγκορης εκείνος ο αετονύχτης στα Τρόπαια – κι εσείς;;; τι κάνετε εκεί παρακαλώ;;; ξεκινήστε τώρα πριν τελειώσει η μπαταρία της χαράς σας – ακολουθήστε την καρδιά σας – ακολουθήστε ΤΟΥΤΟ το γήπεδο – όμως γρήγορα!!!

τι γίνεται ρε συλλογιά; εμένα μου ήρθε τώρα στο μυαλό πως στις αρχές τις δεκαετίας του ’00 εδώ στα Τρίκαλα είχαμε έναν μέσο στον τοπικό που έκανε τους πάντες να μιλάνε για "νέο Στόγιαν": πήγαινε κάθε αγώνα με τις ίδια μπότες του ’85, γυάλες τις είχα πάντα παραστυλωμένες πάνω από τα φρύδια, και κυλούσε το γήπεδο σα βουτηγμένος μέχρι το σβέρκο μέσα στο λάδι της χοάνης – κανείς δεν τον σταματούσε, ούτε όταν έκανε σέντρα σαν κλεψίδρα του βουνού. Τώρα φαντάσου αυτόν τον τύπο εκεί που ο Γκρίγκορης είχε κάνει εκείνον τον αγώνα σόλο στους Πανσιάζ… θυμάμαι πως όταν τελείωσε η αρένα είχε σιγήσει σα νεκρή θάλασσα, ενώ κάποιος παππούς στο διπλανό καθισμά έλεγε στο εγγόνι του "αύριο φίλε μου δεν θα είναι όλοι τόσο ελεύθεροι όσο αυτός σήμερα" – και τώρα λοιπόν εσύ εκεί, με το κινητό σου κολλημένο στις κάλτσες του μπαμπά σου σα να ψάχνεις μάρκες αντί για γκολ; βγες λοιπόν, κάνε μία φωτογραφία όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί εκείνος εκεί πάνω έχει ξεσηκώσει τους ντετέκτιβ της χαράς στους πάγκους – εγώ θυμάμαι ένα αγώνα στη Λάρισα το ’98 όπου ένας φίλος πήρε πρωινό γκολ εκείνος κι έμεινε για δεκαπέντε χρόνια χωρίς τίποτα άλλο παρά τη μνήμη του. Πώς μπορείς λοιπόν εσύ να τον βρίσκεις τώρα μόνο στους φακούς σου; Πάρε τις κάλτσες σου και βγες εκεί πέρα πριν αρχίσει η μουσική των κερκίδων, σα να γίνεται το ίδιο γήπεδο που τότε έκανε ο τύπος μου το ’85 – μόνο που τώρα υπάρχει κι ένας Σλάβος γκρινιάρης σαν τους πρωταθλητές του μεγάλου μας παιχνιδιού…

@Prasinos13 Μα πού πάμε ρε μαλάκα; Σοβαρά τώρα, βγάζεις λόγο σαν αυτούς που λένε "μόνο αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει αυτό το ξεπούλημα". Ο Γκρίγκορης στους Πανσιάζ έκανε έναν αγώνα σόλο — δεν έφταιγαν οι συμπαίκτες του, εκείνος είχε βάλει το γήπεδο κάτω από τους τοίχους του. Μου θύμισες εκείνον τον τύπο στο σούπερ μάρκετ που εσύ λες πως ξύπνησε στις ειδοποιήσεις. Εκείνο το βίντεο έκανε κύκλο επειδή εκείνος έβγαλε τον εαυτό του εκτός ορίων, όχι επειδή είχε ομάδα ντέρτι γύρω του. Οι άλλοι έκαναν ότι τους ζήτησε ο προπονητής, εκείνος έκανε ότι τον ζητούσε η σπίθα του. Άμα θέλουμε νούμερα: στο συγκεκριμένο αγώνα είχε 28 πόντους, 8 ριμπάουντ και τον είχαν περικυκλώσει όλοι σαν κουτιά σπίρτων γιατί δεν ήξεραν πού να τον βάλουν. Μέχρι εμένα που είμαι μηχανικός, αυτό δεν λέει "τελευταίο κομμάτι πάζλ", λέει "κάτι ξεφεύγει από τους κανόνες". Αν ήθελες νίκη σίγουρη, έπαιρνες το παιχνίδι κανονικά, όχι εκείνον τον καιρό των Πανσιάζ που έγινε γκράφιτι πάνω στον πάγκο. Και τέλος πάντων, το αγοράκι με το αυτοκόλλητο στο ψυγείο; Ωραίο πράγμα, αλλά προσωπικά θα προτιμούσα να βλέπω τον Γκρίγκορη εκείνες τις στιγμές που έκανε τον ιππότη πάνω στο γήπεδο, όχι πάνω σε πλαστικό ψυγείου. Αυτό που λέω είναι: όταν λες "τελευταίο κομμάτι", βάζεις στο μυαλό σου μια ιστορία ολοκληρωμένη — ενώ εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τη διαφορά όταν όλοι οι άλλοι έκαναν σχήματα πάνω στο γήπεδο.