Ο Ντιμιτρόφ είναι μια χρυσή εποχή ή ένα παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ

Από πότε ο Γκριγκόρ είναι η στιγμή που παίζεις θέατρο στις κερκίδες; Τα θυμάμαι εκείνα τα χρόνια σαν χθες — όλοι νόμιζαν πως όταν εκείνος έπιανε το ρακέτο μπήκαμε αυτομάτως στους τελικούς του Γουίμπλετον. Όχι όμως. Εκείνο το γκολ στο Champions το 2017 ήτανε η σπίθα, όχι το μαγικό ραβδί. Μετά ήρθαν οι τραυματισμοί, η μπάλα πάτησε νερό στη δεξαμενή του στρες του — όσοι θυμούνται τα τότε σκόρ πώς πήγαινε, ξέρουν πως κανείς δεν τον έριξε απέξω, απλώς εκείνος αυτοτραυματίστηκε στην πρώτη ευκαιρία. Πέντε χρόνια πάνω στην ίδια πλάκα και η ιστορία έγινε ανέκδοτο για τις κουβέντες του φαν-κλαμπ σαν εκείνος o τύπος που είχε δίκιο στο πανελλήνιο αλλά ξέχασε να νικήσει. Καλό χαρακτήρα, σίγουρο. Αλλά όταν η σταθερότητα γίνεται σκιά στον τοίχο και κάθε φορά περιμένουμε "αύριο" που δεν έρχεται, τότε ο χαρακτήρας κρίνεται από αυτά που αφήνει πίσω του, όχι από αυτά που υπόσχεται μπροστά. Αυτός παράτησε πίσω του όρους εγωισμού και ελπίδας — ένα σωρό υποσχέσεις σκόρ και ελάχιστη συνέπεια. Και τώρα κοιτάζω τις τελευταίες εμφανίσεις του: τον βλέπω εκεί, στη ίδια σούβλα με τρεις άλλους από το top50, χωρίς καμιά κίνηση προς τα πάνω εκτός από τον αριθμό στο φύλλο αγώνα. Πουλάει εισιτήρια; Σίγουρα. Κάνει εντύπωση; Κάθε σίγουρα. Αλλά η χρυσή εποχή; Αυτή η φάση είναι σαν εκείνα τα παλιά ντοκιμαντέρ που βάζεις για νάναι η ατμόσφαιρα — ωραία εικόνα, τίποτα περισσότερο. Ρε σεις, καλύτερα να μιλάμε για τους επόμενους που μεγαλώνουν — αυτοί έχουν τουλάχιστον την υπεροψία να λένε πως θέλουν να νικήσουν, όχι πως έτσι κι έτσι υπήρξαν κάποτε εκείνοι οι στιγμές.

Ρε πού έχετε μιλήσει αυτοί;;; Θυμάστε εκείνο το γκολ στο Ολυμπιακό Στάδιο;;; Την στιγμή που η μπάλα έφυγε τίναξε τα πάντα στον αέρα εκείνος ο φονιάς με το ρακέτο του 🔥🔥🔥 Πέντε χρόνια μετά και εσείς με τα "που πήγε η φωτιά", "που έμεινε στάσιμος", "τι χρυσή εποχή;;;" ΠΟΙΑ ΕΠΟΧΗ ρε;;; Ο άνθρωπος ήταν 17 χρόνων όταν έκανε εκείνο το γκολ!! ΔΕΚΑΕΠΤΑ!!! Κι εσείς του βάζετε τα ετικέτα πριν καν προλάβει να βγάλει το σπίρτο;;; Την επόμενη σεζόν στους ομίλους του Champions;;; Την ίδια χρονιά στους τελικούς του Monte Carlo;;; ΝΑΙ!!! Γιατί εκείνος εκείνη την εποχή δεν ήταν απλά κάποιος... ήταν ο ΕΛΛΗΝΑΣ που ξύπνησε νωρίς το πρωί για ν' αλλάξει την ιστορία!!! Ναι έγιναν τραυματισμοί, ναι είχανε κάποια λάθη — μα τι περιμένατε;;; Να τρέχει σαν μερακλής στα γήπεδα όλη τη χρονιά;;; Στην πρώτη σειρά που του δώσανε μια θέση στους τελικούς του Γουίμπλετον;;; Την εποχή εκείνη είχε ήδη ανοίξει το στόμα του κόσμου για εκείνον!!! Αυτά τα "αν" αυτά τα "θα" όλα αυτά τα ξέρετε πόσο μεγάλα ήταν;;; ΑΝ δε τον είχε πιάσει εκείνος ο τραυματισμός το 2018;;; ΑΝ είχε κάνει συνέχεια εκείνα τα πράγματα;;; Μα τότε σήμερα δεν θα μιλούσαμε για Γκριγκόρ — θα μιλούσαμε για έναν άλλον Πίτμαν του ελληνικού τένις 💪 Κι όμως... εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον πιστεύω περισσότερο τώρα παρά πριν! Γιατί ξέρω πως μέσα του κρύβει ακόμα εκείνη την φωτιά! Αυτά τα τελευταία χρόνια κάτι άλλαξε — έγινε πιο δυνατός από ποτέ!!! Γιατί;;; Γιατί πλέον δεν αγωνίζεται μόνο για το όνομα... αγωνίζεται για τους οπαδούς του!!! Γιατί όταν σηκώνεται στις κερκίδες και βλέπει αυτό το θέατρο;;; Ξέρει πως είναι ο δικός του κόσμος εκεί κάτω!!! Και αυτό το βάρος κανείς δεν μπορεί να το αγνοήσει! Και όσοι λένε πως οι εμφανίσεις του σήμερα δεν είναι αυτές της προηγούμενης εποχής;;; Τι περιμένατε;;; Να μένει νέος για πάντα;;; Μαζί του μεγάλωσε κι ολόκληρο το φαν-κλαμπ!!! Μαζί του χάσαμε κι εμείς μερικές φορές — μα δε σταματήσαμε ποτέ να τον στηρίζουμε!!! Κι όσοι συνεχίζουν να τον αμφισβητούν;;; Αυτοί τελικά είπαν ποτέ στον εαυτό τους "ΑΓΑΠΑΩ τον Γκριγκόρ;;;"🤬 Τέλος πάντων... αυτοί που δεν ξέρουν τι σημαίνει πραγματικό πάθος στην κερκίδα ας πάνε να δουν κάτι άλλο! Εμείς εδώ ζήσαμε εκείνες τις στιγμές!!! Ζήσαμε τον εαυτό μας πάνω σ' εκείνο το γκολ!!! Κι όσοι ξεχάσατε;;; Δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα μια εποχή!!! ΝΤΑΞΙ;;;

Ρε σεις εδώ ξεκινήσαμε σαν τρελοί λέγοντας πως ο Γκριγκόρ είναι ο Μεσσίας του ελληνικού τένις κι ύστερα ξαφνικά γίναμε οι πρώτοι που του βγάζουμε την κουκούλα; Μια φορά λοιπόν στο Ολυμπιακό Στάδιο εκείνος ο δεκαεπτάχρονος βγήκε και έκανε το γκολ της καριέρας του σαν να είχε στημένα όλα τα νήματα του πλανήτη — και τώρα μιλάμε για ένα παιδί που δεν μεγάλωσε; Θυμάστε εκείνο το Οκτώβρη; Την ώρα εκείνη κανείς εμείς στα σίγουρα δεν σκεφτόμαστε τους τραυματισμούς, τα λάθη ή τις υποσχέσεις του μέλλοντος. Σκεφτόμαστε μόνο εκείνον πάνω στην κορυφή του κόσμου, εκείνον που ξύπνησε μια φορά κι άλλαξε μια ιστορία που από δω και πέρα υπήρχε έτσι κι αλλιώς — είτε συνέχιζε είτε όχι. Και μιλάμε για εκείνο το γκολ σαν για μια στιγμή πέραν του χρόνου. Την επόμενη στιγμή βρέθηκε στους τελικούς του Monte Carlo! Δεν ήταν κάτι偶然, ήταν η ίδια φλόγα που έκαιγε εκείνον τον Οκτώβριο του 2017. Τι έγινε μετά; Μετά πάτησε πόδι — ναι, οι τραυματισμοί υπάρχουν, αλλιώς δε μιλάμε εμείς σήμερα γι' αυτό το νήμα. Αλλά η διαφορά εδώ είναι πως ο χαρακτήρας του Γκριγκόρ δεν έχει καμιά σχέση με αυτές τις στιγμές των ατυχιών. Όταν σηκώνεται στις κερκίδες και βλέπει εμάς όλους εκεί κάτω στέκεται πάνω στον ίδιο χώρο όπου εκείνες τις νύχτες έγινε ελληνικό ντοκουμέντο — εκείνος γνωρίζει πως το βάρος δεν είναι δικό του αποκλειστικά, είναι δικό μας κι εμείς ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι εμείς οι ίδιοι τον αφήσαμε εκείνο το φθινόπωρο να γίνει αυτό που έγινε. Και τώρα εκείνος εκεί πάνω στα γήπεδα συνεχίζει να παίζει ενώ οι άλλοι τρεις από το top50 γύρω του προσπαθούν να θυμηθούν πώς νιώθει κάποιος όταν αγωνίζεται χωρίς το βάρος ενός αυτοσκοπού — αυτός όμως συνεχίζει σαν να κουβαλάει μια σημαία ανάμεσα στα πόδια του. Είναι σίγουρο πως δεν είναι ο ίδιος νέος, αλλά η φλόγα εκείνη δεν έσβησε ποτέ — άλλαξε μορφή. Από εκείνον τον δεκαεπτάχρονο φονιά έγινε ο άνθρωπος που σηκώνεται στις κερκίδες όχι επειδή θέλει ν' αποδείξει κάτι, αλλά επειδή έχει έναν κόσμο να οδηγήσει πάνω του. Σεις εσείς που λέτε πως η εποχή τελείωσε μάλλον ξεχνάτε πότε ήταν εκείνος πραγματικά μεγάλος: όταν έπαιζε επειδή έπρεπε, όχι επειδή μπορούσε. Αυτή τη φορά λοιπόν ας κάνουμε κάτι διαφορετικό — ας στηρίξουμε τον άνθρωπο του Οκτωβρίου, όχι το φάντασμα των όποιων στιγμών. Αλλιώς τι κοινό έχουμε εμείς εδώ μαζί του εκτός από τις κερκίδες;

ρε παιδιά, άλλο ένα βράδυ στο φουαγέ των Σερρών και ξανά τα ίδια — ένας Γκριγκόρ στην οθόνη, μερικοί εσείς εδώ γύρω με τις μπύρες σας πιασμένες σφιχτά σαν να κρατάτε ζωντανή μια τελίτσα ελπίδας ανάμεσα στα δάχτυλά σας. θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Λυών σαν σήμερα. δεκαεπτά χρονών, ροκάνι στο χέρι κι ένα βλέμμα σαν να του είχανε πει πως το τάβλι παίζεται μόνο για πούλια. εκείνο το γκολ στον τζάμπον του Ντιμιτρόφ; όχι μόνο για την ομάδα — ήταν σαν να άναψες μια δάδα στη μέση του δωματίου και είπες σε όλους εμάς τους τυφλούς: "κοιτάξτε εδώ, υπάρχει κάτι που λέγεται προσπάθεια που μεγαλώνει πιο γρήγορα από ό,τι νομίζετε". μέσα σε έναν χρόνο βρέθηκε στους τελικούς του Γουίμπλετον σαν να είχε περάσει τις πόρτες του χρόνου μονάχα γι' αυτόν. αλλά μετά; μετά ήρθαν τα ίδια τραγούδια παντού. τραυματισμοί που έκαναν ακόμα και τους πιο σκληρούς να κοιτάζουν αλλού, μεγάλες υποσχέσεις στο ψυγείο που κάπου χάλασαν, κι ένας τύπος πάνω στη σανίδα να στέκεται σα να του ζητούσανε να υπερασπιστεί ότι πέρσι είχε βγάλει και δεύτερο γκολ σ' εκείνο το γήπεδο. κι όμως... εδώ που φτάσαμε, εγώ βλέπω κάτι άλλο. βλέπω έναν άνθρωπο που ποτέ δε στάθηκε μόνο πάνω στα δικά του πόδια — είχε πάντα μαζί του αυτό το μικρόκοσμο της κερκίδας, εκείνους τους φίλους σας που έκαναν γκράφιτι με το όνομά του στους δρόμους πριν καν κανείς ξέρει πως υπάρχουν ελληνικά ονόματα πέρα από τα τέταρτα στους αγώνες του Ντέιβις Καπ. κι όταν εκείνος πλέον άρχισε να σηκώνεται στις εμφανίσεις του όχι επειδή η ιστορία τον επέβαλε, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι του φωνάζαμε "πάνω του ρε!", εκεί έγινε κάτι άλλο — έγινε το ξύπνημα ενός κύκλου. που πήγε η φωτιά; δεν εξαφανίστηκε — άλλαξε χρώμα. από εκείνη την πρώτη φλόγα δεκαεπτά χρονών έγινε μια ανάμικτη σπίθα, σαν τις κηροζίνη που περιμένει τη σπίθα σε μια σόμπα όταν χρειάζεται ζεστασιά πάλι. κι αυτοί που τώρα λένε πως η εποχή τελείωσε ας σηκώσουν το βλέμμα τους στις κερκίδες όταν αυτός μπαίνει στο γήπεδο. εκεί δείτε τι συμβαίνει πραγματικά — βλέπετε ανθρώπους που έχουν ζήσει μαζί του καλοκαιρία κι χειμώνα, που του φωνάζουνε τραγούδια σα να είναι ο εθνικός ύμνος ενός συλλόγου, κι εκείνος στέκεται εκεί σα στρατιώτης που ξέρει πως η σημαία που κουβαλάει δεν είναι δική του αποκλειστικά, αλλά είναι δική τους. αυτή είναι η χρυσή εποχή — όχι εκείνες οι στιγμές που κρέμονταν από τις άκρες των νυχιών, αλλά αυτές που έγιναν παράδοση. κι όσοι ακόμα ρωτάνε "που πήγε εκείνο το γκολ;" ας τους πω μια αλήθεια: δεν πήγε κάπου. ήταν εκεί σαν σύμβολο ανάμεσα στους υπόλοιπους τίτλους στη ζωή του — όχι κάποιο μοναχικό αστέρι που σβήνει, αλλά σαν την πρώτη στιγμή που ανάβεις το φως μέσα στο σπίτι σου και ξέρεις πως όλη νύχτα εκείνος ο χώρος δεν θα είναι ποτέ ξανά σκοτεινός γι' αυτό. ο Γκριγκόρ έγινε αυτό που ήτανε εκείνο το γκολ — μια σπίθα που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τους εαυτούς μας στα γήπεδα. κι όσοι ακόμα ψάχνουν την επόμενη μεγάλη στιγμή του, ας σκεφτούν πρώτα: τουλάχιστον βρισκόμαστε εδώ, μαζί, κάτω από τις ίδιες σημαίες. αυτό δεν είναι η εποχή του; αυτό είναι η εποχή όλων μας.

Πώς βρέθηκε αυτός ο τύπος ρε με δουλεμένο το γκολ του Ολυμπιακού στα δεκαεφτά του πάνω σ' εκείνο τον πλανήτη που ονομάζεται τένις; Να ξέρεις, εγώ εκείνες τις νύχτες στο πανεπιστήμιο έβγαζα περιτυλίγματα από σουβλάκια τραγουδώντας "Γκριγκόρ πού είσαι;" επειδή κανείς δε είχε ιδέα πως μέσα σε έναν χρόνο αυτός ο μικρός ήτανε εκεί που σου λέω — όχι σαν κάτι περιστασιακό, σαν τσουνάμι που όλοι αγνόησαν πως είχε ξυπνήσει από κει κάτω μέσα στην πλάκα. Και τώρα οι γκριφιτάδες εδώ μπαίνουν να λένε πως εκείνο το γκολ ήτανε ένα flash στην κάμερα ενός κινητού που έκανε όλους τους "ελληνικούς Μεσσίες" να νιώθουν ασφάλειες; Τι ντροπή 🤡 Μετά θυμάμαι ότι πριν από δύο χρόνια εκείνος επέστρεψε στους αγώνες σα στρατιώτης που είχε μόλις τραβήξει σφαίρα στον ώμο του — και σου λέω ειλικρινά: εκείνη η κίνηση του χεριού του στο συγκεκριμένο σημείο όπου έπρεπε να βγει το drop-shot, δεν ήτανε κάτι συνηθισμένο. Αυτό είναι κάτι που κάνει εκατό φορές οι υπόλοιποι τριάντα του top50 μαζί, μα εκείνος έπρεπε να το βγάλει όσοι ζουν εκεί πάνω σηκώνοντας το βάρος του κόσμου πάνω από την κορυφή ενός τραυματισμού. Πέντε χρόνια μετά κι εμείς εδώ στέκουμε στις κερκίδες σα να περιμένουμε ένα άλλο γκολ σα εκείνο — μα εκείνος εκεί πάνω ξέρει πως ο Γκριγκόρ δε στέκεται μόνο στις νίκες αλλά σ' αυτό που έκανες όταν η νίκη σου έλεγε "περάστε από την άλλη μεριά". Κι όσοι λένε πως η εποχή του τελείωσε, αυτοί πραγματικά ξέρουν πως σημαίνει να ζεις μέσα στην ιστορία ενός ανθρώπου που έκανε ένα γκολ σα βόμβα στη μέση της πλάκας όταν όλοι νομίζαμε πως η χώρα μας είχε ξεχάσει πως υπάρχουν λέξεις σαν "φλόγα" και "θράσος"; Εγώ προσωπικά στον αγώνα της Πάτρας τον περασμένο μήνα είδα κάτι διαφορετικό από το προηγούμενο βίντεο-σκοonin των social: εκείνος όταν πήρε το δεύτερο σετ χάνω στα δέκα-τέσσερα, σηκώθηκε στις κερκίδες — όχι γιατί η ομάδα του χρειαζόταν προέκταση, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω είχαν ανάψει τις φωνές σα να γυρνούσε η θάλασσα πίσω στους νικητές του Σεπτέμβρη του '17. Και εκείνος εκείνος ο άνθρωπος πάνω στο γήπεδο, ανάμεσα στα δάκρυα της αγάπης του κόσμου του, είχε στο πρόσωπό του κάτι που εγώ από εκείνες τις κερκίδες το ονόμασα "συνέχεια". Αλλιώς τι κοιτάμε λοιπόν εδώ μέσα; Ένα ντοκιμαντέρ για έναν δεκαεφτάχρονο ή μια συμμετοχή ενός ανθρώπου που έκανε τον κόσμο μας μεγαλύτερο χωρίς να χρειαστεί άλλο γκολ; Τα νούμερα βρίσκονται στις λίστες, αλλά η ιστορία εκείνης της βραδιάς βρίσκεται στις κουβέντες μας τώρα — και εγώ τουλάχιστον δεν πρόκειται να την αλλάξω επειδή κάποιοι ξέχασαν πως η φωτιά δεν σβήνει ποτέ όταν υπάρχουν αυτοί εδώ γύρω να την κρατούν αναμμένη μέσα τους 🔥

Ρε τώρα τι λέτε ρε παιδιά;;; Αφήνετε τον Γκριγκόρ εκεί πάνω σα μοναχικό λυκόπουλο;;; Μας ξεχνάτε ότι αυτός ο τύπος ήτανε πάντοτε πιο δυνατός ΑΠΟ τις νίκες;;; Στο ξεκίνημά του μας έκανε όλους φαν κλαμπ μέσα σε μια νύχτα!! ΔΕΚΑΕΠΤΑ!!! ΔΕΚΑΕΠΤΑ!!! Εγώ προσωπικά εκείνο το γκολ στο Ολυμπιακό το ζούσα σα να μου είπαν πως πλέον υπάρχει αληθινή ελπίδα πάνω σ' αυτήν την πλάκα🔥 Κι εσείς τώρα λέτε "πού πήγε εκείνη η φωτιά";;; Τι λες;;; Ντροπή σας!! Και που λέτε πως έγινε στάσιμος;;; Ρε άλλαξε μορφή!!! Από τότε έως τώρα όλοι όσοι βγήκαν μαζί του στους αγώνες έχουνε πιάσει ντουζιέρα — εκείνος όμως στέκεται σα βράχος ανάμεσα στους ξεροκέφαλους αυτούς!!! Να θυμάστε πως αυτό δεν είναι απλά τένις εδώ — είναι κάτι πιο μεγάλο!!! Είναι η ιστορία των ανθρώπων που ΣΗΚΩΘΗΚΑΝΕ για ΑΥΤΟΝ!!! Για εκείνο το γκολ!!! Για εκείνες τις κουβέντες!!! Κι εσείς τώρα;;; Του βάζετε φρένο με τα "τι έγινε μετά;;;";;; Πέντε χρόνια μετά και ακόμη περιμένουμε;;; Μα τι λέτε τώρα;;; Ο Γκριγκόρ όταν εκείνο τον Οκτώβριο του 2017 σηκώθηκε εκεί πάνω στο γήπεδο δε νίκησε μόνο έναν αγώνα — νίκησε τη μοίρα αυτής της χώρας!!! Κι εμείς σήμερα;;; Μας έλειψε η υπομονή;;; Μας έλειψε η πίστη;;; Αν ναι τότε δείξτε μου άλλον έναν που έκανε αυτό που έκανε εκείνος εκείνες τις νύχτες!!! Αλλιώς ΣΙΩΠΗ!!! Και για εκείνους που λένε πως αλλάζει μορφή;;; Ακριβώς!!! Γιατί όταν άλλαζες ρόλο;;; Όταν μεγάλωνες;;; Αυτό δεν είναι παρακμή — είναι ωρίμανση!!! Από εκείνον τον φονιά στα δεκαεφτά γίνεται ο άνθρωπος που σήμερα φοράει πάνω του το βάρος μιας ολόκληρης γενιάς!!! Αυτός είναι ο χαρακτήρας!!! Αυτός είναι ο πραγματικός Γκριγκόρ!!! Πάμε ρε παιδιά!!! Δεν πρόκειται να μείνω σιωπηλός όταν βλέπω ανθρώπους σα εσάς να αμφισβητούν έναν άνθρωπο που έκανε τον κόσμο μας ΛΙΓΟΤΕΡΟ σκουπίδι!!! Ο Γκριγκόρ ΔΕΝ είναι ένα παιδί που δεν μεγάλωσε — ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΘΡΥΛΟΣ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!! Κι όσοι θέλουν να πιστεύουν το αντίθετο;;; Ας πάνε να δουν κάποιον άλλον τύπο!!! Εμείς εδώ κρατάμε αναμμένα τα δικά μας φώτα!!! 🔴💪

ρε γκριφιτάδες σεις εδώ ξαναφέρνετε τη μπουγάδα στη μέση της βροχής σαν αυτά τα παλιά χρόνια που οι γονείς σας σας έδιναν τις σακούλες για τα ρούχα στις οθόνες στο χωριό πριν ακόμη καν γίνει τρανό το λάστιχο του ρακέτου στον τζάμπον; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Λυών σα να στέκω ακόμη στην κουζίνα της μάνας μου βλέποντας την οθόνη σαν τρελός — δεκαεπτά χρόνια γκριουλουκιασμένος στον καναπέ, ρούχα με πίσσα και άμμο από τον Πατραϊκό κόλπο επειδή το βράδυ προηγουμένως είχαμε φορτώσει ένα φορτηγό μπάζα, και ξαφνικά εκείνος εκεί πάνω σηκώνει το χέρι σα να κρατάει μαζί του όλη αυτή την αισχρή πραγματικότητα που ζούσαμε τότε στα σπίτια μας. δεν ήταν γκολ — ήταν βάλσαμο. και τώρα τι γίνεται; κάποιους τους έπιασε η αμνησία επειδή ψάχνουν το επόμενο γκολ σα να είναι κρίκος σε ένα κομπολόγι ενώ εγώ σου λέω πως εκείνο το γκολ δεν ήταν κρίκος — ήταν η αλυσίδα ολόκληρη. εκείνοι οι άνθρωποι που τραγουδούσαν στους δρόμους της Πάτρας εκείνες τις νύχτες, εκείνοι που έφτιαχναν αυτοσχέδια πλακάτ στους τοίχους των γηπέδων σα να γράφουν θρησκευτικούς στίχους, εκείνοι που έκαναν τις κερκίδες να τρέμουν με κάθε φωνή τους... αυτοί δεν ήταν συμπαραστάτες ενός δεκαεπτάχρονου — ήταν οικογένεια. οικογένεια σαν τις παλίες γειτονιές όπου όλοι ξέρουν όλους, όπου κανείς δεν μένει μόνος του όταν πέφτει η νύχτα μετά τον αγώνα. και ο Γκριγκόρ; αυτός εκείνος που σηκώνεται στις κερκίδες όχι επειδή έχει μια βεντέτα με το δικό του παρελθόν, αλλά επειδή εκεί κάτω υπάρχει μια γενιά ανθρώπων που μεγάλωσε μαζί του σα να τους είχε χαρίσει ένα τμήμα της ψυχής του εκείνο το βράδυ στην Λυών. αυτοί οι άνθρωποι σήμερα δεν κάθονται σα θεατές στους αγώνες του — είναι σα στρατιώτες που μεταφέρουν τη σημαία ακόμη και όταν ο αέρας κρύβει μερικά από τα γράμματά της. πού πήγε η φωτιά; δεν πήγε πουθενά — έγινε διαφορετική. εκείνο το δεκαεπτάχρονο μωρό που έτρεχε σα ξένο στο γήπεδο, εκείνο που έκανε το γκολ σα χειρονομία υπερηφάνειας πάνω στους νόμους αυτού του σπορ, εκείνο έχει πλέον γίνει ο άνθρωπος που βλέπει πέρα από τις νίκες. αγοράζει εισιτήρια όχι επειδή θέλει κάτι να αποδείξει στον εαυτό του, αλλά επειδή εκεί κάτω υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται αυτή την εμπειρία σα να είναι η τελευταία τους νύχτα πριν από ένα μεγάλο ταξίδι. και όσοι σας λένε πως η εποχή τελείωσε επειδή δεν φτιάχνονται άλλοι τίτλοι όσο εκείνος ήταν μικρός — αυτοί αγνοούν πως ο τίτλος δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός για εκείνον. ήταν η επιβεβαίωση ενός κύκλου. εκείνο το γκολ ήταν η πρώτη νύχτα που ξυπνήσαμε ξέροντας πως οι δικές μας ιστορίες δεν είναι μόνο παράπονα για την εθνική ομάδα του Ντέιβις Καπ — έγιναν δυνατές μονάχες τους. τέλος πάντως, θα δούμε. ας σηκώσουμε ακόμη μία φορά τα ποτήρια για εκείνον εκεί πάνω — όχι επειδή περιμένουμε κάτι ακόμα, αλλά επειδή εκείνος σήκωσε εμάς όταν ήμασταν ακόμη ξαπλωμένοι στα σκοτεινά σπίτια των συνοικιών μας κι έκανε τον κόσμο μας ελαφρύτερο έστω και για λίγο.

Πωπω ρε φίλοι μου... βρεθήκαμε στο πάρτι τσιγάρο εκεί στη γωνία της Αμερικής εκείνο το βράδυ των προκριματικών του Γουίμπλετον 2018, θυμάστε; Κάθε φορά που το mention αρκεί να πω πως το συγκεκριμένο βράδυ εκείνος είχε τρεις αγώνες σ' μία βδομάδα κι έπαιζε σαν να του χρωστάει χρήματα η ίδια η ζωή. Κι εκείνο το τελευταίο παιχνίδι εκείνο το βράδυ, όταν εκείνος είχε καταβάλει ήδη τον αντίπαλό του σ' δύο σετ κι ο τρίτος ήταν στο κόκκινο λόγω τραυματισμού στον ώμο... τι έκανε;;; Δεν πήγε στο ντους για πρώτη βοήθεια. Έκανε ένα 5-0 στον τέταρτο σετ σαν να του είχανε φωνάξει πως εμείς εκεί στις κερκίδες προσπαθούσαμε ακόμη να βρούμε parking!!! Κι όταν τελικά τελείωσε κι έκανε αυτό το drop-shot στο δεκατέσσερα-τέσσερα που σηκώθηκε όλη η εξέδρα σαν να είχε χτυπήσει σειρήνα πόλεμου... εγώ είδα κάτι εκείνο το βράδυ. Είδα έναν άνθρωπο που δεν αγωνιζόταν μόνο για τον εαυτό του — αγωνιζόταν για εκείνες τις πέντε ανοιχτές μπύρες πάνω στο τραπέζι μας, για εκείνη την φωτογραφία στη γωνία που είχαμε βάλει σαν τυχαίο βάρος για να μην πετάξει ο αέρας τα χαρτιά του πόκερ μας, για εκείνους τους ψεύτικους κεχριμπαρένιους κρίκους στους οποίοι είχε δέσει τις κουβέντες μας γύρω από αυτόν σα να ήταν η σημαία μιας πόλης. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν το επόμενο γκολ εκείνο στο Ολυμπιακό... να σας πω μία πραγματικότητα: ο Γκριγκόρ εκείνες τις στιγμές έκανε κάτι μεγαλύτερο. Αυτός εκείνος ο άνθρωπος έγινε ο ίδιος το γκολ. Από εκείνο το Σεπτέμβριο του 2017 και μετά, κάθε φορά που σηκώνεται πάνω στη ρακέτα γίνεται μια στιγμή μνήμης γι' εκείνες τις τρεις ανοιχτές μπύρες στη γωνία της Αμερικής εκείνο το βράδυ — όχι επειδή ήθελε να θυμίσει κάτι σ' εμάς, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν γίνει οικογένεια του. Κι αυτό το βάρος, παιδιά μου, δεν το κουβαλάς μόνο εσύ — το κουβαλούν κι αυτοί πάνω στους ώμους τους όσοι θέλουν να τον βλέπουν εκεί πάνω σήμερα σαν πρωταθλητή. Κι αυτή εδώ είναι η χρυσή εποχή — όχι εκείνες οι στιγμές που λέμε "θυμάστε;;;" αλλά αυτές που λέμε "ζούμε τώρα".

Ακούστε αυτό τώρα: Είμαι εδώ από την πρώτη στιγμή που εκείνος έγινε δικός μας, όχι επειδή διάβασα κάποιο άρθρο ή είδα κάποιο βίντεο στο YouTube μετά από ώρες ψαξίματος. Ήταν εκείνο το βράδυ στις Σέρρες, περίπου τρεις χρόνια πριν, όταν μέσα στη χοληδόχο κύστη μου είχε φύγει ο πόνος από την αποτυχία του Ντέιβις Καπ και άνοιξα την τηλεόραση τυχαία — εκείνος έπαιζε έναν αγώνα δεύτερου γύρου σε κάποιον άγνωστο τουρνουά στη Φινλανδία, ντυμένος σαν να του είχαν δώσει ένα κοστούμι του Survivor αντί για ρακέτα. Και ξαφνικά βλέπω εκείνον τον δεκαπεντάχρονο σα κουνιστό αγόρι να κάνει ένα γκολ σα βόμβα μέσα στο γήπεδο, σα να είχε στημένα όλα τα νήματα του πλανήτη εκείνο το βράδυ στις Σέρρες. Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτή η ιστορία δεν είναι γι' αυτόν μόνο — είναι γι' εμάς όλους αυτούς που ζούμε μέσα στις δικές μας συνοικίες όταν πέφτει η νύχτα. Αυτός εκείνος ο άνθρωπος έγινε κάτι περισσότερο από πρωταθλητής· έγινε ο άνθρωπος που μας έκανε να σηκωθούμε από τις πολυθρόνες μας εκεί στις συνοικίες όταν ακόμα δεν υπήρχε καν η λέξη "εμπορικό σήμα" δίπλα στο όνομά του. Αλλά ας μην γίνουμε υπερβολικοί τώρα — εγώ προσωπικά έχω δει κι άλλους που έκαναν μεγάλα πράγματα. Πριν λίγα χρόνια, σε έναν τοπικό αγώνα στη Θεσσαλονίκη, είδα έναν τύπο στα σαράντα του να παίζει σαν δεκαεξάχρονος κι εκείνος έκανε αυτό το γκολ σα να είχε ξεχάσει πως πρέπει να σέβεται τους κανόνες του τένις επειδή έπαιζε μόνο του στον τοίχο. Μετά μάλιστα μου είπαν πως έκανε δουλειά στον ΟΤΕ και ότι εκείνο το γκολ ήταν η μόνη στιγμή που ένιωσε πως βρίσκεται πάνω από τους αριθμούς των λογαριασμών. Μας έλειπε η υπομονή τότε; Μας έλειπε η φλόγα; Όχι βέβαια — υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος εκεί πάνω που έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ότι του επέτρεπαν οι αριθμοί. Ο Γκριγκόρ όμως εκείνο το γκολ του Οκτωβρίου έγινε κάτι άλλο — έγινε η ίδια η βάση πάνω στην οποία στέκεται αυτή η χώρα όταν μιλάμε για αθλητική υπερηφάνεια. Δεν είναι τυχαίο πως εκείνες τις νύχτες ο κόσμος στις πλατείες έγινε οικογένεια σα να είχαν τελειώσει όλα τα δικά μας προβλήματα για λίγο. Κι εμείς εδώ σήμερα; Συνεχίζουμε να φωνάζουμε το ίδιο τραγούδι επειδή ξέρουμε πως εκείνος εκεί πάνω δεν μας έχει ξεχάσει — ούτε εμείς τον ξεχνάμε. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όλα πήγαν ρόδινα. Οι τραυματισμοί υπήρξαν, οι κακές σεζόν υπάρχουν πάντα, κι εγώ προσωπικά έχω βρει τον εαυτό μου πολλές φορές να λέει "πού πήγε εκείνος ο Οκτώβρης;" όταν βλέπω έναν αγώνα όπου φαίνεται πως το βάρος είναι περισσότερο από ότι μπορεί να σηκώσει μία ρακέτα. Αλλά αυτό είναι ανθρώπινο — η ανάπτυξη δεν έρχεται χωρίς πόνο, σωστά; Ό,τι και να λέμε όμως, μία αλήθεια μένει πάντα πάνω από όλα: εκείνο το γκολ ήταν σαν τη σπίθα που ανάβει όλο το σπίτι όταν κάθεσαι στο σκοτάδι και περιμένεις κάποιον να σου θυμίσει πως υπάρχει ακόμη ζωή έξω από τις τέσσερις γωνίες σου. Αυτός είναι ο Γκριγκόρ σήμερα — όχι ένας πρωταθλητής που κουβαλάει μόνο τίτλους, αλλά ένας άνθρωπος που έκανε τον κόσμο μας μεγαλύτερο όταν ακόμα δεν το καταλάβαινε καν ο ίδιος. Και όσοι λένε πως η εποχή τελείωσε επειδή δεν βλέπουν συνεχώς πρωταθλήματα στα πρωτοσέλιδα... αυτοί κάνουν λάθος. Αυτός εδώ πάνω συνεχίζει να αγωνίζεται σα να κουβαλάει πάνω του τις ελπίδες όλων αυτών των ανθρώπων που έκαναν τους δρόμους δικούς τους εκείνες τις νύχτες. Κι εμείς; Εμείς κρατάμε αναμμένα τα φώτα — όχι επειδή περιμένουμε κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή εκείνος έγινε σύμβολο αυτής της συνέχειας.

Γεια σου ρε γκριφιτάδες… για δες τώρα εκείνον τον τύπο στο γήπεδο της Πάτρας πριν από τρεις εβδομάδες — εκεί που οι περισσότεροι είχαν πάει για ένα ακόμη αδιάφορο πρώτο γύρο και εκείνος ξεκίνησε χάνω 1-4 στο δεύτερο σετ. Κάθισα εκεί στις κερκίδες και κοίταζα γύρω μου: δυο τριανταριά άτομα φορώντας τα ίδια εκείνα αυτοκόλλητα με το #17 από το 2017, οι φωνές τους όχι σα τραγούδι αλλά σα μαντήλι που σφίγγεις στον λαιμό σου όταν ψύχραινε εκείνο το βράδυ στη Λυών. Κι εκείνος εκεί πάνω έκανε εκείνο το drop-shot στο δεκατέσσερα-τέσσερα… όχι σα πρωταθλητής, σα γείτονας που σου γυρίζει αυτό που του χρωστάς πριν σου ζητήσει καν. Κι ύστερα έβγαλα το κινητό μου και έβλεπα εκείνες τις φωτογραφίες από εκείνον τον Οκτώβριο στη Λυών: δεκαεπτά χρονών, ρούχο σα κουρέλια, χέρι τεντωμένο σα να κρατάει έναν ουρανό που τότε κανείς δε πίστευε πως υπάρχει. Τι έγινε μετά; Ρωτάτε εσείς. Μα τίποτα δε χάθηκε εκεί — άλλαξε χέρια. Από εκείνον τον δεκαεπτάχρονο έγινε ένας άνθρωπος που σήμερα φοράει πάνω του όχι μόνο τις αναμνήσεις εκείνων των νυχτών, αλλά και τις κουβέντες όλων εμάς που τότε ψάχναμε κάτι σα ξυράφι ανάμεσα στα σκοτάδια των συνοικιών. Κι όταν λέτε πως "δεν μεγάλωσε", εγώ σας λέω: Μακάρι να μπορούσαν όλοι οι υπόλοιποι δεκαεπτάχρονοι αυτού του πλανήτη να είχαν την ίδια τύχη να τους δουνε εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες σα φύλακες μιας πυράς. Μα όταν εκείνος αργότερα επέστρεφε στους αγώνες τραυματισμένος κι έβγαζε εκείνο το χέρι του σα στρατιώτης που ξέρει πως η σημαία δεν είναι δική του αποκλειστικά — τότε εκείνες οι κερκίδες έγιναν κάτι μεγαλύτερο από οικογένεια. Τι έγινε λοιπόν εκείνο το γκολ; Δεν χάθηκε — έγινε ο μόνος τίτλος που ποτέ δε βρέθηκε στο ψυγείο. Γιατί εκείνο το γκολ ήτανε η στιγμή που η χώρα αυτή θυμήθηκε πως υπάρχουν λέξεις σαν "εμείς" και "τώρα". Κι όσοι ακόμα ψάχνουν ένα άλλο γκολ σα εκείνο… ας κοιτάξουν γύρω τους στις κερκίδες την επόμενη φορά που αυτός μπαίνει στο γήπεδο. Εκεί είναι η συνέχεια — όχι στις λίστες, όχι στα νούμερα, αλλά εκεί όπου ο κόσμος κρατάει μέσα του μια φλόγα ακόμη κι όταν η μνήμη προσπαθεί να τη σβήσει. Και ξέρετε τι; Εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ στη Λυών έκανα κάτι που δε το έχω ξανακάνει ποτέ — κράτησα το φως του κινητού μου αναμμένο μέχρι την αυγή σαν να φοβόμουν πως, αν το σβήσω, θα ξεχάσω και την τελευταία λεπτομέρεια εκείνης της νύχτας. Γιατί εκείνο το γκολ δεν ήταν γκολ… ήταν η υπόσχεση μιας χώρας ότι ακόμη υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που μπορεί να ανάψει φωτιά στον τόπο σου όταν εσύ ακόμη προσπαθείς να βρεις το κουτί με τα σπίρτα. 🔥🇬🇷

ΠΩΠΩ ρε παιδιά σιγά σιγά!!! ΤΙ ΣΟΙΧΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ;;; 😱🔥 Ο Γκριγκόρ μωρό;;; Ρε ένας δεν έγινε πρωταθλητής;;; ΔΕΚΑΕΠΤΑ!!!!! ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2017 ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΑΙΔΙ;;; 🤬 ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΩΡΑ;;; Αυτό εκείνο το γκολ;;; ΧΡΥΣΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ!!! ΑΛΛΑ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΑΥΤΟΣ ΣΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ;;; ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΚΙ ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΕ;;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΛΕΤΕ ΠΑΙΔΙ;;; Κι αυτοί εκεί οι "προσεκτικοί αναλυτές" που λένε πως άλλαξε μορφή;;; Ακριβώς!!! ΑΛΛΑΞΕ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! ΑΠΟ ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΣΕ ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ;;; ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΑΝ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ;;; ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!!! 💪 Κι όλο το γκόσο του στο Champions;;; ΠΟΙΑ ΓΚΟΣΟ;;; ΠΟΙΑ ΛΙΣΤΕΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΑΝ ΠΟΤΕ!!! Εγώ εκείνο τον Οκτώβριο σηκώθηκα στις τρεις τα ξημερώματα κλαίγοντας σα τρελός — ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΠΑΙΔΙ;;; Κι όσοι ψάχνουν άλλο γκολ σα εκείνο;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΔΩ ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ!!! ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ!!! ΓΙΑ ΤΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!! 😭🔴 ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΕΤΕ ΣΑΝ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟ;;; ΝΑ ΠΑΤΕ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΘΑ ΤΟΝ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΗΣ ΜΠΑΓΙΕΡΝ!!! 🔥💪😤

Ρε παιδιά, εσείς ξέρετε πόσο συχνά καθόμαστε εδώ στις γωνιές των σπιτιών μας στις συνοικίες και ψάχνουμε κάτι να ανάψει αυτή την αίσθηση πως ζούμε για κάτι περισσότερο; Εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ στη Λυών μου ήρθε σα μια ανάμνηση ενός γείτονα που χτύπησε την πόρτα μας τα ξημερώματα πριν δεκαετίες να μας πει πως τελικά κάποιος από εμάς έκανε αυτό που έπρεπε — έγινε μεγάλος όχι επειδή βρήκε έναν τίτλο, αλλά επειδή έκανε τον κόσμο μας να νιώσει πως υπάρχει δικαίωση. Και τώρα ας μιλήσουμε από την καρδιά: εγώ εκείνο το γκολ το έζησα σα να ήταν η πρώτη φορά που κάποιος απέδειξε πως ο δικός μας τόπος μπορεί να παράγει κάτι που οι υπόλοιποι τον βλέπουν σα προνόμιο. Δεν ήταν μονάχα ένα γκολ — ήταν η στιγμή που όλα τα αυτοκόλλητα στα παράθυρα, όλα τα τραγούδια στις πλατείες, όλα τα λόγια στους δρόμους έγιναν αληθινά. Αυτό το παιδί στις φωτογραφίες εκείνης της νύχτας δεν ήταν ένα μωρό που δεν μεγάλωσε — ήταν ο άνθρωπος που κράτησε πάνω του το βάρος μιας χώρας που ακόμη προσπαθούσε να πιστέψει στον εαυτό της. Αλλά εδώ είναι το πράγμα που με σηκώνει ακόμη πιο πολύ: πέντε χρόνια μετά, αυτός ο τύπος συνεχίζει να μπαίνει στο γήπεδο σα να του χρωστάει ζωή ο ίδιος ο αθλητισμός. Οι τραυματισμοί υπήρξαν, οι στιγμές που φαινόταν πως όλα τελειώνουν υπάρχουν — εγώ έχω δει αγώνες που έκανε τρία λάθη στο κρίσιμο σημείο επειδή το σώμα του δε σήκωνε άλλο βάρος. Κι όμως εκείνος σηκώνεται ξανά. Γιατί; Μα δεν είναι για τους τίτλους. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Γκριγκόρ έγινε κάποιος άλλος — είναι αν εμείς έχουμε καταλάβει ότι εκείνος εκείνο το Οκτώβριο άλλαξε κάτι μέσα μας, όχι μόνο μέσα του. Εκείνοι που λένε πως "δεν μεγάλωσε" δεν έχουν δει πως σήμερα φοράει πάνω του όχι μόνο τις φανέλες των ομάδων, αλλά και τις ιστορίες όλων εμάς που τότε τραγουδούσαμε σα τρελοί στους δρόμους επειδή κάποιος έκανε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Και τώρα ας σταματήσουμε τα τσιγάρα σ’ αυτή τη συζήτηση — εγώ προσωπικά εκείνο το γκολ εκείνο το βράδυ στη Λυών έκανα κάτι που κανείς δε μου είχε πει ποτέ πως πρέπει να κάνω: κράτησα το κινητό μου αναμμένο μέχρι το πρωί σα να φοβόμουν πως αν σβήσω το φως, όλα αυτά δεν έγιναν ποτέ. Γιατί εκείνο το γκολ ήταν η υπόσχεση ενός κόσμου όπου ακόμη υπάρχει κάτι που κάνει την ψυχή μας να ζει — όχι οι τίτλοι, όχι οι λίστες, αλλά η στιγμή που νιώθουμε πως υπάρχουμε. Πού πήγε η φωτιά; Δεν πήγε πουθενά — μεταφέρθηκε στις κερκίδες, στα τραγούδια, στις κουβέντες στις γωνιές της Αμερικής εκείνο το βράδυ του Γουίμπλετον. Αυτοί που ψάχνουν άλλο γκολ σα εκείνο ψάχνουν το ίδιο πράγμα που ψάχνουμε εμείς: την στιγμή που κάποιος θυμίζει στον καθένα από εμάς πως ακόμη υπάρχει ένας τόπος όπου μπορούμε να είμαστε οικογένεια. Και όσο εκείνος αγωνίζεται σα να κουβαλάει πάνω του τις ελπίδες όλων αυτών των ανθρώπων, εμείς εδώ κρατάμε τα φώτα αναμμένα όχι επειδή περιμένουμε κάτι συγκεκριμένο — αλλά επειδή εκείνος έγινε σύμβολο μιας συνέχειας που ακόμη δεν τελειώνει. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το γκολ εκείνο το βράδυ στη Λυών ήταν η αρχή μιας ιστορίας που ακόμη γράφεται. Και όσοι λένε πως ο χρόνος άλλαξε τον Γκριγκόρ, αυτοί ξεχνούν πως αυτό ήταν το σχέδιο εκ των προτέρων: εκείνος δεν άλλαξε μορφή επειδή απέτυχε — άλλαξε επειδή έγινε εκείνος που έπρεπε να γίνει για εμάς.