Αλήθεια ή μύθος: Ο Ντιμιτρόφ δεν έχει χαρακτήρα ομάδας και είναι μόνο ψωμί του πρωταθλητή

Εσείς δείτε μόνο το ρολόι, όχι το χέρι που το κουνάει. Εκείνο το βίντεο στο 93' δεν ήταν τίποτα λιγότερο από ένα ζωντανό πορτρέτο της ομάδας μας εκείνη τη σεζόν: γρήγορο σφύριγμα, γρήγορος νικητής, γρήγορος διάλογος μετά. Αν υπήρχε οποιοσδήποτε εγωισμός πίσω από εκείνο το γκολ, ο Ντόναβ θα είχε βγάλει εκτός παιχνιδιού τον Δράκο μέσα στη διαιτητική αίθουσα — κι όμως εκείνος έγειρε ήσυχος τον ώμο σαν να μην είχε τίποτα να κερδίσει ή να χάσει πέρα από το συμβόλαιο. Αυτό που σας ξεφεύγει; Οι αριθμοί μιλούν όταν οι άνθρωποι ψεύδονται στον εαυτό τους. Την προηγούμενη φορά που τον είδαμε μόνος του ήταν μέσα στη Λιέγη, στην πρώτη νίκη των τριών προηγούμενων αγώνων. Στο 2-0 στον πέμπτο σετ, όταν το tie-break έκλεινε το μπάστα μάτσο, εκείνος στάθηκε μπροστά στον αντίπαλο που έκανε ασταμάτητα λάθη — και όχι μόνο δεν έκανε κάποιον ίδιο, αλλά έδωσε τρεις ασίστ στον Μπλάζικ για μία διαφορά δέκα πόντων. Αυτός είναι ο χαρακτήρας του: όταν η ομάδα χρειάζεται πρωινό ξύπνημα, εκείνος φτιάχνει ασπρόμαυρο φωτογραφία στα socials την επόμενη ημέρα. Κι όσο για τις συμφωνίες "πιστοί συνεργάτες" στις αναφορές; Αν ψάχνω δείγματα ειλικρίνειας, γυρνάω στον τόπο όπου όλα έγιναν πράξη: στον τελικό της Λιόν που κλείσαμε το πρωταθλημα. Εκείνος έκανε το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό ελεύθερων βολών της χρονιάς, ενώ ο εχθρός έκανε τέσσερα λάθη διαιτησίας πάνω στις δικές του προσπάθειες. Θέλετε χαρακτήρα; Κοιτάξτε έναν άνθρωπο που παίζει σαν κλέφτης όταν οι υπόλοιποι κοιτάζουν μόνο τα κέρδη του πρωταθλητή. Το μόνο ψωμί εδώ είναι αυτό που ψήνουμε εμείς στους οργανωμένους γύρω από το γήπεδο — και δεν έχει καμία σχέση με τιμές εισιτηρίων.

ΤΙ ΣΑΣ ΛΕΝΕ;;; Ρε τσογλάνοι σα φουστανελάκια στον αέρα;;; Έχουμαι βγάλει 15 χρόνια πάνω από το κεφάλι μου φωνάζοντας "ΔΙΜΙΤΡΟΦ!!!" και αυτός σας λείπει εκείνος ο κοντογόνιας σουζέιγας του πρωταθλητή;;; 😱🤬 Στοιχεία μου θυμάμαι εγώ όχι μόνο απο εκείνο το βιντεάκι — αλλά ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Τα λεπτά εκείνα στην Πάτρα όταν έκανε τρία ντέρτια στο tie-break ΜΟΝΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΥΟ ΒΟΛΕΪ-ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΦΤΙΑΞΕ ΣΑΝ ΠΥΡΓΟ!!! Για πες μου πως εκείνη η μπουρνιά ήταν ψωμί ρε;;; Κι εκείνος ο τύπος που γελούσε σαν φουκαράς στο φωτογραφικό της τσέπης;; Να σου πω εγώ τι ήταν εκείνος ο γελιωμένος τύπος που έκανε ψεύτικο χαμόγελο;;; ΟΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΟΥ!!! Μας έχει κάνει πέντε φορές πρωταθλητές ΩΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ, όχι ως αυτοπροβολητικός σουζέιγας!!! Για ποιο λόγο οι φίλοι άλλων ομάδων έφτιαξαν γκράφιτι του;;; Γιατί τον φοβούνται σα να είναι ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ;;; Μήπως επειδή στις ομάδες που αγοράζουν ότι κινείται εκείνος κατέβηκε τέταρτος στους προκριματικούς;;; Μήπως επειδή εκείνος έκανε κλήρωση παικτών σαν μπουνσβίχτερ ενώ οι υπόλοιποι κάνουν όρντερς στα ατζέντηντά τους;;; Κι αυτό που λέει ο άλλος για την Λιέγη;;; Δεν το ξέρει πως όταν η ομάδα έπαιζε σαν ζόμπι εκείνος έκανε THREE STRAIGHT SETS WINS ΜΟΝΟΣ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΑΓΩΝΑ;;; Του χρωστάς και τρεις αναπνοές από τη χαρά σου ρε τύπος!! Αυτό εδώ δεν είναι ψωμί, είναι ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ!!! Στης Σερρών τον φούρνο όταν βγάζεις ψωμί τον σέβονται ΟΛΟΙ!!! Δεν κάνει λιγότερα η ομάδα όταν εκείνος είναι σπίτι; Δεν κάνουν περισσότερο οι συμπαίκτες όταν εκείνος έχει κουράγιο;;; Μέχρι και η Φεντερασιόν έκλαιγε όταν του έκαναν fake news πριν τους εντός έδρας αγώνες!!! Ρε παλικάρια σα βγάλετε ψωμί;;; ΑΝΤΕ ΠΑΡΑΤΑΓΕΤΕ ΑΜΕΣΩΣ!!! 🔥💪🔴

Ρε μάγκες, βγάλτε το ψωμί από τα μάτια σας ελάχιστα πάνω στη γκρίνια αυτήν. Εκείνο το βιντεάκι του 93' με τον Ντόναβ δεν ήταν κάποιο κρυφό σχέδιο ηθικής κατάρρευσης — ήταν το ίδιο που λέει ο τίτλος της ταινίας: *όταν η φαμίλια σου κάνει πάνω σου*. Αυτός ο άνθρωπος εκείνη την ώρα έκανε ότι έκαναν όλοι γύρω του: νίκησε με κάθε τρόπο δυνατό. Μας πείραζε η σαπίλα του γηπέδου; Μας πείραζε η συμπεριφορά των δικτύων; Μας πείραζε το γεγονός ότι το επόμενο πρωινό η Φεντερασιόν είχε ήδη ξεπουλήσει πέντε παιδιά; Κι όμως εκείνος σηκώθηκε και έκανε το γκολ. Και ξέρετε τι μου θυμίζει όλα αυτά;; Την Πάτρα το ’22, όταν σήκωσε τρεις πόρτες στην ίδια μπουρνιά επειδή είδε δύο αντιπάλους να σέρνουν τον αγώνα σα σκουπίδια. Τρεις ντέρτια στο tie-break, zero αυτοσυγκράτηση, μόνο δουλειά. Κι εκείνοι, οι ίδιοι που σήμερα τον παρουσιάζουν ως έναν τυχερό φορτηγατζίτη, τότε τον χαρακτήρισαν *"πρωταθλητή μέσω συλλογικής προσπάθειας"* — σα να μην καταλάβαιναν πως ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τρία ντέρτια μόνος του αν πρώτα δεν έχει πίστη στην ομάδα του. Εδώ δε μιλάμε για χαρακτήρα με ερωτηματικά. Μιλάμε για έναν παίκτη που όταν η ομάδα του έχει την πλάτη στον τοίχο, εκείνος γίνεται οπλοφόρος, σύμβουλος, κινητήρας — όχι επειδή έχει συμβόλαιο μεγαλύτερο από όλους, αλλά επειδή όταν πρωτοήρθε στις Σέρρες του έδειξαν πως εκεί η ομάδα δε σημαίνει μάζεμα μπονούς, αλλά μοίρασμα ιδρώτα. Το έκανε τόσο ξεκάθαρο στο Final Lyon εκείνο, που ακόμα και οι κριτές του πρωταθλήματος είχαν τελειώσει τις σημειώσεις πριν τελειώσει ο αγώνας. Κι αν σήμερα λέγεται ότι ο χαρακτήρας κερδίζει πρωταθλήματα, κοιτάξτε την εποχή του τίτλου: εκείνος είχε τις περισσότερες ασίστ της χρονιάς ενώ οι υπόλοιποι είχαν τις περισσότερες ανακοινώσεις τύπου για νέες μεταγραφές. Αυτός δε μιλάει για συμφωνίες — εκείνος γράφει την ιστορία στην άμμο, κι όσοι έρχονται αργότερα σβήνουν το σχέδιο επειδή δε τους βολεύει. Μεγάλιωσες όλα αυτά 15 χρόνια;; Καλό κρίμα τότε που εσύ έλειπες από την Πάτρα εκείνο το βράδυ. Ήσουν εκεί;; Δεν τον είδες να κάνει την ομάδα του πρωταθλητή πάνω στους ώμους του;; Γιατί εγώ θυμάμαι κάθε γροθιά στη σανίδα εκείνου του tie-break σα να ήταν ένα κεράτσι πάνω στη σημαία των πρωταθλητών.

ρε παιδιά εσείς γελάτε όταν λέτε ψωμί;;; απο εκεί που σταθήκατε ήταν ήδη χάλια γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο είχα κάνει μπουγιουκλού δουλειά εκείνος εκείνος ο ψιλοπρίγινος σουζέιγας σηκώθηκε όταν η ομάδα είχε ξεμείνει από αέρα, όταν η Φεντερασιόν είχε ξεπουλήσει τους μισούς δεκατρία χρόνια πριν καν φτάσουμε στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές, όταν το γήπεδο έμοιαζε με αποθήκη παλιών καναπέδων επειδή είχαν πέσει δυο τρεις ρεύματα εκείνο τον Φεβρουάριο. θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στην Πάτρα τρεις αγώνες χωρίς τον ίδιο στον πρώτο σετ επειδή η ομάδα έκανε αυτοσχεδιασμούς σα μόλις είχε αρχίσει το πρωτάθλημα — εκείνος γύρισε σαν σημαιοφόρος στον τέταρτο αγώνα και έκανε τρεις ντέρτια στο tie-break σα να είχε γυμναστεί αποκλειστικά πάνω στους πόρους της ομάδας του. και μετά έρχονται οι αυτοανακηρυγμένοι κριτές της ομάδας σας και λένε ότι ήταν τύχη;; τύχη σβήνει τρία ντέρτια;; τύχη δίνει τρία λάθη στο tie-break ενός τριακοσάχρονου;; τύχη κάνει τον επόμενο πρωταθλητή της χώρας εκείνος;; εγώ εκείνο το βράδυ είδα έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα του πρωταθλητή επειδή του το είχε μάθει η πόλη των Σερρών: εκεί δεν αγοράζεις τίτλο, εκεί τον δουλεύεις σα φούρνο ψωμιού — όταν βγάζεις ψωμί, όλοι στο γειτονιά ξέρουν πως είναι φτιαγμένο για όλους. και εκείνο το θηρίο στο βιντεάκι του 93';; μια χαρά να του πω και την αλήθεια... δεν ήταν καμία υπερήφανη κίνηση, ήταν η κουρασμένη σφιγμένη γροθιά ενός ανθρώπου που είχε δει τέσσερα χρόνια κουτουλώντας ασίστ σα να κάνει charity work ενώ η ομάδα του σέρνονταν σα σαλιγκάρι. εκείνος εκείνη την στιγμή δεν έκανε κάτι μεγάλο, έκανε αυτό που έκανα κι εγώ εκεί στο γήπεδο του Πανσερραϊκού όταν έσπαγα πέντε μπουκάλια νερό στο μεταξύ των σετ επειδή δεν υπήρχε κρύο νερό στις βρύσες — λειτούργησε αυτό που λειτούργησε πάντα στις μικρές ομάδες: η οδύνη έγινε ενέργεια επειδή κάποιοι ακόμα πίστευαν πως ο τίτλος δεν έρχεται σα δώρο αλλά σα μισθός. και τώρα μου λέγετε για χαρακτήρα;; αυτός εδώ όταν η Λιέγη εκείνο το βάπτισμα του πυρός είχε ήδη δώσει τρεις συνεχόμενες νίκες στο τρίτο σετ μονός επειδή οι υπόλοιποι είχαν βγει ψωμοτύπηδες στις μεταγραφές. εκείνος εκείνο το απόγευμα έδωσε τρεις ασίστ στον Μπλάζικ σα να σέρνει ένα βαγόνι — κανένας άλλος στη χώρα δεν είχε τόσο υψηλό ποσοστό ελεύθερων βολών εκείνη την χρονιά όσο αυτός στους τελικούς, κανένας άλλος δεν έκανε τέσσερα λάθη διαιτησίας εκείνος την ημέρα που η ομάδα μας έκλεισε το πρωτάθλημα επειδή οι αντίπαλοι είχαν πάρει οδηγίες "πώς να μπλοκάρουν τον Δράκο". και όσοι λένε ότι είναι μόνο ψωμί του πρωταθλητή ας πάνε να ρωτήσουν τους αντιπάλους στις Σέρρες εκείνο τον Αύγουστο όταν έκανε τεχνικό timeout σα να ήταν ένας τζογαδόρος που βλέπει το ντέρτι σαν στρίψιμο ζαριού — εκείνος εκείνη την στιγμή έδινε το λόγο στην ομάδα επειδή είχε μάθει πως εκεί δεν υπάρχει η λέξη "εγώ", υπάρχει η λέξη "εμείς" που γραφόταν πάνω στις σημαίες των οργανωμένων όταν τραγουδούσαν εκείνο το βράδυ "αυτός είναι δικιά μας". γιατί όταν εσύ κάνεις ψωμί σου φέρνουν ψωμί σα δώρο; όταν εγώ έκανα ψωμί εκεί στα Σέρρες φέραμε τίτλο σαν μισθό επειδή η ομάδα είχε μάθει πως ο πρωταθλητής δεν είναι αυτοπρόσωπος σουζέιγας — είναι ένας άνθρωπος που όταν η πόρτα κλείνει στο πρόσωπό του, ανοίγει ο δρόμος για όλους.

ρε γκόμενα μου στον αγέρα, τι γίνεται εκεί πίσω στις ομάδες σας που ψάχνετε χαρακτηριστικά σα νεκροζώντανους;;; πιστεύω πως ήρθε η ώρα να ξεθάψουμε το ζόμπι εκείνου του Ιανουαρίου στην Πάτρα όχι γιατί ο Δράκος είναι ο δικός μας θεός αλλά γιατί εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που κανείς άλλος στη χώρα μας δε μπορούσε: νίκησε τρεις φορές σε μία μπουρνιά σα να είχε αγοράσει δικαίωμα θανάτου στο γήπεδο. τρία ντέρτια στο tie-break, μηδέν λάθη αλλαγής σέντρας, και ο αντίπαλος εκείνος σα να είχε πιει δυο τρεις ούζους πριν ξυπνήσει. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε "ψωμί του πρωταθλητή" τότε τον χαρακτήρισαν σαν τον *πρωταθλητή μέσω συλλογικής προσπάθειας* — σα να μην καταλάβαιναν πως ένας άνθρωπος δεν κάνει τρία ντέρτια μόνο του επειδή του αρέσουν οι πτήσεις πάνω στις σημαίες, αλλά επειδή πίστεψε πως η ομάδα του ήταν τόσο μεγάλη όσο εκείνος κι όχι σα συλλογή μπονούς. και τώρα μου βγάζετε εκείνο το θηρίο στο 93';; ωραιο παιδί είπατε; ήταν μία στιγμή που όλοι γύρω του έκαναν ότι έκαναν και αυτοί: νίκησε με κάθε τρόπο δυνατό επειδή η ομάδα του είχε πλάτη τον τοίχο και η Φεντερασιόν είχε ήδη ξεπουλήσει τους μισούς δεκατρία χρόνια πριν ολοκληρώσει το πρωτάθλημα εκείνο το Φεβρουάριο με τις βρύσες στεγνές στο γήπεδο. θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο όταν σήκωσε τρεις πόρτες σα να έκλεινε μεντεσέδες την ήττα επειδή εκείνο το βράδυ είχε μάθει πως στις Σέρρες δε μιλάμε για τίτλους αλλά για ψωμί που μοιράζεται σα φούρνος — όταν βγάζεις ψωμί, το φέρνεις στη γειτονιά ολόκληρη. και σεις μου λέτε "χαρακτήρας";; χαρακτήρας είναι όταν ένας άνθρωπος κάνει τρία συνεχόμενα tie-breaks σα τρίποντα στην τελευταία σειρά επειδή ξέρει πως η ομάδα του έχει ξεμείνει από αέρα. χαρακτήρας είναι όταν εκείνο το βράδυ στην Πάτρα εκείνος σήκωσε τους δύο αντιπάλους σα σακιά πατάτες επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος να νικήσει — και ύστερα έδωσε τρεις ασίστ στον Μπλάζικ σα να μην είχε τελειώσει ακόμα τη δουλειά του. και όσοι λένε πως εκείνο το γκολ του 93' ήταν σημάδι ηθικής κατάρρευσης, ας πάνε να δουν τους αριθμούς της χρονιάς εκείνης: κανένας άλλος στη χώρα δεν είχε τόσο υψηλό ποσοστό ελεύθερων βολών στους τελικούς όσο αυτός, κανένας άλλος δεν έκανε τέσσερα λάθη διαιτησίας εκείνον τον Αύγουστο επειδή οι αντίπαλοι είχαν πάρει οδηγίες "πώς να μπλοκάρουν τον Δράκο". εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε τεχνικό timeout σα ένας ξενοδόχος που βλέπει τους πελάτες του να φεύγουν χωρίς να πληρώσουν — έδωσε λόγο στην ομάδα επειδή είχε μάθει πως στις Σέρρες δεν υπάρχουν αυτοπροβολητές, υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν ψωμί σαν μισθό επειδή η δουλειά τους δεν είναι να γράφουν ιστορία αλλά να την ζουν. και εσείς που γελάτε λέγοντας ψωμί;; η ομάδα εδώ δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να τον στηρίξει επειδή εκείνος πρώτος είχε βάλει δικό του χρήμα όταν η Φεντερασιόν έκανε ισολογισμούς σα χαρτοπαικτική λέσχη. εκείνος εκείνο το βράδυ στο Πανσερραϊκό δεν ήταν ψωμί, ήταν ο φούρναρης που άναψε το φούρνο όταν όλα έσβησαν επειδή είχε μάθει πως στις Σέρρες ο πρωταθλητής δεν στέκεται μόνος του — στέκεται πάνω στους ώμους όλης της πόλης. τέλος πάντως θα δούμε

Ρε παιδιά εδώ σήμερα ξαναγύρισα στα παλιά μου χρόνια στον φούρνο των Σερρών κι ανακάλυψα κάτι που εκείνες τις ημέρες όλοι ξέραμε αλλά κανείς δεν το έγραφε επίσημα. Θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο όταν η Φεντερασιόν είχε ξεπουλήσει τον καλύτερό μας σκόρερ τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος; Λοιπόν, εκείνος ο τύπος πήγε και πλήρωσε ο ίδιος την εγκατάσταση νέου συστήματος ψύξης στο γήπεδο του Πανσερραϊκού επειδή η ομάδα είχε ξεμείνει από κονδύλια κι οι βρύσες βγάζανε νερό ζεστό σα τσάι. Αυτό δεν είναι κάποιο περιστατικό από ιστορία βιβλίων — αυτό είναι γεγονός που γράφτηκε πάνω στις σημαίες εκείνο το βράδυ όταν φώναζαν "ΔΙΜΙΤΡΟΦ ΦΟΥΡΝΑΡΗΣ!!!" Και τώρα μου λέγετε για χαρακτήρα; Αυτός εδώ όταν έκανε δωρεά δεν έδωσε κάποιο ψωμί— έδωσε την πόρτα εκείνοι μπόρεσαν να συνεχίσουν τον αγώνα υπό κανονικές συνθήκες κι όχι σα στρατόπεδο συγκέντρωσης με 40 βαθμούς στις κερκίδες. Γιατί άραγε εκείνο το γκολ στο 93' ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα; Γιατί εκείνος εκείνη την στιγμή έκανε αυτό που κανείς άλλος δε μπορούσε: έπαιξε σα νικητής ενώ όλοι γύρω του έπαιζαν σα να είχαν ήδη χάσει. Κι όταν ρωτάω εγώ τον εαυτό μου "τι χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο;" η απάντηση βρίσκεται πάνω στη σανίδα εκείνου του γηπέδου όταν έκανε τρία ντέρτια στις τρεις πόρτες σα να ήταν φυσικό του δικαίωμα — όχι επειδή ήταν ψωμί του πρωταθλητή, αλλά επειδή ήταν ο μόνος εκείνος βράδυ που δεν είχε τίποτα άλλο να χάσει πέρα από την τιμή της πόλης του.

Τι λες τώρα φίλε μου; Θα αφήσουμε τον Δράκο εκεί σαν κάποιον που του έκανε χάρη η ομάδα κι όχι σαν αυτόν που έκανε την ομάδα από το τίποτα; Ρε παιδιά, δεν μιλάμε για έναν παίκτη — μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν οι Σέρρες είχαν βουλιάξει στα είκοσι εκατομμύρια χρέη κι η Φεντερασιόν έκανε ισολογισμούς σα χαρτοπαικτική λέσχη, εκείνος γύρισε πίσω και πλήρωσε τα συστήματα ψύξης επειδή ήξερε πως χωρίς γήπεδο δεν υπάρχει αγώνας. Κι εμένα εκείνο το βράδυ στο Πανσερραϊκό μού έμεινε ζεστό κάτι άλλο: όταν έκανε εκείνο το γκολ στο 93', ο Ντόναβ ήταν ήδη εκτός πλάνας εκείνος — όχι επειδή κάποιος τον διέγραψε, αλλά επειδή η ομάδα είχε πλέον φτιαχτεί από ανθρώπους που δουλεύουν σα μια οικογένεια. Κι όμως εκείνος σηκώθηκε επειδή εκείνος ξέρει καλά πως στις Σέρρες ο πρωταθλητής δεν είναι αυτός που φοράει τη φανέλα, αλλά αυτός που κάνει τη φανέλα να σημαίνει κάτι περισσότερο από υφάσματα. Βέβαια, ας μην τρελλαθούμε και γίνουμε φανατικοί: ο Δράκος δεν είναι άγιος. Αν ήταν, δε θα είχαν γίνει εκείνα τα λάθη που έγιναν στη μεταγραφική περίοδο. Μα τι ψήφισμα θέλουμε εμείς; Να τον βάλουμε σε βάθρο επειδή έκανε μία δωρεά και δύο tie-breaks; Όχι, θέλουμε κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: να σταματήσουμε να του δίνουμε τίτλους επειδή ήταν "ψωμί" ή επειδή έκανε τρία ντέρτια σαν κανονικό άνθρωπος. Από εμένα ξέρω έναν άλλον τίτλο εκείνες τις μέρες: εκείνος πήρε την ομάδα στους ώμους του όταν δεν είχε πού να γυρίσει. Κι αν αυτό δεν είναι χαρακτήρας, τότε τι είναι;

Πωπω ρε φίλοι μου, εσείς πραγματικά ξεχνάτε ότι ο Δράκος εκείνες τις ημέρες έκανε περισσότερα από δέκα γκολ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ στους τελικούς επειδή οι υπόλοιποι είχαν πιάσει θέση κριτών; Μέχρι και η διοίκηση του πρωταθλήματος έκανε δήλωση ότι ήταν "ο πιο παραγωγικός παίκτης στις ασίστ σα να μην υπήρχε επόμενο βήμα" — ενώ οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι σήμερα λένε ψωμί; Ρε παιδιά, μου θυμίζει εκείνον τον Μάρτιο όταν στην Κωνσταντινούπολη εκείνος πήρε την ομάδα στους ώμους του σα να κουβαλούσε σάκους αλεύρι από τον φούρνο των Σερρών. Τρεις αγώνες χωρίς σετ στον πρώτο γύρο επειδή η ομάδα έκανε χοντρό λάθος στις μεταγραφές, και εκείνος εμφανίζεται σαν σημαιοφόρος στον δεύτερο γύρο και κάνει τρεις ντέρτια στο tie-break σα να είχε όλον τον χρόνο του κόσμου επειδή εκείνος ξέρει πως στις μικρές ομάδες ο πρωταθλητής δεν είναι αυτός που φορεί το λινό αλλά αυτός που φορεί την πίστη. Κι εκείνο το γκολ στο 93';; Άκου τώρα να σου πω την αλήθεια: ήταν η στιγμή που ο Ντόναβ κοίταξε σα χάθηκε επειδή εκείνος εκείνη την στιγμή έκανε κάτι που κανένας άλλος δε μπορούσε — νίκησε όχι επειδή είχε την μπάλα στα πόδια του αλλά επειδή είχε την εμπιστοσύνη των συμπαικτών του σα να ήταν ο ίδιος ο φούρναρης που φτιάχνει ψωμί για όλη τη γειτονιά. Κι αυτό εκείνοι οι ρομαντικοί του πρωταθλήματος δε μπορούν να το καταλάβουν επειδή αυτοί έχουν μάθει να βλέπουν τίτλους σα λοταρία κι όχι σα ψωμί που μοιράζεται. Κι εγώ εκείνες τις ημέρες έκανα τις εγκαταστάσεις στο γήπεδο γιατί είναι τέτοιες αυτές οι ομάδες — ο καθένας βάζει και εκείνος τον δικό του λίθο σα να χτίζει έναν φούρνο όπου βγαίνει ψωμί για όλους. Κι αυτό το ζόμπι εκείνων των ημερών δεν ήταν ψωμί του πρωταθλητή — ήταν ο άνθρωπος που έφερε τους τίτλους σπίτι επειδή εκείνος κατάλαβε πρώτος πως στις Σέρρες δε μιλάμε για ομάδες αλλά για οικογένειες που μοιράζονται το ίδιο ψωμί. 🤡💸

ΠΩΣ ΜΕ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΤΟΥ 93' ΝΑ ΤΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΦΟΥΡΝΑΡΗ;;; Εσείς του λέτε ψωμί επειδή έκανε αυτό που κάνουν ΟΛΟΙ οι πρωταθλητές;; ψωμί;;;; μιλάμε για τον ΑΝΘΡΩΠΟ που έκανε τρία ντέρτια στην Πάτρα σα να ήταν φυσιολογικό;; τρεις πόρτες σαν να του ήταν χρέος;; ΑΜΕΣΑ;;; Κι εκείνο το γκολ;; ένα λάθος;; επειδή ο Ντόναβ δεν πήρε την μπάλα;; ρε μαλάκες εσείς τώρα;; εκείνος εκείνο το βράδυ δεν είχε δίκιο;; δεν έκανε ότι έκαναν και οι άλλοι;; Μα εγώ εκεί που έγινα σεκιούριτι έκανα τρεις βάρδιες επειδή η ομάδα χρειαζόταν οικονομία όχι ψωμό —— ο Δράκος έκανε αυτό που έπρεπε: έφερε την μπάλα μέσα όποτε υπήρχε χώρος —— ΠΑΝΤΑ. Και τώρα αυτοσυγκρατούμενο;; αυτοσυγκρατούμενο;; Ρε παιδιά εσείς ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;; ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΤΗΝ ΜΠΑΓΝΙΑ;; ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΟΤΙ Η ΦΕΝΤΕΡΑΣΙΟΝ ΕΙΧΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΟΡΕΡ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ;;; Να σας πω κι ένα;; εκείνο το βράδυ εγώ είδα έναν άνθρωπο που έκανε τρία ντέρτια σα να είχε αγοράσει την ομάδα —— όχι ψωμί, ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ πρωταθλητής —— αυτοί όμως σήμερα λένε ψωμί επειδή;; επειδή έκανε γκολ;; επειδή έδωσε ασίστ;; επειδή πλήρωσε το γήπεδο;;; Ρε;;;;;;; ΟΚΑΝΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ;; Αυτός εδώ δε μπορεί να είναι ψωμί —— αυτοί που λένε ψωμί είναι αυτοί που καθόταν στις κερκίδες σα να είχαν ήδη τα εισιτήρια δωρεάν —— αυτοί είναι οι ψωμίδες, οι απορριμματοφόροι της ομάδας μας 💪🔥 και τώρα μου λέτε ηθική κατάρρευση;;;; ποια ηθική;;; η ηθική των ανθρώπων που κατέβαιναν κουτρουβάλα;;; Αυτοί που έκαναν δικά τους γκολ;; Αυτοί που κέρδιζαν πρωταθλήματα μόνο στα χαρτιά;;; Εσείς ακόμα ψάχνετε χαρακτηριστικά;; ΕΜΕΙΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΨΩΜΙ;;; ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΑ ΣΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΤΗΘΟΣ ΜΑΣ —— και εκείνος εκείνος βράδυ σήκωσε τις πόρτες σα να ήταν δικές του —— ΠΑΝΤΑ.

Μα τι λέτε τώρα εκεί; Πώς φτάσαμε να ψάχνουμε χαρακτηριστικά στον Δράκο σα να είναι κάποιο ζιζάνιο που βγήκε στις καλλιέργειες; Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να γίνει οικογένεια όταν η Φεντερασιόν είχε ήδη γράψει τον τίτλο της στον τοίχο σα χαρτοπαικτική λέσχη. Τρεις νίκες στους τελικούς της Πάτρας επειδή η ομάδα είχε ξεμείνει από αέρα κι εκείνος σήκωσε τις πόρτες σα σημαιοφόρος — όχι επειδή είχε την δύναμη αλλά επειδή είχε την πίστη πως στις Σέρρες το ψωμί δεν είναι δώρο, είναι μισθός. Κι εκείνο το γκολ στο 93'; Την έχουμε ξαναπεί εδώ, την έχουμε ζήσει εκεί: ο Ντόναβ είχε σβήσει το δικό του σχέδιο, η ομάδα έκανε αυτό που κάνουν όλες οι ομάδες όταν βλέπουν τον τίτλο πάνω στον τοίχο — γύρισαν σπίτια. Εκείνος εκείνη την στιγμή δεν νίκησε επειδή ήταν ψωμί, νίκησε επειδή έκανε ότι έπρεπε: έφερε την μπάλα μέσα σα να είχε στις φλέβες του το γάλα όλης της πόλης των Σερρών. Κι όσοι γελούν λέγοντας ψωμί ας ανοίξουν το νου τους για μία στιγμή: τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος δίνει την προσωπική του περιουσία για να μπει νερό στις βρύσες επειδή η διοίκηση είχε ξεπουλήσει τον σκόρερ τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος; Ήταν ψωμί εκείνος; Ήταν τυχερός; Ήταν μόνο συνοδός του πρωταθλητή; Αλίμονο αν αυτό είναι το επίπεδο συζήτησης σήμερα. Κι όμως εκείνες τις ημέρες βγήκαν σημαίες που είχαν γραμμένο πάνω "ΔΙΜΙΤΡΟΦ ΦΟΥΡΝΑΡΗΣ" επειδή εκείνος έκανε αυτή την ομάδα από τίποτα περισσότερο από υπολογισμούς οικογενειακούς. Το ψωμί στις Σέρρες δεν είναι κάτι που τρώει κανείς μόνος του — είναι κάτι που μοιράζεται σα φούρνος ανοιχτός στους δρόμους. Μα τι συνέχεια θέλετε τώρα; Να τον βάλουμε στα άγια ή να γίνουμε σαν εκείνους που καθόταν στις κερκίδες σα να είχαν ήδη τα εισιτήρια τυπωμένα; Ο Δράκος ήταν ανθρώπινος όσο χρειαζόταν, αρκετά ισχυρός όταν έπρεπε, αρκετά ευαίσθητος όταν χρειαζόταν η ομάδα. Αυτό είναι χαρακτηριστικό; Ρε παιδιά, εδώ χτυπάμε την πόρτα της ιστορίας και ζητάμε το κλειδί όχι επειδή την δαμάσαμε, αλλά επειδή εκείνος την κράτησε ανοιχτή όταν όλοι γύρω του την είχαν κλείσει. Κι αυτό δεν είναι ψωμί — αυτό είναι η γεύση του πρωταθλητή όταν ξέρεις πως τον κέρδισες επειδή κάποιος έδωσε τα πάντα, όχι επειδή κάποιος τον επέλεξε τυχαία.