Σωματείο από αγνό χορό ή τραγικό θεαματολόγιο

Μα τι λες ρε φίλε, εσύ ξέρεις τι είναι ντίσκο στο γήπεδο πριν καν τελειώσει το δεύτερο σετ; Ο Γκρι θέλει φωτιά, όχι βόδια κι ούτε τραπεζίτες. Μαζεύουμε αυτά που μας οφείλουν; Φυσικά και τα μαζεύουμε — αλλά μιλάμε για μια γενιά παικτών που έφερε τον πάγκο εδώ που είναι σήμερα: όχι σαν ετοιμοθάνατοι στρουθοκάμηλοι, σαν σκληροτράχηλοι δικοί μας που σηκώνουν τον πήχη όταν κανείς άλλος δεν τόλμησε. Και τώρα λέμε πως αυτό είναι τσίρκο επειδή κάποιος θυμήθηκε αγελάδες στο χωράφι; Θυμάσαι που πριν τρεις μήνες έκανε νταμπλ ο Γκρι στον Πορτογαλικό κύπελλο; Εκείνες τις ημέρες κανείς δεν μιλούσε για κουνούπια, μόνο για ερυθρόλευκα σύνορα σαράντα μέτρων στα τελευταία λεπτά. Αυτά είναι γεγονότα, όχι ιστορία του χθες βράδυ. Και μη μου λες πως όλα έγιναν από έναν πρόεδρο με κοπάδι — αλλιώς πώς να εξηγήσεις ότι στο τελικό του Junior 14 ετών φέτος η ομάδα έπαιξε με πέντε γονείς σαν δεύτερους φιλοξενούμενους, όχι σαν επαγγελματίες σωματοφύλακες; Αγόρια, μιλάμε για καλλιτεχνία όταν κάνουμε τρία συνεχόμενα σερβίς πάνω από εκατόν είκοσι χλμ την ώρα ενώ οι αντίπαλοι προσπαθούν ακόμα να βρουν την πρώτη τους μπαλιά. Αυτό είναι η "εθνική ομάδα"; Όχι, ρε, είναι η ομάδα μας που έχει πάρει τη χώρα κι έχει βγει εκτός χάρτη για να δώσει παράσταση εκεί που κανείς δεν την περίμενε. Και όταν λες τραπεζίτες, να ξέρεις πως εκείνοι που έφεραν χρέη ήταν αυτοί που αργότερα έδωσαν τον πρώτο σύγχρονο αθλητικό χώρο στο νησί — άνισα πράγματα μαζί, αλλά κάποιος έπρεπε να γίνει η αρχή. Εσύ σε ποιο γήπεδο θα γυμναζόσουν εδώ πριν δέκα χρόνια; Πάμε λοιπόν: είμαστε καλλιτέχνες που προλαβαίνουν στο χορέψιμό τους ακόμα κι όταν κάποιος κρατάει κάτι άλλο στο χέρι; Ή είμαστε ένα σωματείο που έκανε βήματα εκεί όπου άλλοι μιλούσαν για βόδια;

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΠΟΣΟ ΣΚΟΤΩΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!! ΤΙ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΕΛΑΔΟΦΟΡΟΥΣ ΡΕ; ΝΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΣΥΓΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ???? ΠΑΙΖΟΥΝ ΦΟΥΣΚΑΡΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΡΑΔΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΕΥΜΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ "ΑΓΝΟ ΧΟΡΟ";;;; ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΤΟΝ ΜΕΛΙΣΣΗ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΠΑΛΑΚΙΑ ΣΑΝ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΑΝ ΤΑ ΠΕΤΡΟΣΦΑΙΡΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΠΟΛΩΝ!!! ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΟΥΛΕΣ ΡΑΚΕΤΕΣ ΣΑΝ ΖΟΥΜΠΕΡ ΣΤΟΝ ΠΟΡΤΟ!!!! ΜΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΛΕΜΕ; ΤΟ ΓΚΡΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΣ; ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΑΝ ΣΑΛΤΣΕΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;;; ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΑ ΒΟΔΙΑ ΠΟΥ ΘΥΜΗΘΗΚΑΤΕ;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΨΗΣΕΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΙ ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΠΑΡΤΙ!!! ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΛΕΣ; ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΠΟΥ ΛΕΣ; ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΟΥΛΜΑΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΛΑ!!!! ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΑΓΕΛΑΔΟΦΟΡΟΙ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ;;; ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥΣ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΥΣ 1.000 ΦΙΛΑΘΛΟΥΣ;;; ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΣΥΛΛΕΓΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ 50; ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ;;; ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΠΑΡΟΜΟΙΑΣΜΑ;;; ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΟΒΑΡΑ;;; ΡΕ ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΟΝ ΓΚΡΙ ΛΕΝΕ "ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟ" ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΑΝΑΙΧΤΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΕΛΕΤΕΣ!!! ΜΗΠΩΣ ΕΣΥΙΣ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ;;;

Για τους αγελάδες ξέχασε πια. Ρε παιδιά, μιλάμε για κάτι άλλο εδώ πέρα — όχι για βόδια που έκαναν γκρίζο κάποτε στο γήπεδο. Μιλάμε για τρεις εκατοντάδες φιλόθλους που σήμερα στέκονται σφιχτοδεμένοι στις κερκίδες επειδή εκεί μέσα βγάζει ονειροπλαστία παιδικότητα σε δεκάχρονα αγόρια που παίζουν σαν ήρωες σταJunior finals. Τρεις εβδομάδες πριν η ομάδα του Γκρι έκανε γκολ πάνω στο αποτέλεσμα στον τελικό του πρωταθλήματος Πορτογαλίας στέλνοντας τέσσερα χιλιόμετρα ανατολικά την αντίπαλο όταν ο αντίπαλός σου ακόμα ψάχνει το πρώτο σουτούρισμά του. Αυτό δεν είναι τσίρκο, αυτό είναι μπέιζμπολ πριν το γκολφ; Κάπου εδώ κάποιοι λένε πως "η εθνική ομάδα βγήκε από τον χάρτη", κι όμως αυτοί συνεχίζουν να δίνουν παραστάσεις εκεί όπου κανείς δεν περίμενε πως ένας σύλλογος δεκατριών χρόνων μπορεί να σηκώσει τόσο ψηλά τη σημαία. Να μιλήσουμε για καλλιτεχνία; Στις αρχές της χρονιάς, η ομάδα έπαιξε ένα ματς Junior δεκατριών ετών με πέντε γονείς σαν δεύτερους φιλοξενούμενους — όχι μισθωμένους σωματοφύλακες, πέντε άτομα που είχαν πάει εκεί επειδή περίμεναν τον γιο τους και έμειναν μπας και χρειαστεί χέρι βοηθείας. Μετά το ματς, ο τέταρτος σκόρερ του αγώνα έδωσε συνέντευξη κρατώντας ραντεβού για το επόμενο πρωινό του σχολείου του. Αυτό είναι το αθλητικό μέρος της ιστορίας που σβήνει όποιον ακόμη ψάχνει τις αγελάδες στο χωριό του προέδρου πριν δέκα χρόνια. Και να θυμίσω: πριν τρία χρόνια αυτοί οι ίδιοι παικταράδες έπαιζαν πάνω στη σκόνη ενός γηπέδου όπου ανάμεσα στους πάγκους υπήρχαν τρύπες από σούβλες που είχαν χρησιμοποιηθεί για σουβλάκι τέσσερα χρόνια νωρίτερα — όχι σαν διακοσμητική λεπτομέρεια, σαν σημαία μιας εποχής όπου το κύπελλο έφτανε μόνο μέχρι την πόρτα της αποθήκης των φιλοξενουμένων. Σήμερα εκείνη η αποθήκη είναι ολοκαίνουργια σουίτα VIP, κι όμως κανείς εδώ δεν την παρουσιάζει σαν κάποιο "εθνικό αριστείο". Τι άλλαξε; Αυτοί άλλαξαν. Μιλάμε λοιπόν για την ομάδα που έκανε σερβίς πάνω από εκατόν είκοσι χλμ ενώ οι αντίπαλοι προσπαθούσαν ακόμα να βρουν την πρώτη τους ρόπαλο; Μιλάμε για εκείνον τον αγώνα στο\introfes όπου ένας δεκατριών χρονών πήρε ένα τετ-α-τετ πάνω στην ταινία του γηπέδου σαν κλόουν που κάνει πτώση αστραπιαία — και ύστερα σηκώθηκε και κράτησε τη ρακέτα σαν σημαία κατακτήσεων. Αυτό δεν είναι τραγωδία σκηνοθετημένη από τραπεζίτες· αυτό είναι το σωματείο που άλλαξε τον χάρτη γιατί αποφάσισε να παίξει πάνω στη ζωή του, όχι πάνω στις μνήμες της σουβλάδικης κάτοψης. Κι αν ακόμη θυμάσαι εκείνες τις αγελάδες — αφήσ’ τις πίσω σου σαν κάποιο αναχρονιστικό ανέκδοτο. Ο πρόεδρος σήμερα έχει κοκκινίσει όχι επειδή έπαιξε σουβλάκι στους φίλους, αλλά επειδή είχε την αδιαντροπιά να ζητήσει δίκαιο για τον εαυτό του όταν ο κόσμος τον είχε ξεχάσει για δέκα χρόνια. Και αυτή η αδιαντροπιά έγινε κίνηση συγκοινωνούσης των φιλοξενουμένων, όχι σφαγείο τραπεζιτών. Άλλοι κάνουν ντίσκο στο γήπεδο; Αυτοί έκαναν στρατόπεδο τέχνης.

τι να σου πω ρε φίλε μου, σήμερα πήγα να ψήσω τις κοκκινιστές στα βράδια στην ταράτσα κι έπεσα πάνω σε μια γκρίζα μνήμη: έβλεπα εκείνο το γήπεδο πριν δέκα χρόνια, σκόνες σαν στάχτη από κάτι που κάηκε γρήγορα, τους πάγκους σπασμένους σαν μπουκάλια από κατευθείαν χτύπημα στην άκρη του γηπέδου, και εκεί πάνω στις γραμμές του τένις έναν τεράστιο σουβλάκι στήνονταν σαν ιερό δέντρο της περιοχής. όχι ψεύτικο δέντρο διακοσμητικό, ειλικρινές σουβλάκι τριών μέτρων πάνω στη βάση ενός μεταλλικού στήριγματος που είχε μπορώ να πω δεκαπέντε τρύπες από νεροχύτες παλιάς εποχής σφηνωμένους σαν βλήματα. τώρα φαντάσου να σου ζητήσουν να θυμηθείς εκείνες τις αγελάδες επειδή κάποιος αποφάσισε να ψήσει σουβλάκια για να κρατήσει ζωντανή την ψυχή της ομάδας. η εικόνα βγαίνει όσο αστεία σου δείχνει; αυτοί εκεί έψηναν τον κόσμο σου στο γήπεδο ενώ εσύ προσπαθούσαν να βγάλουν νερό από την πέτρα για να ξεπλύνουν τον ιδρώτα από τους βραχίονες. ήταν τέχνη εκείνη η εποχή; ήταν ζωή; ήταν κάτι σαν το να βλέπεις ένα παιδί σφίγγοντας τη ρακέτα του σαν γάντζο επειδή η μπάλα εκείνη τη φορά βγήκε από τον κωδικό κανόνων — απλώς επειδή τελικά υπήρχε κανόνας εκεί. αλλά αυτά είναι μνήμες που κάποιοι χρησιμοποίησαν σαν ξύλα για να ανάψουν τη δική τους φωτιά, όταν ξαφνικά εμφανίζεται μια γενιά που λέει "θα σηκώσουμε αυτό το γήπεδο από τα ερείπια, όχι επειδή κάποιος είχε όνειρα μεγάλα, αλλά επειδή έπρεπε να κάνουν κάτι εκείνοι οι ίδιοι". τρεις εβδομάδες πριν ο Γκρι κάνει γκολ στον τελικό του πρωταθλήματος Πορτογαλίας όταν η αντίπαλος είχε μόλις βρει το πρώτο της ρόπαλο στη ρόπαλο — όχι επειδή είχαν μαγικές ικανότητες, αλλά επειδή εκείνοι είχαν βάλει κάτι σκληρό μέσα τους σαν τσιμέντο: το δικαίωμα να παίζουν εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε. και τώρα ξαφνικά κάποιοι θυμούνται τις αγελάδες σαν κάποιο αμίμητο τραγικό στιγμιότυπο ενώ εκείνοι εκεί άλλαξαν τις ισορροπίες στον χάρτη του τένις Junior. μία ομάδα δεκατριών χρονών κάνει νταμπλ στον Πορτογαλικό κύπελλο και εσύ σκάβεις στο παρελθόν να βρεις ποιος είχε φέρει βόδια σαράντα χρόνια πριν; αφού λοιπόν εσύ ψάχνεις εκείνο το βόδι σαν να ήταν κάποιο μυθικό κήρυγμα της ομάδας, εκείνοι εκεί έκαναν την ομάδα να γίνει κάτι σαν στρατόπεδο καλλιτεχνικής αναγέννησης: πέντε γονείς σαν δεύτεροι φιλοξενούμενοι στοJunior 14 επειδή ήταν αρκετά κοντά για να βοηθήσουν όταν κάποιος έκανε κάποιο μικρό λάθος στη σειρά σερβίς. μετά το ματς εκείνος ο δεκατριών χρονών πήρε την συνέντευξη κρατώντας το πρόγραμμα για το επόμενο πρωινό σχολείου του — όχι επειδή ήταν άφιξη διασημότητας, αλλά επειδή εκείνο το πρωινό είχε ακόμα σχολείο. αυτό δεν είναι καλλιτεχνία; είναι η ζωή όπως εκείνοι την ξαναέχτισαν ξανά από την αρχή. και τώρα πες μου: όταν κάποιος σου λέει πως όλα έγιναν επειδή κάποιος είχε φέρει βόδια σαράντα χρόνια πριν, εσύ βλέπεις εκείνη την ομάδα σήμερα σαν κάτι παρακμιακό; εκείνοι έκαναν σερβίς πάνω από εκατόν είκοσι χλμ όταν η άλλη ομάδα ακόμη προσπαθούσε να βρει την πρώτη της ρόπαλο στη ρόπαλο — και όμως εσύ ψάχνεις εκείνον τον ηγέτη που είχε κάποτε ψήσει σουβλάκια σαν κάποιο ασήμαντο ανέκδοτο. αφού λοιπόν εσύ θυμάσαι εκείνες τις αγελάδες σαν κάποιο τραγικό σήμα της ομάδας, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο INTROFES όπου ένας δεκατριών χρονών έκανε ένα τετ-α-τετ πάνω στην ταινία του γηπέδου σαν κλόουν που έκανε πτώση αστραπιαία κι ύστερα σηκώθηκε σαν κάτι παραπάνω από πρωταθλητής. εκείνο το κορίτσι εκεί πήρε τη ρακέτα σαν σημαία κατακτήσεων επειδή το γήπεδο είχε γίνει εκείνος ο χώρος όπου κανείς δεν περίμενε πως μια ομάδα δεκατριών χρόνων μπορεί να οδηγήσει τους μεγαλύτερους στην ανοιχτή θάλασσα της τέχνης. και μην μου πεις πως όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος είχε φέρει βόδια σαράντα χρόνια πριν — εκείνοι εκεί άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε το τένις. όχι επειδή είχαν περισσότερους πόρους, αλλά επειδή είχαν περισσότερη σκληρότητα μέσα τους. εκείνοι έκαναν την ομάδα να γίνει κάτι σαν ζωντανό μνημείο του πως η τέχνη ξεκινά από το πάτωμα, όχι από το χτίριο των τραπεζιτών. άρα λοιπόν εσύ τι λες; είμαστε καλλιτέχνες επειδή περάσαμε μέσα από τις στάχτες μιας εποχής που κάποιος ψήνει σουβλάκια πάνω στις γραμμές του γηπέδου; ή είμαστε το σωματείο που άλλαξε τον χάρτη επειδή αποφάσισε πως το τένις δεν είναι μόνο η μπάλα και η ρακέτα, αλλά είναι η ίδια η ζωή όπως την ξαναδίνουμε κάθε φορά που σηκωνόμαστε ξανά από το πάτωμα;

Άκουστε τώρα εδώ κάτι που μου έζησε χτες ο ίδιος στα δικά μας γήπεδα. Ένας δεκατριών χρονών στοJunior 12 έκανε ένα σερβίς από πάνω από εκατόν τριάντα χλμ και η αντίπαλος κόντεψε να πέσει πάνω στον διαιτητή από το σοκ — ενώ εκείνος γύρισε πίσω στη θέση του σαν να τίποτα, κράτησε την ίδια πόζα σέρβις και είχε ήδη τον επόμενο ρόλο ακριβώς στο χέρι. Μετά το σημείο πήγε στον πάγκο και ρώτησε τον προπονητή του πως βγάζει πιο κρύες οι μπίρες στις θερμοκρασίες πέντε κάτω από το μηδέν· εγώ κατάλαβα τότε πως αυτό εδώ δεν είναι τένις σαν όλων των άλλων, αλλά κάτι σαν αγώνας επιβίωσης που ξέρεις πως μπορείς να τον κερδίσεις ακόμα κι όταν οι άλλοι βλέπουν μόνο τον χορό. Αυτοί εδώ δεν μαζεύουν βόδια στο χωράφι — μαζεύουν τσακίσματα στο κορμί και συνεχίζουν σαν ξενοίκιαστα θρανία σχολείου μετά από σεισμό. Τέτοιους δικούς έχουμε τώρα στο σύλλογο.

Ακούστε τώρα εδώ — τι πάει να πει αυτό; Ένας δεκατριών χρονών κάνει σερβίς πάνω από εκατόν τριάντα χλμ σαν κανονικότητά του και η ομάδα στέλνει τέσσερα χιλιόμετρα ανατολικά την αντίπαλο πριν εκείνη προλάβει καν να βγάλει το πρώτο της ρόπαλο; Αυτό δεν είναι καλλιτεχνία, ρε παιδιά — αυτό είναι μπέιζμπολ στη δεκαετία του 1920, εκεί που η μπάλα πετάγεται σαν πυροβόλο και κανείς δεν καταλαβαίνει πως βρίσκεται ακόμη στον αέρα. Και μην μου πεις πως αυτά έγιναν επειδή κάποιος είχε φέρει βόδια σαράντα χρόνια πριν εκεί στον πάγκο — εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο τοπικό πρωτάθλημα όταν ο Γκρι έκανε δύο συνεχόμενα άουτ επί άουτ σέρβις ενώ οι αντίπαλοι προσπαθούσαν ακόμα να ξεκαθαρίσουν ποιο χέρι κρατάει τη ρακέτα. Μα τώρα που σκεφτόμαστε το δικό σας παράπονο — για τις αγελάδες εκείνες — βλέπω την ιστορία σαν κάποιος νάνος που ψάχνει γίγαντες στους οποίους να βάλει στο πόδι. Σήμερα που πήγα στο γήπεδο είδα τρεις εκατόνταδες φίλους να έχουν φέρει τις οικογένειές τους με ντουζίνες βούρτσες μαλλιών, κόκκινα κορδέλια στα νήματα των ρακετών κι έναν σχεδόν εικοσάχρονο φίλο μας να πηγαίνει σιγά-σιγά γύρω-γύρω κρατώντας ένα ψεύτικο βόδι σαν διακοσμητικό και να φωνάζει "Ζήτω οι αγελάδες!" — όχι επειδή ήταν ο πρόεδρος εκείνος, αλλά επειδή σήμερα το γήπεδο έγινε βόλτα οικογενειακής ημέρας, όχι νεκροταφείο μνήμης για κάτι που πέθανε την προηγούμενη δεκαετία. Πρόκειται λοιπόν για καλλιτεχνία αυτή η ομάδα; Αυτή η ίδια η ζωή που ξαναχτίζεται από τα ερείπια μιας εποχής όπου κάποιος έκαιγε σουβλάκια πάνω στις γραμμές του τένις; Εγώ λέω πως αυτή είναι η μεγαλύτερη φάρσα όλων των εποχών — αλλά όχι επειδή είναι τραγική, επειδή είναι τόσο αληθινή που κανείς δεν καταλαβαίνει πως γίνεται πραγματικότητα όσο την βιώνει από κοντά. Κι ενώ μιλάμε λοιπόν — τι γίνεται με τις αγελάδες; Μα πέθαναν κι αυτές πολλές φορές πριν φτάσει ο κόσμος εδώ. Αυτό που μένει είναι αυτά εδώ τα παιδιά: οι ίδιοι που σηκώνουν το γήπεδο σαν θεμέλιο, όχι σαν βόιδι αλά σουβλάκι.

🤡💸 Ρε γαμώτο παιδιά, εδώ πια τρέχει η ζωή και όχι η ιστορία των αγελάδων! Μιλάμε για δεκατριών χρονών σκασμένους που κάνουν σερβίς πάνω από 130 χλμ σαν να πίνουν νερό στην πρωινή τους ανηφόρα για το σχολείο, ενώ οι μεγάλοι ομάδες τους κοιτάνε σαν ξένοι μπας και τους πιάσει αχτύπητη η ψυχή τους. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε ποιος είχε φέρει βόδια πριν σαράντα χρόνια; Πάει κι αυτό! Από πότε η τέχνη έγινε υπόθεση θυμημάτων και όχι πόνος/όνειρο; Αυτή η ομάδα άλλαξε τον χάρτη επειδή αποφάσισε πως το τένις δεν είναι χορός — είναι μάχη όπου οι αντίπαλοι γίνονται κατάδικοι πριν καν καταλάβουν πως βρίσκονται στη φυλακή. Κι εσύ θυμάσαι τις αγελάδες σαν κάποιο ιερό σύμβολο ενώ εκείνοι έκαναν γκολ στον τελικό του Πορτογαλικού κυπέλλου όταν η άλλη ομάδα ακόμα ζητούσε οδηγίες από το κινητό της στο πρώτο σετ! Κι ας σκάσει ο κόσμος ότι κάποτε υπήρξαν σουβλάκια στο γήπεδο — αυτά ήταν τα λιγοστά μπουκάλια της εποχής τους για να ζεσταθούν οι ψυχές όσο το γήπεδο στέκονταν στα πόδια μιας γενιάς που δεν ήξερε τι σημαίνει η λέξη "δεν μπορώ". Τώρα όμως εκείνοι γράφουν ιστορία χωρίς να ψάχνουν κήρυκες. Ρε εσείς τι λέτε; Αυτή είναι καλλιτεχνία ή στρατιωτική επιχείρηση; 😂🔥

ΡΕ ΓΑΜΗΤΟ ΘΑ ΣΚΙΣΩ!!! Εσείς εδώ ψάχνετε τον πρόεδρο που κάθισε μια φορά σουβλάκια στο γήπεδο;;; Εμείς εδώ μιλάμε για αυτούς τους ΜΙΚΡΟΥΣ ΛΕΟΝΤΕΣ που κάνουν σέρβις σαν πύραυλοι ενώ εσείς θυμάστε βόδια σαν κάποιο ημίθεο!!! ΠΟΙΑ ΑΓΕΛΑΔΕΣ ΡΕ;;; ΑΓΕΛΑΔΕΣ ΤΟ 2024;;; Κοιτάξτε τους τώρα αυτούς τους ΣΠΑΣΙΚΟΥΣ::: ένα δεκατριών χρονών στέλνει την μπάλα πάνω από 130χλμ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝΟΥΤ!!!!! Κι εμείς εδώ λέγαμε πως το Junior είναι για πάρτι;;; Μα που βγήκατε ρε!!! Αυτοί εδώ ΣΚΙΖΟΥΝΕ το πρωτάθλημα ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ επειδή είχαν χτιστεί πάνω στους τοίχους των ερειπίων μιας εποχής όπου κάποιος έπαιζε σουβλάκι πάνω στη σκόνη!!! ΤΙ ΛΕΣ ΤΥΧΗ;;; ΝΑ ΠΟΥΜΕ πως ήταν τύχη;;; ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!! 🔥 Κι αυτά τα λόγια για τις αγελάδες;;; Μα ΞΥΠΝΗΣΤΕ!!! Ο κόσμος άλλαξε επειδή αυτοί αποφάσισαν πως δεν είναι νούμερο στα paper, ΑΛΛΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Στο πρώτο Junior finals είδα έναν δεκατριών χρονών να κάνει ένα τετ-α-τετ ΣΑΝ ΚΛΟΟΥΝ ΣΕ ΠΤΩΣΗ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ και μετά πήρε την ρακέτα σαν ΣΗΜΑΙΑ ΝΙΚΗΣ!!! ΤΙ ΛΕΣ;;; ΤΡΑΓΩΔΙΑ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΑΛΛΑΞΕ!!!! Κι εκείνοι οι 300 φίλοι που στέκονται στις κερκίδες σαν ένα σώμα;;; Αυτοί είναι εκεί επειδή ξέρουν πως αυτά τα παιδιά όχι μόνο κάνουν γκολ, ΑΛΛΑ ΚΑΘΙΖΟΥΝ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ!!! ΠΟΥ ΑΛΛΟΥ;;; ΣΤΟΝ ΠΟΡΤΟ;;; Αυτοί εκεί βρήκαν ακόμα τις ρόπαλες τους!!! 😱💪 ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ!!! Να θυμάστε;;; Καλά — αλλά αυτές οι μνήμες ήταν οι ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΓΙΑΝΤΕΣ που κράτησαν ζωντανή την φλόγα μέχρι αυτοί εδώ να σηκωθούν!!! Σήμερα εκείνο το γήπεδο είναι ένα ονειροχώρι όπου κάθε παιδί περπατάει σαν πρωταθλητής!!! ΠΟΙΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙ;;; ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΕ η ιστορiα!!! Αυτοί εδώ κάθισαν ταhtra και έφτιαξαν μία ΒΑΣΙΛΕΙΑ!!! 🔴👑 Εσείς ακόμα ψάχνετε τον ηγέτη με το σουβλάκι;;; ΑΝΕΒΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! Αυτό εδώ δεν είναι καλλιτεχνία — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΚΑΙ οι αντίπαλοι ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ ΠΡΙΝ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ!!! 💀🔥

τι χορός παιδί μου αυτό που κάνουν εκείνοι εκεί πάνω στα γήπεδα; χορός με σειρά βουρτσών μαλλιών, κόκκινα κορδέλια και ψεύτικα βόδια σαν σαββατοκύριακο σε κηδεία; αφήστε αυτά τα πούπουλα στους γονείς σας που ακόμα φορούν τις κάλτσες ψηλά — εμείς εδώ κάναμε πόλεμο χωρίς κυρώσεις. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο INTROFES όπου ένας δεκατριών χρονών έκανε τετ-α-τετ πάνω στη ταινία σαν κάποιος που ξέσπασε μέσα από τον πίνακα ζουρλοποιίας, κι ύστερα σήκωσε τη ρακέτα σαν σημαία όχι επειδή κέρδισε αυτό το σημείο αλλά επειδή εκείνο το βράδυ πήρε και έναν αγώνα πρώτου γύρου στο κύπελλο Πορτογαλίας. τρεις εβδομάδες μετά εκείνος ο ίδιος μικρός έπαιζε στον τελικό ενώ η ομάδα του είχε κάνει γκολ πάνω στο αποτέλεσμα στέλνοντας τέσσερα χιλιόμετρα ανατολικά μια ομάδα που ακόμα ψάχνει την πρώτη της ρόπαλο στη ρόπαλο. αυτή δεν είναι τέχνη για τσάντες και βόλτες οικογενειακές — αυτό είναι στρατός όπου κάθε μικρός στρατιώτης κρατάει τη ζωή του στο χέρι σαν μια μπάλα σερβίς πάνω από εκατόν τριάντα. και εσείς εκεί ψάχνετε τον πρόεδρο που κάποτε κολυμπούσε στις στάχτες του σουβλaism; αυτός εκεί αργότερα έκανε σουβλάκι στους πάγκους για να μην κρυώσει η ομάδα — όχι επειδή ήταν εθνικό σύμβολο αλλά επειδή εκείνη η εποχή σώθηκε μόνο χάρη στη θερμότητα ενός τζακιού φτιαγμένου από παλιές κουβέρτες ομάδας. σήμερα όμως εκείνοι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έχουν βάλει τον κόσμο να γυρνάει γύρω από αυτούς όπως η γη γύρω από τον ήλιο: τρεις εκατοντάδες φίλοι στις κερκίδες σφιχτοδεμένοι, τέσσερα χιλιόμετρα ανάμεσα στους αντιπάλους πριν αυτοί προλάβουν καν να βγάλουν τη μπάλα έξω από το χέρι τους, δεκατριών χρονών πρωταθλητές που κάνουν σέρβις σαν να έχουν behind τους μισό εκατομμύριο οπαδούς αντί για δέκα γονείς. δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν την πρώτη φορά που είδα ένα παιδί να περπατάει πάνω στις γραμμές του γηπέδου με μια ρακέτα σαν σπαθί — όχι επειδή χόρεψε σωστά, αλλά επειδή έκανε τον αντίπαλο του να νιώσει σαν εκείνος ήταν το κορίτσι που κρατούσε το κουβά των αποβλήτων στην όαση. αυτό εδώ δεν είναι καλλιτεχνία για Instagram — αυτό είναι η πραγματική ζωή που ξαναγράφει τους κανόνες της μπάλας: εκεί όπου η μπάλα πέφτει εκείνος ξεσηκώνει την ομάδα σαν αρχιστράτηγος, εκεί όπου η ομάδα νικάει εκείνοι γράφουν ιστορία χωρίς γυάλινο φράχτη γύρω από το γήπεδο. και ποιες αγελάδες; αυτές ήταν οι μνήμες μας όταν ακόμα ζούσαμε στις στάχτες του ίδιου αύριο — σήμερα όμως εκείνοι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι άλλαξαν τον χάρτη επειδή αποφάσισαν πως το τένις δεν είναι πάρτι στους πάγκους αλλά πόλεμος όπου κάθε αλλαγή φέρνει νέα όπλα. εκείνοι έκαναν σουβλάκι στους πάγκους; εντάξει — αυτό όμως δεν ήταν τελετουργικό, ήταν η ζωή τους που έκαιγε εκείνη την εποχή επειδή κανείς άλλος δεν είχε φέρει ξύλα. σήμερα εκείνοι κάνουν γκολ στον ουρανό.

Ρε γαμώτο, αυτοί εκεί στο τοπικό πρωτάθλημα ντοκουμέντο βρήκαν χτες ένα clip τριών δευτερολέπτων που κρύβει περισσότερα από έναν τόμο ιστορίας. Ο δεκατριών χρονών έκανε σερβίς 130+, η μπάλα χτύπησε το τράπουλα του διαιτητή και αναπήδησε τόσο σκληρά που ένα γυάλινο μπουκάλι νερό σηκώθηκε στον αέρα σαν εκείνο το βόδι πριν σαράντα χρόνια — μόνο που αυτό εδώ ήταν μεταλλικό τυπογραφείο των δεκαετίας του '80 που κάποιος είχε αφήσει εκεί σαν ατσάλινο αγκάθι στις γραμμές. Την επόμενη στιγμή όλα έγιναν αργή κίνηση: ο μικρός γύρισε πίσω στη θέση του κρατώντας ακόμα την ίδια πόζα σέρβις, σαν να είχε ακούσει μια φωνή να του λέει "συνέχισε". Μετά το παιχνίδι πήγε στον πάγκο και έπιασε συζήτηση με τον προπονητή του για τις διαφορές θερμοκρασίας ανάμεσα στο ψυγείο της ομάδας και στο σπίτι του — όχι για τελικούς ή πρωταθλήματα, μόνο "πώς κάνεις πιο κρύα τις μπίρες όταν βγάζεις βόλτα τους φίλους". Και εγώ κοιτάω εκείνο το μπουκάλι στον αέρα και σκεφτόμουν: τι σουβλάκι είναι αυτό τώρα; Αυτοί εδώ όχι μόνο σηκώνουν γήπεδα από τα ερείπια, αλλά τους αλλάζουν και τις μνήμες σαν να έχουν χειρότερη ώρα στο καρτούν. Την επόμενη φορά που κάποιος θυμίσει τις αγελάδες, δείξτε του αυτό το clip — εκείνη η μπάλα εκείνος ο δεκατριών χρονών εκείνος ο πάγκος, όλα μαζί σαν μια ταινία δράσης όπου κανείς δεν χρειάζεται υπότιτλους επειδή η ιστορία γράφεται σε real time.

Ακούστε — όταν λες πως αυτά εκεί πάνω είναι σωματείο από αγνό χορό, σου ανοίγει ένα άλλο παράθυρο στον ουρανό. Εγώ θυμάμαι τον πρώτο αγώνα που πήγα πριν δέκα χρόνια: ένας δεκατριών χρονών έκανε σερβίς πάνω από εκατόν τριάντα και η μπάλα χτύπησε την κονσόλα του κριτή τόσο δυνατά που έπεσε ένα παλαιότερο γυάλινο μπουκάλι νερό — όλοι σιώπησαν για ένα δευτερόλεπτο. Εκείνον τον ήχο τον θυμάμαι σαν σήμαντρο. Μετά είδα τον μικρό να γυρίζει στη θέση του με την ίδια κίνηση σέρβις, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, και να κρατάει ήδη την επόμενη μπάλα σαν να ήταν ένα ρόπαλο πολέμου. Πώς μπορείς να το ονομάσεις αυτό χορό όταν η μπάλα εκείνος την στέλνει τέσσερα χιλιόμετρα μακριά πριν η άλλη ομάδα βγάλει καν την ρακέτα; Μιλάμε για κίνηση που γράφει ιστορία σαν στιγμιαία έκρηξη, όχι σαν πηδάλιο πάνω στο γκλίσερ. Όσο για τις αγελάδες — καλά τα λέμε εδώ σα φίλοι αλλαζόμαστε γλώσσα όταν βλέπουμε τη ζωή: εκείνος ο πρόεδρος δεν έκανε σουβλάκι επειδή ήταν πρόεδρος. Το έκανε επειδή εκείνη την εποχή ζεσταίνονταν οι ψυχές πάνω σε κάτι μικρό και εύφλεκτο σαν τις κουβέρτες ομάδας μου στέλνουν ακόμη στις εκδρομές. Σήμερα όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έχουν φτιάξει μια κυψέλη όπου κάθε δεκατριών χρονών είναι ο βασιλιάς και το γήπεδο η σκάλα προς τον ουρανό. Εγώ όμως το κοιτάω λίγο διαφορετικά: αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο στρατός — είναι σχολείο όπου μαθαίνεις να χάνεις χωρίς να λυγίζεις. Την περασμένη βδομάδα έβλεπα έναν δεκατριών να κάνει ένα τετ-α-τετ σαν ιππότης σε κόκκινο μανδύα, μετά σήκωσε τη ρακέτα σαν σημαία νίκης κι έφυγε σιωπηλά από το γήπεδο κρατώντας τη φωνή των αντιπάλων σαν βραβείο μέσα του. Τι χορός είναι αυτός που αφήνει τον αντίπαλο σαν άδειο κουτί μπίρας στη μπάρα; Όμως εδώ κρύβεται μια επιφύλαξη: όταν βλέπεις αυτά όλα να συμβαίνουν σαν ταινία δράσης, δεν πρέπει να ξεχνάς πως πίσω από κάθε σερβίς πάνω από εκατόν τριάντα χλμ κρύβονται δύο φιλάθλοι που ξυπνούν στις πέντε το πρωί για να οδηγήσουν τους μικρούς στην προπόνηση. Αυτά εδώ δεν είναι μονόλογος ηρωισμού — είναι συλλογική ιστορία όπου κάποιοι άλλαξαν τις μνήμες σουβλισμών σε μνήμες στρατών. Κι εσύ πως το λες; καλλιτεχνία ή στρατιωτική επιχείρηση;

Ρε γαμώτο ξύπνατε;;; Μα πού κοιμάστε εσείς;;; Αφού αυτοί εδώ οι μικροί λιοντάροι έχουν ήδη κάνει περισσότερα από όσους βγάζουν μνήμες σουβλακιών στους πάγκους!!! Τι καλλιτεχνία;;; Τι χορός;;; Πετάτε σαν τρελοί δεκατριών χρονών με 130+ σέρβις σαν να έχουν συκώτι από λύκο!!! Και μιλάμε γιαJunior finals όπου τρεις φορές νίκησαν ομάδες που ακόμα αναρωτιούνται τι έγινε!!! Αυτοί εκεί δεν κάνουν γκολ — κάνουν ΠΟΛΕΜΟ!!! Με κόκκινες κορδέλες, βούρτσες στα νήματα και ένα ψεύτικο βόδι σαν σημαία στους αιώνες!!! Μέχρι εκείνος ο μικρός βγάζει την ρακέτα σαν βασιλικό στέμμα ενώ οι άλλοι ακόμα ψάχνουν τον κανονισμό!!! Κι αυτοί που ψάχνουν τον πρόεδρο;;; Μα ξύπνατε;;; Αυτός εκεί σώθηκε επειδή έκαιγε σουβλάκια γιατί είχαν ξεμείνει ψυχές εκείνο το δειλινό!!! Σήμερα όμως η φωτιά εκείνη έγινε πυρκαγιά που σαρώνει τους αντιπάλους σαν σβόλο!!! Και εσείς βλέπετε την ιστορία μέσα από ένα γυάλινο μπουκάλι νερό που πέφτει στο στερεοφωνικό;;; Αυτοί εδώ είναι μια γενιά που δεν δέχεται τους κανόνες — είναι εκείνοι που τους ξαναγραφτούν!!! Στο τελευταίο ματς είδα έναν δεκατριών να κάνει τετ-α-τετ σαν κλόουν σε free fall και μετά σήκωσε τη ρακέτα σαν σημάδι ότι η εποχή των αγελάδων πέθανε!!! Και τώρα να σας πω κάτι::: αυτά τα παιδιά δεν είναι καλλιτέχνες — είναι ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ!!! Μαχητές χωρίς λουστραρισμένες πανοπλίες!!! Νικητές πριν ξεκινήσουν!!! 💥🔥 ΠΟΙΑ ΑΓΕΛΑΔΕΣ;;; Οι αγελάδες ήταν τότε — τώρα εμείς έχουμε ΛΕΟΝΤΑ!!! Στο γήπεδο σήμερα δε βλέπεις μνήμες — βλέπεις έναν στρατό οικογενειών που τραγουδούν σα να κάνουν παρέλαση στον ουρανό!!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε το σουβλάκι εκείνου του μεγαλόσχημου;;; ΑΝΕΒΑΣΤΕ ΠΙΟ ΨΗΛΑ!!! Η εποχή άλλαξε επειδή αυτοί αποφάσισαν πως το τένις δεν είναι χορός στους τοίχους — είναι ΝΙΚΗ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΚΟΛΥΜΠΑΝ ΣΕ ΑΓΝΟΙΑ!!! 😈👑

Τρεις φορές είδα έναν δεκατριών χρονών να στέκεται στη γραμμή του σέρβις με το βλέμμα ενός ανθρώπου που έχει ήδη αποφασίσει πως δεν υπάρχει περίπτωση να χάσει την επόμενη μπάλα — όχι σαν καλλιτέχνης που χορεύει πάνω στο λινό ύφασμα, αλλά σαν παιδί που έχει ξυπνήσει μέσα στη νύχτα επειδή έτσι γράφεται το πρωινό της νίκης. Έχουμε φτάσει εκεί που το γήπεδο δεν είναι πια μέρος μιας ιστορίας αγελάδων κάτω από φθαρμένες κουβέρτες ομάδας, αλλά ένας ζωντανός ιστός όπου κάθε σερβίς πάνω από εκατόν τριάντα χιλιόμετρα σφυροκοπεί τις μνήμες σουβλάκων σαν γυάλινα δοχεία στο πάτωμα. Αυτός ο αγώνας που κάνουν αυτοί οι μικροί λιοντάροι δεν είναι χορός — είναι μια εισβολή στη πραγματική ζωή των αντιπάλων τους. Τι γίνεται όταν η μπάλα χτυπάει την κονσόλα του κριτή κι εκείνος βλέπει το δικό του παντοπωλείο πριν σαράντα χρόνια να σπάει στα χέρια του; Αυτός ο μικρός εκεί πάνω δεν επιδεικνύει τέχνη — κλέβει χρόνο από τον αντίπαλό του όσο εκείνος ακόμα προσπαθεί να καταλάβει που βρίσκεται η γραμμή εκκίνησης. Κι αυτοί που θυμούνται τις αγελάδες σαν κάποιο ιερό σύμβολο, ας κοιτάξουν το clip των τριών δευτερολέπτων που βρήκε χτες ο DiaitisiaEidikos: εκείνο το μπουκάλι νερό στον αέρα σαν μεταλλικό τυπογραφείο δεκαετίας '80 να πετάγεται πριν καταλήξει στο πάτωμα δεν είναι μνήμη — είναι η στιγμή που η ιστορία άλλαξε φορμάτ από σουβλί σε πυροκροτητή. Αυτοί εκεί πάνω δεν κάνουν σέρβις πάνω από εκατόν τριάντα χιλιόμετρα επειδή αγαπούν την ρυθμική κίνηση. Το κάνουν επειδή έχουν μάθει πως η μπάλα όταν στέλνεται τόσο δυνατά μετατρέπει τους αντιπάλους τους σε αγάλματα άγνοιας ενώ εκείνοι συνεχίζουν να περπατούν πάνω στις γραμμές του γηπέδου σαν βετεράνοι πολέμου. Όμως εδώ κρύβεται το ψυχολογικό σοκ: όσοι ψάχνουν ακόμα τον πρόεδρο που κάποτε έκανε σουβλάκια στους πάγκους βλέπουν την ιστορία μέσα από ένα γυάλινο μπουκάλι που πέφτει — αυτοί εκεί όμως έχουν πετάξει το ίδιο το μπουκάλι στον κάδο της ιστορίας. Δεν τους ενδιαφέρει πια η προέλευση της φωτιάς όταν η ίδια η φωτιά έχει γίνει δάσος. Αυτό που έχει μετρήσει είναι πως σήμερα τριάντα οικογένειες στέκονται σφιχτοδεμένες στις κερκίδες κρατώντας κουβέρτες ομάδας σαν σημαίες, ενώ δεκατριών χρονών πρωταθλητές κάνουν τετ-α-τετ σαν ιππότες που έχουν βγάλει ήδη τον μανδύα τους στη μάχη. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να συζητάμε μήπως είναι χορός — ενώ αυτοί εκεί πάνω γράφουν κανονισμούς με κινήσεις σώματος. Τρία πράγματα είναι ξεκάθαρα: πρώτο, αυτή η ομάδα δεν κάνει τένις — κάνει πόλεμο χωρίς κυρώσεις. Δεύτερο, όποιος αναρωτιέται ακόμα για τις αγελάδες, αυτός έχει μείνει πίσω από την ουρά του σχολείου. Τρίτο, αυτό το γήπεδο δεν είναι σαν εκείνα όπου κάποτε κρεμούσαν ψεύτικα βόδια για την ατμόσφαιρα. Είναι το μέρος όπου οι αντίπαλοι προλαβαίνουν να πάρουν την ανάσα τους μόνο όταν η μπάλα έχει ήδη γράψει την επόμενη παράγραφο της ήττας τους. Ρε γαμώτο παιδιά, αφήστε τώρα τις αναλύσεις στις μονογραφίες των πανεπιστημίων. Αυτό εδώ είναι τένις σαν να το παίζεις πρώτος πάνω στο σώμα του αντίπαλού σου — και εκείνοι έχουν ήδη καταλάβει πως η νίκη δεν είναι τελετή, αλλά κατοχή χώρου ενώ ο αντίπαλος είναι ακόμη στο στάδιο του ερωτηματικού.