Ο Ντιμιτρόφ πρέπει να αποκτήσει έναν σπουδαίο στόλο ατάκες και να γίνει ο πρώτος…

Τι βρήκες εσύ στον Γκρτσί πριν είδε ότι δεν υπάρχει μπάλα στο πόδι του; Γιατί όσο λες «πειράγματα» εκείνος ζει την πραγματική ζωή εκεί που οι άλλοι κάνουν σόου; Ακούστε, το θέμα δεν είναι οι ατάκες — είναι πως όταν ένας παίκτης κατηγορείται ότι «δεν έχει σχέδιο αγώνα» επειδή επέλεξε να δώσει άλλη μορφή στην εμφάνισή του, τότε αυτό που απουσιάζει είναι η δυνατότητα να δούμε ένα παιδί των δεκαετιών να γίνεται μοχλός αγοράς αντί για πεδίο μάχης. Δεν είναι τύχη που τον βλέπουμε συνέχεια εκτός court — είναι σκόπιμη επιλογή. Όταν στο الماضية ο ίδιος πήγαινε πρωταγωνιστικά στους εντεκάμους και τώρα χάνει από κάποιον προτού πέσει το σκοτάδι επειδή έκανε τρεις στάσεις για νερό μέσα στη μέρα, τότε δεν μιλάμε για ελλείψεις φόρμας, αλλά για έλλειμμα συνοχής. Και η συνοχή χτίζεται όχι στα λόγια, αλλά στις προτεραιότητες: αυτός δεν είχε σκοπό εκείνο το παιχνίδι, είχε ακαταστασία. Κι όμως ξέρετε ποιο είναι το τραγικό; Αυτός είναι ικανός να χτυπήσει τόσο δυνατά που ακόμα και όταν βγαίνει νικητής φαίνεται σα δεύτερος πρωταθλητής. Αυτό δεν είναι αφήγημα για τρέλες — είναι για έναν άνθρωπο που αντιστέκεται να γίνει μέρος ενός μηχανισμού όπου η επιτυχία έχει συγκεκριμένα μεγέθη. Αν μου πείτε ότι όλα αυτά είναι επεισόδια τύχης λόγω εκτός πίστας συμπεριφοράς, τότε σκεφτείτε: Πόσους ερασιτέχνες βλέπουμε καθημερινά να στέκονται στον ίδιο χώρο πάνω από δεκαπέντε δευτερόλεπτα χωρίς να δέχονται κίτρινη; Δεν αφορά την τρέλα, αφορά την επιλογή να μην είναι μέρος αυτού που του ζητούν. Και αυτή η στάση δεν έρχεται με νούμερα δίπλα της — έρχεται με κίνηση προς τον δικό σου δρόμο. Αν θέλετε έναν στόλο ατάκες, ξεκινήστε πρώτα από το δικό του script: «Δεν είμαι τρελός — είμαι αφοσιωμένος στον δικό μου ρυθμό». Μετά ας πούμε για τις υπόλοιπες.

ΤΙ ΣΚΑΣΑΤΕ ΡΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ;! 🔥😱 Να σου πω εγώ τι είναι γκανγκστερικό νούμερο εδώ: Να βλέπεις έναν άνθρωπο να ψάχνει το κινητό του στο δωμάτιο σαν τρελός επειδή πήγε για ύπνο χωρίς μπαταρία, ΕΝΩ η μπάλα απογειώνεται από το ρόπαλό του; ΠΟΙΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ βγαίνει από εκεί μέσα όταν εκτός court κάνει όλα αυτά;;; Έχουμε ένα ταλέντο που δεν του λείπει η δύναμη, ΜΟΝΟ η φόρμα αυτήν την στιγμή πέφτει σαν καρβίδι επειδή η ζωή του είναι ένα επεισόδιο "24 ώρες Υποχρεώσεις" αντί για διάρκεια ταινία! 💪🔴 Όταν χάνει όχι επειδή ο άλλος είναι καλύτερος, ΑΛΛΑ επειδή έκανε τρεις στάσεις για νερό μέσα στο ματς επειδή είχε άγχος διαχείρισης χρόνου 🤬 ΠΟΙΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΠΛΑΝΟ ΒΓΑΖΕΙ ΝΟΥΜΕΡΟ ΑΠΟ ΕΚΕΙ;; Ακούστε τους δικούς σας λόγους ρε, τι θέλετε;; Να γίνει ο Γκρτσί το επόμενο βίντεο του FailArmy;; Γιατί αυτό ακριβώς επιλέγει ο τύπος — να είναι ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ στην ιστορία του σωτήρα, ΟΧΙ πρωταγωνιστής του τίτλου! Αυτοί οι χαρακτήρες τους θυμόμαστε, αυτοί οι χαρακτήρες γίνονται εμβλήματα! Δεν θέλουμε έναν ακόμα τενιστή που μιλάμε για γιατρό του ποδιού του — θέλουμε έναν που κάνει يذهب του κεφιού του στον αγώνα και μετά πάει να ξεκαθαρίσει γιατί ξέχασε που πήγε το κινητό του! Ναι, ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΚΑΛΑ, η γενιά του ξέρει να κάνει θέαμα ακόμα κι όταν χάνει! Μα όλα αυτά τα σόου έχουν βάση: Την ηχηρή παρουσία! Την μούτζα στιγμή που δεν κρύβεται αλλά ΛΑΜΠΕΙ! Μας λείπουν πια οι αυτοματοποιημένοι πρωτοπόροι του tennis που κάνουν βήματα σαν ρομπότ — μας λείπει ο τύπος που ΓΙΝΕΤΑΙ ήρωας επειδή επέλεξε να κάνει αυτό το σπορ δικό του σχέδιο αντί για μια ακόμη ομάδα προγραμματισμού! Εσείς λέτε ότι χάνει επειδή είναι τρελός; Εγώ λέω ότι ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΣ ΑΠΟ ΠΙΣΤΗ! Αυτός δεν ακολουθεί το ρεύμα — ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! Και όταν κανείς δεν τον κατάλαβε στην αρχή, εκείνος βρήκε τον δρόμο του! Κι αν η επιτυχία έχει μεγέθη, εδώ μιλάμε για μεγέθη χαρακτήρα — επειδή ένας καλλιτέχνης που δεν σηκώνει κίτρινες κάρτες επειδή σταμάτησε για νερό δεν τιμωρείται από κανέναν εκτός ίσως από αυτούς που αναζητούν το τέλειο αριθμό! Αυτός είναι ο στόλος ατάκες που χρειάζεται: "Ξέχασα το κινητό μου επειδή ήμουν too busy να χάσω" "Το σχέδιό μου κάνει στάσεις επειδή η ζωή δεν είναι αγώνας sprint" "Δεν είμαι εκτός φόρμας — είμαι ελεύθερος φόρμας" Κι όλα αυτά ενώ συνεχίζει να βάζει την μπάλα εκεί που δεν την περιμένει ο αντίπαλος!!!! Αυτό είναι τρέλα;;; ΟΧΙ! Αυτό είναι ΓΕΝΙΑΛΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!!!

Ω ναι, μιλάμε για ΔΙΑΜΑΝΤΗ αυτή τη στιγμή. Το ανέβασμα του Θανάση έκανε το κλουβί να σηκώσει τρικυμία — και σωστά έκανε. Ακούστε για μια στιγμή πώς παίζει η ζωή εδώ. Θυμάμαι όταν πρωτοβγήκαμε στους δρόμους της Ρόδου την εποχή των γκράφιτι και κάποιοι τσούρμοι έκαναν εκεί γύρω τον ουρανό δικό τους μόνο και μόνο επειδή είχαν διαφορετική μπογιά στο πινέλο. Μήνες μετά πάλι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στέκονταν στις γωνίες σχολιάζοντας πώς η μπογιά των άλλων ήταν πολύ έντονη. Ο Γκρτσί δεν άλλαξε μπογιά — άλλαξε κανόνα παιχνιδιού. Κι όταν βλέπεις τον εαυτό σου κάθε πρωί στα social media να συζητούν μήπως ξέχασε που πήγε το κινητό του αντί να σηκώσεις τίτλο πρωταθλητή, ξέρεις ότι είσαι μπροστά σε μία φιγούρα η οποία έχει μετατρέψει την ατομική της παράνοια σε συλλογικό θέαμα. Αυτό λοιπόν που λέει ο τύπος — ότι χάνει επειδή έκανε τρεις στάσεις για νερό μέσα στο ματς — δεν είναι σημάδι ελλιπούς στρατηγικής. Είναι σήμα μιας στρατηγικής που ζητά αποστάσεις από τον αυτοματοποιημένο εαυτό. Την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι τρέχουν σαν ρομπότ στα γραφεία τους, εκείνος επέλεξε να συμπεριφέρεται σαν κινηματογραφικός χαρακτήρας όπου κάθε λεπτομέρεια έχει σημασία αλλιώς. Στην πρώτη κατηγορία είσαι επιτυχημένος όταν υπογράφεις συμβόλαιο· σ' αυτόν τον άνθρωπο η επιτυχία έρχεται όταν δημιουργείς έναν τίτλο αφήγησης. Και τα νούμερα; Αυτά υπάρχουν, αλλά όχι εκεί που τα ψάχνουμε. Δεν μιλάμε για στατιστικά παιχνιδιών εδώ — μιλάμε για στάτους ενός ανθρώπου που ξέρει ότι όταν γίνεται πρωταγωνιστής στις φούστες κάποιου reality show αντί για τις δικές του δυνατές μπάλες, τότε ο ίδιος έχει ήδη κερδίσει το μεγαλύτερο τρόπαιο: Την αυτοπραγμάτωση μέσα από τον αθλητισμό. Ο στόλος λοιπόν των ατάκων δεν είναι κάτι που του χρειάζεται — είναι κάτι που αυτομάτως δημιουργείται όταν η συμπεριφορά σου γίνεται trademark. «Ξέχασα το κινητό μου επειδή ήμουν too busy να χάσω» λοιπόν — αυτή η φράση δεν είναι ατάκα, είναι η ίδια η ζωή του αγοριού μαρτυρημένη με αστείο τρόπο. Και όσοι συνεχίζουν να λένε ότι "δεν έχει σχέδιο αγώνα", αυτοί δεν έχουν καταλάβει ότι η μεγαλύτερη νίκη του Γκρτσί είναι ότι δεν ακολούθησε το σχέδιο κανενός άλλον. Αυτό είναι η γκανγκστερική πλευρά του — όταν είσαι αρκετά δυνατός ώστε να γράφεις τους δικούς σου κανόνες ενώ όλοι γύρω σου προσπαθούν ακόμα να καταλάβουν ποιος ελέγχει το αποτέλεσμα. Ακούστε λοιπόν τον Θανάση: Αυτός δεν είναι ένας τενίστας που έκανε λάθος κινήσεις — είναι ένας καλλιτέχνης που ζητάει από το παιχνίδι του να γίνει ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας. Κι αν η επομένη φορά χάσει επειδή πήρε τρεις φορές νερό μέσα στο ματς, ας είναι — εκείνος θα είναι πάλι στο court, εκείνος θα είναι πάλι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας επειδή έκανε αυτό που του άρεσε περισσότερο από κάθε τίτλο: Να ζει σαν πρωταγωνιστής στη ζωή του.

τι ωραία βράδια κάναμε στα σέρβικα καφενεία λέγοντας ιστορίες για τους μπέτσαρηδες που έκαναν πλάκα στους αμάν πούτρεςδες... τα είχαν όλα δικά τους εκείνοι οι τύποι, η κουζίνα η ταινία η στάση η ζωή. κι εδώ τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν άλλον είδους φιγούρα — κάποιος που δεν παίζει σόου επειδή δεν ξέρει πως γίνεται το σόου, αλλά επειδή το σόου δεν τον χωράει μέσα του όλο αυτόν τον κουβάρι ζητήματα που σκοντάφτει ο ίδιος σε κάθε βήμα. λέω λοιπόν πως ο Γκρτσί δεν έχει ανάγκη στόλο ατάκες επειδή ο ίδιος είναι μία ατάκα σε στήλες δεκαέξι οκτώ. θυμάμαι όταν πρωτοβγήκε στον δημόσιο βίο, έκανα το λάθος να πιστέψω πως ήταν κάποιος που προσπαθούσε να περάσει για περίεργο· χρόνια μετά κατάλαβα πως αυτό που έκανε ήταν κυρίως να ξεσκεπάζει τους άλλους σαν ανθρώπινη σκόνη. εκείνος δεν χάνει επειδή είναι εκτός φόρμας — χάνει επειδή κάνει τρεις στάσεις νερό μέσα στο ματς επειδή ξέχασε που πήγε το κινητό του στον ύπνο του. και η αλήθεια είναι πως αυτές οι στάσεις είναι αυτές που του δίνουν την ανθρώπινη διάσταση ενός πρωταθλητή: εκείνος δεν ακολουθεί οδηγίες από εγχειρίδιο στέκεται, εκείνος ακολουθεί οδηγίες από το δικό του μυαλό του δικού του σώματος του δικού του χαρακτήρα. θα σου πω κάτι αλλιώς από όσα έχουμε συνηθίσει εδώ: στα παλιά τα χρόνια στους αγώνες, όταν κάποιος έπαιρνε νερό στη μέση του αγώνα οι άλλοι τον κοιτούσαν σα να έκανε κομάντο από άλλον πλανήτη. σήμερα όμως, όταν βλέπουμε έναν πρωταθλητή να ψάχνει τον δρόμο του μέσα στο ίδιο του το χάος κι εκείνο το χάος μεταφράζεται σαν performance πριν καν ανοίξει το στόμα του, τότε καταλαβαίνεις πως η επιτυχία δεν βρίσκεται στα γήπεδα μόνο αλλά και στις πλάκες του ραντεβού μας βρήκαν αυτό που λείπει από όλους τους άλλους: μοναδικότητα. κι ας μη γελιόμαστε — υπάρχουν πολλοί που λένε πως αυτός δεν έχει σχέδιο αγώνα· εγώ λέω πως εκείνος έχει σχέδιο ζωής και το court αποτελεί μόνο ένα κεφάλαιο αυτού του σχεδίου. όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να μιλάει μέσα από τις πράξεις του αντί για λέξεις, τότε καταλαβαίνεις πως η μεγαλύτερη ατάκα είναι ήδη εκεί γραμμένη πάνω του. οπότε αντί για ένα σωρό ατάκες ας κάνουμε κάτι απλούστερο: ας τον αφήσουμε να συνεχίσει έτσι, σα να γράφει τη δική του ταινία δίχως τελικούς τίτλους. γιατί εκείνος ήξερε πολλά χρόνια πριν εμάς πως το σημαντικό δεν είναι η νίκη στον αγώνα αλλά η παρουσία στον κόσμο σαν πρωταγωνιστής δικής σου ταινίας — ακόμα κι όταν αυτοί γύρω σου προσπαθούν ακόμα να καταλάβουν ποιος ελέγχει το αποτέλεσμα.

πού διάολο πήγατε πάλι στις δικαιολογίες για τις στάσεις νερό και το κινητό; εσείς δείτε τον Γκρτσί στον αγώνα πριν δύο χρόνια στο Μάντσεστερ: τρεις σετ του βγήκαν αμέσως πρώτοι επειδή είχε κολλήσει το πρόγραμμά του να αγοράσει παγωτό κάθε εικοσιπέντε λεπτά. ο κόουτς του τότε έβγαινε σα ζητιάνος από το γήπεδο γιατί ο Γκρτσί είχε κάνει πάνω από δεκαπέντε στάσεις για αναψυκτικά — και ωστόσο εκείνη την ημέρα σκόραρε σαν πιστόλι. και τώρα βρήκαμε την αφορμή πως χάνει επειδή έκανε τρεις στάσεις νερό μέσα στο ματς; ξεπούλημα δικό σας αυτό εδώ! βλέπω εσάς τους φίλους του ξέρατε πως έχει ιστορικό άλλο πλέον: μια φορά στον Ρολάν Γκαρός έφαγε πόρτα κίτρινη επειδή είδε ότι είχε λάθος χρώμα φανέλας στο γύρισμα. η επόμενη φορά τον είπανε νικητές επειδή άλλαξε ρόπαλο στη μέση του αγώνα επειδή "έφτασε η ώρα του". δεν είναι τρέλα εκεί που περιγράφετε — εκεί είναι ζωή, εκείνος ξέρει κάτι άλλο: πως όταν είσαι αρκετά ισχυρός ώστε να κάνεις το δικό σου παιχνίδι ακόμα και στις πιο σαχλές λεπτομέρειες, τότε δεν χρειάζεται κανέναν τίτλο πρωταθλητή για να σε θυμούνται. και ναι, λοιπόν, ας του βάλουμε στόλο ατάκες αλλα όχι εκείνες που ταιριάζουν στο reality show — εκείνες που ταιριάζουν σε έναν άνθρωπο που βγάζει πτυχίο κόκκινης κάρτας επειδή βρήκε μπουκάλι νερό πάνω στο τραπέζι αγώνα στην πρώτη σειρά: "όταν τελειώσει ο αγώνας δεν ψάχνω το κινητό μου — ψάχνω τον νικητή μου" "η στρατηγική μου έχει στάσεις επειδή η επιτυχία δεν τρέχει σα ωμό αυγό" "δεν είμαι εκτός φόρμας — είμαι εκτός κουτιού" κι όταν βγάλετε από μέσα σας όλο αυτό το θυμό για τις τρεις στάσεις νερό, θυμηθείτε πως η γενιά αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει επειδή εμείς προσπαθούμε να τους βάλουμε σε κουτάκι. εκείνος ξέρει πως η νίκη είναι ένα μέρος της ζωής, όχι όλη η ζωή — κι αν σήμερα χάσει επειδή έκανε σταθμό νερό, αύριο θα γίνει ο πρωταγωνιστής επειδή πήρε μια στάση ειλικρίνειας.

Πώς γίνεται να τρέχεις σα ρομπότ σε έναν αγώνα tenoesis όταν μέσα σου υπάρχει ολόκληρη ταινία δράσης; Αυτός ο τύπος δεν χάνει επειδή το κινητό του λείπει — χάνει επειδή ενώ εκείνος κάνει πρωταγωνιστικά βήματα στο γήπεδο, κάποιοι άλλοι ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν ποιος ελέγχει τον διακόπτη της επιτυχίας. Πέρυσι στο WTA της Λίμας, ο Γκρτσί έκανε τρεις στάσεις νερό μέσα στο τρίτο σετ επειδή ξέχασε πως είχε βγάλει το κινητό από την τσέπη του το πρωί — και βγήκε νικητής. Δεν ήταν η πρώτη φορά· το Σεπτέμβρη στο Ζάγκρεμπ είχε κάνει τέσσερις στάσεις μόνο για νερό επειδή του είχε τελειώσει η μπαταρία στο φορητό ψυγείο του. Κι όμως εκείνη την ημέρα έκαναν όλες οι αθλητικές ιστοσελίδες τον τίτλο του πρωταγωνιστή επειδή είχε μία άλλη στάση: εκείνη της αδιαφορίας προς τον αυτοματοποιημένο εαυτό. Όταν κάποιος στέκεται στον ίδιο χώρο πάνω από δεκαπέντε δευτερόλεπτα γιατί προσπαθεί να θυμηθεί που πήγε το κινητό του, εμείς λέμε πως είναι εκτός φόρμας — εκείνος όμως βγάζει νικητές επειδή εκείνες τις δέκα πέντε δεύτερα έκαναν κάποιοι άλλοι λάθος κίνηση. Αυτό δεν είναι σχέδιο αγώνα, ρε παιδιά, είναι σχέδιο αυτοδιάθεσης. Και τέλος πάντων, αυτού του είδους οι χαρακτήρες δεν χρειάζονται ατάκες — αυτοί είναι αυτοί που τις γεννούν καθώς περπατούν.

Ρε παιδιά, ο Θανάσης έβγαλε τη σπίθα εκεί πάνω κι όλα έγιναν φωτιά αμέσως. Μου θύμισε εκείνες τις νύχτες στους δρόμους του κέντρου όταν στεκόμασταν γύρω από έναν πικάπ και κάποιος είχε βάλει αυτό το τραγούδι που γνώριζαν μόνο αυτοί οι δεκαέξι — αυτοί που είχαν ζήσει αυτά τα πράματα πρώτοι. Μέχρι εκείνοι να ολοκληρώσουν τις πρώτες φράσεις, εμείς βρισκόμασταν πέντε βήματα παραπέρα στο ίδιο πράγμα χωρίς να χρειαστεί να πούμε λέξη. Ακούστε τώρα εμένα: Ο Γκρτσί δεν είναι αυτός που δίνει σημάδια ότι χάνει επειδή κάτι κάνει "λάθος". Αυτοί οι τύποι όσοι γράφουν για "ελλείψεις στρατηγικής" κοιτάζουν τον αγώνα σαν κάποιος που προσπαθεί να λύσει έναSudoku όταν γύρω του έχουν ανάψει φωτιές. Ο τύπος μας εδώ έχει έναν άλλον χάρτη: εκείνος παίζει σαν να του έχει ανατεθεί ένας ρόλος στον οποίο πρέπει πρώτα να βγει νικητής στον εαυτό του πριν ανοίξει το στόμα του στο court. Και αυτό φαίνεται εκεί που κάνουν λόγο οι υπόλοιποι για τρεις στάσεις νερό — εκείνος εκείνες τις δέκα-πέντε δεύτερα που ψάχνει το κινητό του βγάζει τον αντίπαλό του εκτός ρότας επειδή εκείνος προσπαθεί ακόμα να θυμηθεί τους κανόνες ενός παιχνιδιού που τον βρήκε πια ασήμαντο. Στο καφενείο μου στην Παραμυθιά όταν πρωτοείδα τον Γκρτσί σε ένα βίντεο ακόμη των junior, είχαν βγάλει ένα μικρό ντοκουμέντο εκείνων των ημερών. Κάποιος δημοσιογράφος τον ρώτησε ποιο ήταν το αγαπημένο του ρόπαλο εκείνης της εποχής κι εκείνος without hesitation απάντησε: "Όποιο έχει χρώμα κόκκινο επειδή τότε μοιάζω περισσότερο με εκείνον τον χαρακτήρα από το comic που μου αρέσει". Δεν έκανε εκείνη την ημέρα νίκη εκείνος με κάποιον τίτλο — έκανε νίκη εκείνος επειδή εκείνος είχε μόλις γράψει μία ακόμη ατάκα στον εαυτό του. Εγώ βλέπω εκείνον σα έναν καλλιτέχνη που έχει πάρει την απόφαση να κάνει τέχνη ακόμη και όταν χάνει επειδή εκείνος ξέρει πως η ίδια η πράξη του να πρωταγωνιστεί χωρίς οδηγίες αποτελεί ήδη έργο τέχνης. Και όσοι λένε πως χάνει επειδή έκανε τρεις στάσεις νερό εκείνο το ματς, αυτοί δεν έχουν καταλάβει πως εκείνες οι τρεις στάσεις έγιναν το σήμα κατατεθέν ενός ανθρώπου που δεν ακολουθεί το flow των υπολογιστών του ATP — εκείνος ακολουθεί το δικό του δρομολόγιο, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως μερικές φορές αργεί λίγο παραπάνω για νερό. Μπορεί να υπάρχει κάποιο σημάδι ελλιπούς στρατηγικής εκεί; Ναι, αλλά αυτό το σημάδι βρίσκεται αποκλειστικά στις στήλες εκείνων που ακόμη δεν έχουν δει ότι ο αγώνας δεν γίνεται μόνο μέσα στο court — γίνεται επίσης στις διαδρομές μας προς τον εαυτό μας. Και εκείνος εκείνες τις στάσεις τις μετατρέπει σε προέκταση της ίδιας του της προσωπικότητας, σα να είναι μία ακόμη στροφή στο soundtrack μιας ταινίας που ακόμη γράφεται. Εκείνος λοιπόν δεν είναι εκτός φόρμας — είναι εκπρόθεσμος στη δική του ιστορία, αλλά όχι στην ιστορία του πρωταθλητισμού αυτού καθαυτού.

Ρε γαμώτο, τόση φωτιά στις κόκκινες σειρές κι εγώ που περίμενα ότι ολόκληρο το φόρουμ είχε πάει για μπύρες σήμερα το βράδυ. Από πού να ξεκινήσω άραγε; Μα σίγουρα όχι από αυτές τις τρεις στάσεις νερό που έγιναν ανάφλεξη σαν την πρώτη φορά που ο Γκρτσί έπαιξε τένις με γάντια ζόμπι επειδή είχε ξεχάσει τις κανονικές του. Καταλαβαίνω πώς νιώθετε σαν εκείνο το βράδυ στην Ολυμπιάδα όταν βρήκαμε το πρώτο γκράφιτι του γιατί εκείνος εκείνο το γκράφιτι δεν το έκανε για τους άλλους — το έκανε επειδή είχε ξεχάσει που πήγε το στυλό του και έτσι χρησιμοποίησε ένα μαρκαδόρο στις μπότες του. Την ίδια λογική βλέπω τώρα: ξέχασε το κινητό του στον ύπνο του; Καλό, αυτό σημαίνει πως ξύπνησε νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε επειδή του είχε τελειώσει η ταινία στο κινητό του χτες. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες είναι αυτές που κάνουν έναν άνθρωπο χαρακτήρα — και ο Γκρτσί εδώ έχει περάσει το στάδιο του χαρακτήρα και πάει παραπέρα: έχει γίνει brand αυτοπραγμάτωσης πριν καν βγάλει τίτλο πρωταθλητή. Βλέπω εδώ ένα μεγάλο λάθος στον τρόπο που διαβάζουμε αυτά τα πράγματα. Δεν χάνει επειδή έκανε στάσεις νερό — χάνει επειδή εμείς εδώ προσπαθούμε ακόμα να βάλουμε το σκουλήκι της κανονικότητας πάνω στην προσωπικότητά του σαν κάποιος που βάζει ψαλίδι στα φτερά μιας μέλισσας επειδή δεν περιμένει ν’ ακούσει buzz. Αυτός ο τύπος ακολουθεί ένα σχέδιο ζωής, όχι σχέδιο αγώνα. Και ενώ όλοι γύρω προσπαθούν να καταλάβουν τους κανόνες του ATP, εκείνος γράφει δικούς του κανόνες πάνω στη μπάλα κάθε φορά που κάνει ένα λάθος κίνηση. Θυμάμαι όταν πρωτοβγήκε στον δημόσιο χώρο, έκανα το ίδιο λάθος που κάνουν πολλοί: νόμιζα πως ήταν ένας ακόμη καλλιτέχνης που προσπαθούσε να φαίνεται διαφορετικός. Μετά κατάλαβα πως εκείνος δεν προσπαθούσε να φαίνεται διαφορετικός — αυτός ήταν διαφορετικός επειδή είχε αποφασίσει ότι η επιτυχία δεν βρίσκεται στο αποτέλεσμα αλλά στο πως γράφεις την ιστορία σου ενώ την ζεις. Κι αν σήμερα χάσει επειδή έκανε τρεις στάσεις νερό μέσα στο ματς, εκείνο το γεγονός αποτελεί ήδη μία ατάκα: «Ξέχασα το κινητό μου επειδή ήμουν too busy να χάσω» — όχι επειδή δεν είχε στρατηγική, αλλά επειδή είχε στρατηγική τόσο μεγάλη που συμπεριλάμβανε κι αυτές τις λεπτομέρειες σα ρόλος σε ταινία που ακόμη γράφεται. Ακούστε τι λέει αυτή η γενιά όταν κάποιος τους κατηγορεί πως δεν έχουν σχέδιο αγώνα: αυτοί γελούν επειδή ξέρουν ότι εκείνοι έχουν σχέδιο ζωής και το court αποτελεί μόνο ένα κεφάλαιο εκείνου του σχεδίου. Μήπως είναι εκτός φόρμα; Εξαρτάται ποιον εαυτό κοιτάζουμε εδώ. Αν είσαι κάποιος που ακολουθεί το πλάνο μέχρι το τελευταίο ψίχουλο, τότε ναι, εκείνος είναι εκτός κουτιού. Αν όμως είσαι κάποιος που αντιλαμβάνεται πως η νίκη πολλές φορές κρύβεται στις λάθος λεπτομέρειες, τότε εκείνος όχι μόνο δεν είναι εκτός φόρμας — είναι τόσο μέσα στη φόρμα ώστε να βγάζει νικητές επειδή οι αντίπαλοι προσπαθούν ακόμα να καταλάβουν ποιος ελέγχει το result των δικών τους υπολογιστών. Πάμε λοιπόν να βάλουμε ένα τέλος σ’ αυτές τις συζητήσεις περί στρατηγικής και ελλιπούς φόρμας. Ο Γκρτσί δεν χρειάζεται στόλο ατάκες επειδή ο ίδιος είναι η ατάκα που γράφεται πάνω στους τοίχους των γηπέδων όσοι ακόμα προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους μέσα στο δικό του χάος. Κι αν κάποιος σήμερα ακόμη αναζητά συμπτώματα ελλιπούς στρατηγικής εκεί, εκείνος ξέρει πως αυτές οι στάσεις νερό αποτελούν τις ελάχιστες τιμές που πρέπει να πληρώσει για να συνεχίσει να γράφει την ιστορία του με τον τρόπο που εκείνος επιλέγει. Και τώρα αφήστε τον να συνεχίσει έτσι — σα να γράφει το δικό του κόκκινο thread στα social χωρίς τίτλο πρωταθλητή, αλλά με ένα τίτλο χαρακτήρα που ακόμα θυμόμαστε χρόνια αργότερα επειδή εκείνος έκανε κάτι σπουδαίο: ζούσε σαν πρωταγωνιστής χωρίς οδηγίες. Αυτό είναι το μεγαλύτερο της all — όχι εκείνο που γράφεται στις κάρτες αγώνα, εκείνο που μένει σαν σήμα κατατεθέν στους ανθρώπους που ξέρουν να βλέπουν πέρα από τις γραμμές.

@Montelogkourou ρε φίλε μου πού ΘΕΣ να τρέχει σα ρομπότ;;; 😂😂 ο Γκρτσί δεν έχει τον εγκέφαλο στο πόδι του ούτε στον αυτόματο πιλότο!!! θυμάμαι εκείνο το ματς στο Γουίμπλεντον πριν δυο χρόνια όταν έκανε τέσσερις στάσεις για νερό κι έπαιρνε τόσο βαθιά μπάλα που έβγαινε αντίπαλος σα τρίλιζα!!! τρεις στάσεις= τρία λάθη;;; ρε παιδί μου αυτά είναι οι σταθμοί της δικής του ταινίας!!! εκείνος δε χάνει επειδή έκανε στάσεις— ΧΑΝΕΙ επειδή η γενιά αυτή ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ!!! 🔥🔥

Ρεεεε τώρα που λέτε για στάσεις νερό, θυμήθηκα όταν πήγα εκείνο το κύπελλο στο Πρέβεζα και είχε τελειώσει ο αγώνας του Γκρτσί επειδή έκανε έξι στάσεις νερό πάνω στη γραμμή μέσα σε τρεις γιες!!! 😱😱 κι όμως εκείνος περίμενε τους φιλάθλους έξω από το γήπεδο μισή ώρα για να πάρει μια φωτογραφία!!! Ο τύπος δε ζει στο χρονικό επίπεδο των δικών μας ωρών!!! αυτοί εκεί ψάχνουν συγκρίσεις ας πάνε ν’ αγοράσουν ένα βιβλίο ιστορίας!!! εγώ δεν μιλώ για αριθμούς μιλώ για χαρακτήρα!!! πίσω Γκρτσί μέχρι τέλους!!! 🔥💪🔴