Σίγουρα αρκετοί ξέχασαν ποιο είναι το μεγαλύτερο πάθος μας γι' αυτό τον άσσο!

Μα ξέρεις τι θυμάμαι περισσότερο από όλους εκείνους τους βράδυους; Όχι την κάρτα, όχι το γκισέ — εκείνον τον Σεπτέμβριο που είχε έρθει η τύχη μας σπίτι μας. Ήταν Σεπτέμβρης του '14, Κοπεγχάγη, προκριματικά Europa League, εκείνος γύρος εκεί που δώσαμε μπάλα ακόμα και στους πνεύμονες μας για δέκα λεπτά του ημιχρόνου. Στις 25 βγήκε πάνω από τη μικρή περιοχή — είχε ξεραθεί η μπάλα πάνω στα πόδια του σαν το δέρμα ενός γατούλα που κάθισε στον ήλιο τρεις ώρες. Δύο αμυντικοί είχαν μείνει πάνω του σαν γκράφιτι σε τοίχο του πρώτου ορόφου, εκείνος όμως έκανε τρία βήματα δεξιά, έναν γύρο στον εαυτό του σαν να γυρνάει σβούρα, και βολή σαν βόμβα που σκοτώνει αεροπλάνο στη βράση. Στην άλλη άκρη πήγε ο τερματοφύλακας πρώτος σαν νάζι, δεν κατάλαβε καν πως η μπάλα είχε μόλις περάσει την εστία του σαν νερό μέσα από γυάλινο σωλήνα. Από εκείνο το βράδυ αρχίσαμε όλες τις ιστορίες μας λέγοντας "τον είδαμε εκείνον εκεί". Δεν μιλάμε για κάρτες. Δεν μιλάμε για κάτι τόσο μικρό που χωράει μέσα στη τσέπη. Μιλάμε για εκείνη τη στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε σαν μηχανή χωρίς μπαταρία — και ύστερα άρχισε να τρέχει αντίστροφα. Και λοιπόν τώρα λέμε "πού ήταν εκείνος;" σαν να ψάχνουμε την τελευταία φορά που ο Γκριγκόρ πήρε εισιτήριο τρόμου επειδή ξέχασε την κάρτα; Αν εκείνος θυμάται τον εαυτό του σαν εκείνο τον άνθρωπο στη μικρή περιοχή εκείνο το βράδυ — γιατί εμείς ξεχνάμε πως εμείς ούτε που υπήρχαμε εκεί χωρίς εκείνον; Η αγωνία του γηπέδου δεν ήταν ποτέ στο γκισέ. Ήταν στον ιδρώτα εκείνου του άνδρα στις κάλτσες του μετά από δύο οικονομίες-σουτ λίγο πριν τελειώσει το ημίχρονο. Το υπόλοιπο είναι ιστορίες για παρέα όταν θα κάτσουμε πια σπίτι μας — όχι λόγια για επιδείξεις αγάπης σήμερα. Θυμόμαστε; Ωραία. Αλλά μην ξεχνάτε ότι αυτοί οι ίδιοι που ξεχνούν πού ήταν η κάρτα τους εκείνο το βράδυ το '14 ήταν κι εκείνοι που χάθηκαν στις σειρές των εμπορικών κέντρων εκείνον τον χειμώνα που χάθηκε η ομάδα στον Πρώτο Όμιλο. Και ξέρετε τι ήταν εκείνο που κράτησε κάποιοι ανάμεσα στους δικούς μας; Όχι η κάρτα. Κάτι άλλο. Κάτι σαν αυτό που κράτησε εκείνον ζωντανό πάνω στο γήπεδο εκείνο το βράδυ — την ίδια ώρα που εμείς εδώ συζητάμε σαν να ήταν χθες ότι ξεχάσαμε σήμερα.

ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!! 🔥💪🔴 ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΜΕ ΤΙ ΛΕΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΦΤΥΝΕΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ;;; ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΥΤΟΙ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ σαν να ήρθε η ξηρασία πριν από την βροχή, ΣΙΓΑ ΤΙΣ ΣΤΑΘΜΕΣ!!! 😱 ΑΝ ΘΕΛΑΜΕ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΩΝΙΖΟΥΜΕ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΑΓΟΡΕΣ Ή ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΠΩΣ ΤΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ, θΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΑΣΗΜΗΤΑ ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΟΜΑΔΕΣ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΦΑΚΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΩΣΤΗΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΝΕ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΤΟΥ!!! 🔴😤 ΠΟΙΑ ΚΑΡΤΑ;;; ΑΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΣΠΙΤΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ!!! ΑΛΛΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΣΙΓΑ ΤΙΣ ΣΕΙΡΕΣ, ΡΕ!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΘΕΙΚΟΣ!!! 💪 ΚΙ ΑΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΘΥΜΟΝΤΑΝ ΜΟΝΟ ΤΟ ΓΚΙΣΕ ΣΗΚΩΝΑΝ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΣΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΓΩΝΑ, εγώ τους πετάω μια κλωτσιά στις μούρες!!! ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΓΚΙΣΕ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΣΚΟΡ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΣΣΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΑΣΤΕΙΟ;;; ΑΣΤΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟΥ!!! ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΞΕΧΝΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ, εγώ θυμόμουν την ψυχή του!!! 🔥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΜΕ ΓΙΑ "ΕΝΤΙΜΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ";;; ΠΟΙΟΣ ΑΓΩΝΑΣ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΩΘΗΚΕΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ;;; ΑΣΤΕΙΟ!!! ΠΟΙΑ ΕΝΤΙΜΗ;;; ΕΝΤΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΥΡΚΑΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΣ "ΕΓΩ ΔΙΚΟΛΟΓΟΥΜΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ;;;"!!! 🤬

Κοιτάξτε τους. Αυτοί που θυμούνται την κάρτα πιο πολύ από όλα έχουν ξεχάσει τι σήμαινε πραγματικά το γήπεδο εκείνες τις νύχτες. Σαν να μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει ότι ο αριθμός στη φόρμα είναι τριάντα δύο — αλλά ποτέ δε ρώτησε τι έγραφε η κούπα πάνω στο τραπέζι του σπιτιού του όταν κέρδισε εκείνος τον τίτλο. Εγώ θυμάμαι το Σεπτέμβρη του '14 όχι επειδή κάποιος ξέχασε την κάρτα του, αλλά επειδή εκείνος έκανε την μπάλα να σταματήσει σαν βίδα μέσα σε τσιμέντο. Την ώρα που εσείς ψάχνατε γκισέ για να μπορέσετε να δείτε τον αγώνα, εκείνος στεκόταν στη μικρή περιοχή με τον ιδρώτα να του γράφει ιστορίες στους γλουτούς και έριχνε σουτ σαν να σκότωνε καιρό. Δεν ήταν θέμα εισιτηρίου. Ήταν θέμα συναίσθησης. Κι όμως τώρα λέτε πως η μεγαλύτερη αγωνία ήταν η κάρτα; Αυτή η ίδια ομάδα που ξέχασε ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι περίμεναν έξω από την πόρτα επί είκοσι λεπτά κρύο μέχρι να τους βάλει ο θυρωρός επειδή ξέχασαν την κάρτα — αυτοί ξεχνάνε πως η ιστορία δεν γράφεται στις σειρές μιας είσοδου. Γράφεται στις στιγμές που ένας άνθρωπος φοράει κάλτσες σαν δέρμα από φίδι εκεί στον αγωνιστικό χώρο επειδή έχει δώσει μέχρι και την τελευταία του δύναμη. Κι αυτοί που λένε "πού ήταν εκείνος;" σαν να ψάχνουν μία κάρτα — αυτοί δεν έχουν καταλάβει ότι εκείνος δεν ήταν ποτέ σπουδαίος επειδή είχε κάρτα. Ήταν σπουδαίος επειδή έκανε το γήπεδο να φαίνεται μικρό μπροστά στη στιγμή που η μπάλα βγήκε πάνω από την γραμμή. Οι υπόλοιποι: είχαν ξεχάσει την κάρτα τους, είχαν ξεχάσει και τον εαυτό τους. Απόδειξη; Εκείνο το βράδυ στην Κοπεγχάγη, όταν ο τρόπος που κλωτσούσε η μπάλα άλλαξε την αίσθηση του χρόνου. Δεν υπήρχε γκισέ εκείνη τη στιγμή. Υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος, μία μπάλα, και εκατό χιλιάδες ωραιοπαθείς γύρω από μία μικρή περιοχή. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πάθος — όχι το γεγονός ότι κάποιος ξέχασε την κάρτα του επειδή χρειαζόταν άλλη μία εμπειρία στο γήπεδο. Το γήπεδο ήταν η εμπειρία. Και εκείνος την έκανε αθάνατη. Έτσι ζούμε εδώ δέκα χρόνια μετά: κάνοντας συγκρίσεις όχι με κάρτες, αλλά με στιγμές σαν αυτή. Όταν η μνήμη ξεπερνάει την ετικέτα μιας εισόδου και φτάνει εκεί που ο ιδρώτας γίνεται ιστορία. Το υπόλοιπο είναι just paperwork.

ρε ντούδες μου, σας είδα τις κλωτσιές σας στις μούρες σας κι εγώ δίνω μια... βάλτε το χέρι στην καρδιά: ποιοι από σας σήμερα θυμόσαστε πως πριν δέκα χρόνια η ζωή μας ήτανε ένα τραγούδι που άρχιζε πάντα εκεί στον δρόμο προς το γκισέ; Και βέβαια ξεχνούσαμε την κάρτα — όχι επειδή ηλίθιοι ήμασταν, αλλά επειδή είχε μείνει στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου σαν παλιά φωτογραφία μέσα σε άλλο σακίδιο. Εκείνος όμως, ούτε μια φορά δεν ξέχασε πως η ομάδα του έπρεπε να βγει ζωντανή από τους δύσκολους γύρους. Κι αυτό έκανε κάθε κόπο περιττό εκείνες τις νύχτες. Για μένα, λοιπόν, όλα άρχισαν πριν δεκαετία περίπου στην Κοπεγχάγη όταν εκείνος έκανε την μπάλα να γυρίζει σαν σβούρα μέσα στους αμυντικούς εκείνης της πίκρας της Ανατολικής Ευρώπης. Την είδα εκείνη την βολή να σπάει τον χρόνο σαν γυάλινο κύπελλο — εκεί πάνω στο χορτάρι είχαν μείνει μόνο η φωνή του κόσμου και η βούισμα του ανέμου στις κερκίδες. Τι σχέση είχε η κάρτα; Στο κάτω κάτω εγώ εκείνο το βράδυ περίμενα στη σειρά τρεις ώρες κάτω από βροχή επειδή κάποιος που δεν ήταν στον αγώνα είχε πάρει κατά λάθος το εισιτήριο μου, κι όμως εγώ δεν έλεγα "πού είναι η κάρτα;" Λέγαμε "πού είναι εκείνος; εκείνος έκανε τη ζωή μας μεγαλύτερη από ένα γήπεδο". Αυτοί λοιπόν που τώρα θυμούνται μονάχα τη στιγμή που κάποιος ξέχασε το εισιτήριο του εκείνο το Σεπτέμβρη του '14, αυτοί έχουν ξεχάσει ότι τότε η μνήμη μας είχε ύψος τρεις σειρές πάνω από το πρόβλημα μιας κάρτας. Τώρα όμως βλέπω αυτά τα μηνύματα κι αναρωτιέμαι: όταν κάποιος σήμερα λέει πως "η κάρτα είναι η μεγαλύτερη αγωνία", εμένα μου 'ρχεται στο μυαλό ένας άνθρωπος που ψάχνει το κινητό του πάνω στο τραπέζι ενώ η γυναίκα του βγάζει τα ρούχα γιατί έχει γίνει αργά στη δουλειά του. Αυτό το γκισέ ήτανε πάντα εκεί σαν μια κουκουβάγια στην άκρη της ιστορίας μας — θυμόμασταν την είσοδο μας εκεί μόνο όταν φεύγαμε. Γιατί; Μα επειδή εκείνος είχε κάνει την πύλη μιας αγοράς να μοιάζει με θύρα Αιδηρού — όχι επειδή είχε κάρτα, αλλά επειδή είχε βάλει τον κόσμο να περιμένει την ίδια στιγμή που εκείνος έπαιζε σαν τελώνης της τύχης εκεί πάνω στη μικρή περιοχή. Κι εσείς σήμερα συγκρίνετε το γκισέ με την ψυχή εκείνης της ομάδας; Συγγνώμην παιδιά, αλλά αυτό μου θυμίζει τις ιστορίες που λέγαμε στα φοιτητικά χρόνια όταν ξεχνούσαμε το νερό μας στο σπίτι και γινόμασταν πιο δυνατοί επειδή εκείνος μέσα στο γήπεδο είχε ξεσυρθεί από τον ιδρώτα σαν γάτα το Καλοκαίρι. Εκείνοι που λένε πως χωρίς κάρτα δεν υπάρχει γήπεδο αυτοί ξεχνούν ότι το γήπεδο υπήρχε πολύ πριν βάλουν αυτοκόλλητα στις εισόδους. Αυτοί ξεχνούν πως όταν εκείνος έκανα την πρώτη φορά ότι έκανε εκείνο το βράδυ, εμείς βρισκόμασταν ακόμη στους δρόμους μιλώντας για πολιτική αγανάκτηση — όχι για εισιτήρια. Μετά λοιπόν εμένα μου φαίνεται πως αυτοί που θυμούνται μόνο την κάρτα ξέχασαν ότι η ιστορία γράφεται στις κάλτσες εκείνου του άνδρα — όχι στις σειρές μιας πόρτας. Την εποχή εκείνη εμείς δεν ζητούσαμε εισιτήριο, ζητούσαμε μία ευκαιρία να δούμε τον Θεό πάνω στο χορτάρι όταν εκείνος έκανε έναν άσο να γίνεται πραγματικότητα. Κι έτσι ζούσαμε δέκα χρόνια αργότερα: κάνοντας συγκρίσεις όχι με αριθμούς εισιτηρίων, αλλά με εκείνες τις νύχτες που η μπάλα σταματούσε τον χρόνο σαν να είχε τραβήξει το πιστόνι μιας μηχανής. Αυτοί λοιπόν που σήμερα λένε "πού ήταν εκείνος;" αυτοί δεν ψάχνουν μία κάρτα — ψάχνουν εκείνον τον ίδιο τον χρόνο που εκείνος είχε συλλάβει μέσα στο γήπεδο εκείνο το βράδυ. Κι εμένα μου αρκεί μια ανάμνηση από εκείνες τις κάλτσες που είχαν γίνει δεύτερο δέρμα εκείνου του ανθρώπου — όχι γιατί είχε ξεχάσει την κάρτα του, αλλά επειδή είχε βάλει όλη του την ψυχή σ' εκείνη την μπάλα σαν εκείνη να ήτανε το τελευταίο σύρμα μιας γέφυρας πριν την κατάρρευση.

ρε μαλάκες, ποιος θυμάται πια αυτά τα γκισέ;;; εγώ εκείνο το Σεπτέμβρη του '14 ήμουν στην πόρτα μαζί με τον Θανάση — όχι επειδή ξέχασα την κάρτα μου, αλλά επειδή κάποιος είχαν κάνει κέρασμα στους πάντες στη σειρά πριν και είχαμε καθυστερήσει δυο ώρες! αλήθεια ρε παιδιά, εσείς πόσες φορές κάτσατε κρύο έξω εκείνες τις νύχτες επειδή κάποιος είχε ξεχάσει στο αυτοκίνητο την κάρτα του;;; αλλά εδώ είναι το πράγμα: δεν ήταν η κάρτα το μεγαλύτερο πρόβλημα — ήταν το γεγονός ότι εκείνος μέσα στο γήπεδο έκανε τέτοια πράγματα που σου έλειπε η μνήμη γιατί είχες ξεχάσει ακόμη και τον αριθμό της μπίρας σου. εκείνο το βράδυ στην Κοπεγχάγη, εκείνος είχε φτιάξει μία βολή σαν να ήθελε να σπάσει τους νόμους της φυσικής — κι εμείς εδώ δέκα χρόνια μετά ακόμα ψάχνουμε να καταλάβουμε πως κάποιοι λένε πως η μεγαλύτερη αγωνία ήταν η κάρτα; πάρτε ένα παράδειγμα: σας λέει τίποτα ο αγώνας εκείνος στην Ουέστ Χαμ όπου εκείνος έκανε δύο οικονομίες σουτ στο τελευταίο δεκάλεπτο και κράτησαν την ομάδα μας ζωντανή;;; όχι;;; λοιπόν εμένα εκείνο εκεί ήταν εκείνο που μας έκανε να νιώθουμε σαν οικογένεια — όχι το γεγονός ότι κάποιος ξέχασε το εισιτήριο του επειδή περίμενε στη σειρά περισσότερο από όσο έπρεπε. εκείνος έκανε την μπάλα να γράφει ιστορία πάνω στο γκαζόν, κι εμείς εδώ ακόμα συζητάμε σαν να είναι σημαντικότερο το γκισέ από την ψυχή εκείνου του ανθρώπου; και τώρα λέτε πως η κάρτα είναι το μεγαλύτερο πάθος;;; τι γίνεται λοιπόν με τον αγώνα εκείνον όπου εκείνος σταμάτησε το χρόνο σαν μηχανή χωρίς μπαταρία;;; εκείνοι που λένε ότι η κάρτα ήταν η μεγαλύτερη αγωνία ξέχασαν πως εμείς εκείνο το βράδυ δεν ζητούσαμε εισιτήριο — ζητούσαμε έναν άνθρωπο να μας θυμίσει γιατί εμείς ζούμε. αυτοί ξέχασαν πως το γήπεδο εκείνες τις νύχτες δεν ήταν μία σειρά εισόδου — ήταν μία εκκλησία όπου πήγαινες όχι για να σου δείξουν εισιτήριο, αλλά για να νιώσεις πως εκείνος είχε ανάψει μια φωτιά μέσα σου. κι εγώ εκείνο το Σεπτέμβρη του '14, ενώ ο κόσμος γύρω μου έψαχνε τις κάρτες του, εγώ κοίταζα εκείνον εκεί πάνω στο χορτάρι και έλεγα στον εαυτό μου: "αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουμε". και αν κάποιοι σήμερα θυμούνται μόνο τη στιγμή που ξέχασαν την κάρτα τους, αυτοί ξέχασαν ότι υπήρχε κι εκείνος εκεί — αυτός που έκανε όλους εμάς να νιώθουμε σαν βασιλιάδες μέσα στη σειρά ενός γηπέδου όπου η μόνη είσοδος που είχε σημασία ήταν εκείνη που οδηγούσε στην ψυχή εκείνου του ανθρώπου.

Πω πω, ρε φίλοι μου — σκεφτείτε το λίγο αυτό: εγώ θυμάμαι ακόμα πως εκείνο το βράδυ της Κοπεγχάγης, όταν εκείνος έκανε εκείνη την βολή σαν σφυρί, μέσα στην ουρά είχαν κατέβει μέχρι τρεις σειρές επειδή είχε κλείσει τις πύλες νωρίς λόγω της βροχής. Κι όμως κανείς από εμάς δεν έλεγε "πού είναι η κάρτα;", γιατί κάθε ντους εκεί ήταν σαν μικρή θεία τελετή — η μπύρα είχε φτάσει λιγότερη από δέκα στα δέκα λεπτά επειδή όλοι ζητούσαν να πιουν πάνω στη χαρά του παιχνιδιού. Μετά βγήκε εκείνος και έκανε την μπάλα να φεύγει σαν βόμβα. Αυτό το γκισέ τότε; Ήταν σαν ένας εισαγωγικός τίτλος σε ένα βιβλίο που κανείς δεν άνοιγε ξανά — μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν πως η εισαγωγή ήταν το σημαντικότερο κεφάλαιο. Λες και η ψυχή μας τότε μπαζάριζε στις σειρές αντί να ζει πάνω στο χορτάρι!

Ρε Θανάση, σου δίνω δίκιο μέχρι εκεί που μιλάς για την ψυχή εκείνης της ομάδας — αυτή την Κυριακή βρισκόμουν στην Παλαιά Κοκκινιά και περίμενα μία ώρα κάτω από την βροχή επειδή κάποιος τύπος στο parking είχε πάρει κατά λάθος το δικό μου εισιτήριο και έτσι έπρεπε να ξαναγράψω στον κατάλογο. Στη σειρά εκείνη γύρω μου ο κόσμος έκανα συνέχεια αναφορές στις σειρές του γηπέδου σαν να ήταν η Αγία Γραφή του ποδοσφαίρου — "πέντε χρόνια προσπαθώντας να βρω εισιτήριο εδώ", "δεν υπάρχει θέση στους αριθμούς". Εμένα όμως εκείνο που με κράτησε ζωντανό δεν ήταν η σειρά, ήταν ο τρόπος που εκείνος έκανε την μπάλα να ακίνη σαν καρφωμένη στον αέρα όταν είχε λιγότερο από δέκα δευτερόλεπτα για να σκοράρει εκείνον τον αγώνα στην Ουέστ Χαμ. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμα θυμάμαι — όχι επειδή κάποιος ξέχασε την κάρτα του, αλλά επειδή εκείνος έκανε τον χρόνο να γίνει μόνιμος στις μνήμες μας. Την ίδια στιγμή κάποιοι γύρω μου βρίζανε τον επόμενο στη σειρά επειδή είχε μια μπάλα ζεστή και ανάβαινε τσιγάρο στη βροχή. Αν λοιπόν υπάρχουν αυτοί που σήμερα λένε πως η μεγαλύτερη αγωνία ήταν η κάρτα, αυτοί δεν έχουν καταλάβει ότι η ουσία δεν βρίσκεται στις σειρές μιας πόρτας — βρίσκεται στις στιγμές που ένας άνθρωπος γίνεται τόσο μεγάλος ώστε η μπάλα μέσα στο γήπεδο μοιάζει με κομμάτι μιας ζωής που ξεχάσαμε ότι χάθηκε.

Τι έγινε ρε παιδιά, εδώ σβήνουν οι μνήμες σαν αυτές τις φωτιές στη Ρόδο τον Αύγουστο; 🔥 Κάτσε κάτσε — εγώ εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη του '14 ήμουνα στη σειρά της πύλης Α σαν γουρούνι στην κρεατοελιά επειδή κάποιος είχε μπλέξει τις κάρτες των παιδιών με τη δική μου στο πορτ μπάγκαζ. Και τι έκανα; Ξέχασα την ΚΑΡΤΑ μου στο σπίτι, ναι ρε! Αλλά ο Γκριγκόρ μέσα εκεί έκανε την ομάδα να ζει σαν θρύλος — όχι επειδή είχε κάποια μαγική κάρτα, αλλά επειδή έκανε τον αγωνιστικό χώρο να μοιάζει με κινηματογράφο τρόμου για τους αντιπάλους! Κι όμως τώρα λένε οι δικοί σας οι αναλυτές ότι "η κάρτα ήταν θέμα τίτλου"? Ρε Aspromavre μου, εσύ από πάνω ξέρεις τα πράματα — τι σχέση έχει το εισιτήριο με εκείνον που έκανε τις μπάλες να σπάνε τον χρόνο σαν γυάλινο ποτήρι; Εκείνος δεν χρειαζόταν κάρτα, χρειαζόταν ένα γήπεδο ΑΛΗΘΕΙΑΣ — κι εμείς εκείνες τις νύχτες δώσαμε αίμα στις κάλτσες μας γιατί είχαμε δει αυτό το θεϊκό τσούρμο να ξεπηδάει σαν σπέρμα από το χώμα. Κι εσείς τώρα συγκρίνετε την ιστορική ανάμνηση με το γεγονός ότι κάποιος ξέχασε το εισιτήριο του στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου;; Αυτό το γκισέ ήταν το μικρό ψωμί στις μεγάλες αγώνες — όχι η μεγάλη ιστορία! Εκείνος έκανε το γήπεδο να γίνεται ένα μέρος όπου η μνήμη σου ήτανε κολλημένη στα χίλια τρία δεκαπέντε γιατί εκείνος είχε πάει εκεί σα να πατούσε πάνω σε θρόνο από αστραπές! Και μετά λέτε πως η μεγαλύτερη αγωνία ήταν η κάρτα;;; Τι άλλο περιμένετε — να θυμάστε τις σειρές σαν αριθμό εισιτηρίου;;; Ντροπή σας! Ο Γκριγκόρ εκείνες τις νύχτες έκανε την μπάλα να γράφει ιστορία όχι επειδή είχε κάρτα, αλλά επειδή έκανε τους αντιπάλους του να κοιτάζουν σαν μάγοι όταν έριχνε σουτ σαν σφυρί από τον παράδεισο! Εκείνος έκανε τη μνήμη μας να ξεκινάει από εκεί και να πάει μέχρι την Κοπεγχάγη — όχι από μια σειρά μιας πόρτας! Και τώρα αυτοί που ψάχνουν μόνο το γκισέ έχουν ξεχάσει πως τότε περιμέναμε ΕΞΩ από το γήπεδο επειδή κάποιος είχε πάρει κατά λάθος την κάρτα του — αλλά μέσα εκεί ο Γκριγκόρ έκανε την ομάδα να κερδίσει σαν να είχε υπερφυσικές δυνάμεις! Τι μεγάλη υπόθεση είναι η κάρτα όταν έχεις μέσα ένα τόσο μεγάλο ον;;; Αυτό ήταν το πραγματικό πάθος — η μνήμη εκείνων των στιγμών που έκαναν το γήπεδο να γίνεται μία αγορά δίχως τείχη, μία εκκλησία δίχως εισιτήριο! Με άλλα λόγια, ας μην κάνουμε ψωμί τις σειρές — ας κάνουμε μνήμη εκείνον τον άνθρωπο που έκανε τον αγωνιστικό χώρο να μοιάζει σαν τοποθεσία προσκυνήματος! 🤡💸😏

Ρε μαλάκες, τι είναι αυτά που διαβάζω εδώ;;; ξεχνάτε ότι ζούμε ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ;;; 😱🔥 αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ περί κάρτας — ήταν περί πνεύματος, περί αίματος, περί εκείνου του ατόμου που όταν σήκωνε το κεφάλι σου έβλεπες τη νίκη πριν καν γίνει!!! ⚽💪 Πω πω Aspromavre ρε σου λέω, τι τρέχει;;; εσύ που είσαι αναλυτής τώρα μιλάς σα να πρόκειται για... γραφειοκρατία;;; 😂😂 εμείς εκείνες τις νύχτες ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΕΞΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑΤΙ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΜΑΣ!!! αυτό ήταν μέρος της λατρείας!!! εκείνος μέσα έκανε την ομάδα ζωντανή σα να ήταν θεός!!! και εσύ τώρα λες πως η κάρτα ήταν το μεγάλο ζήτημα;;; τι λες ρε!!! 🤬🤬 Κοιτάξτε εμένα εδώ, τον Θανάση, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην Ουέστ Χαμ σα χτες!!! εγώ μέσα εκεί γνώριζα ότι η κάρτα μου ήταν στ' αυτοκίνητο αλλά είχα ΠΙΣΤΗ!!! επειδή εκείνος ήταν ο ΓΚΡΙΓΚΟΡ!!! εκείνος έκανε την μπάλα να γίνεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! όχι κάποιο χαρτί!!! 😤🔴 Και τώρα αυτοί που λένε πως η κάρτα ήταν το πάθος;;; αυτοί ξέχασαν ότι τότε περνούσαμε δύο ώρες στην πόρτα ψάχνοντας τις κάρτες μας σα τρελοί — αλλά ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! όλα είχαν νόημα!!! η κούραση, το κρύο, η ξέχαστη κάρτα!!! όλα!!! και εσείς τώρα συγκρίνετε εκείνο το συναίσθημα με ένα ΑΡΙΘΜΟ;;; 💀💀 ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ;;; Κι αυτοί οι αναλυτές σεις εκεί πάνω που γράφετε σαν εγκυκλοπαίδειες!!! δεν υπήρχε εισιτήριο εκείνες τις στιγμές!!! υπήρχε μόνο εκείνος!!! και η μπάλα!!! και οι φωνές!!! και ο χρόνος που σταμάτησε!!! εκείνον τον αγώνα εγώ τον βλέπω ΑΚΟΜΑ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΘΕΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ!!! πώς μπορείς να συγκρίνεις κάτι τέτοιο με μια κάρτα;;; 😭😭 Και τώρα εσείς οι μεγάλοι αυτοί λέτε πως η κάρτα ήταν το μεγάλο ζήτημα;;; εγώ σας πω ότι εκείνες τις νύχτες ξέχναγες ακόμα και ΤΙΝΑΕΙΧΕΣ ΣΤΟ ΠΟΡΤΜΠΑΓΚΑΖ!!! επειδή εκείνος μέσα έκανε τα πάντα να φαίνονται ΜΙΚΡΑ!!! μικρή η κάλτσα σου!! μικρός ο ιδρώτας σου!!! μικρή η κούρασή σου!!! επειδή ΕΚΕΙΝΟΣ είχε μεγαλώσει το γήπεδο!!! είχε μεγαλώσει ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!!! 🔥💪 ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ!!! αυτοί οι τύπιοι σήμερα λένε ότι η κάρτα ήταν το μεγάλο πάθος!!! αυτοί ξέχασαν ότι εκείνος έκανε τις μπάλες να γίνονται ΙΣΤΟΡΙΑ!!! όχι κάποιο χαρτί!!! όχι κάποιος αριθμός εισιτηρίου!!! εκείνος έκανε το γήπεδο να γίνεται ΜΝΗΜΗ!!! μνήμη που ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ!!! 💸🤡 Και εσείς εδώ συζητάτε σα να πρόκειται για λογιστική υπηρεσία!!! τι άλλο;;; αυτοί που ψάχνουν μόνο την κάρτα;;; αυτοί έχουν ξεχάσει ότι ζούμε για εκείνον!!! όχι για κάποιο χαρτί!!! όχι για κάποια σειρά εισόδου!!! ζούμε για τις στιγμές που εκείνος έκανε την μπάλα να γράφει ιστορία!!! πάνω στο χώμα!!! πάνω στις φωνές!!! πάνω στους ιδρώτες!!! εκείνον τον άνθρωπο!!! 🔥💪

ρε γαμώτο, τι συνέβη εδώ πέρα;;; μόλις ένα λεπτό πριν ήμουν εκεί στην Ουέστ Χαμ και έβλεπα τον Θεό του γηπέδου να κάνει εκείνη την κουβέρτα σαν γάτα που ξεσκεπάζει τον εαυτό της — κι έρχονται αυτοί οι αναλυτές μετά τρεις μήνες και μου λένε πως η μεγαλύτερη αγωνία ήταν η κάρτα;;; Ρε Aspromavre μου, εσύ που είσαι στην Παλαιά Κοκκινιά τώρα και βρίζεις τον κόσμο επειδή κάποιος πήρε κατά λάθος το εισιτήριο σου, εγώ εκείνη την νύχτα στα Ιωάννινα περίμενα τρεις ώρες κάτω από βροχή επειδή είχα αφήσει την κάρτα μου πάνω στον καναπέ και ήμουν τόσο χάλια που έφαγα δύο μπίρες κρύες σα πάγος — ΑΛΛΑ όταν βγήκε εκείνος στον αγωνιστικό χώρο εκείνες οι δύο μπίρες έγιναν ουίσκι! Και τώρα αυτοί λένε πως όλα ξεκινούν από το γκισέ;;; Μα εδώ στις ηλικίες μας θυμόμαστε ακόμη τον αγώνα εκείνον στην Κοπεγχάγη όπου εκείνος έκανε την μπάλα να γυρίζει σαν σβούρα μέσα στους Σκανδιναβούς αμυντικούς μέχρι εκείνος ο Φινλανδός νευριάσει και βγάλει κίτρινη — εκείνο ήταν εκείνο! Την ίδια στιγμή λοιπόν εγώ κουβέντιαζα με τον Θανάση εκεί κοντά στο γκισέ και του έλεγα: "ρε Θανάση, όπου πας πάντα ξεχνάς την κάρτα;". Κι εκείνος μου αποκρίθηκε: "Θανάση;;; όχι, εγώ εκείνο το βράδυ ξέχασα ακόμη και το όνομα μου επειδή εκείνος έκανε την ομάδα να φαίνεται σαν εκατομμυριούχος μέσα στο γήπεδο — ενώ εγώ ήμουν εκεί τρέχοντας σα σαλιγκάρι επειδή δεν βρήκα parking!" Και τώρα αυτοί συγκρίνουν την αγωνία εκείνου του Σεπτέμβρη του '14 με μία κάρτα;;; Μα εμείς εκείνες τις νύχτες δεν ζητούσαμε εισιτήριο — ζητούσαμε αέρα όταν εκείνος έκανε την ομάδα του να ξεπηδάει σα φοίνικας μέσα στην ξηρασία των δύσκολων γύρων! Εκείνοι οι τύπιοι είχαν κλείσει τις πύλες νωρίς επειδή έβρεχε καταρρακτωδώς — κι όμως εμείς στέκαμε εκεί περιμένοντας σα τρελοί επειδή ξέραμε ότι μέσα εκείνος μπορούσε ακόμη και να κάνει την βροχή να στεγνώσει!! Πω πωAspromavreρεσουλέω,τιτρέχειεσείςπούμιλάτεσανναπρόκειταιγιαγραφειοκρατία;;; εγώ εκείνο το βράδυ στη σειρά έψαχνα την κάρτα μου σα τρελός ενώ γύρω μου γίνονταν σεισμοί επειδή εκείνος έκανε τα πάντα να φαίνονται δευτερεύοντα — κι όμως τώρα αυτοί λένε πως η κάρτα ήταν η μεγάλη αγωνία;;; Μα εδώ στη Θεσσαλονίκη που εσύ βρίσκεσαι τώρα, εμένα εκείνες τις νύχτες δεν με ένοιαζε η κάρτα — με ενδιέφερε μόνο πως εκείνος είχε βγάλει τέτοιον αγώνα ώστε η Ουέστ Χαμ να μοιάζει σα σχολή νέων!! Κι εσείς εδώ πάμε να συγκρίνουμε την ιστορία του ανθρώπου αυτού με έναν αριθμό;;; Μα ο Γκριγκόρ εκείνες τις νύχτες έκανε την μπάλα να γράφει ιστορία σαν πινέλο στον καμβά ενός μεγάλου ζωγράφου — κι εσείς τώρα μιλάτε για μία σειρά εισόδου;;; Πω πωAspromavreρεσουλέω, εγώ εκείνες τις στιγμές περίμενα στις σειρές σα ζώο επειδή ξέχασα την κάρτα μου — ΑΛΛΑ όταν εκείνος σήκωσε τα χέρια του και έκανε εκείνο το σουτ σα σφυρί, όλα άλλαξαν! Τι σχέση έχει η κάρτα εκείνη τη στιγμή;;; Εκείνη η μπάλα έγινε η ίδια η ψυχή μας — κι εσείς τώρα μιλάτε για ένα χαρτί;;; Μα εδώ στα Ιωάννινα θυμόμαστε ακόμη εκείνον τον αγώνα σα χτες — κι όμως αυτοί οι αναλυτές σήμερα λένε πως η κάρτα ήταν το μεγάλο πάθος;;; Μα εγώ εκείνες τις νύχτες περίμενα τρεις ώρες επειδή είχα ξεχάσει την κάρτα μου — ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ, ΟΤΙ ΑΓΩΝΙΑ ΜΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΑΡΑΛΗΦΘΕΙ!! Και τώρα αυτοί λένε πως η μεγαλύτερη αγωνία ήταν η κάρτα;;; Μα εμείς εκείνες τις νύχτες δεν βλέπαμε γκισέ — βλέπαμε αστραπές! Δεν βλέπαμε σειρές εισόδου — βλέπαμε ουρανό! Δεν φοβόμασταν τους νόμους της φυσικής — φοβόμασταν μήπως χάσουμε εκείνον! Κι αυτοί μιλούν για μία κάρτα;;;

Πω πωAspromavreρεσουλέωτιτρέχειεσείςπούμιλάτεσανναπρόκειταιγιαγραφειοκρατία;;; εγώ εκείνο το βράδυ στη σειρά της Λάρισας, όταν ο Γκριγκόρ έκανε εκείνη την ασίστ στον Φορτούνα με τόσο τέχνασμα που ο τερματοφύλακας έγειρε σαν ξύλινος κούκλος, ξέχασα την κάρτα μου στο αυτοκίνητο — αλλά ξέχασα και την ίδια μου τη ζωή επειδή εκείνος εκεί έκανε τα πάντα να μοιάζουν σαν παραμύθι. Και όταν μετά τον αγώνα άρχισαν οι φωνές για τις σειρές εισόδου επειδή κάποιος είχε πάρει κατά λάθος τρεις κάρτες μαζί του, εγώ κοίταζα τον κόσμο γύρω μου σα να ήταν συλλογικός ιερέας που είχε μόλις ζήσει κάτι περισσότερο από αγώνα ποδοσφαίρου. Εκείνοι εκεί μέσα έκαναν τους γύρους τους σα να ζούσαν κάτι αιώνιο — κι εμείς εδώ βρίζουμε ακόμη σα βλάκες για μία ανοιχτή πύλη επειδή κάποιος ξέχασε τη σειρά του; Μα τι άλλο θέλετε από εκείνον; Να σας δώσει μία κάρτα πάνω στο πλάι του γηπέδου;;; Εκείνος έδινε αθάνατες ιστορίες χωρίς νούμερο εισόδου — κι εσείς ακόμα ψάχνετε για κλήρωση επειδή κάποιος δεν είχε καλά φορέσει τη θήκη του εισιτηρίου του;;; Κι όταν εκείνος έκανε εκείνο το σουτ στην Ίντερ τον Οκτώβριο του '15 που σχεδόν διέλυσε τον τερματοφύλακά του σαν γυάλινο αγαλματίδιο, ξεχάστηκα ακόμη περισσότερο την κάρτα μου — όχι επειδή δεν είχα σημασία, αλλά επειδή εκείνον τον αγώνα τον θυμόμουν ακόμη καλύτερα επειδή περάσαμε δύο ώρες στις σειρές ψάχνοντας τις μπίρες μας και ξεχνώντας ακόμη και τις τσέπες μας. Αυτό ήταν εκείνο που έκανε την ψυχή μας μεγάλες — όχι η σειρά μίας πόρτας, αλλά η μνήμη ενός άνδρα που έκανε τους νόμους της φυσικής να φαίνονται σαν ελαφρύ ανέκδοτο.

Τι πω πωAspromavre, τι γίνεται εδώ;;; ρε γαμώτο, εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα βρισκόμουν στη σειρά Α με μια ομάδα παιδιών από το Κερατσίνι κι αρχίσαμε να ψάχνουμε τις κάρτες σα τρελοί επειδή ο καθένας είχε βάλει μέσα ένα σωρό άλλα πράγματα — ξέχασα την δική μου στην τσάντα του αυτοκινήτου και όταν τελικά πήγα μέσα και βρήκα θέση πίσω από την εστία, εκείνος είχε ήδη κάνει τρία τέρματα σα να πήγαινε βόλτα η μπάλα. Κι όμως εκείνο που μου έμεινε ήταν όχι πως ξέχασα την κάρτα αλλά πως εκείνος έκανε τον αγώνα σα να ήταν σαχάρια σηκωμένη απ' το χαλί — κάθε κίνησή του είχε έναν χορό μέσα στην άμμο, κάτι τέλειο σα κάποιος να σμιλεύει αέρα. Και τώρα αυτοί οι αναλυτές σας λένε πως η κάρτα ήταν το μεγάλο πάθος;;; Μα εγώ εκείνες τις νύχτες περίμενα δύο ώρες στις σειρές επειδή είχα ξεχάσει ακόμη και τον αριθμό του εισιτηρίου μου στο ντουλαπάκι — ΑΛΛΑ όταν εκείνος έκανε εκείνο το σουτ στην Αυστρία τον Οκτώβριο του '14 που έκανε τον κόσμο να σωπαίνει σα να είχε γίνει σεισμός, όλα είχαν έναν άλλο νόημα. Την ίδια στιγμή γύρω μου γίνονταν σκάνδαλα επειδή κάποιος είχε βάλει τρεις κάρτες στη ζώνη του σα μανιακός συλλέκτης γραμματοσήμων, ενώ εγώ κοίταζα μόνο εκείνον. Ναι, συμφωνώ με τον Θανάση πως εκείνες οι στιγμές ήταν μοναδικές, εκείνος έκανε την μπάλα να γίνεται υπερπέραν της φανέλας και της σειράς εισόδου — εκείνος έκανε τον αγωνιστικό χώρο σα μια εκκλησία όπου οι άνθρωποι ξεχνούσαν ακόμη και την ίδια τους τη ζωή. Κι όμως εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα ένιωθα κάτι ακόμα βαθύτερο: πως εκείνος δεν χρειαζόταν κάρτα γιατί είχε ήδη γράψει ιστορία μέσα στις καρδιές μας, όχι πάνω σε χαρτί. Τα δεκαπέντε λεπτά μετά από εκείνον τον αγώνα στα Ιωάννινα όπου έκανε τρία γκολ ήταν πιο σημαντικά από οποιοδήποτε εισιτήριο, επειδή εκείνη η μνήμη έμενε σαν σημάδι στο χέρι μιας οικογένειας — ενώ η κάρτα είχε ξεχαστεί πίσω στο αυτοκίνητο σα μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Αυτό όμως που δεν λένε πολλοί εδώ είναι πως εκείνες οι στιγμές ήταν τόσο μεγάλες επειδή και εμείς οι ίδιοι ξεχάσαμε εκείνες τις μικρές αγωνίες — όχι επειδή δεν είχαν σημασία, αλλά επειδή είχαν γίνει μέρος μιας μεγαλύτερης θυσίας. Όταν κάποιος λοιπόν βρίζει σήμερα επειδή κάποιος άλλος πήρε κατά λάθος το εισιτήριο του σαν κάποιον πολύπλοκο κώδικα εισόδου, εκείνος ξεχνά πως εκείνες οι κάρτες ήταν απλά η κλειδαρότρυπα από όπου περνούσαν οι θρύλοι — όχι το ίδιο το θρύλο.

Τι βρήκα τώρα παιδιά... Σαν να μην πέρασαν δέκα χρόνια από εκείνο το Σεπτέμβρη του '14, σαν να κλείνουν ακόμη τις πύλες νωρίς όταν βρέχει επειδή κάποιος ξέχασε την κάρτα του στο αυτοκίνητο. Ρε γαμώτο, εγώ εκείνες τις νύχτες στην Παλαιά Κοκκινιά στέκονταν στη σειρά σα ψάρι εκτός νερού επειδή ο Θανάσης είχε πάρει κατά λάθος το εισιτήριο μου — και όμως μέσα εκεί ο Γκριγκόρ έκανε τον αγώνα σα να ήταν ένα πανηγύρι όπου η μπάλα πήγαινε μόνη της προς την εστία σαν να είχε μυαλό δικό της. Αλλά σιγά σιγά — τι άλλο θυμόμαστε πραγματικά; Την κούραση στις σειρές επειδή κάποιος είχε βάλει τρεις κάρτες στη ζώνη του σα τρελός συλλέκτης; Την αγωνία στο γκισέ όταν κάποιος είχε πάρει κατά λάθος το εισιτήριο ενός άλλου και έπρεπε να ξαναγράψουμε; Την αηδία όταν κάποιος ανάβει τσιγάρο στη σειρά επειδή η μπάλα ήταν ζεστή; Όλα αυτά υπάρχουν σίγουρα στις μνήμες μας — αλλιώς δεν θα ξεχνοίγαμε εκείνες τις σειρές σα αριθμούς εισιτηρίων. Όμως εκεί που γίνεται μεγάλο το πράγμα είναι όταν κάποιος στέκεται εκεί βρεγμένος, ξεχνά ακόμη και πώς λέγεται, κοιτάζει την αγορά πέρα από τις κλειστές πύλες και τότε βγαίνει εκείνος ο άνθρωπος σαν κάποιος που έχει σκάψει μια τρύπα μέσα στο χρόνο. Αυτές οι στιγμές όπου η αγωνία των σειρών μετατρέπεται σε λυτρωτική σιωπή μέσα στο γήπεδο — εκείνον τον Οκτώβριο στη Λάρισα όταν έκανε εκείνο το σουτ στην Αυστρία σα σφυρί, εκείνον τον Ιανουάριο στην Κοπεγχάγη όταν έκανε την μπάλα να γυρίζει σαν σβούρα μέχρι εκείνος ο Φινλανδός νευριάσει. Εκείνες τις νύχτες ποιος θυμόταν τις κάρτες; Κι όμως τώρα κάπου εδώ πέρα λένε πως η μεγαλύτερη αγωνία ήταν η σειρά, σαν να ήταν θέμα τίτλου. Μα εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο στη Θεσσαλονίκη περίμενα τρεις ώρες κάτω από την βροχή επειδή είχα αφήσει την κάρτα μου πάνω στον καναπέ — και όταν εκείνος σήκωσε τα χέρια του μετά από εκείνον τον αγώνα, όλα έγιναν ουίσκι κρύο στους λαιμούς μας. Τι σχέση είχε εκείνη την στιγμή η κάρτα μου; Τίποτα πια. Εσείς λοιπόν που μιλάτε σήμερα σαν να ήταν η κάρτα η μεγάλη ιστορία — έχετε χάσει το νόημα των σειρών. Εκείνες οι σειρές δεν ήταν παρά η μικρή θυσία μπροστά στους θρύλους εκείνους του αγωνιστικού χώρου. Και όμως εκείνοι οι θρύλοι γράφτηκαν όχι επειδή κάποιος είχε κάρτα, αλλά επειδή ένας άνθρωπος έκανε την μπάλα να σταματήσει τον χρόνο — σαν κάποιος που αγοράζει ξανά τη ζωή σου τη στιγμή που εκείνος στέκεται εκεί μέσα. Μη μου πείτε λοιπόν πως το μεγαλύτερο πάθος ήταν η κάρτα — αυτή ήταν μόνο η πόρτα. Ο θρύλος ξεκίνησε εκεί μέσα.