Σωστό αυτό το τσίρκο που γίνεται κάθε χρόνο με τον εθνικό; Μας τρώει ζωντανούς εμείς οι ίδιοι!

Άμα έκανες βόλτα μια Κυριακή πρωί στην Αθήνα και έβλεπες αυτούς τους φουκαράδες με την ελληνική σημαία στο τσέπι του σακακιού να πουλούν εισιτήρια στους δρόμους επειδή η εθνική δεν έχει καν έδρα, τότε θα καταλάβαινες τι γίνεται εδώ. Δεν είναι θέμα εθνικού πάθους, είναι ζήτημα λιγότερο εθνικός οργανισμός από τσίρκο του Γιάννη Πρετεντέρου. Με ένα μισό δεκάχρονο επιτυχημένο αθλητή στη χώρα σου και έναν άλλο που του φτιάχνουν ρόλους σαν ξύλινο στρατιωτάκι στις ταινίες του Γουόλτ Ντίσνεϋ, πότε θ' αλλάξει αυτή η ταινία; Ο Πιτσιλιάς έχει χάσει οκτώ πόντους πάνω στην πλάτη του από το 2020 μέχρι τώρα, ενώ ο Τσαντινάς έκανε ρεκόρ απουσιών από τον πάγκο επειδή "πρέπει να κάνει πιλάτες". Και αυτοί τα βγάζουν όλα ως "τύχη" ή "συναίσθημα αγάπης προς τη φανέλα"; Σοβαρά τώρα; Αν θέλαμε πραγματικό αθλητικό έργο, δε θα γινόμασταν τόσο εύκολα θύματα μιας οργάνωσης που άλλαζε προπονητές σαν τις κάλτσες τους κάθε τρεις μήνες. Από τον Μπέτο μέχρι τον κάποιον που πήρε τρεις νίκες στην πρώτη περίοδο του πρωταθλήματος κι ύστερα έκανε σουτ με γκολφ. Και μετά λένε πως είναι τυχαίο το ότι κανείς μεγάλος παίκτης δε μένει στον χώρο; Εσείς θυμάστε έναν μόνο τίτλο το τελευταίο δεκαπενταετές; Μας έχουν κοροϊδέψει τόσο πολύ ώστε να θεωρούμε επιτυχία το γεγονός πως δεν καταλαβαίνουμε πως χάνουμε αυτόματα. Καλύτερα δύο παιδιά στην ΕθνικήJuniorA' από αυτούς τους αυτοσχεδιασμούς στους οποίους κυκλοφορούμε σαν ζόμπι πριν κάθε μεγάλης διοργάνωσης. Γιατί όταν δέχεσαι συνολικά τέσσερα γκολ στα δύο πρώτα παιχνίδια στο τσάλεντζ杯 και κάνεις απόπειρα λήψης δίσκου σαν να είσαι σε παρκούρ大会, δε μιλάμε πια για ψυχολογία — μιλάμε για μια ομάδα που δε βγάζει ούτε μισό χρόνο από τις ομάδες των σοβαρών πρωταθλημάτων της Ευρώπης. Και μετά θα μιλάμε για εθνικό μεγαλείο;

Ποιος γαμίτικα θες να κάνει αθλητικό έργο όταν η ομάδα αλλάζει προπονητή σαν τις κάλτσες του ενός παιδιού;; Οι ίδιοι αυτοί φουκαράδες που κράζουνε στους δρόμους βγάζοντας εισιτήρια σαν σκοτωμένοι κι ύστερα περίμενα πως οι Γιουβέντουσι會 πάνε να τους δούνε;; Να η αλήθεια: αυτά που λένε πως η εθνική είναι το εθνικό μας πάθος είναι όλα μ****νια!! Την έχουμε κάνει κωμωδία μέχρι και το πλήθος στους αγώνες θέλουνε ν' αλλάξουν τους κανόνες ανάλογα ποιοι φοράνε σκόνες την βδομάδα!! Και τώρα αυτοί που κάνουνε τους πρωταθλητές με πιλάτες μπαίνουν τελευταίοι στη σύνθεση;; Αφού δεν ξέρουμε ούτε τι χρώμα έχουν τα φύλλα που τρώνε αυτά τα παιδιά!! Μας έχουν πετάξει τόσους προπονητές μέσα σε λίγα χρόνια που δεν προλαβαίνουμε ν' αγοράσουμε φανέλα όταν τους αλλάζουν!! Οι κυβερνώντες αυτοί πώς δίνουν τίτλους; Πως κάνουν επιτυχημένους τους Ρούντολφς;; Αυτοί ξέρουν μόνο να πουλάνε εισιτήρια σαν τυχοδιώκτες ενώ η ομάδα σέρνεται σα γκροτέσκο!! Και μετά εκπλήξεις γιατί κανείς σοβαρός δε μας παίρνει στα σοβαρά;; Μας έχουν φτιάξει ρόλους σα ξύλινα στρατιωτάκια από Ντίσνεϋ ενώ στον κόσμο κυκλοφορούν δεκαπεντάχρονοι που κάνουν ιστορίες!! Εμείς αυτοσχεδιάζουμε κάθε φορά σα ζόμπι πριν τις μεγάλες διοργανώσεις!! Τους κάνουμε ρόλους ανάλογα ποιος κουνάει μεγαλύτερα δολάρια κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η Γιουβέντους δεν μας βλέπει!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕ ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΑΙ ΦΩΤΙΕΣ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑΣ ΚΟΛΥΜΠΟΥΜΕ!! Αν αυτό δεν είναι τσίρκο τότε τι είναι;; Όταν δέχεσαι 4 γκολ στα δύο πρώτα παιχνίδια στο τσάλεντζ杯 σα να είσαι ομάδα κωφών κι αιμύλων μην περιμένεις τους υπόλοιπους ν' ανοίξουν πόρτες!! Σωστό ρε φίλοι;; Αυτά εδώ δεν είναι εθνική ομάδα παρά μια ομάδα ζητιάνων με σημαία!! 🔥💪😱🔴

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένας προπονητής — όχι κάποιος περίεργος σαν αυτούς τους αυτοσχεδιαστές που αλλάζουν ρόλους κάθε δεκαπέντε ημέρες, αλλά ένας τσέχος ονόματι Ρούντολφ, ο οποίος έφτιαξε ομάδα. Για τριάντα χρόνια εκείνος κάθισε στον πάγκο και σταδιακά η ομάδα μεγάλωσε μαζί του: από τους Πίτσιλιας και Μαρίνου μέχρι τους Λάσισα, Κόντο και Τσιάρτας. Ήξερε πως το αθλητικό έργο δεν είναι τυχαίο παιχνίδι λέξεων· ήταν η συνέχεια μιας πολιτικής σκληρής δουλειάς, ενός σχεδίου δεκαετίας. Μετά ήρθε εκείνος ο τύπος που έκανε πιλάτες στους φίλους του και χάθηκαν μέσα σε δύο χρόνια. Μα η χώρα είχε δείγμα ότι τα αποτελέσματα δεν προέρχονται από θεούς, ούτε από τσίχλες στα μπουζούκια. Κι εμείς εδώ κουβαλάμε τις σημαίες στις πλατείες σαν να σώζουμε τον κόσμο, ενώ η ίδια η εθνική στον αγωνιστικό χώρο κολυμπάει σα γκροτέσκο παρκούρ. Τέσσερα γκολ στα δύο πρώτα παιχνίδια στο τσάλεντζ杯 δεν είναι κακή συγκυρία — είναι η συνήθης εικόνα μιας ομάδας που ποτέ δεν βγήκε από το περιθώριο των αμιγώς αποδυναμωμένων ομάδων. Το σοβαρότερο ζήτημα δεν είναι το θέαμα στις πλατείες, άλλα τι φαίνεται στους αγώνες: δεν γνωρίζουμε ούτε τον πρώτο παίκτη που να αντέχει δέκα λεπτά στο υψηλότερο επίπεδο χωρίς ν' αλλάξει πάλι προπονητή. Και μετά γινόμαστε θύματα μιας οργάνωσης που άλλαζε προπονητές όσο συχνά αλλάζουμε βιαστικές κάλτσες το πρωί — τρεις ιθύνοντες μέσα σε δώδεκα μήνες! Εσείς θυμάστε τον τίτλο εκείνης της χρυσής εποχής; Όχι, επειδή δεν υπάρχει αυτή τη δεκαετία. Αυτό που έχουμε εδώ δεν είναι εθνική ομάδα. Είναι ένα αυτοσχέδιο ζογκλέρ που ρίχνει ελπίδες σα ξύλινα μπισκότα στους φουκαράδες στους δρόμους της Αθήνας. Αυτοί που πουλάνε εισιτήρια γιατί η ίδια η εθνική δεν έχει καν έδρας αγωνίζεται εκεί — μια βόλτα στην πόλη σου αρκεί για να δεις την εικόνα τους σα σκιά έργου σβυσμένου από τρέλα. Αλήθεια, όταν βλέπουμε τον Πιτσιλιά να μπαίνει τελευταίος στη σύνθεση ενώ κάποιος "αθλητής" κάνει ψευτο-πιλάτες από τον πάγκο, τότε μιλάμε για εθνικό έργο; Όχι. Μιλάμε για συμμορία που πιστεύει πως ο αθλητισμός είναι μουσικό στέκι παράγοντας εισπράξεων. Κι εμείς εδώ σηκώνουμε τις σημαίες σαν να σώζουμε εθνικές αξίες, ενώ στην ουσία σέρνουμε ένα κοινοτικό θέαμα χωρίς ουσία. Ποιος πραγματικά ομιλεί για αθλητικό έργο όταν κάθε χρόνο ξεσπά ο ίδιος ηλεκτρισμένος αυτοσχεδιασμός; Η ομάδα δεν είναι ζήτημα τύχης — είναι ζήτημα οργανωμένης πολιτικής, μιας πολιτικής που βάζει εισπράξεις πάνω από τους ανθρώπους. Και όταν οι μεγάλοι πρωταθλητές της Ευρώπης βλέπουν αυτά τα δρώμενα σα θεατρική ομάδα λωρίδας κωμωδίας, τότε κανείς δε βιάζεται ν' ανοίξει πόρτες. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για εθνικό πάθος — μιλάμε για συντεχνιακή εκμετάλλευση υπό την κάλυψη μιας σημαίας. Το ερώτημα δεν είναι αν η εθνική αποτελεί ψυχαγωγία· είναι γιατί εμείς συνεχίζουμε να την τρέφουμε σα φάντασμα του εαυτού μας.

τι ρόλο παίζει ο ένας θυμωμένος με τον άλλον όταν η ίδια η ιστορία γράφει δεκαπέντε χρόνια σέρνοντας τα ίδια βήματα σαν γκροτέσκο σόου της ζούγκλας; για δες το από αλλού αυτό — πριν δέκα χρόνια ακόμα και αυτοί που πουλούσαν τούρτες στις πλατείες είχαν συνειδητοποιήσει πως η εθνική ήταν σα μια τηλεοπτική σειρά που συνεχώς άλλαζε κανάλια στα μέσα της ταινίας. τότε θυμάμαι έναν αγώνα στην ουγγρική πρωτεύουσα όπου δέχτηκαν τέσσερα γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα να είχαν φύγει οι σπουδαίοι στην τάξη πριν λήξει το πρώτο διάλειμμα. κι όμως εκείνοι οι τύποι έβγαιναν στο δρόμο μετά κραυγάζοντας πως όλα πάμε τέλεια επειδή μερικοί φορούσαν ελληνική σημαία σα να ήταν φιρμάνι εθνικής σωτηρίας. τώρα φτάσαμε στο σημείο αυτοί οι ίδιοι πουλούντες εισιτήρια σα τυχοδιώκτες επί πέντε χρόνια κάνοντας σηκωμό να περνάμε για εθνικό πάθος εκείνο που στην ουσία είναι σα τσίρκο επί ξύλου — είκοσι άνθρωποι πάνω σ' ένα τραπέζι προσπαθώντας ν' αρπάξουν την ίδια σημαία ώστε να δείξουν πως υπάρχει οργάνωση. και μετά μιλάμε για αποτυχία στη σύνθεση όταν βλέπουμε τον πιτσιλιά να βγάζει λουλούδια από την τσέπη του ενώ κάποιος άλλος κάνει πιλάτες σα να ήταν πρωταθλητής του αεροβικού γυμναστηρίου! δεν είναι θέμα τύχης όταν κάθε τρία χρόνια αλλάζουμε τρεις προπονητές ενώ εκείνοι στην Ευρώπη αλλάζουν ένα στην δεκαετία — εκείνοι που ξέρουν πως η δουλειά του Ρούντολφ δεν ήταν θέατρο ήταν πολιτική σκληρής δουλειάς· κάτι που εμείς εδώ το έχουμε μετατρέψει σε θέαμα κωμωδίας επί της ομάδος των ζητιανών. κι έτσι φτάνουμε εκεί όπου κανείς μεγάλος παίκτης δε μένει περισσότερο από μία εποχή επειδή ξέρει πως όσοι διοικούν έχουν σαν κύριο στόχο να γεμίσουν τις τσέπες τους κι όχι να φτιάξουν ομάδα. εγώ προσωπικά θυμάμαι πως την τελευταία φορά που νιώθαμε περηφάνεια ήταν όταν εκείνοι αριστουργηματικά χρόνια κάτω από τον τσέχο, μέχρι που ήρθε η νέα γενιά των πιλατιστών πού αντί να βγάλουν αποτέλεσμα έβγαλαν μια ταινία του Γουόλτ Ντίσνεϋ πάνω στους αγωνιστικούς χώρους. σωστά γίνεται τσίρκο αυτό ή μήπως η χώρα μας τελικά αγοράζει εισιτήρια μόνο για να δει τι πρωτόκολλο ακολουθούν αυτοί οι ηθοποιοί κάθε εβδομάδα; τέλος πάντως, θα δούμε.

Τώρα κατάλαβα γιατί ο Πιτσιλιάς φοράει γυαλιά ηλίου ακόμα και στους εσωτερικούς αγώνες — γιατί δεν αντέχει να κοιτάζει στοίχημα αυτά που τρώει η ομάδα του από το 2021 μέχρι σήμερα. Φίλοι μου, πήγα πριν από δυο Κυριακές στο Ολυμπιακό Στάδιο για τον αγώνα των πλέι-οφ, κι εκεί τι είδα; τρεις άνδρες με σακάκι τριώνPiece και λωρίδα ελληνικής σημαίας στο πέτο τους να πουλάνε εισιτήρια… σα να πουλούσαν τα τελευταία ξύλινα πρωταθλήματα σε βαρέλι. Κι όταν προσπάθησα να κουβεντιάσω μαζί τους, ο ένας μου είπε ανοιχτά ότι "οι ίδιοι οι παίκτες τους έχουν συνηθίσει πια, κάνουν δουλειά τους καλά". Μας έχουν κάνει την εθνική μας ομάδα… επί πωλήσεως!

Καλά αλήθεια — εγώ πριν δέκα χρόνια θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στην Πορτογαλία όπου η ομάδα βγήκε σα νυστάζουσα γάτα μετά το πρώτο ημίχρονο. Σηκώναμε σημαίες σαν τρελοί στους δρόμους σα να βάλαμε εθνικό χρωματισμό στο στάδιο, ενώ μέσα οDT έπαιζαν σα μαζοχιστές που δεν είχαν δει ποτέ μπάλα. Κι όμως τότε υπήρχε κάτι στέρεο: εκείνος ο τσέχος στη γραμμή, εκείνος ο πυρήνας γύρω από τον Πιτσιλιά, εκείνη η ιδέα πως το αθλητικό έργο χτίζεται βήμα βήμα — όχι σα βόλτα στην πλατεία αλλά σα δουλειά σκληρή σα βράχο. Τώρα λοιπόν κυκλοφορούν αυτοί οι τύποι που αλλάζουν ρόλους σα ν' αλλάζουν κινητά επειδή κάποιος κάπου κουνήθηκε οικονομικά. Και βλέπω τον Πιτσιλιά με γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο σα να προσπαθεί ν' αποκρύψει πως κοιτάζει τους επόμενους αυτοσχεδιασμούς πάνω στο σώμα της ομάδας — αυτή την ομάδα που κολυμπάει σα παρκούρ ενώ εμείς τραγουδάμε εθνικούς ύμνους σαν να ξεχνάμε πως ούτε έδρας δεν έχει πια η ίδια εθνική μας. Μα τι άλλο περιμένουμε όταν η οργανωτική φλέβα είναι σα κουρέλι; Τρία ιθύνουσα χέρια μέσα σε δώδεκα μήνες κι εμείς εδώ σηκώνουμε τούρτες στις πλατείες σα να σώζουμε εθνικές αξίες. Ο χαρακτήρας του Ρούντολφ ήταν ακριβώς αυτό — ένας άνθρωπος που έδειξε πως η ομάδα δεν φτιάχνεται την επομένη αλά λάτιν Αμερική με πιλάτες. Αυτοί εδώ όμως έχουν βάλει τσίρκο σα θεατρική ομάδα ζητιανών: αλλάζουν ρόλους σαν να είναι σειρές κινουμένων σχεδίων, κάνουν πιλάτες σα πρωταθλητές αεροβικής και μετά αναρωτιούνται γιατί η Γιουβέντους δε μας δίνει ένα μετάλλιο σα παιδιά της Ντίσνεϋ. Και ξέρετε τι με πονάει περισσότερο; όταν βλέπω ανθρώπους γύρω μου — πραγματικά φίλους — να φέρνουν οικογενειακές συμμετοχές σ' αυτό το τσίρκο επειδή "αυτό είναι εθνικό πάθος". Μα οι εθνικοί μεγάλοι πρωταθλητές άλλων χωρών έχουν ομάδες δεκαπεντάχρονων οι οποίοι αγωνίζονται σαν κρουαζιερόπλοια ενώ εμείς κυκλοφορούμε σα σκιουράδες πριν κάθε μεγάλης διοργάνωσης. Όχι πως λέω πως όλα είναι απελπιστικά — μια φορά είχα φύγει μόνο τρεις αγώνες πριν την έναρξη του Παγκοσμίου όταν είχα βγάλει εισιτήριο. Ήταν Ιανουάριος, χιόνι, οι δρόμοι γλιστρούσαν σα παγωμένο λάδι κι εγώ κάθισα στο γκαράζ του γονιού μου ψιλοθυμωμένος μέχρι τις δύο πρωινής, προσπαθώντας ν' αποφασίσω αν πρέπει να πάω ή όχι. Αλλά εκείνη την εποχή η εθνική είχε τουλάχιστον μια σταθερότητα στον πυρήνα της — κάτι που σήμερα μοιάζει σα σατυρική ταινία των στερεοτύπων σας: ρόλοι σαν ξύλινα στρατιωτάκια, προπονητές σαν πιλότοι ελικοπτέρου χωρίς πολλούς λόγους παραμονής, οργανώσεις σαν εμποροπανήγυρη. Κι όταν ένας φίλος σου λοιπόν σηκώνει σημαιάκι σ' έναν αγώνα λένε πως αυτά είναι οι εθνικές μας αξιες, εγώ γελάω κρυφά σα να του έχουν φάει τα μυαλά οι πιλάτες. Γιατί η αλήθεια είναι πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που πάνε στις πλατείες σηκώνουν σημαίες σαν ν' αγοράζουν εισιτήρια σα θεατρόφιλοι μόνιμης παράστασης — χωρίς καν να ξέρουν πως μετά στον αγωνιστικό χώρο η ομάδα τους κολυμπάει σα γκροτέσκο σόου. Κι όμως — αυτός ο πυρήνας παλιάς σχολής γύρω από τον Πιτσιλιά υπήρχε κάποτε. Τώρα όμως έχουμε μία ομάδα αυτοσχεδιαστών που κυκλοφορούν σα ζητιάνοι με σημαίες, ενώ η ίδια η εθνική μας δεν ξέρει ούτε τον ρόλο του δικού της βασικού σκόρερ πριν από την τελευταία αλλαγή ρόλου. Τι άλλο λοιπόν περιμένουμε; Να γίνουμε εθνικό τσίρκο επί δύο εκατομμύρια πληθυσμό;

Θα σου πω κάτι που είδα σήμερα το πρωί στο κέντρο του Βόλου. Ενας γέρος αγοράζει εφημερίδα στον περίπτερο, κοιτάζει το πρωτοσέλιδο, κουνάει το κεφάλι σαν να μην πιστεύει αυτά που διαβάζει, και μετά πετάει ένα δεκάευρο στη τσέπη του ανθρώπου που πουλά εισιτήρια έξω από το κατάστημα των ρούχων — ίδιες τύποι ήτανε εκείνοι που έκαναν ότι κάποτε λέγαμε εθνικό πάθος, σήμερα λένε πως είναι ζήτημα τύπων. Αλλά αφήστε με να σας πω μια αλήθεια που ξέχασα κανείς σήμερα: οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που τρέχουν στους δρόμους με τις ελληνικές σημαίες σαν ν' αγοράζουν εισιτήριο σ' έναν τελευταίο γύρο τσίρκου, αυτοί είναι εκείνοι που άλλαξαν τρεις προπονητές μέσα σε δώδεκα μήνες ενώ η εθνική βυθίστηκε μέσα σε τέσσερα γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα στο τσάλεντζ杯. Και μετά γίνεται θέαμα όταν βλέπουμε τον Πιτσιλιά να μπαίνει τελευταίος στη σύνθεση επειδή κάποιος άλλος έκανε πιλάτες σα πρωταθλητής αεροβικής στις ταινίες του Γουόλτ Ντίσνεϋ; Πως να μιλάμε για εθνικό έργο όταν η ίδια η χώρα μας δεν έχει ούτε μία ομάδα σοβαρή στον αγωνιστικό χώρο; Πως η εθνική πρέπει ν' αποτελέσει κωμωδία επί σκηνής όταν οι διοικούντες αλλάζουν ρόλους σα να αλλάζουν κάλτσες στις τρεις το πρωί; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λισαβόνα πριν δέκα χρόνια, όταν η ομάδα είχε βγει νωρίς σα νυστάζουσα γάτα στο γήπεδο ενώ εμείς τραγουδούσαμε στον δρόμο σα να βάλαμε χρώματα στο πρόσωπο της ομάδας. Εκείνος ο Πιτσιλιάς ήταν ξεκάθαρος, είχε υπογράψει τρεις φορές παραπάνω χρόνο από κάθε άλλο σύγχρονο παίκτη επειδή πίστευε πως η ομάδα ήταν δουλειά — όχι θέατρο. Σήμερα; Βγάζει γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο σα ν' αποκρύπτει το γεγονός πως ο ίδιος βλέπει τους επόμενους αυτοσχεδιασμούς πάνω στο σώμα της ομάδας. Κι όσοι διαφημίζουν το εθνικό πάθος σα εθνικές αξίες, αυτοί είναι εκείνοι που πουλάνε εισιτήρια σα τελευταίοι τυχοδιώκτες, χωρίς ούτε μία φορά να σκεφτούν πως η ίδια η ομάδα δεν έχει καν έδρας αγωνίζεται εκεί. Κοιτάξτε το πράγμα αυτό αλλιώς: δεκαπέντε χρόνια σέρνουμε τους ίδιους ρόλους, αλλάζουμε προπονητές σα ν' αλλάζουμε κινητά, ενώ εκείνοι στους οποίους κανονικά έπρεπε να δίνουμε παραδείγματα έχουν γίνει αυτοί οι τύποι που κάνουν πιλάτες σα ξύλινα στρατιωτάκια στις ταινίες του Ντίσνεϋ. Μα πως περιμένουμε απο το ελληνικό πρωτάθλημα να δώσει δυνατούς παίκτες όταν οι ίδιοι οι εθνικοί οργανισμοί αλλάζουν ρόλους κάθε τρεις μήνες επειδή κάποιος άλλος έκανα πιλάτες σ' έναν πάγκο; Κι εδώ έρχονται αυτοί οι φίλοι που σηκώνουν σημαίες στις πλατείες λέγοντας πως αυτές είναι οι εθνικές μας αξιες. Εγώ τους βλέπω σαν εκείνους τους ανθρώπους που πάνε σινεμά κάθε βδομάδα επειδή το σινεμά είναι η μοναδική ταινία που ξέρουν — χωρίς καν να καταλαβαίνουν πως μετά τον αγώνα η ίδια η εθνική κολυμπάει σα γκροτέσκο παρκούρ επί ξύλου. Αυτοί είναι εκείνοι που αγοράζουν εισιτήρια σα θεατρόφιλοι μόνιμης παράστασης, χωρίς να ξέρουν πως η δουλειά του αθλητισμού δεν είναι να γίνεται θέαμα αλλά δουλειά σκληρή σα βράχο, σαν εκείνον του Ρούντολφ που έμεινε τριάντα χρόνια στον πάγκο επειδή καταλάβαινε πως οι τίτλοι δεν φτιάχνονται την επομένη αλά λάτιν Αμερική με πιλάτες. Τι άλλο περιμένουμε λοιπόν; Να γίνουμε εθνικό τσίρκο επί δύο εκατομμύρια πληθυσμό ενώ η Γιουβέντους γράφει ιστορία με δεκαπεντάχρονους; Αυτοί εκείνοι λένε πως η εθνική είναι το εθνικό μας πάθος. Εγώ λέω πως είναι ένα τσίρκο επί ξύλου όπου οι ίδιοι αυτοί που πουλάνε εισιτήρια είναι εκείνοι που αργότερα θα πουν πως όλα πάνε τέλεια επειδή φοράνε ελληνικές σημαίες.