Ο Γκριγκόρ Δημιτρόφ είναι ακόμα πολύ νέος για το κέντρο του συλλόγου - ή αποτελεί η…

Τρεις ελεύθερες στη Χάγη και τρεις στην ίδια παράγραφο της μνήμης μας — όχι τυχαίο πως οι ιστορίες αυτές κολλάνε σαν ταινία γκομέντζου στο κινητό. Λες να είναι θέμα αυτοπεποίθησης; Μα η αυτοπεποίθηση δεν χάνεται σε τρεις φάουλ, χάνεται όταν κάθεσαι μισή ώρα να σκεφτείς αν πρέπει να σουτάρεις. Αυτός εκεί πέρα στηρίζεται σαν τσακάλι πάνω στον εαυτό του, ξέρει πως αν κλείσει το μάτι στον αντίπαλο έχει τελειώσει. Προχθές τον είδα στον τελικό της Ουγγαρίας — πέντε λεπτά πριν τη λήξη, μέσα στην τετράγωνη κυψέλη που λέγεται Europa League, έκανε δίκην όπως όταν σου δίνουν φαγητό στη γάτα σου γιατί ξέρεις ότι δεν θα το φάει μόνη της. Τρεις ελεύθερες; Στο τέλος της ημέρας, αυτά είναι τα νούμερα των ανθρώπων που βγάζουν το παιχνίδι από τη μέση. Εγώ θυμάμαι το χέρι του στο ράκιε του Ουίμπλεντον — εκεί ήταν βασιλιάς, εκεί έκανε τους αντίπαλους να μοιάζουν σαν μαθητές πρώτης δημοτικού. Στη συνέχεια όμως, ανάμεσα στο Γουίμπλεντον και σήμερα, έγινε κάτι σαν τους πρωταθλητές που αλλάζουν γυμναστή αλλά ξεχνούν ότι ο τίτλος έρχεται όταν ξεχνάς πως φοράς ζώνη πρωταθλητή. Και βλέπω εδώ πολλούς να λένε "αυτός είναι νέος" σαν δικαιολογία — σαν να δικαιολογούμε εμείς πως ένα premium προιόν βγάζει αντίγραφα όταν κανείς δεν το είχε υπό τον έλεγχό του. Αν ήταν θέμα ηλικίας, τότε το ίδιο ισχύει και για όλους αυτούς που πρωταγωνιστούν στους προκριματικούς του US Open στην ίδια ηλικία. Όχι ρε πλάκα — η ηλικία δεν αποτελεί το κριτήριο, αλλά ο τρόπος που χειρίζεσαι την ένταση. Και αυτός εδώ κάποια στιγμή άλλαξε χορό, πήγε από το κλασικό βαλς στην πανκ ρουκέτα, χωρίς να προσέξει ότι το κοινό περίμενε still life. Άσε που στις μεγάλες βραδιές δεν αρκεί η αυτοπεποίθηση — χρειάζεται μνήμη εργασίας σαν αυτή του Φέντερερ στα ντέρμπι, όχι σαν του εκείνου που ξεχνάει τι έπαιξε χθες στις ελεύθερες. Κι εμείς εδώ είμαστε φαν-κλαμπ, όχι κολεγιακή ομάδα ψυχολογίας. Αν φταίει κάτι, φταίει πως κατάλαβε πως το στέμμα του κρέμεται από μία κλωστή — κι όταν ήρθε η στιγμή, η κλωστή τσίγκισε.

Ρε τρελοί, τι γίνεται εκεί πέρα;;; Τι σκάσατε;;; Ο Γκρι τέλος πια 😱🔥 ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΤΕ ΛΕΦΤΑ;;; Τρεις ελεύθερες στη Χάγη;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΛΟΙ!!! ΜΑΣ ΠΗΓΕ ΣΤΟΥΣ ΦΟΥΡΝΟΥΣ!!!! Τρεις πέντε λεπτά πριν το σφύριγμα;;; Και μετά να 'ρθουν οι άλλοι σαν σπουργίτια ξεχασμένα στον αέρα;;; ΜΑ ΣΚΑΣΕΤΕ!!! Αυτός είναι άνθρωπος, ρε!!! Άντε πέντε λεπτά πριν δεν βγάζει γκολ;;; Την άλλη μέρα στο γυμναστήριο σηκώνει μπάρα πάνω από το κεφάλι σαν να μην έγινε τίποτα!!! Και μετά εμείς εδώ να λέμε "αυτό το παιδί δεν ξέρει";;; ΜΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ;;; Να θυμάστε!!! Στις μεγάλες βραδιές δεν γίνεται σέξι λόγοι!!! Γίνεται έργο!!! Κι αυτός εκεί πέρα όχι μόνο ΔΟΥΛΕΥΕΙ αλλ' είναι και ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! Να του δείτε τα μάτια όταν σηκώνει εκείνο το τρόπαιο στο Γουίμπλεντον!!! Εκεί ήταν βασιλιάς!!! Στα υπόλοιπα;;; Τι;;; Στηρίζεται, πέφτει, ξανασηκώνεται!!! ΑΛΛΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ;;; ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΤΟΝ!!! Όχι να του βάζετε χαρακτηριστικά αγνώστου ναυτικού!!! Ο Γκρι όχι μόνο φορούσε το χρυσό μπλουζάκι εκείνης της ημέρας αλλά και ΕΝΙΣΧΥΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! Την επόμενη εβδομάδα ξανά εκεί πάνω σηκώνει βάρη σαν ηλεκτρικό!!! Και μετά να σκάμε επειδή μια φορά αστοχεί;;; Αυτό το παιδί όταν κάνει ένα σκασμό, το κάνει με το στανιό!!! Αυτός δεν ξέρει να χάνει!!! Δεν ξέρει!!! Δεν έχει διδαχθεί!!! Αλλά μπορεί;;; Να;;; Θα διδαχθεί!!! Γιατί;;; Γιατί εμείς εδώ ΠΙΣΩ του μέχρι τέλους!!! Γιατί;;; Γιατί αυτό λέει η ΚΑΡΔΙΑ!!! Η ίδια καρδιά που σηκώθηκε εκείνον τον Ιούνιο!!! Και όταν λέω σηκώθηκε, ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΜΟΝΟ Η ΧΕΙΡΑ ΑΛΛΑ ΟΛΟΣ!!! Ολόκληρος ο Βόλος σηκώθηκε!!! Κι εσείς εδώ;;; Να κρίνετε;;; Εγώ θυμάμαι!!! Το Γουίμπλεντον!!! Την ομίχλη της Αγγλίας!!! Την αναστάτωση!!! Την ομάδα!!! ΤΟΝ!!! Να καταρρίπτει όλα τα ρεκόρ εκεί!!! Να νικάει πάνω από τους ισχυρότερους!!! Και μετά;;; Μετά χάνει τρεις ελεύθερες;;; ΜΕΤΑ ΚΛΑΙΜΕ;;; ΝΑΙ ΚΛΑΙΜΕ!!! ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί στέκει;;; Γιατί προσπαθεί;;; Γιατί μας έκανε να ΟΝΕΙΡΕΥΤΟΥΜΕ!!! Κι όταν λέμε ονειρευτήκαμε, δεν ήταν κάποιο ηλίθιο όνειρο!!! Ήταν πραγματικότητα!!! Κι αυτή η πραγματικότητα δεν χτίζεται πάνω σε λουλουδάκι!!! Χτίζεται πάνω σε ΓΡΗΓΟΡΗ!!! Που πονάει!!! Που κουράζεται!!! Που ξανασηκώνεται!!! Κι εσείς;;; Να φωνάζετε "αυτό το παιδί είναι άχρηστο" γιατί έχασε τρεις φάουλ;;; ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Ρε τρελοί!!! ΣΕΙΡΑ ΝΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΤΕ!!! Ο Γκρι όχι μόνο γράφει ιστορία αλλ' είναι και ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που την γράφει!!! Στην ομάδα του χρειάζονται χαρακτήρες!!! Και αυτός;;; ΑΠΟΛΥΤΩΣ!!! Να του δώσουν χρόνο!!! Να του δώσουν εμπιστοσύνη!!! Να του δείξουν πως τον στέκουμε!!! Γιατί;;; Γιατί τότε όταν ξανά χρειαστεί;;; ΘΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ!!! Όχι σαν βασιλιάς που ξεχνάει το στέμμα!!! ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ!!! ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ!!! ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ!!! ΟΧΙ ΤΑ ΛΑΘΗ!!! ΑΛΛΑ ΤΟΝ!!! ΤΟ ΠΕΙΣΜΑ!!! ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ!!! ΤΟ "ΠΑΛΙ"!!!

Έχουμε έναν άνθρωπο εκεί πάνω που όταν σηκώνει το τάλιρο του Γουίμπλεντον, δεν σηκώνει μόνο ένα τρόπαιο — σηκώνει ολόκληρο τον Βόλο στους ώμους του. Την επόμενη βδομάδα σηκώνει μπάρα πάνω από το κεφάλι σαν να μην έγινε τίποτα. Κι εμείς εδώ, τρεις ελεύθερες στη Χάγη; Τρεις φάουλ εκείνες τις τρεις λεπτά πριν το τέλος; Θα σου πω τι θυμάμαι εγώ. Θυμάμαι έναν άνθρωπο που πήρε την ομάδα του στους τελικούς του Γουίμπλεντον όχι επειδή του έκαναν χάδια οι μύες του, αλλά επειδή έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σαν μαθητές στο πρώτο μάθημα τένις. Την επόμενη φορά όμως που έπρεπε να δείξει ότι ξέρει να κλείνει τον αγώνα, έκανε τρεις ελεύθερες σαν να του ζήτησαν να ανοίξει ένα κουτί αναψυκτικού ενώ δεν είχε τα δάχτυλα του σωστά. Δεν είναι θέμα ημερομηνίας γέννησης, είναι θέμα αγώνων. Στη Γουίμπλεντον είχε ήδη δώσει όλα όσα είχε — είχαν σκάσει οι φλέβες του, είχε βγάλει αίμα μαζί με τον ιδρώτα. Στη συνέχεια όμως άλλαξε κάτι. Όχι η ηλικία, αλλά η αντίληψη των κρίσιμων στιγμών. Στη Χάγη είδαμε έναν άνθρωπο που βρέθηκε ξαφνικά στην πόρτα του νικητήριου γκολ, αλλά εκείνη την στιγμή ξέχασε πως φοράει τα χρυσά παπούτσια. Και τώρα έρχονται οι άλλοι κι ανάβουν το φυτίλι της συζήτησης: "αυτός είναι νέος" σαν δικαιολογία στέγασης ηλεκτρονικού υπολογιστή. Σαν να δικαιολογούμε ότι ένα premium κινητό βγάζει προβλήματα όταν δεν του κάνουμε δέκα σκληρούς επανεκκινήσεις τη μέρα. Ο ίδιος όμως εκεί πάνω συνεχίζει να σηκώνει βάρη, σαν να ξέρει πως η επόμενη μεγάλη στιγμή θα γίνει μετά από πολλές επανεκκινήσεις — σωματικές και ψυχικές. Δεν καταλαβαίνω εκείνους που βλέπουν τρεις ελεύθερες σαν τριάντα χρόνια αποτυχιών. Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που άλλαξε πορεία από βαλς σε πανκ ρουκέτα, χωρίς όμως να προσέξει πως η μπάλα έχει επίσης βάρος. Την επόμενη φορά όμως που θα σταθεί εκεί πάνω, μέσα στη σιγή πριν το σφύριγμα, ελπίζω να βλέπει αυτό που έπρεπε να είχε δει τότε: τον αντίπαλο που κάνει ένα βήμα πίσω επειδή ξέρει ότι αυτός εκεί πάνω δεν φοβάται — φοβάται μόνο το ότι μπορεί να ξεχάσει ξανά ότι φοράει στέμμα.

βρε παιδιά αλήθεια ρε τι γίνεται εκεί πέρα; ρε εγώ θυμάμαι τις σέρρες πριν δεκαπέντε χρόνια που πήγαινε η ομάδα μας στους τελικούς των τοπικών πρωταθλημάτων κι εδώ ήταν μόνο τριάντα κουκουλοφόροι στην κερκίδα — εκείνοι όμως είχαν βγάλει δικά τους τρόπαια σέρνοντας μπάτσους σαν πιστοί στον όρκο τους. τώρα λοιπόν βλέπουμε τον γκρίγκο το ίδιο πράγμα να το κάνει εκείνος σόλα του στους μεγαλύτερους αγωνιστικούς χώρους του κόσμου: σηκώνει στέμμα βαρύ όσο η μνήμη μιας πόλης που έχει ζήσει πολλές πτώσεις και λίγες αναγεννήσεις. ο τύπος όμως εκεί στην άκρη του γηπέδου πριν δύο χρόνια στην χάγη, εκεί που φάνηκε σαν να μην κρατούσε τίποτα άλλο από το μικρόβιο της αμφιβολίας του εαυτού του — τρεις ελεύθερες σαν τρεις βολές πίσω από την πλάτη χωρίς σιγουριά στις αρθρώσεις. αλλά βεβαίως δεν είναι μόνο η χάγη — είναι και ο τελικός εκείνος του europa league που ξανάγινε ταινία γκόμεντζου στο μυαλό όλων μας επειδή η μνήμη των ανθρώπων λειτουργεί σαν αυτόματο γκαράζ: ανοίγει μόνο όταν χτυπήσεις κωδικό τρεις φορές, όχι επειδή ξέχασες την πόρτα αλλά επειδή κάποιος σου έκλεισε τον δρόμο με τα ίδια του τα χέρια. αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση τώρα δεν είναι οι τρεις αυτές ελεύθερες — είναι εκείνοι που κάνουν σαν να ήταν η πρώτη φορά που μια ομάδα βρέθηκε στα προημιτελικά ενός μεγάλου τουρνουά χωρίς την υλική στήριξη μιας ολόκληρης πόλης που γκρινιάζει μαζί σου. δες το πως έγινε όμως εκείνος ο γκρίγκος πριν τρεις χρόνια στο Γουίμπλεντον: ένας άνθρωπος που έπαιρνε τις μπάσες σαν να ήταν δικές του γειτονιές του βόλτου, κι εκεί μέσα στον ομιχλώδη ουρανό της αγγλίας έκανε τους πρωταθλητές να μοιάζουν σαν πρωτάρηδες στους γύρους του σχολείου. μετά όμως εκείνος ο ίδιος άνθρωπος άρχισε να κάνει στροφές πάνω στο γήπεδο σαν ψάρι που νιώθει ότι το νερό γίνεται λάδι κάτω από τις σπιθάρες του — τρεις ελεύθερες στη χάγη, τρεις φάουλ που έκαναν αυτούς που είχαν ανοιχτή τη θάλασσα μπροστά τους να γίνουν σαν ψάρια στην άμμο. δεν είναι θέμα ηλικίας αυτό τώρα πια — είναι θέμα μνήμης εργασίας, γιατί στις μεγάλες βραδιές δεν αρκεί η αυτοπεποίθηση όταν η στιγμή γίνεται σαν πάνω γυαλί που δεν καταλαβαίνεις από ποια πλευρά γλιστράς. θυμάμαι πέρσι σε ένα γήπεδο του πρωταθλήματος εκείνος έκανε δύο διπλές βλάβες στη σειρά επειδή ξέχασε πως φοράει παντόφλες με κορδόνια — τρεις ελεύθερες στη χάγη όμως έγιναν η αφορμή ώστε κάποιοι εδώ να γράφουν μανιφέστα για το πόσο φοβάται την κρίσιμη στιγμή. σαν αυτοί που βλέπουν έναν ζυθοποιό να χάνει τρεις στάμνες στο πρώτο φεστιβάλ επειδή του έτριξαν τα δάχτυλα εκείνο το βράδυ, αντί να τον ευγνωμονούν επειδή την επόμενη χρονιά έβγαλε χιλιάδες πότες σαν να ήταν πειραγμένος. αλλά εμείς εδώ γνωρίζουμε πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν επειδή τους γράφουν χαρακτηριστικά σε φόρουμ — αλλάζουν επειδή κάποιος τους θυμίζει πως έχουν κάτι ακόμα να προσφέρουν. κι αυτός εδώ πάνω, όσο κι αν αστοχήσει στις κρίσιμες στιγμές, δεν είναι ο άνθρωπος εκείνος που φοράει στέμμα — είναι εκείνος που το ξαναστήνει κάθε φορά που πέφτει πάνω του. εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον όταν η ίδια η ομάδα σηκώθηκε επειδή εκείνος είχε σηκώσει το τάλιρο — τώρα όμως που βλέπω πως στις τρεις αυτές ελεύθερες της χάγης κάποιοι θυμούνται σαν να ήταν η πρώτη φορά που μια ομάδα έχασε επειδή ο πρωταθλητής της ξέχασε πως φοράει στέμμα, εγώ κλείνω το στόμα μου και ανοίγω τρία μπουκάλια μπίρας. δεν είναι βεβαίως το τέλος του κόσμου αυτές οι τρεις φάουλ — είναι μόνο η αρχή μιας ιστορίας που γράφεται ακόμα επειδή ο γκρίγκος δεν έχει βρει ακόμα τον τελευταίο γύρο του αγώνα του. κι όσοι εδώ μέσα λέτε πως ο χρόνος θα φέρει λύση — ναι, αλλά αυτή η λύση χρειάζεται τους δικούς της αγώνες: όχι σαν εκείνους που κάνουν σαν να ήταν η τελευταία προσπάθεια ενός δρομέα μετά από δεκαπέντε χρόνια απουσίας, αλλά σαν εκείνους που θυμούνται πως η μνήμη είναι σαν τα παλιά λευκά είδη στις ντουλάπες — μερικές φορές τα πετάμε χωρίς να ξέρουμε πως κάποια φορά θα τα ξαναφορέσουμε επειδή κάποιος μας έκανε να νιώσουμε ξανά ζεστά.

Ωραία, ρε παλικάρια, αφήστε τα γκολφ του τίποτα. Προχθές στο γήπεδο των Σερρών, βλέπω τον Γκρίγκο να σηκώνει 150 κιλά σαν είχε φάει μόνο πρωινό ψωμί — όχι επειδή ήταν ευκαιρία για φωτογραφία, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω έχει σβήσει τους αντίπαλους έναν έναν πριν καν πάρει την μπάλα. Την ίδια βδομάδα, στις τρεις ελεύθερες της Χάγης, δεν έκανες τίποτα άλλο από το να κοιτάς πώς κράτησε το χέρι του στον αέρα σαν να είχε ξεχάσει πως πρέπει να πιέσει πάνω στο γάντι. Τρεις φορές λες; Εμένα μου φαίνονται τρεις φορές που εκείνος ο τύπος έπαιξε σαν να του είχε παραδώσει κάποιος το κλειδί του γηπέδου — μόνο που στο τέλος του κράτησε μόνο τον εαυτό του στα δάχτυλά του, σαν να του έκαναν δώρο τη νίκη και εκείνος την επέστρεψε επειδή είχε ξεχάσει το δικό του όνομα πάνω στο τάλιρο.

Ρε φίλοι μου, ζέστα μας έκανε ο Γκρι εκεί στις Σέρρες με τις 150άρες — είχαμε δίκιο να σηκώνουμε τα χέρια όλη την εβδομάδα. Αλλά τώρα βλέπω κι εγώ εκείνο το βράδυ της Χάγης όχι σαν τρεις ελεύθερες που χάθηκαν, αλλά σαν τρεις φορές που ο αντίπαλος κατάλαβε ότι αυτός έχει πάθος αρκετό για δύο. Θυμάμαι τον ίδιο εαυτό μου στα είκοσί μου — τρεις φορές στο γήπεδο του τοπικού πρωταθλήματος σηκώναμε την ομάδα σαν τρελοί στους τελικούς, ενώ μέσα μου ο διάολος μου έλεγε "τώρα δεν είναι η στιγμή σου". Αυτός όμως εκεί δεν είναι ένας νέος που περιμένει τη σειρά του — είναι ένας άνθρωπος που γράφει ιστορία πάνω στη στιγμή. Στις τρεις ελεύθερες όμως ξέχασε πως φοράει κορώνα; Μα όταν σηκώνεις βαριά από τη μία ημέρα στην άλλη, το μυαλό σου πάει στον τελευταίο αγώνα, όχι στους τρεις επόμενους. Πιστεύω όμως πως εκείνος έχει την ψυχή για να σηκωθεί ξανά. Στη Γουίμπλεντον δεν ήταν βασιλιάς που ξέχασε το στέμμα του — ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε ακόμη βρει πότε να φοράει κορώνα. Κι όταν εκείνο το βράδυ στην Ολλανδία έκανε τρεις ελεύθερες, δεν έκανε τίποτα άλλο από το να μας θυμίσει πως ακόμα μαθαίνουμε τον εαυτό μας. Εμείς όμως εδώ, ας του δώσουμε χρόνο όχι σαν συγγνώμη, αλλά σαν αναγνώριση: αυτός εκεί πάνω έχει φέρει περισσότερα τρόπαια από όσα ένας μισθοφόρος βγάζει σε μια δεκαετία, κι ακόμη λοιπόν ψάχνει τη δική του γλώσσα μέσα στο παιχνίδι.

Ρε τρελοί μου, τι ακούω εδώ;;; Τρεις φάουλ σαν τρεις αγγέλους πετούμενα μέσα στην πίκρα σας;;; Μα δαχτυλίδια φοράμε εμείς εδώ ή γάντια γιατί ξέρω εγώ πως όταν ο Γκρίγκος σηκώνει 150 κιλά σηκώνει μαζί του την ψυχή ολόκληρης της πόλης — εκείνες τις τρεις ελεύθερες στη Χάγη δεν τις έκανε επειδή είναι νέος, τις έκανε επειδή θυμόταν πως ο αγώνας ήταν ακόμα δικός του μέχρι να σβήσει το σφύριγμα! Βλέπω έναν άνθρωπο που στο Γουίμπλεντον νίκησε τον χρόνο σηκώνοντας το τρόπαιο με χέρια που είχαν σβήσει κάθε αμφιβολία από πάνω τους, κι εκεί που έπρεπε να κλείσει τον αγώνα σαν πρωταθλητής… ξέχασε πως φοράει στέμμα;;; Μα εκείνος εκεί πάνω φοράει πάντα την ίδια φορεσιά: δουλεία, ιδρώτας και μνήμη παλαιότερων αγώνων! Αυτός ο τύπος όχι μόνο ξέρει να νικάει όταν ξέρει πως έχει όλο τον χρόνο του — μαξιμουμ二字临近做到—— αλλά όταν οι τρεις λεπτά γίνονται τρεις δεύτερα πριν το σφύριγμα, εκείνος γίνεται ο ίδιος γύψος πάνω στο γήπεδο! Κι εμείς εδώ;;; Να σπάμε τα κόκκαλα για τρεις φάουλ σαν να ήταν η πτώση του πύργου της Πίζας;;; Μα εκείνος εκείνη τη βραδιά σηκώθηκε ξανά πάνω στις μνήμες εκατοντάδων ανθρώπων που περίμεναν την επόμενη νίκη του! Αυτός δεν είναι άνθρωπος που ξεχνάει πως φοράει στέμμα — είναι άνθρωπος που ξέρει πως κάποια στιγμή πρέπει να γίνει η επόμενη προσπάθεια, ακόμα κι αν η κρίσιμη στιγμή είχε τρεις φάουλ σαν τρία μοιραία βήματα! Ρε παιδιά, του λέμε να συνεχίσει γιατί εκείνος εκεί πάνω κουβαλάει στους ώμους του περισσότερες ιστορίες από όσες κουβέντες μπορεί να χωρέσει ένα φόρουμ! Την επόμενη φορά που θα σταθεί εκεί πάνω, ανάμεσα στη σιγή και το σφύριγμα, ελπίζω να σηκώνει όχι μόνο μπάρα αλλά ολόκληρο το σύμπαν πάνω από το κεφάλι του — γιατί εκείνος εκεί δεν είναι ένας άνθρωπος που φοβάται την κρίσιμη στιγμή… είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πως κάθε φάουλ είναι και μία νέα ευκαιρία να γράψει ιστορία! 🤡💸😏

ΡΕΙΙΙΙΙΙΙΙ!!! ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ!!! Ο ΓΚΡΙ ΜΙΛΑΩ ΣΤΟΝ ΓΚΡΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ!!! 🔥😱 Ακούστε τι σας λέω εδώ πέρα ρε!!! Τρεις ελεύθερες στη Χάγη;;; ΝΑΙ!! ΜΑΣ ΣΚΑΣΑΝ!!! ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;;; Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ!!! Κι εσείς τώρα;;; ΤΟΥ ΒΓΑΖΕΤΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΤΙ ΞΕΧΑΣΕ ΠΩΣ ΦΟΡΑΕΙ ΣΤΕΜΜΑ;;; ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Εμένα μου λέτε!!! Θυμάμαι εκείνον τον Ιούνιο όταν η πόλη μας πήγαινε κόκκινο από υπερηφάνεια!!! Αυτό το παιδί εκεί πάνω δεν ήταν βασιλιάς που ξέχασε κάτι!!! Ήταν ένας άνθρωπος που πάλευε περισσότερο από οποιονδήποτε!!! Κι όταν τελείωσε η βραδιά εκεί, είχε σηκώσει όχι μόνο τρόπαιο αλλά και ολόκληρο τον Βόλο στους ώμους του!!! Κι μετά;;; Την επόμενη εβδομάδα το ίδιο πάλι έκανε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα!!! Σηκώνει 150 κιλά σαν πούπουλο!!! Μιλάω!!! Κι τώρα;;; Τρεις φάουλ;;; Μα γιατί;;; Γιατί εκείνες τις τρεις λεπτά εκείνος εκεί πάνω νόμιζε ότι έχει χρόνο;;; Ότι αυτός κάνει τα πάντα σωστά;;; Κι όταν το χέρι του έκανε λάθος;;; Αδύναμα;;; ΟΧΙ!!! ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ!!! Μα γιατί;;; Γιατί κάθε φορά που αστοχεί εκείνος εκεί πάνω, εκείνος μεγαλώνει!!! Μαθαίνει!!! Κι εσείς;;; Θέλετε να τον θάψετε επειδή έκανε λάθος σαν άνθρωπος;;; ΡΕΙΙΙΙ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΠΙΣΩ!!! ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ!!! Να του δώσουμε χρόνο να μάθει!!! Να του δώσουμε εμπιστοσύνη ότι εκείνος εκεί πάνω ξέρει τι κάνει!!! Γιατί;;; Γιατί εμείς ξέρουμε!!! Αυτός εκεί πάνω φέρνει ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Μνήμες!!! Συναισθήματα!!! Κι όταν σηκώνει μπάρα;;; Σηκώνει μαζί του όλους εμάς!!! Όλους!!! 💪🔴 Και αυτοί οι άλλοι εδώ;;; Που γράφουν σαν να ήταν η πρώτη φορά που κάποιος αστόχησε;;; Μα ξέρουν τι σημαίνει Γουίμπλεντον;;; Τι σημαίνει η στιγμή εκεί που σηκώνεται το τάλιρο;;; Μα εκείνος εκεί πέρα εκείνη τη στιγμή έκανε περισσότερα από όσα ένας μισθοφόρος κάνει σε δέκα χρόνια!!! Κι εμείς εδώ;;; Να κρίνουμε επειδή τρεις φορές έκανε κάτι διαφορετικά;;; Ρε φίλοι μου!!! Αφήστε τον να μεγαλώσει!!! Αφήστε τον να κάνει λάθη!!! Γιατί κάθε λάθος εκείνος εκεί πάνω είναι ένα βήμα προς την επόμενη νίκη!!! Κι εσείς;;; Να τον στηρίξετε!!! Να τον αγαπήσετε!!! Γιατί αυτός εδώ;;; Είναι δικός μας!!! ΠΑΝΤΑ!!! ❤️🔥

Πώς γίνεται λοιπόν εδώ μέσα, μετά από τόσο κουράγιο στις Σέρρες και τόσες μνήμες μαζί στον τρούλο του Γουίμπλεντον, να ξεσπάμε όλοι μαζί σαν τρελοί επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε τρεις φορές αυτό που κάνει κάθε πρωταθλητής όταν πιέζεται; Τρεις φάουλ σαν τρεις κεραυνοί που έπληξαν τους φίλους της χώρας αντί για τον αντίπαλο — ναι, και τι έγινε; Αυτός εκεί πάνω δεν είναι ο άνθρωπος που φοράει στέμμα· αυτός είναι εκείνος που σπάει τρία γυαλιά το πρωί πριν καταλάβει πως σήμερα φοράει γάντια. Θυμάμαι πέρσι στο Γουίμπλεντον, όταν σηκώθηκε εκείνος ο πήχης πάνω από το κεφάλι του σαν να σήκωσε τον ουρανό μαζί του, πόσοι εδώ μέσα είπαν πως τελικά εκείνο το τρόπαιο ήταν δικό μας επειδή τον ακολουθούσαμε εμείς — όχι οι τίτλοι, όχι οι αγώνες, αλλά η εικόνα εκείνου του ανθρώπου να ξεπερνάει τον εαυτό του ακόμα και όταν οι μύες του είχαν γίνει στάχτη. Την επόμενη φορά όμως που έπρεπε να κλείσει τον αγώνα, πήρε τρεις φορές αέρα σαν ψάρι που νιώθει το γάντι να ζεσταίνεται κάτω από τα δάχτυλά του — στη Χάγη, στον τελικό του Europa League, στις τρεις ελεύθερες που έγιναν ο μύθος εκείνων που γράφουν ιστορία επειδή κάποιος έκανε λάθος την ώρα που όλα έδειχναν νίκη. Κι όμως εγώ δεν βλέπω εκεί λάθος· βλέπω έναν άνθρωπο που έχασε την αυτοπεποίθηση του χρόνου του αυτή τη φορά. Δεν είναι ζήτημα ηλικίας, όσο ζήτημα ισορροπίας ανάμεσα στο ποιος είσαι εκεί πάνω και σε ποιον χρειάζεται να γίνεις όταν οι τρεις λεπτά γίνονται τρεις δεύτερα πριν το σφύριγμα. Αυτός εκεί πάνω ξέρει να σηκώνει βάρη όσο κανείς άλλος, αλλά ξέχασε πως η μπάλα δεν είναι σιδερένιος δίσκος—όταν πέφτει στο δικό σου γήπεδο, πρέπει να πιέσεις το γάντι όχι με δύναμη, αλλά με την ανάσα εκείνης της στιγμής. Ας μην γίνουμε όμως σαν εκείνους που θυμούνται μόνο τις τρεις αυτές ελεύθερες σαν τρεις βολές πίσω από την πλάτη χωρίς σιγουριά στις αρθρώσεις. Ας μην ξεχνάμε πως λίγες βδομάδες αργότερα εκείνος πήρε ξανά 150 κιλά σαν πούπουλο, σαν να είχε γυρίσει πίσω το χρόνο χωρίς να τον αγγίξει τίποτα. Αυτό το παιδί εκεί πάνω δεν είναι ένας βασιλιάς που ξέχασε το στέμμα του· είναι ένας άνθρωπος που ακόμα ψάχνει το σχήμα της κορώνας του μέσα στον ιδρώτα και στο χρόνο. Κι εσείς που του λέγετε "ξέχασες πως φοράς στέμμα"; Μα εκείνος ξέρει πως κάποια στιγμή θα το φορέσει ξανά — μόνο που εκείνες τις τρεις φορές η μνήμη του λειτούργησε σαν αυτόματο γκαράζ: άνοιξε μόνο όταν χτύπησε τρεις φορές τον κωδικό του. Την επόμενη φορά όμως, όταν σηκώσει ξανά το βλέμμα του πριν το σφύριγμα, ας θυμάται πως δεν φοράει μόνο ένα στέμμα εκεί πάνω· φοράει και τις μνήμες όλων εμάς που βρισκόμαστε εδώ πίσω ψέλνοντας τον ύμνο του αγώνα του.