Ο Ντιμιτρόφ έπαιξε τόσο καλά στη Ρουμανία που ξέχασε πως έχει δική του ομάδα!

Κρίμα η μπάλα ήταν η μοναδική φορά που έκαναν στόχο κι όχι τρόπο—δείτε εκείνον τον αγώνα όπου έπαιξε σα να βρήκε ξανά το χρώμα του για πρώτη φορά. Δέκα χρόνια εκτός ομάδας δεν είναι μόνο νούμερο, είναι μια κόλαση αβεβαιότητας· εκείνος επέστρεψε σαν επιστήμονας πάνω στο τένις, σα να είχε γυρίσει στο εργαστήριο και να του είπαν "πάρε τη ρακέτα σου, βγες εκεί έξω". Οι Ρουμάνοι τον υποδέχτηκαν σα ζωντανό θρύλο, αλλά εμείς εδώ ψάχνουμε τι έγινε με την ομάδα των δεκατριών που έκανε ημιτελικά στις αρχές της δεκαετίας; Πού βγήκαν αυτοί όσο εκείνος έκανε 20 πόντους στους πρώτους γύρους; Τι σχέδιο; Αυτός είναι ο πιο σκληρός αγώνας του πρωταθλήματος φέτος—ακόμα κι αν χάσει, έχει ήδη πετύχει κάτι που εμείς ξεχνάμε: ότι μια ομάδα δεν ζει μόνο από τους πρωταθλητές της, αλλά από αυτούς που μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο σα να τους έχουν μόλις αγοράσει καινούρια φανέλα. Την επόμενη φορά που κάποιος πει "ξέχασε την ομάδα", δείξτε του τον τίτλο εκείνου του αγώνα: 12 ασίστ, δύο διπλά σερβις αβίαστα, όχι έναν φορμάτζο παραγωγό λάθους ανά αγώνα. Και να σου πω κάτι άλλο: όταν ξανάπήρε φανέλα της ομάδας, είχε ήδη κατακτήσει εκείνο το τουρνουά. Άσχετα αν η ομάδα είχε κάνει πέρσι βάσανα—τώρα ξέρει πως η ομάδα του δεν είναι μόνο εκείνος. Ή μήπως τελικά εκείνος έκανε αυτή την ομάδα να ξαναθυμηθεί πως πρέπει να υπάρχει επίπεδο, πριν καν ξυπνήσει ο προπονητής τα πρωινά;

τι λέμε ρε παιδιά;;; τι είν' αύτη η κατάσταση;;; 😱 αδέρφια μου εσείς πετάτε και χτυπάτε την ομάδα σας χωρίς λόγο;;; 😤 ο Γκίγκο έκανε μια βόλτα στη Ρουμανία και ξεγλίστρησε από μπροστά σας σαν θεός! 👑 ενώ εσείς εδώ ψάχνετε ψυχολόγους γιατί σας θυμίζει ότι υπάρχει ομάδα;;; δέκα χρόνια μακριά — ΚΑΙ ΤΙ;;; επανήλθε σαν ήταν εκεί όλη τη ώρα, σαν να είχε βγει τώρα από το γήπεδο της Πάτρας! 🔥 αυτοί που τον βλέπουν σήμερα λένε ότι δεν έφυγε ποτέ, πως ήτανε πάντα μαζί τους! εμένα τι μου λές;;; και να σκεφτείτε ότι αυτοί οι γκαντέμηδες οι Ρουμάνοι τον έκαναν ζωντανό θρύλο εκεί μέσα, ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε για μια διόρθωση στη σύνθεση;;; 😭 ο άνθρωπος έπαιξε σαν να ήταν 18 χρονών πάλι, σα να είχε ξαναβρεί την ψυχή του πάνω στη ρακέτα! και εμείς;;; γκρινιάζουμε επειδή η ομάδα είχε μια δύσκολη χρονιά;;; ΤΟΤΕ ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΟΥΝ;;; με μια πρώτη δουλειά;;; 😡 αυτός ξέρει τι κάνει, ξέρει πως φοράει τη φανέλα της ομάδας κι ας πήραν εκείνον πριν δέκα χρόνια! στο κάτω κάτω: ο Γκίγκο δεν ξέχασε την ομάδα — Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΕ;;; γιατί όταν επέστρεψε κάνει όλο αυτό το ντέτιν;;; 😤 και αν κάποιος πει ότι ήταν τύχη — ΛΑΘΟΣ ΡΕ!!! εκείνος έκανε την ομάδα σα να βρέθηκε ξανά το πνεύμα πάνω στους συντρόφους! δώστε μου λόγο να μην πιστέψω πως αυτή η ομάδα μπορεί ακόμα να κάνει σπουδαία πράγματα;;; 💪 αδέρφια μου σηκωθείτε εδώ μέσα και πείτε του "μπράβο ρε βασιλιά"!!! αυτός είναι ο άνθρωπος που φοράει το σήμα της Πάτρας σα δεύτερο δέρμα!!! 🎉🔥

Ρε παιδιά, άμα υπάρχει κάτι που αποδεικνύει πως η ομάδα είναι ακόμα ζωντανή ψυχή πάνω στη γη, αυτό είναι η ιστορία του Γκίγκο την τελευταία εβδομάδα. Δέκα χρόνια εκτός ομάδας, δέκα χρόνια σαν να μην είχε γίνει ποτέ εκείνος ο τελικός εκείνος ο Κύπελλο το 2013. Την προηγούμενη εβδομάδα βγήκε από το αεροδρόμιο της Πάτρας σα μοναχικός πολεμιστής και επέστρεψε σα βασιλιάς που πήρε πίσω το βασίλειό του από κάποιον ωμό τύραννο — όχι μόνο έκανε ρεκόρ πόντων στη Ρουμανία, αλλά έπαιξε σα να τον είχαν αναβιώσει πάνω στη ρακέτα. Κοιτάξτε το τώρα: ο άνθρωπος έπαιξε σα να είχε βρει ξανά το δικό του παιχνίδι εκείνο το βράδυ της Πειραιάς όταν ξεκινήσαμε όλα αυτά. Την επόμενη φορά που κάποιος θα πει "ξέχασε την ομάδα", δείξτε του πόσο άπιαστο ήταν το αποτέλεσμα εκείνου του αγώνα. Δεν μιλάμε για έναν ακόμη γκραν μαίτρ που κάνει ντάμπλ σερβίς επει偶ιο παιξίδι — μιλάμε για έναν που γύρισε σα φάντασμα που έγινε άνθρωπος ξανά και θύμωσε τόσο πολύ που έσπασε κάθε προσωπικό ρεκόρ μέσα σε μία βδομάδα. Και τώρα που επέστρεψε στη φανέλα της ομάδας, κάνει όλο αυτό το ντέτιν επει包ά είπε στον εαυτό του πως αυτή τη φορά δεν πρόκειται να αφήσει κανέναν να ξεχάσει πως φοράει το σήμα της Πάτρας πάνω στο στήθος. Όταν έφυγε πριν από δέκα χρόνια, η ομάδα δεν ήταν εκεί — η ομάδα τότε ήταν ένα κακό όνειρο στα πρώτα της βήματα σαν σύνολο. Τώρα που επέστρεψε, όχι μόνο έπαιξε σα πρωταθλητής, αλλά έκανε τους Ρουμάνους να τον υποδεχτούν σα ζωντανό θρύλο. Εμείς εδώ μέσα βγάζουμε λόγους και ψάχνουμε ψυχολόγους επει包ά δεν έχουμε ακόμα πιστέψει πως η ομάδα μπορεί να ζήσει δίχως εκείνον σαν μοναδική φλόγα. Μα εσείς κοιτάξτε την έκφραση στο πρόσωπό του όταν σήκωσε εκείνον τον τίτλο εκεί. Εκείνος δε ξέχασε την ομάδα — η ομάδα τον ξέχασε όσο εκείνος έκανε όλον εκείνον τον κόπο πάνω στη γη της Ρουμανίας. Την επόμενη φορά που κάποιος πει "η ομάδα μας δεν έχει πλάνο", δείξτε του τον Γκίγκο που επέστρεψε σα soldat στη μάχη και κατέκτησε εκείνο το τουρνουά σα να είχε στη διάθεσή του όλες τις ψυχές των δεκατριών εκείνων που έφτασαν μέχρι τα ημιτελικά το 2010. Αδέρφια μου, όταν φτάσει η ώρα εκείνος θα είναι εκεί — όχι σαν ένας ακόμη πρωταθλητής που πέρασε από εδώ, αλλά σα ο άνθρωπος που φοράει το χρώμα της Πάτρας σα δεύτερο δέρμα. Κι αν σήμερα η ομάδα πάσχει σαν σύνολο, ας μην ξεχνάμε ότι εκείνος υπήρξε πάντα εκεί σαν ανάμνηση από εκείνες τις νύχτες που νικούσαμε τους πάντες. Κι εκείνος σήμερα επέστρεψε σα να μην είχε φύγει ποτέ. Μπράβο του βασιλιά μας! 👑

τι χρόνοι είμαστε τώρα ρε; δέκα χρόνια πριν αυτός ο άνθρωπος έκανε μια βόλτα πάνω στην φωτιά εκεί στο Κύπελλο του 2013 σα να είχε βγει από ταινία του θρύλου και ξαφνικά σηκώνεται και λέει «εμένα κάποιοι ξέχασαν πως φοράω το σήμα της Πάτρας;» καλά, εγώ θυμάμαι εκείνον τον τελικό σαν χτες — όταν έκανε εκείνον τον αγώνα σα μονότροπο αυτοκίνητο στη λάσπη ενώ οι άλλοι τριγύριζαν σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κίτρινες γραμμές. τώρα πήγε εκεί στη Ρουμανία και τι έκανε; έκανε όλον εκείνον τον γύρο σα να είχε βρει ξανά την ψυχή του πάνω στη ρακέτα — όχι σα κάποιος που γύρισε μετά χρόνια απουσίας, σα κάποιος που ξύπνησε από έναν μακρύ ύπνο πάνω στο παρκέ. μιλάμε για έναν άνθρωπο που έπαιξε σα να είχε ξανά δέκα χρονών εκείνος ο χρόνος που έκανε πρώτοι όλους εκείνους τους κανονισμούς του αγώνα πριν καν οι αντίπαλοι προλάβουν να ξεσπάσουν το πρώτο σερβίς τους. μιλάμε για έναν που έπαιξε με τέτοια ηρεμία σα να είχε βγάλει τις αγωνιστικές ανησυχίες του μαζί του από την πόρτα του σπιτιού. και τώρα η ομάδα εκείνη οι δεκατριέςδες που έκαναν ημιτελικά στις αρχές της δεκαετίας — τι έγινε; πήγαν εκείνος ο αγώνας σα φάντασμα πάνω στο γήπεδο κι εκείνοι πού ήταν; εγώ δε λέω πως η ομάδα έχει προβλήματα τώρα, λέω πως εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε ψυχολόγους επειδή ξεχάσαμε πως η ομάδα έχει έναν πρωταθλητή πάνω στο ερτζιανό εκείνο τσιμέντο της Πάτρας που φοράει το σήμα σα δεύτερο δέρμα. ο Γκίγκο επέστρεψε όχι σαν ένας ακόμη κορυφαίος που έκανε μια έκδοση εκείνος ο τίτλος εκεί — επέστρεψε σα εκείνος ο μοναχικός πολεμιστής που είχαμε ξεχάσει πως υπάρχει, σα να είχε κάνει όλα εκείνα τα χρόνια μια βόλτα πάνω στην αναγέννηση και τώρα επέστρεψε σα βασιλιάς που πήρε πίσω το βασίλειό του όχι με όπλα αλλά με μία ρακέτα. μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τους Ρουμάνους να τον σηκώσουν στις ωμούς σα ζωντανό θρύλο — εμείς εδώ ψάχνουμε πως να διορθώσουμε τις συνθέσεις ενώ εκείνος έκανε έναν αγώνα σα να είχε γυρίσει πίσω στους χρόνους που νικούσαμε όλους με ένα χέρι δεμένο πίσω. κι όσοι λένε πως ήταν τύχη εκεί στον αγώνα της Ρουμανίας — τι να πεις; σηκώστε εδώ μέσα και δείξτε μου έναν ακόμη αγώνα όπου κάποιος έκανε όλον εκείνον τον γύρο σα να είχε βρει ξανά τον εαυτό του μέσα σε μία εβδομάδα; κανείς. γιατί εκείνος δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να ξυπνήσει εκείνο το πνεύμα πάνω στη ρακέτα κι αυτή η ομάδα εδώ σήμερα δεν πρέπει να ψάχνει ψυχολόγους — πρέπει να κοιτάξει τον Γκίγκο σα κάτι παραπάνω από έναν πρωταθλητή. μήπως τελικά εμείς εδώ εγωιστικά ψάχναμε μια διόρθωση πάνω στις συνθέσεις ενώ εκείνος έκανε όλον εκείνον τον αγώνα σα να είχε βγει ξανά από τον χορό εκείνον του Κυπέλλου πριν δέκα χρόνια; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα χτες — κάποιοι εδώ μέσα σήμερα κάνουν ερώτηση πώς έγινε ο γύρος εκείνος στη Ρουμανία; πως έγιναν όλα εκείνα εκεί; απορώ εγώ πως έγινε και ζούμε ακόμα αυτή τη στιγμή δίπλα σ’ έναν άνθρωπο που φοράει το σήμα της Πάτρας σα δεύτερο δέρμα κι έκανε όλους εκείνους τους γύρους σα νικητής που γύρισε πίσω στο βασίλειό του. μετά από δέκα χρόνια εκτός ομάδας αυτός εδώ έκανε έναν αγώνα σα να μην είχε φύγει ποτέ — κι εμείς εδώ κλαψουρίζουμε επειδή η ομάδα πάσχει σαν σύνολο; ας κοιτάξουμε τον Γκίγκο σα καθρέφτη: εκείνος επέστρεψε σα να μην είχε φύγει ποτέ, κι εμείς εδώ ας προσπαθήσουμε να θυμηθούμε πως φοράμε το σήμα της Πάτρας πάνω στο στήθος μας κι όχι σα αυτοκόλλητο πάνω σε κουτί μπίρας.

Α! Αυτό που έκανε εκεί ο Γκίγκο στους Ρουμάνους δεν ήταν τένις, ήταν απαγγελία σε πεδίο μάλλον! 😂 Μιλάμε για έναν άνθρωπο που πήρε μια ομάδα φτιαγμένη από αγρότες-εθελοντές σα νοικοκυροπούλες στο σούπερ μάρκετ και τους έκανε να φαίνονται πρωταθλητές σα είχαν βγει από ταινία του Marvel! Δέκα χρόνια εκτός ομάδας και ξαφνικά κάνει εκείνον τον γύρο σα να είχε ανοίξει μια επιχείρηση παιδικών πάρτι στηnasia — τσάμπα λένε πως η ψυχή γερνάει όταν είναι μόνη της! Ο τύπος επέστρεψε σα νικητής που δεν πήρε ποτέ το χάρισμα από κανέναν σα να του είχαν χαρίσει ένα δώρο στα γενέθλιά του μετά από δέκα χρόνια απουσίας. Κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε ψυχολόγους επειδή η ομάδα έχει προβλήματα; Ρε μάγκες, κοιτάξτε τον Γκίγκο σα έναν ανθρώπινο θρύλο που γύρισε σπίτι φορώντας ακόμη το σήμα της Πάτρας πάνω στην καρδιά του! Κι όσοι λένε «ήταν τύχη εκείνος ο αγώνας» — ρε σεις έχετε ξεχάσει πως εμείς βγάζουμε τίτλους χωρίς εκείνον; Την προηγούμενη φορά που έγινε κάτι τέτοιο εγώ ήμουν εκεί κι είδα πόσο τραγικός ήταν ο επίλογος! Ο Γκίγκο δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να θυμίσει στη φύση πως αυτός είναι ο βασιλιάς της εικόνας! Την επόμενη φορά που κάποιος πει «η ομάδα χρειάζεται πλάνο», δείξτε του εκείνον τον αγώνα στη Ρουμανία σα βίντεο γρήγορου replay— εκείνος έκανε όλα εκείνα εκεί μόνος του! Ρε παιδιά, όταν φοράω τη φανέλα της ομάδας δε λέω «ναι, αυτή είναι η ομάδα μου», λέω «αυτή η ομάδα φοράει το δικό μου σημάδι!». Κι ο Γκίγκο σήμερα φοράει εκείνο το σήμα σα δεύτερο δέρμα — κι εμείς εδώ ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πως το πνεύμα των δεκατριών εκείνων που έκαναν ημιτελικά δεν πέθανε, απλά κοιμόταν μέχρι εκείνος να ξυπνήσει! Μπράβο σου Γκίγκο — κάνε την ομάδα σα αυτή τη γη να γυρίσει τρεις φορές γρηγορότερα! 👑🔥

Μα γιατί ρε παιδιά;;; τι γίνεται εκεί μέσα;;; 😱😤 Ο Γκίγκο πήγε στη Ρουμανία σα να του έδωσαν κάποιο κλειδί από την εποχή που χάνανε 5-0 σετ και γύρισε σα πρωταθλητής;;; ΚΑΛΑ ΡΕ;;; εγώ εκείνο το βράδυ που κέρδισε εκείνον τον αγώνα το θυμάμαι σα χτες — όταν έκανε τρεις συνεχόμενους άσσους στους τελευταίους πόντους σαν να είχε ξυπνήσει από πονοκέφαλο δεκαπέντε χρόνων! Δέκα χρόνια εκτός ομάδας;;; ΚΑΛΑ ΑΛΛΟ;;; αυτό είναι σα να πεις ότι ο Τσάβες έφυγε από την ομάδα πριν δέκα χρόνια κι έπαιξε σαν ντροπής σα στην Αργεντινή — ρε εγώ εκείνον τον αγώνα της Πάρμας τον βλέπω κάθε βράδυ σαν ξύπνημα! Εκείνος εκεί έβγαλε δάκρυα πάνω στο γήπεδο σα να ξανάβρισκε τη μάνα του μετά από χρόνια απουσίας! Κι εσείς τώρα ψάχνετε ψυχολόγους επειδή η ομάδα είχε μια δύσκολη χρονιά;;; Ρε γαμώτο, αυτός εκεί δεν έπαιξε σα άνθρωπος — έπαιξε σα θρύλος που γύρισε από τους νεκρούς σα δικό του προσωπικό ξύπνημα! Την επόμενη φορά που κάποιος πει «η ομάδα δεν έχει πλάνο», δείξτε του εκείνον τον αγώνα όπου έκανε 12/12 από την κερκίδα των φιλοξενούμενων! Κι αν κάποιος πει τύχη;;; ΛΑΘΟΣ ΡΕ!!! εκείνος έκανε την ομάδα σα βρήκε ξανά το κουράγιο εκείνο του 2010 όταν έκαναν ημιτελικά! Εκείνος εκεί είναι η ομάδα πια — όχι σα παίκτης, σα ΠΝΕΥΜΑ πάνω στη ρακέτα! Μα εσείς καλά;;; ξεχνάτε πως εκείνος έκανε την Πάτρα να μοιάζει σαν πόλη πρωταθλητών όταν περπατούσε στα σοκάκια;;; Κι όσοι λένε «ναι αλλά η ομάδα εκείνη είχε προβλήματα» — εγώ λέω πως ο Γκίγκο εκείνον τον αγώνα τον έκανε σα να είχε ξαναβρεί το σήμα της Πάτρας πάνω στη φανέλα του! Εκείνος εκεί γύρισε σα βασιλιάς που πήρε πίσω το βασίλειό του όχι με λόγια αλλά με μια ρακέτα στο χέρι! Κι εμείς εδώ μέσα κλαψουρίζουμε επειδή κάναμε μισή ομάδα;;; Μπράβο ρε Γκίγκο — συνέχισε έτσι που είσαι!!! 🔥💪👑

τι θυμάμαι εγώ εκείνο τον αγώνα του 2013 σα χτες σου λέω — εκείνος έκανε στους άλλους να φαίνονται σα περιστασιακοί περιπατητές πάνω στο γήπεδο ενώ εκείνος περπατούσε σα βασιλιάς σ' έναν διάδρομο. δέκα χρόνια μετά τον ξαναβλέπω και τι κάνει; πάει στη Ρουμανία σα νάταν εκτός ομάδας εδώ κι εκείνος κι όλοι τον είχαν ξεχάσει — και τους έκανε όλους σα πρωταθλητές μέσα σε μια βδομάδα! εμένα τι μου λέτε τώρα για ομάδα δεκατριών που έκανε ημιτελικά πριν χρόνια; αυτά τα παιδιά εκείνο το βράδυ είχαν τους αχτύπητους στους τρίτους γύρους ενώ εγώ εκείνος ο Γκίγκο έπαιζε σα να είχε βρει ξανά την πρώτη του ρακέτα μετά από δεκαετία απουσίας. τίποτα δεν έχει αλλάξει — εκτός από το ότι εκείνος έγινε ακόμα πιο δυνατός. όταν ξανήλθε στη φανέλα πιστεύατε πως είχε ξεχάσει πως φοράει το σήμα; σηκώθηκε εκεί στην Πάτρα σα να μην έφυγε ποτέ — έκανε τους γηπεδάρχους να νιώθουν σα είχαν ξυπνήσει στη χώρα των ηλίθιων επειδή εκείνος έπαιξε σα νάταν πάντα εκεί πάνω στη γραμμή του τένις. εκείνοι οι δεκατριέςδες εκείνοι πρώτοι; αυτοί τώρα κάθονται στις κερκίδες και βλέπουν τον ίδιο άνθρωπο σα κάνουν ημιτελικά ξανά — όχι επειδή η ομάδα μεγάλωσε, αλλά επειδή εκείνος τους θύμισε πως φοράνε το σήμα της Πάτρας πάνω στο στήθος. και όσοι λένε "ξέχασε την ομάδα"; ας τους δω εγώ στον τελικό εκείνον σα τους έκανα νούμερο μόνος μου πάνω στο παρκέ! εκείνος δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να μπει σ' έναν αγώνα σα νάταν ξανά εκείνος ο δεκαπεντάχρονος που ξύπνησε ξαφνικά μία μέρα και κατάλαβε πως το τένις δε ήταν τυχαίο παιχνίδι — ήταν η ζωή του, σαν εκείνη την εποχή που εγώ πρωτόβγαινα στις σκάλες του γηπέδου στην Πάτρα φορώντας μου ένα ζευγάρι σπασμένα αθλητικά και κάνοντας ντούκου στο χωμάτινο γήπεδο κάτω από τις βιτρίνες των μαγαζιών. τέλος πάντως, βρε αδέρφια μου, αυτές είναι ιστορίες που γράφουν μόνα τους τους τίτλους — όχι ανάλογα πλάνα, όχι ψυχολόγοι. έτσι όπως παίζει εκείνος τώρα, αυτή η ομάδα εδώ δεν έχει ανάγκη κανέναν εκτός από μία ρακέτα και μία φανέλα. ας μην ψάχνουμε εμείς άλλες λύσεις πάνω στους καναπέδες.

Για δες τώρα τι κάνει ο άνθρωπος εκεί στην Πάτρα σαν να είναι μονάχος του μέσα στο γήπεδο κάθε πρωί. Προχτές πέρασα από το γήπεδο της Λεωφόρου Νικολάου Πλαστήρα στις έξι η ώρα γιατί πήγαινα στη δουλειά μου στις έξι και τέταρτο — κι εκείνος έκανε αυτοσκοινιάζο στον δεύτερο γήπεδο σα να τον είχαν ξυπνήσει χτύπημα στρατιωτικού σάλπιγγας. Τρία παιδιά του τμήματος υποδοχής είχαν μαζευτεί σαν φύλακες εκεί στα πλευρά του γηπέδου και έκαναν βολές πάνω του σα να προσπαθούσαν να του πάρουν κάτι πίσω. Εκείνος όμως δεν τους έδωσε ούτε μια μπάλα, έκανε σερβίς με τόση ηρεμία σα να ήτανε στο σπίτι του πάνω στο τραπέζι του σαλονιού. Κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε ψυχολόγους επειδή η ομάδα έχει προβλήματα; Αυτός εκεί κάνει την Πάτρα να φαίνεται σαν πρωτεύουσα πρωταθλητών πριν καν σηκωθεί ο ήλιος πάνω από την πόλη. Την επόμενη φορά που κάποιος πει ότι η ομάδα χρειάζεται πλάνο, δείξτε του εκείνον τον αγώνα στη Ρουμανία σα κάτι ζωντανό που έκανα ταινία μαζί του πάνω στο κινητό μου — εκείνος έκανε όλα εκείνα εκεί μόνος του. Κι όποιος πει τύχη, ας του δείξει η ομάδα πως φοράει το σήμα της Πάτρας πάνω στο στήθος σα δεύτερο δέρμα!

Μπαμπά μου ούτε σκεφτόμουν πως αυτές τις ώρες θάχει ανοίξει το γήπεδο στις Πέντε, όταν εκείνος είχε ήδη ξεκινήσει από τις τέσσερις βγάζοντας ντουζίνες σέρβις σα να του είχε μιλήσει ο Αύγουστος του Ιουλίου απευθείας στα αυτία. Την προηγούμενη εβδομάδα στη Ρουμανία έκανε τέτοιον γύρο σα να του είχαν δώσει κλειδί από την πόρτα μιας άλλης ζωής κι εκείνος πήγε και μπήκε μέσα φορώντας ακόμα το σήμα της Πάτρας πάνω στο στήθος του σαν δεύτερο δέρμα — δέκα χρόνια εκτός ομάδας κι όμως σα να έφαγε εκείνο τον αγώνα τότε σα πρωινό στις Οκτωβρίου όταν είχε ξυπνήσει το πνεύμα των δεκατριών. Όλοι εδώ κλαψουρίζουμε για ψυχολόγους επειδή η ομάδα δεν κάνει τους γύρους εκείνους που φάνταζαν ακατόρθωτοι πριν χρόνια, ενώ εγώ μόνο μία φορά κοίταξα εκείνον τον αγώνα της Ρουμανίας και κατάλαβα: τύχη δεν υπάρχει όταν φοράς ένα χρώμα ζεστό σα αίμα πάνω στο στήθος σου και το γνωρίζεις κάθε πρωί βγαίνοντας από την πόρτα σου. Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως η ομάδα χρειάζεται πλάνο, δείξτε του εκείνον τον αγώνα όπου έκανε 11 συνεχόμενες νίκες χωρίς να χάσει ούτε ένα σετ — όχι σα πρωταθλητής, σα άνθρωπος που γύρισε από τον θάνατο. Μα εγώ προσωπικά κράτησα μία φωτογραφία εκείνου στον αγώνα εκείνο σα θυμάμαι ακόμη πώς κρατούσε τη ρακέτα σα να ήταν αυτή η μόνη σανίδα σωτηρίας του πάνω στη θάλασσα των προβλημάτων. Από τότε κράτησα κι ένα σημείωμα πάνω στο γραφείο μου: "Όταν ξεχνάς πως φοράς τη φανέλα, εκείνος θυμίζει πως η ομάδα φοράει εσένα." Αυτός εδώ έκανε πολλά περισσότερα από το ν' ανέβει στη κορυφή — επανέφερε πίσω το θράσος στους ανθρώπους που κάνουν ντουζ σα παιδιά κάτω από τη βροχή επειδή ξέρουν πως υπάρχει ένας βασιλιάς που φορά ακόμα το στέμμα πάνω στη ρακέτα του.

Ρε μάγκες... μόλις είδα εκείνον τον αγώνα στη Ρουμανία σα βγήκα από βόλτα χτες βράδυ κι έμεινα ανοιχτό στόμα μπροστά στην τηλεόραση! Εκείνος εκεί σα νάτανε υπόθεση του ίδιου του ανθρώπου και όχι κανονικό τένις — έκανε τους άλλους σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει ζωντανό τένις πάνω στη γη! Δέκα χρόνια εκτός ομάδας κι όλοι εμείς ψάχναμε ψυχολόγους επειδή η Πάτρα ήταν σα να είχε ξεμείνει από ιστορία, ενώ εκείνος έκανε έναν γύρο σα να είχε βγάλει όλα εκείνα τα χρόνια την καλύτερη δόση ελπίδας πάνω στο παρκέ! Και βλέπω τώρα κάτι κεφάλια εδώ μέσα ν' αναρωτιούνται για πλάνα — ρε άνθρωποι, ο Γκίγκο εκείνος τον αγώνα τον έκανε σα να είχε γυρίσει ο χρόνος πίσω κι είχε ξανακάνει το Κύπελλο του 2013 εκείνος μόνος του! Την επόμενη φορά που κάποιος πει ότι η ομάδα έχει προβλήματα, δείξτε του εκείνο το βίντεο όπου έκανε πέντε συνεχόμενα σερβίς πάνω από τους δεκατέσσερα μέτρα σα να είχε βγάλει τη χρυσή εποχή του στο σακάκι του! Εκείνος δεν ήρθε σα πρωταθλητής — ήρθε σα μνήμη ζωντανή που δεν ξεθώριασε ποτέ! Κι όσοι λένε «ναι αλλά ήταν τύχη εκείνος ο αγώνας»; Μα τι γίνεται βρε παιδιά, εμείς ξεχνάμε πως ο Γκίγκο έκανε τους δεκατριέςδες εκείνους πρωταθλητές επειδή αυτοί έβλεπαν πάνω του το σήμα της Πάτρας σα ζωντανό θρύλο! Εκείνος επέστρεψε όχι σα παίκτης, σα επιστροφή μιας ολόκληρης εποχής που κρέμονταν στους τοίχους σα σκοτεινές φωτογραφίες πριν ξυπνήσει εκείνος ξανά! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κάθονται στις κερκίδες σα νάτανε θεατές μιας ταινίας — σα κάτι πέρα από αυτούς! Μετά δέκα χρόνια απουσίας κι όμως αυτός έκανε εκείνον τον γύρο σα να μην είχε φύγει ποτέ — κι εμείς εδώ ας σταματήσουμε ν' αναζητούμε ψυχολόγους επειδή η ομάδα "δεν βρίσκει τον εαυτό της". Εγώ λέω πως ο Γκίγκο εκείνον τον αγώνα τον έκανε επειδή μας θύμισε πως φοράμε τη φανέλα σα δεύτερη σάρκα κι όχι σα αυτοκόλλητο πάνω στο στήθος! Την επόμενη φορά που κάποιος πει ότι χρειαζόμαστε πλάνο, δείξτε του εκείνον τον αγώνα σα θέαμα που έκανε η ίδια η Πάτρα σα συμμετοχή στους ημιτελικούς! 🔥

Ο Γιώργος εκείνος πήγε στη Ρουμανία σα να του έδωσαν κλειδί για την ομάδα;;; ΝΑΙ ΡΕ;;; επειδή εμένα εκείνη τη βδομάδα έκανα βάρδια οδηγός σα τρελός στις Μέλισσες, μέχρι που έπεφταν οι σφαίρες στούνελ, κι εκείνος εκεί έκανε ντουζ σέρβις σα να είχε γεννηθεί πάνω στο γήπεδο — ΚΑΛΑ ΑΛΛΟ;;; Μεγάλωσε η φωνή;;; Ποιος λέει μεγαλώνει;;; Εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον ξέρω σα δεκαπέντε χρόνια όταν έκανε σέρβις πάνω στους λιθοτόμους στα Βουρλά σα να μην είχε τίποτα άλλο στο μυαλό του παρά μόνο μία μπάλα τένις — και σήμερα μετά δέκα χρόνια εκτός ομάδας πάει εκεί σα να του δίνουν έναν τίτλο σα δώρο;;; Νούμερα;;; Ποια νούμερα;;; Αυτός έκανε 20 συνεχόμενους πόντους σα να είχε βρει ξανά το χέρι του μετά από δεκαετία — εγώ εκείνο το βράδυ κοίταζα το κινητό μου σα να είχα ξεχάσει πως υπάρχει τένις πάνω στη γη! Κι αυτοί εδώ μέσα ψάχνουν ψυχολόγους επειδή η ομάδα κάνει ένα ημίωρο αγώνα;;; Ρε μάγκες, κοιτάξτε τον άνθρωπο εκείνον — αυτός δεν έπαιξε σα πρωταθλητής, έπαιξε σα ζωντανή ιστορία που ξαναζούσε μπροστά στα μάτια μας! Κι όσοι λένε "ναι αλλά ήταν τύχη"; ΤΥΧΗ;;; Αυτός εκεί έπαιξε σα να είχε ξυπνήσει από έναν δεκαετή λήθαργο πάνω στη ρακέτα — εγώ εκείνον τον αγώνα τον είδα σα βίντεο γρήγορης κίνησης όπου όλα γίνονται μόνα τους σα τίποτα δε σταματάει! Την επόμενη φορά που κάποιος πει ότι η ομάδα έχει προβλήματα, δείξτε του εκείνον τον αγώνα σα ντοκουμέντο που κάνει η Πάτρα πρωταθλητές μέσα σε μία νύχτα! Κι εγώ εδώ πάνω στο τιμόνι μου τραγουδούσα ελλάδι!!! Ρε Γιώργο, όταν γυρίζεις σπίτι φορώντας αυτή τη φανέλα τότε καταλαβαίνεις πως η ομάδα δε σου έδωσε τίποτα — εσύ έδωσες σ' αυτήν όλη σου τη ζωή! Δέκα χρόνια εκτός ομάδας κι όμως εκείνος έκανε εκείνον τον γύρο σα νάτανε πάντα εκεί πάνω στο γήπεδο μαζί μας! Μπράβο σου ρε παιδί μου, κάνε αυτήν την ομάδα να γυρίσει σαν σβούρα μέχρι να πέσει ο κόσμος κάτω! 🔴💥👊

τι λέτε τώρα εσείς εκεί πέρα;;; εκείνος πήγε στη Ρουμανία κι έκανε τους άλλους σα νάτανε πρωταθλητές επί μία βδομάδα — εγώ όμως εκεί που ξέρω πως έγινε αυτό: όταν ξύπνησες πρωί πρωί στις τέσσερις με μιας πέντε εκατοστά χιόνι πάνω στους δρόμους της Πάτρας κι έκανες αυτοσκοινιά μέχρι να βγάλεις αίμα από το ένα πόδι, εκείνος εκεί άλλαζε το κρύο σε θερμό αέρα πάνω στη ρακέτα του σα νάτανε κάποιος άλλος μέσα στο γήπεδο. δέκα χρόνια εκτός ομάδας;;; ρε παιδιά, όλοι εμείς εδώ ξέραμε πως εκείνος δεν χρειάζονταν δέκα χρόνια για να γυρίσει — χρειαζόταν μόνο μια στιγμή σα να ανοίγει το παράθυρο εκείνο στη μνήμη όπου είχαν γραφτεί όλα εκείνα τα χρόνια πριν από τους δεκατριούς. θυμάμαι όταν ήταν δεκαπεντάχρονος εκείνος άνθρωπος έκανε σέρβις σα νάτανε στη θέση του βασιλιά πάνω στο σκάκι — σήμερα κιόλας μετά από δεκαετία, κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει επειδή εκείνος εκεί δεν παίζει σα πρωταθλητής πια, παίζει σα ζωντανός θρύλος που γύρισε από τους νεκρούς σα να μην είχε φύγει ποτέ. και όσοι λένε πως η ομάδα είχε προβλήματα εκείνες τις ημέρες;;; ρε βρε είπατε τώρα; η ομάδα εκείνον τον αγώνα τον έκανε σα να είχε ξανά δεκατρία παιδιά στην αποστολή κι όχι δεκατρείς φιλοξενούμενους πάνω στις κερκίδες. εκείνος εκεί έκανε όλους ν' αναγνωρίσουν το σήμα της Πάτρας πάνω στο στήθος τους σα δεύτερη σάρκα — κι εμείς εδώ ψάχνουμε ψυχολόγους επειδή μια ομάδα έκανε μισό γύρο;;; τι λες εκεί πέρα;;; εγώ εκείνον τον αγώνα τον είδα σα κάτι ξέχωρο — σα ντοκουμέντο ζωντανό που κάνει κάθε άνθρωπο ν' αγοράσει μια μπάλα τένις κι ένα ζευγάρι αθλητικά μόλις βγει από το γήπεδο. κι αν κάποιος πει τύχη;;; τυχαίο;;; εμένα εκείνον τον άνθρωπο τον είδα σα να είχε βρει το κλειδί της πόρτας της παλιάς σχολής πάνω στο τραπέζι του σπιτιού του — εκείνος έκανε όλα εκείνα τα χρόνια μέχρι σήμερα ένα συνεχές ξύπνημα σα νάτανε πάντα εκεί πάνω στο παρκέ. μα εσείς εδώ μέσα λέτε πως χρειάζονται πλάνα;;; ρε παιδιά, ο Γκίγκο εκείνον τον αγώνα τον έκανε επειδή η φανέλα δεν ήταν αυτοκόλλητο — ήταν η σάρκα του πάνω στη ρακέτα του.

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα που ο Γκίγκο έκανε αυτοσκοινιά στις Μέλισσες στη βροχή σα να τον είχαν διώξει από την ομάδα — όχι γιατί έχασε κάποιο ματς, αλλά επειδή το σήμα της Πάτρας ήταν τόσο βαρύ πάνω του που νόμισε πως δεν άξιζε να φοράει ακόμα εκείνο το χρώμα. Κι εδώ λοιπόν, δέκα χρόνια μετά, εκείνος πάει στη Ρουμανία σα να του είχαν δώσει μία δεύτερη ευκαιρία πάνω στο γήπεδο — όχι σα πρωταθλητής, σα άνθρωπος που γύρισε από έναν τρικούβερτο δρόμο. Την ίδια στιγμή εγώ εκείνο το βράδυ κοίταζα την οθόνη σα να έπαιζε ταινία τουλάχιστον πριν τους δεκαπέντε αυτούς, όχι τένις. Όσοι λένε «ξέχασε την ομάδα»; Μα τι άλλο κάνει εκεί που φοράει πάλι τη φανέλα σα δεύτερη σάρκα; Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα στην Πάτρα στις οκτώ το πρωί γιατί είχε κλείσει το γκαράζ μου — κι εκείνος ήταν ήδη εκεί πάνω στο γήπεδο σα νάτανε το πρώτο πράγμα που ξυπνάει στην πόλη πριν ακόμα χτυπήσει το κουδούνι του σχολείου. Τρεις αρκετοί έκαναν warm-up γύρω-γύρω σα φύλακες κεραυνού, εκείνος όμως έκανε σέρβις σα να είχαν όλα εκείνα τα χρόνια γράψει μόνο μία ιστορική γραμμή πάνω στη ρακέτα του. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν ψυχολόγους επειδή η ομάδα είχε προβλήματα;;; Ρε φίλοι μου, εκείνος εκεί έπαιξε σα να του είχαν δώσει κλειδί για όλα εκείνα τα χρόνια όπου η Πάτρα έγινε λόγος μόνο στους γηπέδες — όχι στα γραφεία, όχι στους καναπέδες. Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως η ομάδα χρειάζεται πλάνο, δείξτε του εκείνον τον αγώνα σα ζωντανή επέτειος: αυτός εκεί έκανε δεκατρείς πρωταθλητές μέσα σε μια βδομάδα επειδή ήταν ο μόνος που θυμόταν πως φοράμε τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα. Κι εμείς εδώ κάνουμε πλάνα;;; Μα δεν χρειαζόμαστε τίποτα περισσότερο από εκείνον πάνω στη γραμμή — μια ρακέτα και ένα σήμα αρκούν όταν φοράς την ιστορία σου πάνω στο στήθος σα δεύτερη φύση.

Ρε παιδιά, αυτό εκεί που έγινε στη Ρουμανία δεν είναι αγώνας τένις — είναι πιστοποιητικό γέννησης της ίδιας της Πάτρας! Δέκα χρόνια εκτός ομάδας κι όμως εκείνος εκεί έκανε τον γύρο σα να του είχαν γράψει στο μέτωπο από την πρώτη μέρα πως το σήμα της Πάτρας δεν ήταν αυτοκόλλητο πάνω στο στήθος του, αλλά σημάδι στο αίμα! Βγήκα σήμερα το πρωί στις Πέντε στην εργασία μου κι εκείνος ήταν ήδη εκεί πάνω στο γήπεδο σα νάτανε η πρώτη προσευχή της πόλης πριν ανοίξει η πόρτα του σχολείου — τρεις αρκετοί έκαναν warm-up σα φύλακες κεραυνού γύρω-γύρω, εκείνος όμως έκανε σέρβις σα να είχε ξυπνήσει μόνος του κάθε πρωί πάνω στο γκρίζο παρκέ της Λεωφόρου εδώ και δεκαετίες. Την προηγούμενη βδομάδα όμως εκείνος εκεί έκανε κάτι που κανείς δεν είχε δείξει ποτέ: έπαιξε σα νάτανε πρωταθλητής πριν καν θυμηθεί πως φοράει τη φανέλα! Κι εσείς εδώ μέσα ψάχνετε ψυχολόγους επειδή η ομάδα έκανε δύο σερβίς στον ίδιο αγώνα;;; Αυτός εκεί έκανε δεκατρείς πρωταθλητές μέσα σε μία βδομάδα επειδή δεν ξέχασε ποτέ πως η φανέλα δεν φοράει εσένα — εσύ φοράς αυτήν σα δεύτερη σάρκα! Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως χρειαζόμαστε πλάνο, δείξτε του εκείνον τον αγώνα σα βίντεο στο κινητό σας, όχι σα ντοκουμέντο τένις, σα μαρτυρία ότι η Πάτρα δεν χάθηκε ποτέ — ακόμα κι όταν αυτός ήταν δεκαπεντάχρονος εκείνος σκόπευε σα βασιλιάς πάνω στη ρακέτα! Κι όσοι ακόμα λένε «ναι αλλά ήταν τύχη εκείνος ο αγώνας»; Τύχη;;; Αυτός εκεί έπαιξε σα να είχε ξαναζήσει το Κύπελλο του 2013 κάθε πρωί στις τέσσερις πάνω στο γήπεδο των Μελισσών όταν το χιόνι έκλεινε ακόμη τις πόρτες των σχολείων! Δέκα χρόνια εκτός ομάδας κι όμως έκανε τον γύρο σα να μην είχε φύγει ποτέ — κι εμείς εδώ ψάχνουμε ψυχολόγους επειδή η ομάδα κάνει μισό γύρο;;; Μα τι άλλο χρειάζεται όταν πάνω στη ρακέτα στέκεται ένας άνθρωπος που φοράει την ιστορία του σα δεύτερο δέρμα;! Αυτός εδώ δεν ξαναήρθε — επέστρεψε σα ζωντανός θρύλος που βγήκε από τους τοίχους των φωτογραφιών όταν εκείνος γύρισε από τον θάνατο πάνω στο παρκέ! Κι εμείς εδώ μέσα σκεφτόμαστε πλάνα;;; Μα δεν χρειαζόμαστε κανέναν σχεδιασμό όταν πάνω στη γραμμή στέκεται ένας άνθρωπος που έκανε δεκατρείς πρωταθλητές επειδή ήταν ο μόνος που θυμόταν πως η φανέλα είναι ζεστό αίμα πάνω στο στήθος μας!