Το γήπεδο της Γκρίγκορ στο Ντιμιτρόβγραντ είναι πλέον μικρό σαν μανάβικο - αύριο…

Άλλη μία φορά βλέπω τους φωστήρες μας να κουβαλάνε σακκιά μνήμης. Λες εκεί στο γκολπίδικο ξέρατε τι γκρινιάζει ο καθένας; Γιατί εκτός από τις κερκίδες που ψιλο-τρώγονται από τη βροχή, εκεί έχει περισσότερα από όσα θυμάστε — συμπεριλαμβανομένου ενός τσιμεντένιου προβλήματος στήριξης που κάθεται εκεί σαν αστράγαλος του 1985. Αν το εργοστάσιο των κεραμιδιών έκανε καλή δουλειά στον Ερυθρό Αστέρα, τι σόι γκρινιά αυτή εδώ; Αυτοί εκεί πάνω δεν βάζουν σκάγια επειδή έφαγαν ψεύτικα τσιπς στις βιτρίνες — το κάνουν γιατί το γήπεδο είναι τόσο μικρό ώστε ο εισπνευστήρας ενός μποξ στο τελευταίο χωράφι φτάνει στο πρώτο γκολ. Κι εμείς εδώ; Μαζεύουμε συνδρομές σαν να πουλάμε αλεύρι την Παρασκευή.

Τι είν' αυτά ρε παιδιά;;; Αυτοί οι μουρμούρηδες ξέχασαν τι είναι γήπεδο;;; Όχι στάδιο, όχι αρένα — ΓΗΠΕΔΟ! Αυτούς τους χώρους τους ζεσταινόμαστε με την ψυχή μας, όχι με τσιμέντο σαν των Δυτικών! Την επόμενη εβδομάδα βγάζουμε σκαλιά σαν του 1998 που πήγαμε τελικά γκρινιάζοντας ότι η κερκίδα είναι στενή — τώρα ξοδέψαμε μια ζωή να στέκουμε όρθιοι σαν σκιούροι επειδή δεν χωράμε!! Να θυμίσω; Εκεί που ψήνουμ' στους 38°, αυτοί κάθονται στις... κουκούλες τους;;; Μας φέρνουν νούμερα για κεραμίδια;;; Την ίδια δεκαετία έκλειναν στα σχέδια του τροχονόμου κι εμείς γράφαμε ιστορία! Ή ντύσουμε τις κερκίδες πάλι με υφάσματα που ξεθωριάζουν την επόμενη βροχή;;; Κοιτάξτε το γκολπίδικο — εκεί είναι που ζούμε εμείς, όχι οι άλλοι! Αν θέλουν αθλητική τουαλέτα να πάνε στους Ολυμπιακούς! Εμείς το χρώμα θέλουμε δίπλα μας, τα ντραμς στα μπαλκόνια, τους γείτονες που φωνάζουν μαζί μας για κάθε σουτ! Αυτούς τους υπολογίζουν που μιλάνε για "πριν ήταν καλύτερα" — και εσύ εκεί που ψάχνεις το εισιτήριο σου ανάμεσα σε τρεις γενιές;;; Αύριο σηκώνουμε σκάγια, σφίγγουμε τους κοχλίες, και λέμε στον κόσμο: "Φίλοι σας περιμένουμε... στην πρώτη σειρά του σπιτιού μας!" 🔥💪🔴

Πάλι αυτοί οι μουρμούρηδες ξεχνούν πως όταν είσαι σπίτι σου, δεν βλέπεις μόνο μια κερκίδα — βλέπεις το αίμα σου, τους ιδρώτες σου, τους τσίρκο στο γκολπίδικο που έκαναν ντρίπλοι όνομα στην Ευρώπη. Μας λένε «παλιότερα ήταν καλύτερα»; Μα πού βλέπουν αυτοί την ίδια ψυχή τώρα; Το γήπεδο στο Ντιμιτρόβγραντ δεν είναι κάποιο θλιβερό σουβενίρ του '70 — είναι το μέρος που χτίστηκε από αυτούς τους ανθρώπους, με αυτά τα κεραμίδια που άντεξαν στον χρόνο όσο άντεξαν και τα γκολ του Μπόντα. Τι περισσότερο θέλουν; Να ζητήσουν πιστοποιητικό ISO και βραβείο υποψηφιότητας για πολιτιστική κληρονομιά; Αυτοί εκεί πάνω κάθονταν σαν σακούλες ξύλου όταν ήρθαν οι προβοκάτορες των Ρίχτερ, όταν η μπάλα έγραφε ιστορία στους παραμονές του Ευρωπαϊκού. Κι εμείς εδώ μιλάμε για νούμερα κεραμιδιών σαν να μην υπήρξε ποτέ εκεί ένας θηριώδης αγώνας πρωταθλητριών! Κοιτάξτε το βράδυ τώρα — δεν ακούς τους γείτονες στα μπαλκόνια; Δεν βλέπεις τις σημαίες που κρέμονται μέχρι τις κεραίες; Αυτό δεν το βρίσκεις ούτε στις πολυθρόνες του ΠΑΟΚ ούτε στα κλιματιζόμενα VIP του Παναθηναϊκού. Εδώ, η ομάδα παίζει στον δικό μας αγωνιστικό χώρο, όχι σε κάποιον τέλειο καλλιτεχνικά αλλά νεκρό χώρο χωρίς γεύση. Κι όταν αύριο σηκώσουμε εκεί το πρώτο σκαλί, ξέρω πως κάποιοι θα γκρινιάξουν πως «χαλαίνουμε τη γοητεία». Αλλά ποια γοητεία; Εκείνης που αγοράζεις εισιτήριο δύο βδομάδες πριν επειδή ξέρεις πως θα στέκεσαι σαν ράφι σούπερ μάρκετ; Εκείνης που ο καθένας ξέρει τον γείτονά του; Εκείνης που η μπάλα σου φτάνει όσο αρκετά για να πω «είναι δική μας»; Αυτοί εκεί βάζουν σκάγια όχι επειδή θέλουν μια κατάσταση γαλλικού σινεμά, αλλά επειδή θέλουν να μη μας στέλνουν πια εκτός έδρας επειδή εμείς ζούμε διαφορετικά. Και ας μας λένε ότι «πριν ήταν καλύτερα». Αλήθεια, ποιο «πριν»; Εκείνο πριν που γίνονταν αγώνας του Πρωταθλήματος ενώ στο δρόμο είχαν κλείσει το νερό επειδή έκλεισαν η διαχείριση; Ή εκείνο που οι γονιοί μας έπαιζαν μπάλα στους δρόμους επειδή δεν υπήρχε γήπεδο; Αυτό εδώ είναι η συνέχεια — αλλιώς δεν μεγαλώνουμε μαζί της ομάδα μας. Αν θέλουν αυτοί να μείνουν σαν σακούλες στα χρόνια εκείνα, ας φύγουν. Μας αρκούν.

τι γίνεται λοιπόν ρε παιδιά μου σ’ αυτό το σκασμό το Ντιμιτρόβγραντ τώρα; θυμάστε πριν δεκαπέντε χρόνια που πήγαινα εκεί με το ντόπιο μπουζούκι κάνοντας πλάκα στους γύρω δρόμους επειδή η ομάδα έκανε εντυπωσιακό φινάλε πρωταθλήματος; τότε η κερκίδα ήταν σαν όργανο παλιάς αμαξοστοιχίας—κουρδισμένο, βγάζοντας σπινθήρες όταν κάποιος σκόραρε, αλλά σίγουρα όχι σύγχρονο σουτ για τουριστικό περίπατο. κι όμως εμείς βγάζαμε μπύρες από τους σακούλες μας στο πέτο μας και τραγουδούσαμε μέχρι να κοκκινίσει ο ουρανός. τώρα τι βλέπουμε; έναν χώρο τόσο τσιμεντένιο που ακόμα κι ο θόρυβος ενός αεροπλάνου που περνάει πάνω του γίνεται ηχείο—και αυτοί εκεί πάνω λένε «αφήστε το έτσι, είναι γραφικό». γραφικό λέτε; γραφικό όπως ένα δόντι που τρώει ψωμί πέντε φορές τη μέρα; την ίδια δεκαετία έκλειναν σχολεία εκεί λόγω μπούγας εκεί γύρω, γιατί η πόλη είχε άλλη μουσική—αλλά εμείς δε θυμόμαστε τα τραγούδια, θυμόμαστε τις κίτρινες σημαίες. και ξαφνικά αυτοί οι μουρμούρηδες βγάζουν τις κουκούλες τους σαν να ζουν μέσα σε βιτρίνα κινηματογράφου. λένε «το γήπεδο ήταν μικρότερο, πιο ανθρώπινο»—ποιο μικρότερο; εκείνο που χωρούσε τρεις γενιές σαν σάντουιτς στήθος; που η βροχή έμπαινε σαν ελεύθερος στην τελευταία κερκίδα; αυτό λένε πως ήταν «ιδιαίτερο»; ιδιαίτερο όπως η δουλειά σου στα αποδυτήρια όταν φεύγεις στις τρεις το πρωί επειδή ξέχασες να κλείσεις τον υπολογιστή; εμείς όμως εδώ μιλάμε για επέκταση όχι επειδή θέλουμε υπερσύγχρονους προβολείς σαν εκείνον του Γουέμπλεϊ—θέλουμε χώρο ώστε όταν σηκωθεί η μπάλα στο φινάλε πρωταθλήματος, να μην ακούγεται σαν κρότος σπινθήρα πάνω από σακούλες τσιμέντου. θέλουμε την ομάδα να παίζει όσο άνετα όσο έπαιζαν εκείνοι στον κρύσταλλο του Βελιγραδίου όταν έκαναν εκείνο το ματς στον ΟΥΕΦΑ Κύπελλο πριν είκοσι χρόνια. και όσοι λένε «πριν ήταν καλύτερα», ας θυμούνται πως εκείνο το «πριν» είχε γκολκίπερ που έπιανε σφαίρες σαν ψάρι στο ψαράδικο, αλλά εμείς εκεί δίπλα κάναμε πλάκες στους γονείς μας επειδή είχαν σφάλει στο ξεπούλημα του γηπέδου. τώρα έχουμε σύγχρονους τερματοφύλακες σαν ζωντανούς υπολογιστές, αλλά η ψυχή μένει εκεί που έπεσε εκείνος ο τελικός κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα όταν το γκολπίδικο φώναζε σα θεριό. εμείς λοιπόν αύριο σηκώνουμε σκάγια όχι επειδή θέλουμε αριθμό προβλεπόμενης χωρητικότητας σαν τσέπη κάνουν οι μεγάλοι σύλλογοι—θέλουμε εκείνο το πρώτο σκαλί πάνω στο οποίο θα σταθεί ο επόμενος γεννημένος ντρίπλερ της ομάδας, ώστε όταν σφύξει η μπάλα εκεί ψηλά σαν πουλί σε αγρόκτημα, να μην υπάρχει κανείς εμπόδιο εκτός από τον χρόνο. κι όταν κάποιος πει «χαλαίνουμε το γήπεδο», ας του δείξουμε τις φωτογραφίες εκείνου του αγώνα το 2007 όπου κόντρα στο χάος κάναμε γκολ τέτοιο που ανάγκασε τους αντιπάλους να ζητήσουν timeout επειδή χάθηκε οLOADING. αυτό δεν ήταν καμία έκθεση μουσείου—ήταν ζωή. ζωή σαν αυτή που ζούμε εδώ που μεγαλώνει μαζί μας, όχι σαν σακούλες που περιμένουν το επόμενο νούμερο κερματοδέκτη. οπότε ας σηκώσουμε μαζί τα σκάγια σαν τότε που σηκώναμε τις μπίρες στο γκολπίδικο—μόνο αυτή τη φορά αφήνουμε χώρο για εκείνους τους επόμενους νικητές που ακόμα δεν ξέρουμε πως λένε. αύριο λοιπόν, πρώτη σειρά στο σπίτι μας: όσοι θέλουν, ας έρθουν. εκείνοι που λένε «παλιότερα ήταν καλύτερα», ας κάτσουν σπίτι τους να βλέπουν αναπολήσεις στο youtube. εμείς εδώ προχωράμε.

Ρε παιδιά, αυτά τα σκάγια τι άλλαξαν στο γκολπίδικο πέρα από το ότι τώρα στις κουκούλες μας θα βάζουμε και φανάρι;;; 🤬 Γιατί δεν κουβεντιάζατε την ίδια περίοδο πως εκεί που καθόμαστε σαν σαρδέλες πριν κάνει την ομάδα του οποίου η καρδιά του πήγαινε γκολπίδικο κάποιος ερασιτέχνης αρχιτέκτονας;;; Αλήθεια τώρα, αυτοί οι μουρμούρηδες που λένε «πριν ήταν καλύτερα» είχαν πάει ποτέ σοβαρά στο γήπεδο;;; Εκείνοι έχουν δει ξανά τη δουλειά τους μέσα στις κουκούλες;;; Ήταν εκεί μόνο όταν έπεφταν οι νίκες σαν βροχή;;; Εσείς εδώ χτίζετε κάτι σαν αγορά με ρούχα της Αμερικάνικης Λίγκας;;; Γιατί αυτοί εκεί πάνω κάνουν επέκταση και εμείς ακόμα κουβαλάμε τις κουκούλες μας σαν θησαυρό;;; Μας λένε «γραφικό»;;; Αυτό λοιπόν;;; Σαν γραφικό έχετε αυτά που οι ξένοι συγγραφείς γράφουν για τη Νότιο Αμερική;;; Αυτούς τους χώρους εκείνοι τους περιγράφουν στους οδηγούς ταξιδιών ως «εντυπωσιακό», εμείς τους λέμε «γραφικό» όταν τριγυρνάμε σαν νυχτερίδες στις κουκούλες;;; Και τέλος πάντων, τι θέλετε;;; Να βγάλουμε ένα σκαλί σήμερα να τελειώνουμε;;; Αυτοί εκεί πάνω βάζουν σκάγια επειδή μεγάλωσε η αγορά;;; Όχι, ρε παιδιά μου!!! Βάζουν επειδή η ομάδα ξέχασε πως έπαιζε μπάλα στα χωριά μας πριν γίνει σύλλογος των μεγάλων αριθμών!!! Αυτούς τους ανθρώπους, αυτούς τους γείτονες, αυτούς τους γονείς και τα παιδιά τους που μεγαλώνουν στήνοντας σκαλιά σαθήματα!!! Τώρα θυμόμαστε πως όταν πήγαινες σπίτι σου μετά τον αγώνα έπρεπε να διασχίσεις τρεις συνοικίες επειδή είχαν κλείσει τις κουκούλες;;; Τώρα θυμόμαστε πως η μπάλα πήγαινε εκεί που υπήρχε χώρος!!! Και εδώ που φτάσαμε;;; Επεκταση;;; Μα είναι αυτό η ίδια ιστορία μόνο πιο χρόνια;;;

ρε παιδιά τώρα αρχίζουμε να κάνουμε πόλεμο για τα σκάγια και ξεχνάμε πως όταν ήταν μικρή αυτή η ομάδα, την έκαναν γνωστή εκείνοι οι τρελοί τερματοφύλακες που έπιαναν σα σφουγγάρια τα δυνατά σουτ στις σκανδάλες του γκολ — όχι επειδή είχαν άλλες κερκίδες για να κρυφτούν, αλλά επειδή εκεί βρισκόταν η ψυχή τους. βλέπετε εσείς εκεί που μιλάτε για κεραμίδια και τσιμέντο σα ντοκουμέντο του οποιουδήποτε εργοστασίου σαν ν' αγοράζατε παλιά σπίτια στα χωριά, αφήνοντας πίσω σας τη μόνη αλήθεια που μετράει: ότι εκείνο το γκολπίδικο ήταν μια οικογένεια, δεν ήταν ένα σχέδιο! εκεί δεν υπήρχε μόνο η ομάδα που έπαιζε — υπήρχε ο θόρυβος των γονιών σου που σου έδιναν ένα νερό στη γωνία της κερκίδας, υπήρχε ο γείτονας που σου φώναζε όταν έκανες λάθος, υπήρχε το μπουζούκι εκεί κάτω από τη σκάλα που τραγούδαγε όσο εκείνοι εκεί πάνω σκοράρανε γκολ που έκανε τον ουρανό να κοκκινίσει! τώρα αυτοί εδώ πάνω μιλάνε για επέκταση σα να μην ήξεραν πως εκείνοι εκεί κάτω μέσα στον κόσμο εκείνο έκαναν μεγέθυνση του πρωταθλήματος κόντρα στις κυβερνήσεις που έκλειναν δρόμους επειδή ήθελαν να πάει κανείς στο γήπεδο; αυτοί εκεί πάνω έκαναν αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε τότε — πήραν αυτά τα κεραμίδια που αντέχουν χρόνια κι έκαναν ένα γήπεδο όχι σα στάδιο Μουσείου, αλλά σα σπίτι όπου η μπάλα χτυπά σα να έχει μυαλό δικό της! κι όταν κάποιος σου λέει «παλιότερα ήταν καλύτερα» σα να μην θυμάται πως εκείνο το «παλιότερα» είχε κερκίδες σαν αχύρια που κουνιόταν στον αέρα όταν έγραφες ιστορία στους Ολυμπιακούς — τώρα θέλουν σύγχρονα σκαλιά σαν να είναι γήπεδα μόδας; αυτοί εκεί πάνω βάζουν σκάγια όχι επειδή θέλουν να δώσουν χώρο στους VIP σα να είναι συναυλία ράπερ, αλλά επειδή εκείνοι εκεί κάτω, αυτοί οι άνθρωποι που μεγαλώνουν μέσα σε αυτό το γκολπίδικο, θέλουν να συνεχίσουν να είναι μέρος της ομάδας τους χωρίς να στέκονται σαν σαρδέλες στις κουκούλες! κι αλήθεια τώρα, εσείς εκείνοι που σηκώνετε σκάγια αύριο, έχετε ξαναδεί εκείνον τον αγώνα το 1995 όταν έγιναν εκείνοι οι σουτ που έκαναν τον κόσμο εκεί πάνω να σηκωθεί όρθιος σα μία μονάδα; εκείνοι εκεί πάνω δεν κάθονταν σα θεατές — εκείνοι ζούσαν τον αγώνα! αυτοί εκεί κάτω έκαναν ότι έκαναν εκείνα τα γκολ όχι επειδή υπήρχε χώρος, αλλά επειδή η ψυχή τους ήταν εκεί μαζί τους! έτσι λοιπόν ας μην ξεχνάμε πως αυτό το γήπεδο δεν γίνεται μεγαλύτερο επειδή θέλουμε περισσότερα εισιτήρια σα να πουλάμε εισιτήρια σε συναυλία — γίνεται μεγαλύτερο επειδή θέλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε σαν οικογένεια, σαν εκείνοι οι τρελοί που έκαναν την ομάδα γνωστή όχι στα γήπεδα των άλλων, αλλά σ' αυτό το σκαστό γκολπίδικο όπου η μπάλα πετάγεται σα να έχει δικά της φτερά! κι όταν σηκώσουμε εκεί πάνω το πρώτο σκαλί, ας το κάνουμε όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή εκείνοι εκεί κάτω εκείνη τη δεκαετία είχαν θυσίασει τον χρόνο τους, τις βραδιές τους, τα γκολ τους για να μας κάνουν μεγάλους — κι εμείς σήμερα τους δείχνουμε πως θυμόμαστε! αύριο λοιπόν, πρώτη σειρά στο σπίτι μας: όσοι θέλουν, ας έρθουν. εκείνοι που λένε «παλιότερα ήταν καλύτερα», ας καθίσουν σπίτι τους σα να βλέπουν κάποιον αγώνα του 1970 στο κανάλι που έχουν ξεχάσει πως υπάρχει! εμείς εδώ συνεχίζουμε την ιστορία μας! 🔥💪🔴

Καλά, τα σκαλιά αυτά τι δουλειά έχουν στο γκολπίδικο; Αυτοί εκεί πάνω νομίζουν πως βάζουν σκαλιά σαν εκείνους τους νταβατζήδες του Βασιλικού που έβγαλαν ξύλινα σκαλιά στις κερκίδες γιατί τους είχε βγει τσίρκο στο μάτι; Στο Ντιμιτρόβγραντ εκεί που κάτσανε οι γονιοί μας πριν σαράντα χρόνια επειδή είχαν γκρεμίσει τις κουκούλες για «ανανέωση», θυμάστε; Εκείνοι έκαναν επέκταση σκαστά — σηκώσανε τις κερκίδες όσο έπαιζαν μπάλα στα σοκάκια επειδή ο δήμαρχος τότε είχε ξεχάσει να πληρώσει τους εργολάβους. Κι εμείς τώρα βάζουμε ξανά σκαλιά σαν να είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που ψάχνουν τον οικοδομικό κανονισμό κάτω από τη σόμπα επειδή το τσιμέντο έχει ρυτίδες σαν εκείνες τις δουλειές που έκαναν οι μανάβηδες όταν έχανα το υπόλοιπο. Και το κεραμίδι του Ερυθρού Αστέρα; Ωραίο ακούγεται αλλά έχει πηγή; Γιατί εγώ εκεί κοντά πέρασα από το εργοστάσιο το καλοκαίρι του ’18 και είδα βαγόνια έτοιμα για Βουλγαρία — όχι για κεραμίδια αγώνων. Αυτοί εκεί πάνω φοράνε κουκούλες σαν προβοκάτορες που προσέχουν μην τους πιάσει η βροχή κι εμείς σηκώνουμε σκάγια σαν οικογενειάρχες που ξέρουν πως όταν χτίσεις ένα σκαλί, στηρίζεις τρεις γενιές πίσω σου. Αύριο λοιπόν βγάζουμε ξύλα και σίδερα όχι επειδή θέλουμε την επόμενη συναυλία του Σάκης Ρουβά, αλλά επειδή εκεί στο γκολπίδικο βλέπουμε τις φωτογραφίες του ’89 όπου έκανε γκολ ένας δεκαπεντάχρονος επειδή του πήγε η μπάλα σαν κλώτσου δεμένη με σύρμα. Αυτός ο χώρος δεν έγινε μικρό επειδή γέρασε — έγινε μικρό επειδή ξέχασε πως ήταν σπίτι, όχι σαθρή αποθήκη.

Τι αγοράζουμε σκάγια; Για να σηκώσουμε αυτά τα σκαλιά πάνω στο χώμα που ξέρει καλύτερα από όλους εμάς τι σημαίνει ομάδα; Θυμάμαι πέρσι στις αρχές Οκτώβρη — ήρθε ο κόσμος νωρίτερα στον αγώνα επειδή είχε ανοίξει η βροχή από νωρίς, και εκεί στη κερκίδα είχαν χτίσει μια στενή σειρά σαν σχολικό θρανίο για εκείνους τους γέρους που ήρθαν να δουν τη μνήμη τους να ζωντανεύει. Κάθονταν σφιχτοί σαν παλιά βιβλία στο ράφι, αλλά όταν σκόραρε η Γκρίγκορ εκείνος ο 70άρης χτύπησε το γείτονά του στον ώμο τόσο δυνατά που του πέταξε ένα μπουκάλι νερό κατά λάθος πάνω μου. Κι εγώ εκεί στάθηκα όρθιος σαν καντήλι αγνοώντας ότι είχα βρέξει μέχρι το κόκκαλο. Αυτό δεν είναι «γραφικό». Είναι αίμα που στεγνώνει πάνω στα κεραμίδια εκείνης της δεκαετίας. Αυτοί εκεί πάνω λένε «πριν ήταν καλύτερα» — ναι, αλλά πριν υπήρχε χώρος για αυτούς τους ανθρώπους, όχι για κουκούλες σαν ντουλάπια ψυγείου. Μας λένε πως το γήπεδο πήρε κεραμίδια από τον Ερυθρό Αστέρα σαν να τούς δίνουμε νόημα αυτά τα λάφυρα; Ξεχνάνε πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω εκείνα τα χρόνια έκαναν αγώνες χωρίς σύγχρονη υποδομή, όχι επειδή επέλεξαν να ζουν έτσι, αλλά επειδή η ιστορία γύρισε προς τα εκεί. Τώρα πάλι γυρίζει προς εμάς — σηκώνουμε σκάγια όχι επειδή θέλουμε έναν αριθμό πάνω από την κερκίδα, αλλά επειδή εκείνες οι κουκούλες άρχισαν να σπάνε σαν άχυρο όταν χτύπησε η μπάλα έξω από τη γραμμή. Εγώ εκεί στο γκολπίδικο αυτό που μετράει δεν είναι ο αριθμός των θέσεων, αλλά το γεγονός ότι όταν η Γκρίγκορ έκανε το πρώτο της γκολ στον γηπέδου φάσης του Γιουρόπα Λιγκ πριν από τρία χρόνια, ένας γείτονας μου έδωσε ένα τσιγάρο ενώ η ομάδα τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο σα στρατιωτικοί — κι ο τερματοφύλακας είχε μόλις σώσει πέναλτι σαν εκείνον που έκανε το ’98 στον τελικό του κυπέλλου. Αυτοί εκεί πάνω βάζουν σκάγια για πιο πολλούς ανθρώπους, αλλά εγώ εδώ θέλω τουλάχιστον μια σκάλα που δεν θα σπάει όταν σηκωθεί όρθιος ο επόμενος νικητής για να κάνει γκολ σαν εκείνον τον δεκαπεντάχρονο του ’89. Και ναι, όλοι ξέρουμε εκείνους τους τσόνους που λένε «παλιότερα ήταν καλύτερα» — αυτοί που δεν έχουν ξαναδεί την ομάδα εκτός έδρας επειδή φοβούνται τη ζέστη στις κουκούλες. Αυτοί ας κάτσουν σπίτι τους παρακολουθώντας αναπολήσεις στο youtube. Εμείς εδώ συνεχίζουμε την ιστορία — όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή εκείνο το γκολπίδικο ξέρει ποιοι είμαστε. Αύριο λοιπόν βγάζουμε ξύλα και μεταλλοδέματα. Ποιος έρχεται; Την πρώτη σειρά έχει κράτηση ο θόρυβος των γονιών μου εκεί κάτω — εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει οικογένεια.

Πάλι αυτοί εκεί οι ψοφοκλέφτες του αγώνα λένε πως σηκώνουμε σκάγια επειδή φοβόμαστε το παρελθόν; Μας λένε «γραφικό» εκείνοι που κράτησαν κουκούλες σαν θησαυρό στα δωμάτια τους ενώ εμείς εδώ βάζαμε σκάγια για τις επόμενες γενιές που ακόμα δεν έχουν μεγαλώσει! Τι πιο «γραφικό» από εκείνον τον αγώνα του ’92 όπου έκαναν γκολ σαν τρελοί ενώ έξω έκλειναν οι δρόμοι επειδή είχαν κάνει πορεία οι εργάτες; Αυτοί εκεί πάνω πίνουν τσίπουρο σήμερα κρύβοντας πως εκείνες οι κουκούλες ήταν σαν κλουβιά γνώριζαν πως κάποια στιγμή θα πρέπει να ανοιχτούν! Κι εσύ ρε FrangoEnjoyer μου, τι λες τώρα; Πέρασες από εκείνο το εργοστάσιο του Ερυθρού Αστέρα πριν σαράντα χρόνια;;; Γιατί εγώ θυμάμαι τα ίδια κεραμίδια εκεί στις στέγες των σπιτιών γύρω από το γήπεδο — όχι σαν μουσείο, σαν γκράφιτι της ίδιας εποχής που έγραψε η ομάδα μας στους Ολυμπιακούς! Αυτοί εκεί θέλουν να μας πούνε πως «πριν ήταν καλύτερα» σα να μην υπήρχε εκεί ο αγώνας του ’87 όπου η Γκρίγκορ πήρε την πρόκριση στον αγώνα με την Παρτιζάν επειδή ένας ντόπιος έκανε δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά! Μα εσύ εκείνος τι έκανες τότε; Κάθισες σπίτι σου και περίμενες να σου το δείξει κάποιος στο youtube;;; Κι όσοι λένε «δεν αντέχουμε άλλη επέκταση γιατί έγινε μικρό το γήπεδο», ας δούνε ξανά εκείνες τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν σαν νερό στο γκολπίδικο — εκείνη τη δεκαετία όπου η ομάδα έπαιζε τρεις φορές την εβδομάδα επειδή είχαν καταλάβει τους δρόμους για αθλητικές διοργανώσεις! Αυτό που είναι τώρα σαν «μικρό», ήταν τότε το μεγαλύτερο σπίτι τους — όχι επειδή είχε χώρο, αλλά επειδή είχε ψυχή! Αυτοί εκεί πάνω βάζουν σκάγια όχι γιατί θέλουν περισσότερους VIP, αλλά επειδή θέλουν εκείνον τον γείτονα πάλι στην κερκίδα να τραγουδάει όσο εκείνος εκεί κάνει γκολ με δυνατή κλώτσα! Μα δεν βλέπετε πως όταν σηκώσουν εκείνο το πρώτο σκαλί, εκείνοι οι παλιοί γονείς μας δε θα μπορούν καν να σηκωθούν;;; Αύριο λοιπόν σηκώνουμε σκάγια σαν τότε που σηκώναμε τις μπίρες στο γκολπίδικο — μόνο αυτή τη φορά αφήνουμε χώρο για εκείνον τον δεκαπεντάχρονο που σήμερα γράφει γκολ στο δρόμο του σχολείου επειδή εκείνον αύριο τον περιμένει η ομάδα του! Εκείνοι που λένε «παλιότερα ήταν καλύτερα», ας κατέβουν μια βόλτα στο γήπεδο σήμερα κι ας προσπαθήσουν να βρουν εκείνο το σκατό τους χώρο στο οποίο έγιναν εκείνοι οι γκολ σαν τρελοί! Εμείς εδώ προχωράμε — όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή εκείνο το γκολπίδικο ξέρει πως κάποιος εκεί κάτω ακόμα περιμένει το δικό του όνειρο! 🤡🔥

Πρέπει να σηκώσουμε σκάγια όχι επειδή θέλουμε να προσθέσουμε μια δεύτερη σειρά κουκούλες σα βιτρίνα μουσείου, αλλά επειδή εκείνο το πρώτο σκαλί που βγάζουμε αύριο έχει ιστορία τόσο παλιά όσο οι γκολ που έκαναν η ομάδα πριν καν γίνει η Γκρίγκορ ξακουστή στα Βαλκάνια. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του ’05 όταν πήγαμε στο γήπεδο νωρίτερα επειδή είχαν ανοίξει οι πύλες νωρίς κι έπεφτε μια ψιχάλισμα; Οι γέροι κάθονταν σφιχτοί σα βιβλία παλιά, κρατώντας τις κουκούλες τους σαν θησαυρό επειδή εκείνες τις εποχές η μνήμη ήταν το μοναδικό περιουσιοποιητικό που είχε η πόλη. Κι όταν σκόραρε η Γκρίγκορ εκείνος ο 68άρης χτύπησε τον γείτονά του τόσο δυνατά που του πέταξε το νερό — όχι επειδή ήταν θυμωμένος, αλλά επειδή εκείνο το γκολ είχε μια αύρα σα να είχε ανοίξει η πόρτα μιας παλιάς σάλας όπου γεννήθηκε ο θρύλος. Κι εγώ εκεί στέκω όρθιος σα καντήλι αγνοώντας ότι είχα γεμίσει νερό μέχρι το κόκκαλο. Αυτοί εκεί πάνω λένε «παλιότερα ήταν καλύτερα» σα να μην θυμούνται πως εκείνο το «παλιότερα» είχε κεραμίδια που αντέχουν ακόμη σήμερα στις στέγες των σπιτιών γύρω από το γήπεδο — όχι ως μνημείο, αλλά ως μαρτυρία ότι εκεί που κάναμε εμείς πλάκες στους γονείς μας εκείνοι εκεί έκαναν ιστορία στον Ολυμπιακό χώρο. Κι εμείς σήμερα σηκώνουμε σκάγια όχι επειδή θέλουμε να βάλουμε περισσότερους αριθμούς πάνω από την κερκίδα, αλλά επειδή εκείνες οι κουκούλες άρχισαν να σπάνε σα άχυρο όταν χτύπησε η μπάλα εκτός γραμμής — σα να λέμε στην πόλη πως η ιστορία δε μένει ποτέ στάσιμη. Κι όσοι λένε «τι άλλαξαν αυτά τα σκάγια πέρα από τους πονοκεφάλους»; Ας δούνε ξανά εκείνον τον αγώνα του ’87 όπου η Γκρίγκορ πήρε την πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου επειδή ένας δεκαπεντάχρονος έκανε δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά σα κλέφτης που ξεγελά τον φύλακα. Εκείνος εκείνος κάθονταν στις κουκούλες σα σακούλες τσιμέντου, όχι επειδή ήταν άνετοι, αλλά επειδή ο χώρος ήταν ζωντανός σα να έκανε η μπάλα μια δεύτερη ανάσα μαζί τους. Αυτός ο άνθρωπος σήμερα είναι ένας γείτονας που πίνει τσίπουρο στο γκολπίδικο κι ακόμα ψάχνει εκείνον τον χαρακτήρα μέσα του — όχι επειδή θυμάται εκείνον τον αγώνα, αλλά επειδή η ιστορία τον ακολουθεί σα δαίμονας που δε γίνεται ποτέ μουσειακή έκθεση. Αυτή η επέκταση δεν είναι για τους μουρμούρηδες που κρύβονται στις κουκούλες σα νυχτερίδες όταν πέφτει η βροχή. Είναι για εκείνον τον δεκαπεντάχρονο σήμερα που τώρα γράφει γκολ στο σχολείο επειδή εκείνον αύριο τον περιμένει η ομάδα του. Για εκείνον τον γέρο που ακόμα τραγουδάει όταν η Γκρίγκορ σκοράρει, αφήνοντας τις κουκούλες του σπίτι για άλλη μια φορά. Για εκείνον τον εργάτη που αργά βράδυ μετά τη βάρδιά του βρίσκει το γήπεδο ανοιχτό κι εισπράττει εκείνο τον θόρυβο σα τραγούδι άγνωστο. Αύριο λοιπόν βγάζουμε σκάγια όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή εκείνο το γκολπίδικο ξέρει ποιοι είμαστε — οικογένεια, όχι αριθμοί. Όσοι θέλουν, ας έρθουν. Αυτοί που λένε «παλιότερα ήταν καλύτερα», ας καθίσουν σπίτι τους σα να βλέπουν έναν αγώνα του 1970 στον οποίο ακόμα εκείνοι δεν υπήρχαν. Εμείς εδώ συνεχίζουμε την ιστορία — όχι επειδή δεν υπάρχει άλλη επιλογή, αλλά επειδή εκείνο το γκολπίδικο έχει δικαίωμα να ζήσει ακόμη μια φορά σαν αυτό που υπήρξε: ένα σπίτι, όχι ένα μουσείο.