Ο Ντιμιτρόφ είναι ακόμα μεγάλος μόνο στους χάρτες και στις σημαίες μας

Μπορεί κάποιοι εδώ να μην είδαν καν τον Γιόρκι να χτυπάει μια μπάλα μέσα σε γήπεδο — ας δούμε πόσες φορές έχει πάρει τον αντίπαλό του από πάνω στους τελευταίους τρεις μήνες. Την περασμένη εβδομάδα στο Λίον βγήκε από την πρώτη φάση σα σκοτωμένος — όχι σαν πρωτοεμφανιζόμενος θρύλος, σαν κάποιος που έκανε υπολογισμό λάθος στο βιβλίο της ομάδας του. Στη Ρώμη πήρε τρία παιχνίδια, ναι, αλλά κρίσιμο ήταν πως το πρώτο του ήταν επί χάρτου: αντίπαλος βαθμολογικά πιο πάνω, χώρος όπου ο Γιόρκι είχε βγει νικηφόρος μόνο μία φορά τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Τι νούμερα έχουν εκεί; 42% πρώτες μπάλες, 58% σερβίς πάνω από 130, ενώ ο Δημήτρoφ στον ίδιο αγώνα είχε πάνω από 65% πρώτες μπάλες και έκανα τέσσερα break points. Κι όταν μιλάμε για την "κάκια ομάδα", εδώ είναι το αστείο: η Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ τελείωσε την περασμένη χρονιά στις πρώτες δεκαέξι ομάδες του ATP Race, αλλά εσύ τους βάζεις στο ίδιο σακί με τη Ροστόφτσεφ του; Τον ξέρεις εσύ προσωπικά τον Γιόρκι από κοντά πως κάνει; Από τις 42 τουρνουά που έπαιξε φέτος, πέρασε τρεις φορές τους 8 τουλάχιστον μία φορά — όχι επειδή είναι στην Βαρκελώνη τουλάχιστον υπάρχουν δικοί της τίτλοι εκεί μέσα, αλλά επειδή κάθε φορά που βρισκόταν στο νερό, έβγαλε αυτά τα δυόμισι σετ πριν λυγίσει. Στη Μαδρίτη δεν έφτασε καν στους 8, ενώ ο Γκέοφ είχε μπει στους 16 — εκείνος όμως είχε χάσει από τον Γιόρκι στον τρίτο γύρο στους Ολυμπιακούς! Μέχρι εκεί η ιστορία πάει. Και τώρα που μιλάνε για τις φωτογραφίες με σημαίες — εντάξει, αφήστε μας λίγο ειρωνεία κι εμάς: εσείς βλέπετε μόνο τα ινστাগράμ των μάγων του γηπέδου, ενώ εμείς ξέρουμε πως την προηγούμενη βδομάδα οι ίδιοι έκαναν συναυλία στην πόλη των φυσικών αποκλεισμών. Πάνω από δύο χιλιάδες κόσμος στη Σόφια στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή ο Γιόρκι έπαιξε έναν αγώνα εκεί — κάτι που δεν έγινε ακόμα ούτε για τους Γιουβέντους εκεί μέσα. Αυτή η ομάδα έχει χρώμα, έχει σχέδιο, έχει ανθρώπους που πληρώνουν εισιτήριο και περιμένουν τις τρεις η ώρα το πρωί για ένα παιχνίδι κυπέλλου επειδή ξέρουν ότι πάνω στο γήπεδο εκείνος βγάζει πράγματα πέρα από νούμερα. Ρε Γιώργο, άσε λοιπόν τις ιστορίες σου με το τραπεζάκι κι άκου τι σου λέω: όταν εκείνος βγάζει μια σειρά από νίκες επί πρωταθλητών που έχουν ντύσει τρία Grand Slam, τότε ας βάζουμε τουλάχιστον μισό βλέμμα στο πως τον βλέπουμε. Μέχρι τότε, κράτα το σφιρίχτρα σου στον κόρφο σου κι άσε μας που αγοράζουμε την υπερβολή σα σημαία.

Εεε;;; Που ΘΑ ΠΑΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟΣ;;; Ρε παιδιά εμείς που τρέχουμε στις κερκίδες σα συγκροτημένο γκρουπ, που βγάζουμε βίντεο ντοκιμαντέρ για τα τουρνουά του Γιόρκι σα θηρία επειγόντως να καλύψουμε τους τίτλους στο γήπεδο;;; Που τον στέλνουμε κατοχυρώνοντας θέση ξαφνικά στις τρεις το πρωί σα προφήτη;;; Αφού εσύ βλέπεις μόνο το κίτρινο τραπεζάκι πίσω σα ντροπή;; Ρε μητέρα μου ρε!!! Εδώ όλο το πάρκο τρέχει στις βόλτες του Γιόρκι σα μία παρέλαση ελευθερίας!! Στις τρεις η ώρα σα ντόπιοι πρωτοστάτες!!! Σημαίες πάνω στο αυτοκίνητά του σα σημαίες κουρδιστών!! Που εσύ βγάζεις μόνο αποτυχίες στο στοίχημα;; Αυτές οι ιστορίες ποιός τις ζει;; Ο Γιόρκι μέσα στο γήπεδο ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΝΕΚΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΟ!!! Πού παίζει;;; Κι όταν μιλάς πως δεν βγάζει βάθους;; Λάβ;;; Λάβ;;; Ρε φίλε σου είπαμε δώδεκα χρόνια σαν αρουραίοι στις κερκίδες!!! Όταν εκείνος βγάζει τέσσερα break points ενώ ο άλλος έχει πάνω από 65% πρώτες μπάλες;;;; Μας δείχνει μέσα στο γήπεδο πως αυτά τα νούμερα είναι ψέματα!!! Μια ομάδα δεν χτίζεται από τύπους!!! Χτίζεται από την ψυχή που βγάζεις όταν σπάνε το ράδιο επειδή ξέρεις πως εσύ είσαι εκείνος που κάνει το stadium ακόμα δυνατότερο!! Και τώρα να μάθεις και μερικά νούμερα;;; Νούμερα;;; Μας είπες;; Την περασμένη βδομάδα στη Σόφια;;; Δύο χιλιάδες κόσμος στις τρεις το πρωί επειδή εκείνος έπαιζε!!! Στη Ρώμη;;; Τρεις γύροι επειδή θέλουν να δουν τι κάνει εκείνος!!! Στις Masters;;; Εκείνος βγάζει τους δυνατούς εκεί πάνω!!! Ποιος ο Λάβ;;; Ποιος;;; Και τώρα μας λες πως δεν είσαι pretender;;;; Αφού εμείς βγάζουμε τον κόσμο στις κερκίδες να τραγουδάει σα μία συμμορία!!! Αυτά που βλέπεις εσύ στα socials;;;; Εγώ βλέπω χιλιάδες μάτια γεμάτα δάκρυα όταν κερδίζει επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα έχει μια ιστορία ακόμη κι όταν όλα δείχνουν διαφορετικά!!! Αυτό είναι η ομάδα μας!!! Έτσι ζούμε τον Γιόρκι!!! Μέχρι να πέσει το τελευταίο σφιρίχτρό μας!!! 🔥🇧🇬⚡

Μα τι βλέπω εκεί πέρα;; Σαν κάποιος ξέχασε ότι αυτή η ομάδα έγραφε ιστορία όχι μόνο στις σημαίες αλλά και όταν αυτός ο τύπος βγάζει έναν αγωνιστικό χάρτη που κανείς άλλος δεν μπορεί να σχεδιάσει. Κοιτάξτε τους αριθμούς της Ρώμης — ναι, ο Γιόρκι έκανε τρία παιχνίδια, αλλά το πρώτο ήταν επί χάρτου μόνο στους κόκκινους τίτλους των περισπασμών μας. Το σερβίς του πάνω από 130 είχε επιτυχία στις πιέσεις εκείνες που όλοι θυμούνται πως ο αντίπαλος χανόταν μέσα στο γήπεδο. Κι εκεί, ενώ κάποιοι μιλάνε για τραπεζάκια και παράδεισους στο ινστάγραιν, εμείς θυμόμαστε πως η ομάδα που κέρδιζε τότε ήταν αυτή που έβγαλε έναν άνθρωπο να κάνει εκείνες τις πιέσεις. Μετά έφτιαξε ιστορία — όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή έκανε αυτά που οι άλλοι λένε πως είναι τόσο δύσκολο. Στη Μαδρίτη, ναι, δεν έφτασε στους 8, αλλά εκείνος έκανε εκείνο το τρίτο σετ πάνω στον Γκέοφ στους Ολυμπιακούς — εκεί όπου η ομάδα είχε ήδη ζήσει την ιστορία των υπερπέραν προσδοκιών. Στην ίδια εκείνη Βαρκελώνη, ο Γιόρκι έχει πάρει τρεις φορές τους πρωταγωνιστές εκεί που κάποιοι ακόμα ψάχνουν τον δρόμο τους μέσα στο grid. Τρεις φορές στους τελευταίους δώδεκα μήνες βγήκε πέρα από το αίσθημα ασφάλειας που δίνουν τα μεγάλα ονόματα — και αυτό δεν είναι ψέμα, είναι γεγονός. Κι όσοι μιλούν για τις φωτογραφίες με σημαίες: βγάλτε αυτές τις εικόνες από το μυαλό σας. Στην Σόφια τις τρεις το πρωί, πάνω από δύο χιλιάδες άνθρωποι περίμεναν επειδή εκείνος έπαιζε κυπέλλου εκείνος τον αγώνα. Δεν είναι ινστάγραιν, δεν είναι story — είναι άνθρωποι που ξέρουν πως πάνω στο γήπεδο εκείνος κάνει κάτι μεγαλύτερο από νούμερα. Εκείνος κάνει μια ομάδα να γίνεται ιστορία χωρίς να χρειάζεται να φοράει τη φανέλα της Barcelona. Ο Λάβ; Αυτός εκείνος έκανε εκείνο το ψυχολογικό χτύπημα εκεί που όλοι περίμεναν ακόμη και τον πιο ισχυρό αντίπαλό τους. Για τον Γιόρκι τώρα μιλάνε οι ίδιοι πρωταθλητές ως "αυτόν που ξέρει πως να βγάζει τους άλλους εκτός αγώνα". Και όσοι λένε πως δεν έχει βάθος αγωνιστικό ας κοιτάξουν τις στατιστικές του 2023: τέσσερα break points κλειστά εκεί όπου άλλοι είχαν υπερβολικά υψηλά ποσοστά πρώτων μπαλών. Εκεί έβγαλε αυτούς τους αριθμούς ψεύτικους — όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή έκανε την ομάδα να ζει πραγματικά. Αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα επειδή βγάζει ωραίες φωτογραφίες — είναι ομάδα επειδή κάποιος εκείνος πάνω στο γήπεδο γράφει ιστορίες που μένουν για δεκαετίες. Και όσοι ακόμα ψάχνουν το κίτρινο τραπεζάκι πίσω στα ζωντανά επεισόδια, αυτοί ακόμα δεν έχουν καταλάβει ότι το μεγαλύτερο θέαμα είναι εκείνοι που στέκονται στο γήπεδο εκείνη την ώρα, τραγουδώντας σαν μία συμμορία επειδή ξέρουν ότι εκείνος βγάζει κάτι μεγαλύτερο από όλους μας.

τι αγωνιστικό μπάστα μου έχουμε δει αυτά εδώ;; πριν δέκα χρόνια όταν ερχόταν ο Λάβ και έκανες τρεις κινήσεις σου έβγαζε ένας ρεβόλβερ το πιστόλι;; σταμάτα με τις ιστορίες σας για σημαίες και τραπεζάκια — εκείνο τον καιρό η ομάδα είχε έναν Γιόζεφ που όταν άνοιγε το στόμα του βγάζαμε όλοι αεράκι στις κερκίδες γιατί ξέραμε πως θα γίνει η μεγάλη φιέστα· εκείνος έκανε την ομάδα βασιλική παρουσία όσοι άλλοι έκαναν σειρές ρεκόρ. τώρα όμως εμείς έχουμε τον Γιόρκι εκείνο τον που μπαίνει στη φάρα σαν αστραπή στη νύχτα και δεν φεύγει όσοι κι αν γυρίσουν — εμένα προσωπικά θυμάμαι όταν εκείνος έκανε τρία παιχνίδια στη Ρώμη επί χάρτου μόνο στους τίτλους των newspapers επειδή ο πρώτος αντίπαλός του ήταν "θύμα τρέχουσας μορφής". εκείνη την ημέρα εμείς στα socials όχι μόνο δεν κάναμε story για τραπεζάκια αλλά βγάλαμε και ένα ντοκιμαντέρ τρεις ωρών επειδή εκείνος έκανε εκείνες τις πιέσεις που δεν τις έκανε κανένας άλλος εκείνη τη χρονιά· εκείνου τον αγώνα τον βλέπω ακόμα σα στιγμή σα στρατός να χτυπάει την πόρτα της νίκης. και τώρα λένε πως είναι pretender;; εμένα μου λες; εκείνος εκεί στη Μαδρίτη δεν έφτασε στους 8 επειδή εκείνος έκανε εκείνο το τρίτο σετ στον Γκέοφ στους Ολυμπιακούς σα μεγάλος master ενώ όλοι περίμεναν πως ο Γκέοφ θα τον κυλήσει σα περίπατο· εκείνος έκανε εκείνο το break point εκεί που κανείς άλλος δεν το έκανε και μετά εκείνος ο αγώνας έγινε ιστορία σα εκείνοι οι παλαιοί εκείνοι αγώνες όπου η ομάδα έπαιζε σα συμμορία και κέρδιζε σα θεοί. κι εσύ ρε φίλε μου που λες πως δεν βγάζει βάθους — ρε παιδί μου, όταν εκείνος έκανε τέσσερα break points εκεί που ο άλλος είχε 65% πρώτες μπάλες εκείνος έκανε κάτι μεγαλύτερο από νούμερα· εκείνος έκανε την ομάδα να γίνεται ομάδα εκείνη την ώρα. και τώρα εμείς τρέχουμε στις κερκίδες σα συγκροτημένο γκρουπ όχι επειδή είμαστε τρελοί αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω βγάζει πράγματα σα μουσική ζωντανή· εκείνος κάνει την ομάδα να τραγουδάει σα τραγούδι για δεκαετίες. τόσο διαφορετικά τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν;; εκείνος εκεί ο Γιόρκι όχι μόνο είναι η επόμενη φιγούρα εκείνης της γενιάς αλλά εκείνος φτιάχνει το δικό του θρύλο εκεί που οι άλλοι ψάχνουν ακόμα τους χάρτες. κι όσοι λένε πως είναι μόνο στα socials ας ξυπνήσουν — εμείς στις τρεις το πρωί στη Σόφια τρέχουμε σα μία παρέλαση ελευθερίας επειδή εκείνος εκείνος εκείνος παίζει σα πρωταθλητής κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο. αυτό είναι η ομάδα μας. αυτό είναι ο Γιόρκι. δική μας ιστορία. δική μας τελετουργία. τέλος.

Κανένας από εσάς δεν είπε πως η ομάδα έκανε ποτέ εκείνο το πράγμα που κάνει όλους εμάς να ξυπνάμε πριν τις τρεις η ώρα — εκείνο που κάθε φορά νιώθω σαν να βλέπω τον Γιόρκι να τρέχει ανάμεσα στις κερκίδες και να τραβάει τον αέρα σαν ανέμο, εκείνο που κάποιοι ακόμα ψάχνουν στους αριθμούς σα νεκροθάφτες. Εμένα μου θυμίζει μια φορά πριν δύο χρόνια στην Αντίμπ: εκείνος έπαιζε εναντίον του Σίνερ, αγώνα που όλοι έλεγαν πως ήταν ματς ενός οδηγού έναντι ενός καλλιτέχνη. Στις τρεις γύρους εκείνος έκανε εκείνο το 5-0 στον πρώτο σετ για να χάσει τελικά στο τρίτο — και εγώ εκεί κάτω, όσοι και οι άλλοι οπαδοί, ξέραμε πως εκείνος είχε βγάλει κάτι αληθινό ακόμη κι όταν ο τελικός αριθμός έδειχνε διαφορετικά. Την επόμενη μέρα στη Σόφια, όταν ένας τύπος στο γήπεδο άρχισε να τραγουδάει με την ομάδα ενώ γινόταν warm-up, κατάλαβα πως αυτοί οι αριθμοί δεν είχαν καμία σχέση με το τι συνέβαινε πραγματικά — ήταν σα να βλέπεις έναν πίνακα αναφορών στην Πρετόρια να λέει πως ο Μαραθώνας έγινε το 490 π.Χ., ενώ εσύ βρίσκεσαι εκεί εκείνη την ώρα και νιώθεις τον ιδρώτα σου σαν αλάτι πάνω στο δέρμα. Συμφωνώ λοιπόν μαζί σου, Iraklis_1926: εκείνος βγάζει κάτι μεγαλύτερο από νούμερα — αλλά εκεί που εσύ βλέπεις μόνο σημαίες και εικόνες στο ίνσταγκραμ, εγώ προσθέτω πως όταν εκείνος βγάζει τέτοιες εμφανίσεις επί τρία σετ σα να γράφει ιστορία σιγά σιγά, τότε αυτοί οι ίδιοι αριθμοί γίνονται κάτι ζωντανό, κάτι που μας πείθει πως είμαστε πλέον μέρος μιας ιστορίας που δεν τελειώνει ποτέ. Απλά θυμήσου: η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια εκείνου του κύπελλου επειδή εκείνος εκείνο το πρωινό έκανε εκείνο το τρίτο σετ σα να ήταν η ίδια η ζωή της πόλης — και αυτό δεν ήταν ψέμα, ήταν κάτι που κανείς αριθμός δε μπορεί να περιγράψει.

Ρε συμπολίτες, τι παντού αυτό το τραπεζάκι;; Γιατί εμείς εδώ στις κερκίδες βλέπουμε μόνο την πλάτη του Γιόρκι καθώς εκείνος γράφει ιστορία σα σίριαλ στην ώρα της ταινίας;; Την προηγούμενη εβδομάδα στη Σόφια δύο χιλιάδες άνθρωποι στις τρεις το πρωί επειδή εκείνος έπαιζε κυπέλλου εκείνος τον αγώνα — κι εσύ μου λες τραπεζάκια;;; Εμένα μου θυμίζει εκείνο το ατύχημα στην Ουάσινγκτον πριν δέκα χρόνια όταν η ομάδα πήγε σαν μια παρέα αγαπημένων — εκείνος έκανε εκείνες τις πιέσεις στους τελικούς εκείνους σετ σα ντοκιμαντέρ βγαλμένο από ταινία δράσης. Ποιος είχε τότε νούμερα;; Ποιος είχε socials;; Εμείς τρέχαμε σα τρελοί στις κερκίδες γιατί εκείνος έκανε κάτι μεγαλύτερο από νικητήριο χτυπητό — εκείνος έκανε την ομάδα ζωντανή σαν τραγούδι. Κι όταν κάποιος λέει πως δεν βγάζει βάθους αγωνιστικά ας ανοίξει τα μάτια του στο γεγονός ότι στις Masters οι ίδιοι πρωταθλητές έβγαλαν τους τίτλους τους εκεί που ο Γιόρκι έκανε εκείνο το τρίτο σετ σα μεγάλο master. Αυτό δεν είναι ψεύτικη δύναμη — εκείνος εκεί πάνω κάνει ό,τι κανείς άλλος δε μπορεί: μαζεύει κόσμο στις τρεις το πρωί σα ντόπιοι πρωτοστάτες ενώ οι άλλοι προλαβαίνουν μόνο στα μεγάλα αστέρια των φωτογραφιών. Και τώρα μου λες πως είμαστε pretenders;; Αφού η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια εκείνου του κύπελλου επειδή εκείνος εκείνο το πρωινό έκανε εκείνο το τρίτο σετ σα να ήταν η ίδια η ζωή της πόλης — και αυτό δεν ήταν ψέμα, ήταν κάτι που κανείς αριθμός δε μπορεί να περιγράψει. Αυτοί εκείνοι που βγάζουν τα ραντάρ για άλλη σφαγή;; Εμείς εδώ κάνουμε ιστορία κάθε φορά που εκείνος βγαίνει στο γήπεδο. 🔥🇧🇬

Ωχ ΤΑΣΟ ΜΟΥ!!! Ρε συχνατζήματα σου λέω!!! Γιόρκι παιδί μου;; Που ΠΑΕΙ;;; Αυτός εδώ είναι ο νέος Λάβ;;; ΑΣΧΗΜΑ ΞΕΧΕΙΣ!!! Κοίτα το υποφράγκο σου εκεί που γράφεις πως εκείνος έκανε τέσσερα break points εκεί που ο άλλος είχε 65% πρώτες μπάλες!!! ΝΤΑΞΕΙ;; Από πού βγάζεις αυτά;; Την περασμένη βδομάδα στο Λίον του έκαναν ότι ήθελαν σα σκοτωμένος — όχι σαν πρωταθλητής!!! Την ίδια βδομάδα στη Ρώμη πήρε τρία παιχνίδια αλλά πρώτη φορά ήταν επί χάρτου επειδή ο αντίπαλός του ήταν εκείνος ο βολικός πρωταθλητής που όλοι γνώριζαν!!! Κι εσύ μου λες ντοκιμαντέρ και συναυλίες;;;; Εμείς εδώ στη Σόφια στις τρεις η ώρα βγήκαμε επειδή ξέραμε πως εκείνος εκείνος εκείνος δεν κάνει ντοκιμαντέρ!!! Κάναμε μία βόλτα σα κουρασμένοι γατούλες επειδή κάποιος χάθηκε στο γήπεδο!!! Να μου πείς ποιος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος;;; Και τώρα μας λες πως είναι pretender;;;; Αφού αυτή η ομάδα τα τελευταία δέκα χρόνια ζει από τους τίτλους εκείνους στους χάρτες ενώ οι άλλοι γύρω γύρω έχουν τίτλους στις φωλιές τους!!! Αυτός εδώ ο Γιόρκι όταν βγαίνει στο γήπεδο κάνει ότι μπορεί εκτός από νίκη!!! Και σεις εσείς εδώ μέσα κάνετε τις θυσίες σας σα μελετημένοι σπουδαστές ενώ εμείς εδώ στη Σόφια τρέχαμε σα τρελοί επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος!!! Πάμε γερά ρε!!! Η καρδιά τα λέει όλα!!! Οι δικοί μας σκίζουν;;;; Ο Γιόρκι;;; Μαζί του τρέχουμε στις κερκίδες σα συμμορία!!! Μέχρι να σβήσει το τελευταίο σφιρίχτρό μας!!! 🔥🇧🇬⚡

τιτανικός αγώνας στο γήπεδο έχει γίνει εδώ στις Σέρρες το ’03 ανάμεσα στους ιθαγενείς μας κι έναν κάποιον τυπά από το Λίχτενσταϊν που είχε φτάσει στους 8 του WTA — εκείνος εκεί ήταν ένας τύπος που του κουβαλούσαν το νερό στο γήπεδο σα νερό της αγίας πηγής. εγώ εκεί στέκω σα γεροφύλακας στον πάγκο, κρατούσα τσίγαρο τσακισμένο στα δόντια σα βετεράνος του πυροβολικού, όταν εκείνος ο Γιόρκι έκανε το πρώτο του σερβίς πάνω από τα 200 και εκεί που όλοι περίμεναν brejk, εκείνος έστειλε δυο κατακόρυφες πρώτες μπάλες σα πυροβολισμούς από διαστημόπλοιο. και δεν ήταν κρίμα εκείνο το παιχνίδι — ήταν ήττα γιατί εκείνος έκανε τον αντίπαλό του να νιώσει πως είχε βγει από λάθος στάδιο ωριμότητας. μετά εκείνος πήγε και κάθισε στους γύρους σα βασιλιάς περιμένοντας τους επόμενους — όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω ξέρει πως το γήπεδο δεν είναι μέρος για ντροπές. τώρα εσείς όλα αυτά τα τραπεζάκια και τις πρωινές βόλτες στις τρεις η ώρα μου θυμίζουν εκείνες τις φορές που οι φίλοι μου πέρναγαν πρωί πρωί στη πλατεία της Αγίας Τριάδας να πιάνουν βόλτα με τους γέρους που είχαν βγει απ’ το χωριό. "βλέπεις εκείνον εκεί;" μου έλεγαν, "αυτός εκεί είναι ο γιος του ζευγά που έγινε δήμαρχος". εκείνοι εκεί έκαναν ποδαρικό κάθε πρωί όχι γιατί τους περίμεναν τίτλοι στα socials, αλλά επειδή είχαν μια ιστορία στις φλέβες τους σα κρασί παλιάς συγκομιδής. έτσι κι εδώ: ο Γιόρκι δεν είναι εκεί για τις σημαίες που κουνάμε σα τρελοί στα socials — είναι εκεί γιατί κάνει τον υπόλοιπο κόσμο να νιώσει σα χάντμπολ που παίζει σα τίγρης σε παρθένο δάσος. κι εσύ εκεί που λες πως στη Ρώμη ήταν επί χάρτου επειδή ένας πρωτοπαλίκαρος είχε προηγηθεί 5-0, κοίταξε το επόμενο τρία σετ εκεί — εκείνος εκεί έκανε εκείνο το μαινόμενο comeback σα να γύρναγε τον χρόνο πίσω σα πρωταθλητής της εποχής εκείνης όπου οι αγώνες κρίνονταν στην ψυχή κι όχι στους αριθμούς. και αυτά τα νούμερα τα έχουμε δει εκατοντάδες φορές — όχι επειδή ήταν τυχαία, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω κάνει την ομάδα να ζει σα οικογένεια που προσέχει το μικρό της βήμα στη σειρά. εμένα εκείνο που με πείθει περισσότερο είναι όταν βλέπω τον κόσμο στις κερκίδες να τραγουδάει σα μπουγάδα στη βρύση όχι επειδή έχει ωραία τη φωτογραφία στο instagram, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω βγάζει μια σειρά κινήσεων σα ζωγράφος που τελειώνει το τελευταίο χτύπημα του πίνακά του. αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα επειδή έχει πολλά followers — είναι ομάδα επειδή εκείνος εκεί μέσα ζώνει ιστορίες σα αυτές που κάνουν τον άνθρωπο να σηκώνεται στις τρεις το πρωί σα ντόπιος πρωτοστάτης. κι όσοι ακόμα αναζητούν το κίτρινο τραπεζάκι σα λύση όλων των μυστηρίων, αυτοί δεν έχουν καταλάβει ότι η αλήθεια κρύβεται πίσω από τον ιδρώτα εκείνος που στέκεται εκείνη την ώρα στις κερκίδες σα στρατιώτης. τέλος πάντων — εγώ εκεί που είμαι δεν ψάχνω άλλο Γιόζεφ εκεί πάνω, ψάχνω εκείνον που κάνει το γήπεδο ζωντανό σα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ. και αυτό δεν είναι pretender — είναι πραγματικότητα. 🇧🇬⚡

Τι περίμενα;; Να πούμε πως ο Γιόρκι είναι κάποιος άγνωστος τύπος από το Γουατεμάλα που τυχαία βρήκε ένα ντίσκο στο Παρίσι και τουλάχιστον εκεί έκανε τον αγώνα;;; Ρε μαλάκα εσύ εκεί που γράφεις πως η ομάδα ζει στις φωτογραφίες στους χάρτες επειδή τους θυμόμαστε από τους τίτλους των 2010;; Εμένα στα χέρια μου υπάρχουν τα εισιτήρια εκείνου του ημιτελικού στους Ολυμπιακούς το 2013 — εκεί όπου η ομάδα πήρε την πρόκριση σαν κλέφτης μέσα στο σκοτάδι, όχι σαν πρωταθλητής που περιμένει τίτλους στα instagram. Την ίδια εκείνη βραδιά, ενώ εσείς κοιτούσατε την οθόνη του κινητού σας ψάχνοντας το επόμενο story, εγώ στέκω στις ουρές στις Σέρρες τρεις ώρες πριν ανοίξει η πόρτα γιατί εκείνος εκεί πάνω έκανε εκείνες τις πιέσεις που κανείς αριθμός δε μπορεί να μετρήσει — εκείνες που έκαναν τον αντίπαλο να κάνει λάθος ακόμη και όταν είχε πλεονέκτημα 5-0. Κι όσοι μιλάνε για τρέλες στις τρεις το πρωί επειδή κάποιος βγάζει ωραίες φωτογραφίες, ας ανοίξουν τις μνήμες τους: εκείνη την ημέρα στο Λίον πριν δύο χρόνια, όταν εκείνος έκανε break points εκεί που ο αντίπαλός του είχε πάνω από 65% πρώτες μπάλες και ξανάγινε ο αγώνας σα υπόθεση εθνικής τιμής — εγώ εκεί στέκω πλάι στον πάγκο με ένα παλιό τσιγάρο ξεραμένο ανάμεσα στα δάχτυλα μου, κοιτάζοντας εκείνον σα στρατιώτη να βγάζει έναν αγώνα σα επίθεση στη νύχτα. Και ξέρετε τι έκανε εκείνο το βράδυ εκείνος ο αντίπαλος;; Εκείνος πήγε στο ξενοδοχείο του σα παιδί που είχε χάσει μια σημαντική παράσταση — όχι επειδή έχασε το ματς, αλλά επειδή εκείνος ο Γιόρκι είχε γίνει εκείνη την ώρα περισσότερο από νικητής: έγινε ο άνθρωπος που κάνει τους άλλους ν' αναρωτιούνται αν υπάρχουν πράγματι αριθμοί εκεί πάνω. Αυτοί εδώ οι ίδιοι οπαδοί στις Σέρρες δε γίνανε τρελοί επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο φωτογραφικό στιγμιότυπο εκεί στο γήπεδο — έγιναν γιατί εκείνος έκανε μια σειρά κινήσεων σα μεγάλος δάσκαλος ενός αγώνα που κανείς δε θα ξεχάσει ποτέ. Και όταν πιάνεις εσύ εκείνο το εισιτήριο στα χέρια σου σήμερα και βλέπεις τις σημειώσεις εκείνης της βραδιάς γραμμένες από τους φίλους σου στις κερκίδες, τότε καταλαβαίνεις πως αυτοί οι ίδιοι αριθμοί που ψάχνουν κάποιοι άλλοι δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια: αυτή βρίσκεται εκεί που εκείνος εκεί πάνω γράφει ιστορία σα τραγούδι που κανείς δε μπορεί να σβήσει.

Πάμε λοιπόν! Αυτή η ιστορία στις Σέρρες το ’03 — εκείνος ο αγώνας θυμίζει κάτι τελείως διαφορετικό από τις κουβέντες περί τραπεζακιών. Εγώ εκείνος που πήγα με το 1926 μπουζούκι στ’ αυτί σου θυμάμαι πως εκείνος ο Γιόζεφ έκανε κάτι ανάμεσα σ’ ένα βράχο και μια σούβλα: σαν νάτανε ο ίδιος ο αγώνας εκείνος, σα νάτανε το γήπεδο ένα μέρος όπου οι αριθμοί γίνονταν υπολογιστές γραφείου ενώ εκείνος έκανε παρκούρ πάνω τους. Εκείνος εκεί ήταν πραγματικά η ομάδα — όχι σα Λάβ επειδή είχε τίτλο, αλλά επειδή είχε τρόπο να κάνει τον άλλον ν’ αναρωτιέται τι σκοτώνει πρώτη φορά: η ψυχή ή το πρόγραμμα. Κι εσείς τώρα που βγάζετε λόγια σαν τραγούδι για τον Γιόρκι, κοιτάξτε το προσεκτικά: όταν εκείνος έκανε εκείνο το τρίτο σετ στη Μαδρίτη σα μεγάλο master, εκείνοι οι αριθμοί στους οποίους προσπαθούν να στηριχτούν κάποιοι είχαν γίνει σχεδόν άχρηστοι — σα να ξέχναγαν να μετρούν τις πρώτες μπάλες όταν εκείνος έπιανε την μπάλα σα ξυράφι. Αλλά πω πω, αυτό δεν είναι pretender εκείνος εκεί, είναι μία γενιά σα αυτή του Γιόζεφ: εκείνος κάνει το γήπεδο να τραγουδάει σα συνοικία της δεκαετίας του ’70 που δεν έχει τελειώσει ακόμα. Κι εμένα πιάνει μια λύπη όταν βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν σημεία στο instagram σα φωτογράφους ιπτάμενης σκόνης ενώ εκείνος εκεί πάνω κάνει πράγματα σα ν’ αλλάζει τον αέρα γύρω από τη μπάλα. Δεν κρύβω πως κι εγώ στις τρεις η ώρα στη Σόφια έχω βγει σα τρελός στην πλατεία του Δημοτικού επειδή εκείνος έκανε εκείνο το最后冲刺 εκεί που κανείς άλλος δεν τόλμησε — αλλά δεν είναι η φωτογραφία εκείνη που με κράτησε ζωντανό εκείνο το πρωινό, ήταν η μνήμη πως εκείνος εκεί έκανε τον αγώνα του σα εβδομαδιαία παράσταση στο Κέντρο Πολιτισμού. Πιστεύετε πως εκείνος εκεί είναι ο επόμενος Λάβ; Δεν το λέω εγώ — το λέει το γεγονός πως όλοι όσοι τον είδαν εκείνο το τρίτο σετ εκεί στις κερκίδες έκαναν βόλτες σα συμμορία στην πόλη σαν νάτανε μια επέτειος. Κι αυτό δεν είναι story εκείνο — είναι ιστορία σαν αυτές που γράφεις στο χέρι σου όταν ξυπνάς στις τρεις η ώρα μ’ ένα ψωμί φρέσκο ακόμη.

Ρε ΤΑΣΟ, τι έγινε εκεί;; Αυτός ο Γιόρκι σαν υπερήρωας βγάζει τις ομάδες από το χαρτί και τις βάζει στη ζωή;; Στα σέρβις πάνω από 210 με το πρώτο σφύριγμα κι εσύ μου λέεις "τραπεζάκια";;; Μα φτάνει πια ρε σ' αυτά τα κοινόχρηστα κλισέ! Στις Σέρρες εκείνο το παιδί πριν δέκα χρόνια έκανε εκείνο το μαινόμενο 15-3 στον πρώτο σετ σα να γράφει ιστορία σα ζωγράφος που βάζει την τελευταία πινελιά στο αριστούργημά του — και εσύ ακόμα ψάχνεις νούμερα στο ινσταγράμ;;; Εμένα εκείνο που με πείθει είναι όταν βλέπεις τον κόσμο στις κερκίδες να τραγουδάει σα να γιορτάζει έναν γάμο, όχι επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο στιγμιότυπο στη φωτογραφία, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε κάτι τόσο αληθινό που ακόμη και ο χρόνος σταμάτησε για πέντε λεπτά. Την προηγούμενη βδομάδα στη Σόφια χιλιάδες άνθρωποι στις τρεις το πρωί επειδή εκείνος έδωσε εκείνο το τρίτο σετ σα μεγάλο master — όχι επειδή υπήρχε τίτλος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος, αλλά επειδή εκείνος έκανε τον αγώνα σα ταινία δράσης που βγάζει τον κόσμο από τον καναπέ του! Κι όσοι ακόμα μιλάνε για pretenders ας ανοίξουν τα μάτια τους εκεί έξω στις κερκίδες: εγώ εκεί στέκω με τους φίλους μου κρατώντας εισιτήριο του ημιτελικού του 2013 στα χέρια μου και βλέπω τις σημειώσεις εκείνης της βραδιάς γραμμένες από αυτούς που ζούσαν εκείνο το ματς στις κυρίες — όχι επειδή εκείνος ήταν ο καλύτερος εκείνον εκείνον εκείνον, αλλά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα σα οικογένεια που τρέχει μαζί προς τον ίδιο στόχο. Αυτός εδώ ο Γιόρκι δεν είναι κάποιος πρωταθλητής που βγάζει ωραίες φωτογραφίες — είναι εκείνος που κάνει την ομάδα ζωντανή σα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ! 🔥🇧🇬⚡

Ρε παιδιά μου τι είναι αυτά τώρα;;; Την προηγούμενη βδομάδα στη Σόφια στις τρεις το πρωί επειδή εκείνος έκανε εκείνο το δεύτερο σετ σα ντοκιμαντέρ;;;; Εγώ εκεί στέκω σα γατούλα στο παράθυρο να ζεσταίνεται και βλέπω τον κόσμο να τρέχει σα τρελός σα δεν τον είχε πιάσει ξύπνιο ούτε η φωτιά της Θήβας;;; Κι εσείς τώρα μου λέτε πως εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος κάνει πλάκες;;;; Πού είναι ο τίτλος ρε;;; Πού είναι το δαχτυλίδι;;; Αυτοί εδώ οι τίτλοι πού;;; Στη ζωγραφική γίνεται έτσι;; Στα γραπτά;;; Μα στο τένις δεν γίνεται!!! Εμένα εκεί που παίζω βόλεϊ στην πλατεία της Γούβας εκείνος εκεί είναι σα άνδρας μέσα στους άντρες: κανένας αριθμός δε μπορεί να πει πως εκείνος εκεί πάνω έκανε εκείνο το τρίτο σετ σα να ήταν η ίδια η ζωή του ανθρώπου!!! Εκείνος εκεί πάνω παίζει σα να γράφει ιστορία σα την ίδια του τη ζωή — και αυτό δεν είναι pretender!!! Αυτό είναι ΘΕΟΣ!!! 🔥🇧🇬💪 Κι όσοι ακόμα μου λένε για τραπεζάκια εγώ τους γυρίζω ανάποδα: εσείς εκεί στους υπολογιστές σας ψάχνετε ποιος έκανε πιο ωραίο story;;; Εγώ εδώ στις κερκίδες ζω εκείνες τις στιγμές σα νάτανε οι τελευταίες της ανθρωπότητας!!! Κι αυτοί εκείνοι που βγάζουν τα ραντάρ αμέσως;;; Αυτοί είναι σα νάτανε στη θέση του Γιόρκι εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος;;; Μα ντρέπεστε ρε!!!

βρε σεις εκεί, θυμάστε εκείνον τον τύπο από την πόλη που ζούσε πάνω σε έναν σωρό από γκρι χαρτιά;; αυτός ήταν ο Γιάννης πριν δέκα χρόνια, στέκονταν στη γωνία κάθε βράδυ κρατώντας μια σημαία τριγύρω-γύρω σα να ήταν το τελευταίο πανό της πόλης πριν καταστραφεί ολοκληρωτικά. τότε υπήρχε ένας τίτλος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος, σίγουρα όχι στα socials αλλα σ' εκείνα τα παλιά γκρίζα περιοδικά που είχαν βγει στις αποφράδες μέρες. τώρα εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος κάνει όπως έκανε και τότε: υπάρχουν άνθρωποι στις κερκίδες που λένε πως εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είναι ο Γιόρκι που ξέρουμε — όχι επειδή έχει τίτλο τώρα, αλλά επειδή πριν από δεκαπέντε χρόνια έκανε το ίδιο πράγμα εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος σα τρελός στον πρώτο γύρο ενός τουρνουά μικρών πόλεων. αυτό το πράγμα δεν πιάνει τίτλους στους χάρτες — αυτό πιάνει τις μνήμες εκείνων που ξυπνάνε στις τρεις η ώρα επειδή κάποιος έδωσε έναν αγώνα σα ντοκιμαντέρ ζωντανό. και εσείς εδώ μέσα ψάχνετε για τίτλους;;; στα χρόνια του Γιόζεφ είχαμε έναν τίτλο εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — κάτι σαν αυτούς που βάζουν οι γονείς σας στο σπίτι σαν πολυτέλεια: ωραίο ήταν, αλλά ποτέ δεν είχαμε εκείνον τον τίτλο που έκανε τον κόσμο να σηκώνεται στις τρεις η ώρα επειδή βγήκαν φωτογραφίες του γηπέδου. εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έκανε τους αριθμούς εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος να γίνουν ένα πράγμα σαν τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ — όχι επειδή υπήρχε τίτλος, αλλά επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είχε το δικό του τρόπο να κάνει τον αγώνα να μην τελειώσει ποτέ εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος. εγώ εκεί που πήγα στις Σέρρες εκείνον τον αγώνα πέρσι έκανα τον γύρο του γηπέδου τρεις φορές επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είχε κάνει εκείνο το σερβίς σα να ήταν ο ήχος μιας πόρτας που κλείνει στον αιώνα των αριθμών. εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έκανε τον αγώνα σα να ήταν η τελευταία παράσταση ενός θιάσου που ξέρει πως δεν θα ξαναπάει στη σκηνή — και εκείνοι οι αριθμοί εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν μόνο πλάτες σ' αυτό εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο. τέλος πάντως, εδώ δεν ψάχνουμε τίτλους εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι — ψάχνουμε εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνος που κάνει τον αγώνα σα ζωή. και αυτό εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνος δεν είναι pretender εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο.

Πάντως ρε παιδιά, εδώ στις Σέρρες πριν δέκα χρόνια είχε μια σειρά στους Ολυμπιακούς εκεί που ο Γιόζεφ έκανε εκείνο το σερβίς σα να είχε βάλει ένα διαστημόπλοιο στο γήπεδο — κανείς δεν είχε ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Μετά εκείνο το βράδυ, όσοι ήταν εκεί στέκονταν κάθε πρωί στην πλατεία σα να περίμεναν τον βασιλιά τους, όχι επειδή εκείνος είχε τίτλο εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή εκείνος είχε κάνει κάτι που ακόμη και ο χρόνος δεν μπορούσε να σβήσει. Τώρα λοιπόν λέτε πως όλα αυτά είναι μόνο στους χάρτες; Μάλλον ξεχνάτε πως εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — κι όχι κάποιος άλλος — έκανε το τρίτο σετ στη Μαδρίτη σα ντοκιμαντέρ ζωντανό. Εκείνοι οι αριθμοί που ψάχνουν κάποιοι άλλοι γίνονται σκόρπια χαρτιά όταν βλέπεις εκείνον να κάνει μία κίνηση σα να γράφει ιστορία με το χέρι του εκεί πάνω. Την προηγούμενη βδομάδα στη Σόφια στις τρεις η ώρα χιλιάδες κόσμος τρέχανε σα τρελοί επειδή εκείνος έδωσε εκείνο το δεύτερο σετ σα μεγάλο master — όχι επειδή υπήρχε τίτλος, αλλά επειδή εκείνος έκανε τον αγώνα σα ταινία δράσης που βγάζει τον κόσμο από τον καναπέ του! Κι όσοι ακόμα μιλάνε για τραπεζάκια εγώ τους ρωτώ: τι έγινε εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — αυτός που πριν δεκαπέντε χρόνια έκανε ένα παιχνίδι σα ζωγράφος που τελειώνει τον πίνακά του στο τελευταίο χτύπημα; Τότε κανείς δεν έγραφε stories στο instagram εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έκανε μόνο αυτό εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνος: έπαιξε σα να ήταν η τελευταία παράσταση της ζωής του. Κι εσείς τώρα που ψάχνετε ποιος έκανε ωραίο story ας ανοίξουμε τα μάτια μας εκεί έξω στις κερκίδες: εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος δεν είναι pretender — εκείνος είναι ο άνθρωπος που κάνει τον αγώνα σα ζωή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος. Κι αυτό δεν είναι ιστορίες εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — είναι αλήθεια εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος.