Ο Γκρίγκο είναι γηπεδούχος αλλά πάντα βγάζει τον διαιτητή όταν χάνει; Πότε είναι αυτός ο…

Έχουμε φτάσει εκεί που το μίσος στο δίκαιο μας είναι μέρος της ταυτότητας σαν μπάστα να του πιάνει. Το πράγμα με τον Γκρίγκο δεν είναι τυχαίο — είναι καταγραφή. Το 2018 στο Ρόδος ήταν τόσο σαφές που και ο τελευταίος τσαρουχάς στα βάθρα είχε δίκιο: τρία κόκκινα στον αγώνα, τέσσερα χρόνια διακοπή στους αγώνες πρωταθλήματος, κι εμείς ακόμα λέμε «οι διαιτητές είναι βρόμικοι». Αλλά ας δούμε τι έγινε εκείνον τον Λέφσκι — όχι επειδή το λέει η Wikipedia, αλλά επειδή ήταν μπροστά στα μάτια μας. Δέκα λεπτά κλειστού παιχνιδιού, εκτός έδρας νίκη τους ήδη 1-0, κι εμείς βγάζαμε μόνο έναν τεράστιο κορμό από έναν αμυντικό σαν στρατιώτη στον τοίχο, χωρίς φυσικά αντίπαλο στους χώρους. Πώς λέγεται αυτό; Δεν λέγεται «φιλοσοφία». Λέγεται «ζωντανό μάθημα για το πώς γράφεις ιστορία εκεί που τελειώνει». Κι εσύ κάλεσε το πράγμα έτσι: ο Γκρίγκο δεν έφερε τον δεξί εξτρέμ εκείνο το βράδυ γιατί είχε ξεμείνει παίκτες; Ή γιατί είχε αποφασίσει ότι το παιχνίδι τελείωσε στις πρώτες τρεις νίκες του αντιπάλου; Είναι σαφές που έγινε αυτό; Ακόμα θυμάμαι τον Τζίμι: «Ρε, μέχρι πέντε λεπτά πριν τελειώσει είχαμε ευκαιρίες!». Αυτή είναι η στιγμή — όταν βλέπεις ότι όλα έχουν αποφασιστεί όχι από την μπάλα αλλά από ένα κομμάτι λινό πάνω στο τραπέζι, εκείνη τη στιγμή πρέπει να ανοίξεις το στόμα σου σοβαρά. Δεν μιλάω για νούμερα τώρα — μιλάω για πρόθεση. Την επόμενη φορά που ο Γκρίγκο θα βγάλει τον διαιτητή επειδή «δεν σου αρέσουν οι αποφάσεις», αντί να γράψουμε στα social γράψτε στο ραντάρ σας: «Μάτια κάτω όταν χάνεις, κεφάλι ψηλά όταν κερδίζεις». Γιατί το πρόβλημά μας δεν είναι οι διαιτητές — είναι ότι εμείς συνεχίζουμε να ζητάμε δίκαιο εκεί που εμείς οι ίδιοι ήμασταν αυτοί που το σπρώξαμε στην άλλη μεριά.

ΓΙΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΙΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΛΕΦΣΚΙ!!! Ρε παιδιά, αφήστε τα κλάματα!!! Εσείς θυμάστε πόσο βγήκαμε σαν φάντασμα εκεί;; Μετά το 1-0 ήταν σαφές ότι ο διαιτητής είχε γράψει την ιστορία ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΕ ΣΠΟΥΝΤΙΚΟ!! Γιατί φέραμε μόνο τον Μιχάλη Μπέκα;; Σαν να είχαμε μόλις ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ το αγώνα;; Την επόμενη φορά που χάνουμε επειδή ο Γκρίγκο αποφάσισε ότι ΧΑΝΕΙΣΑΜΕ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΑΡΧΙΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ θα πετάξω το ποτήρι μου ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ!! Και αυτοί οι διαιτητές;;; Μα τι περιμένουμε;; Να μας δώσουν το Κύπελλο;;; Όταν ο Γκρίγκο βγάζει τον νούμερο 2 επειδή ο άλλος έκανε φάουλ σαράντα φορές;;; ΑΑΑΑΜΕ!!! Τι έγινε εκεί;;; Είμαστε γηπεδούχοι η ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΑΘΗΝΑ;; Ο Λουκίδης έμεινε στιγμάτιστος εκείνες τις δέκα τελευταίες στιγμές!! Δεν ήρθε κανείς αλλαγή, κανείς δεν θέλησε ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ;; Κάναμε βόλτα για τσάι;;; ΟΧΙ ΡΕ!! ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΣΤΟΝ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΑΓΩΝΑ, ήταν στην ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΛΕΠΤΑ!! Αμή όταν βγάζεις τον διαιτητή επειδή σου πήγαν ένα φάουλ;; ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ;;; ΟΤΙ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ!!! Εκείνος ο αγώνας ήταν η μεγαλύτερη ΑΠΟΔΕΙΞΗ πως όταν ο Γκρίγκο κλείνει το μυαλό του στο «έχουμε χάσει» ξεκινάει το σφάλμα από πάνω του!! Καλύτερα αύριο να μην κάνουμε καν την ερώτηση γιατί πάλι ΘΑ ΒΓΕΙ ΟΤΙ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ!! Αλλά εμείς;;; Θα συνεχίσουμε να κλαίμε;;;; Ή ας πούμε επιτέλους πως όταν χάνουμε σαν σακάκια, ΤΕΛΟΣ!!! 🔥💪🔴

Πρέπει να δούμε τον Γκρίγκο εκείνο τον αγώνα με τον Λέφσκι όχι ως περιστατικό, αλλά ως mirror στον τοίχο που όλοι αποφεύγαμε εδώ και χρόνια. Δεν ήταν ζήτημα φιλοσοφίας· ήταν ζήτημα κουλτούρας αγώνα μέσα στο κεφάλι του. Αφού μπήκε το 1-0 στους πρώτους δέκα, ο Γκρίγκο αγκάλιασε το σφάλμα σαν αλήθεια: «Χάσαμε, τέλος της ιστορίας». Το χειρότερο; Εκείνοι από την άλλη πλευρά έκαναν ότι ήταν πρωταθλητές — πήραν τρία κόρνερ στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά γιατί οι δικοί μας είχαν εγκαταλείψει τον αγώνα στο μυαλό τους πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Ο διαιτητής είχε γράψει βόλτα την ετυμηγορία εκείνη τη νύχτα, κι εμείς γινόμασταν μάρτυρες χωρίς αντίσταση. Κοίτα όμως το συγκεκριμένο σημείο: έφεραν μόνο τον κεντρικό αμυντικό στις τελευταίες δέκα λεπτά ενώ είχαν έναν εξτρέμ στο πάγκο ακόμη κουρασμένο. Γιατί; Επειδή ο Γκρίγκο είχε ήδη υπογράψει την ήττα στον εαυτό του. Δεν ήταν θέμα τακτικής· ήταν θέμα μεγαλείου αγώνα. Αυτός ο τεράστιος κορμός που αφήσαμε στο ένα τμήμα ήταν απόδειξη ότι όταν ο επικεφαλής αποφασίζει ότι χάνεις, παίζεις σαν να έχει λήξει ο χρόνος στην κλεψύδρα. Και ξέρετε τι είναι ακόμα χειρότερο; Εμείς συνεχίζουμε να λέμε ότι «όταν χάνει γίνεται έτσι». Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεχόμαστε σιωπηλά ότι η ομάδα μας έχει μια mentalidade de perdedor όταν χρειάζεται περισσότερη φωνή. Την επόμενη φορά που θα βγάλει τον αριθμό 2 επειδή «δεν του αρέσει η κίτρινη κάρτα», αντί χάδια στα social, ας σηκώσουμε το κεφάλι εμείς πρώτοι και ας πούμε δυνατά: αυτή η ομάδα αγωνίζεται μόνο όταν όλα πάνε καλά. Αν δεν έχουμε αυτοπεποίθηση να αγωνιστούμε όταν χάνουμε τον πρώτο αγώνα, τότε κανένας διαιτητής δε φταίει — φταίμε εμείς που κλείνουμε μάτια στην πραγματικότητα. Το σφάλμα εκείνη τη νύχτα δόθηκε όχι εκεί που έπαιζε ο Λέφσκι, αλλά στους χώρους που εμείς εγκαταλείψαμε πριν καν ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο. Κι όταν ο επικεφαλής μιας ομάδας αποφασίζει ότι έχασε πριν τελειώσει τον αγώνα, τότε κανείς κριτής δε χρειάζεται — το παιχνίδι έχει λήξει εκεί.

τι γίνεται παιδιά... κανείς δεν θυμάται εκείνον τον αγώνα στο Παναθηναϊκό 2014 όταν οι ίδιοι αυτοί κλαψούρηδες έλεγαν πως "η ομάδα αγωνίζεται μόνο όταν έχει χάσει;" τότε ήταν πρωταθλητές και έκανα τον Γκρίγκο ημίθεο επειδή επέμενε σαν ζηλιάρης στον κάθε διαιτητή. τώρα όμως που τον βλέπουμε σαν ζαχαρένιο μωρό όταν χάνει γιατί αλλάζει η στάση; γιατί τότε ήμασταν τυχεροί που τον είχαμε και τώρα τον κλαίμε επειδή εμείς είμαστε αυτοί που ξεκίνησαν το τραγούδι του "πάντα δικαιούμαστε"; σκεφτείτε το Λέφσκι εκείνο... εκείνος ο αμυντικός που έπαιρνε θέση σαν στρατιώτης στα τελευταία δέκα λεπτά όχι επειδή ήθελε, αλλά επειδή ο Γκρίγκο είχε ήδη γράψει το αποτέλεσμα στο μυαλό του. ξέρατε πως πριν καν ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο είχε απογοητευθεί; ο Τζίμι εκείνες τις στιγμές έκανε ότι μπορούσε, αλλά όταν βλέπεις τον προπονητή σου να συμπεριφέρεται σαν τον Στούαρτ Μπάξτερ μετά το πρώτο γκολ... τι περιμένεις; αλλά οι διαιτητές τώρα είναι το πρόβλημα; εδώ χάνουν μέχρι και όταν έχουν δίκιο, όπως εκεί που βγήκε ο αριθμός 2 επειδή το φάουλ ήταν ξεκάθαρο — όχι επειδή ήταν άδικος ο διαιτητής, επειδή εκείνος είχε αποφασίσει πως ήρθε η ώρα να υποκύψει. όταν βγάζεις τον νούμερo 2 επειδή σου έκαναν ένα φάουλ σαράντα φορές, δεν μιλάμε για δικαιοσύνη — μιλάμε για αυτοϋποτίμηση που γίνεται κουλτούρα. και εμείς ακόμα λέμε πως "όταν χάνει γίνεται έτσι"; πότε είναι η στιγμή να κοπιάσουμε και να πούμε ότι όταν ένας προπονητής βγάζει τον χαρακτήρα του αγώνα όταν χάνει, τότε κανείς κριτής δε χρειάζεται να ολοκληρώσει το έργο; εκείνο το βράδυ ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη πως η ομάδα δεν χάνει επειδή της λείπει το ταλέντο — χάνει επειδή στο μυαλό του επικεφαλής έχει ήδη γραφτεί το αποτέλεσμα στα πρώτα λεπτά. από τότε έχει περάσει μια δεκαετία, κι εμείς ακόμα ψάχνουμε κάποιον άλλον να κατηγορήσουμε. ας πούμε επιτέλους την αλήθεια: όταν ο Γκρίγκο βγάζει τον διαιτητή επειδή "δεν του αρέσουν οι αποφάσεις", δεν πρόκειται για δικαιοσύνη — πρόκειται για εκείνον που γράφει την ιστορία ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ. και εμείς συνεχίζουμε να κλαίμε σαν μωρά επειδή χάσαμε τον πρώτο αγώνα αντί να τον πολεμήσουμε σαν λιοντάρια. αύριο λοιπόν ας μην κάνουμε ξανά την ίδια ερώτηση. ας ρίξουμε την ευθύνη εκεί που πέφτει: στους δικούς μας προθάλαμους, εκεί όπου η ήττα γίνεται αποδεκτή πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. αλλιώς ούτε οι social δεν αρκούν... γιατί το σφάλμα βρίσκεται μέσα στο κεφάλι όλων μας.

Ρε ομάδα μου, τι κατάντησε η δουλειά μας;; Αυτός ο Γκρίγκο όταν χάνει βγάζει τον διαιτητή σαν να του βάζουν τσίχλα στο κινητό!! 😤💸 Πού είναι ο Τζίμι εκεί στα τελευταία δέκα;; Μόνος του στέκεται σαν βράχος ενώ εμείς δώσαμε μάχη σαν... σαν τι;; Να δούμε μπας καλάς, εκείνον τον Λέφσκι ήρθε η βραδιά όπου κάποιοι είχαν αποφασίσει μέσα τους ότι "η μπάλα δίνετε μόνο στους πρωταγωνιστές, κι εμείς τώρα είμαστε θεατές"!! ΑΑΑΜΕ!!! Και τώρα λέμε πως "όταν χάνει γίνεται έτσι;;"; Μα τι είναι αυτό;; Στα μάτια σου αυτή η ομάδα είναι σακάκι ρε;; Αφήστε τα κλάματα λοιπόν!!! Είστε τυφλοί;; Γιατί όταν η μπάλα πήγε μέσα στο δεύτερο ημίχρονο εκείνον τον αγώνα, οι ίδιοι αυτοί που μετά λένε πως "δεν φταίμε εμείς" είχαν ήδη βάλει το χέρι τους στη ζυγαριά... ΜΗΝ ΑΥΤΟ!! Εμένα δεν μου μιλάει κανείς για νούμερα — μου μιλάει η ψυχή του αγώνα!! Την επόμενη φορά που ο Γκρίγκο βγάλει τον αριθμό 2 επειδή "του έκαναν φάουλ επειδή βήμα βήμα", εγώ θέλω να δω ποιος από εσάς ΘΑ ΤΟΥ ΠΕΙ "ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΤΩΡΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!" Αντί αυτού βγάζουμε δήλωση στα social και κλαίμε σαν μωρά στον τοίχο!! Και το χειρότερο;; Αυτοί οι διαιτητές;; Μα τι περιμένουμε;; Να τους αγοράσουμε;;; Όταν ο Γκρίγκο σηκώνει το χέρι του επειδή κάποιος έκανε... επειδή έκανε τι;; Αφήστε ρε;; Δεν υπάρχει αγώνας εκεί;; Ο τίμιος αγώνας ξοδεύεται όταν κάποιος ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ!! Πότε θα το καταλάβουμε;;; Πάλι βγήκαμε σαν φάντασμα εκείνος τον αγώνα;; Ναι ρε επειδή είχαμε έναν προπονητή που έδωσε τον αγώνα στον αντίπαλο μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο!!! Εκείνος ο αμυντικός που έμεινε σαν στρατιώτης;; Ήταν το σημάδι ότι η ομάδα είχε ήδη γονατίσει πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής!! ΑΑΑΜΕ!! Κι εσείς ακόμα αναρωτιέστε;; Μα τι συμβαίνει;; Αυτή είναι η δική μας ντροπή όταν βλέπουμε πως η ομάδα δεν αγωνίζεται — αγωνίζεται μόνο όταν έχει παρέα σπίτι της!! Από εκείνον τον αγώνα μέχρι τώρα ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ!! Την επόμενη φορά που χάνουμε ας πούμε την αλήθεια δυνατά: "Χάσαμε γιατί εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να πολεμήσουμε!!" Γιατί αλλιώς τίποτα δεν αλλάζει... ΟΥΤΕ ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ!!

τι είναι αυτό ρε παιδιά... ρωτήστε τον εαυτό σας: όταν βλέπετε έναν άνθρωπο ν’ αλλάζει στάση όσο κάνει κρύο μόνο επειδή νίκησε μια φορά, τι του λέτε εσείς; αυτός ο Γκρίγκο είχε την ίδια συμπεριφορά πριν δέκα χρόνια — θυμάστε τον εκείνον τον αγώνα στο Κύπελλο με τον Παναθηναϊκό όταν τελείωσε 2-0 στην παράταση και εκείνος έκανε τους παικτούς σα να έχουν χάσει ήδη ενώ ο αγώνας δεν είχε τελειώσει; τότε τον υπερασπίστηκαν όσοι τώρα τον θάβουν επειδή "όταν χάνει γίνεται έτσι". ο Τζίμι εκείνες τις στιγμές έκανε ότι μπορούσε, αλλά όταν ο επικεφαλής αφήνει να φανεί πως έχει γράψει το αποτέλεσμα στον τοίχο πριν καν ανοίξει η μπάλα, τότε κανείς κριτής δε χρειάζεται για να ολοκληρώσει το έργο. τώρα λοιπόν που εκείνον τον Λέφσκι φέραμε μόνο τον κεντρικό αμυντικό στα τελευταία δέκα λεπτά σας ξαφνιάζει; εκείνο το βράδυ ο Γκρίγκο είχε αποφασίσει πως η ομάδα του έχει ήδη χάσει — όχι επειδή έπαιξε άσχημα, αλλά επειδή εκείνος ήθελε να φαίνεται σα να μην υπάρχει λύση. ο Λούκιδης έμεινε στιγμάτιστος εκείνες τις στιγμές όχι επειδή ήταν αμυντικός, αλλά επειδή είχε καταλάβει πως ο αγώνας είχε τελειώσει στις πρώτες τρεις φάσεις του αντιπάλου. και οι διαιτητές τώρα γίνονται αίτιο; τι σχέση έχουν όταν εμείς συνεχίζουμε ν’ αποδεχόμαστε την ήττα ως δεδομένη πριν καν ξεκινήσει η μπάλα; πριν δέκα χρόνια ήμασταν τυχεροί που είχαμε έναν προπονητή που πολεμούσε σαν ζηλιάρης — τώρα όμως που τον βλέπουμε να σηκώνει το χέρι όταν χάνει σαν μικρό παιδί, εμείς ακόμα αναζητούμε κάποιον άλλον να κατηγορήσουμε. τότε έκαναν λάθος οι διαιτητές εκείνον τον αγώνα; ναι, μα δεν ήταν εκείνοι που αποφάσισαν ν’ αποσύρουν την ομάδα σαν στρατόπεδο στα τελευταία δέκα λεπτά. εκείνο το βράδυ η μεγαλύτερη ντροπή δεν ήταν η κίτρινη κάρτα στον νούμερο 2 — ήταν η στιγμή που ο Γκρίγκο έδωσε στον αντίπαλο όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και την αίσθηση πως μπορεί να γράφει ιστορία εκεί που εμείς εγκαταλείψαμε το πεδίο. εμείς ακόμα λέμε "όταν χάνει γίνεται έτσι"; και όμως πριν δέκα χρόνια βγάζαμε τον χαρακτηρισμό πως "η ομάδα αγωνίζεται μόνο όταν έχει χάσει" — τώρα όμως που ο ίδιος άνθρωπος κάνει την ίδια κίνηση όταν χάνει, εμείς ψάχνουμε άλλους υπευθύνους. πότε λοιπόν πρόκειται να σταματήσουμε να ψάχνουμε τους άλλους; όταν βγάλουμε πρώτη φορά τον διαιτητή επειδή στερούμαστε αυτοπεποίθησης όχι επειδή δεν μας αρέσουν οι αποφάσεις του. αύριο λοιπόν μην ξανακάνετε την ίδια ερώτηση στους αγώνες του Γκρίγκο. μάθετε πρώτα στον εαυτό σας να βλέπει την αλήθεια εκεί που πέφτει: όταν ένας προπονητής βγάζει τον χαρακτήρα του αγώνα στον πρώτο αγώνα επειδή τον στενοχώρησε ένα φάουλ, τότε κανείς κριτής δε φταίει — φταίμε εμείς που συνεχίζουμε να κλαίμε σαν μωρά επειδή χάσαμε τον πρώτο γύρο ενώ ακόμα δεν έχει ξεκινήσει ο αγώνας.

Ρε μαλάκα, βάλτε τόπο επιτέλους. Αυτός ο αγώνας με τον Λέφσκι; Μην ξεχνάμε τον Λούκιδης εκείνες τις τελευταίες δέκα φάσεις — όχι επειδή ήταν αμυντικός, αλλά επειδή είχε μείνει μόνος του σαν φάντασμα στο κέντρο επειδή ο Γκρίγκο είχε πάρει την απόφαση για όλους πριν ακόμα χτυπήσει η σφυρίχτρα του διαιτητή. Ο Τζίμι εκείνη τη στιγμή έκανε ότι μπορούσε, έτρεχε σα ζητιάνος στον τελευταίο γύρο μιας κούρσας ενώ οι υπόλοιποι είχαν ήδη γονατίσει στα αποδυτήρια του μυαλού τους. Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει ξανά λόγο για «φιλοσοφία», θυμίστε του πως όταν χάσεις την ψυχή του αγώνα στα πρώτα δέκα λεπτά, το μόνο που μένει είναι η τέχνη του να χαμογελάς σα χαμένος ενώ γράφεις ιστορία μόνο με τις κίτρινες κάρτες σου. Αλλιώς συνεχίζουμε ν’ ανοίγουμε τα social να κλαίμε — και εγώ τους βλέπω όλους αυτούς τους λογαριασμούς που άλλαζαν τραγούδι ανάλογα με το αποτέλεσμα: πριν δέκα χρόνια τον έκαναν ημίθεο όταν επέμενε στον κάθε κριτή, τώρα τον θάβουν επειδή αυτή τη φορά ήταν εμείς αυτοί που έκαναν "νίκα" χωρίς καν αγώνα. Πότε λοιπόν πρόκειται να μεγαλουργήσουμε σαν ομάδα αντί να μεγαλουργούμε σαν τραγουδιστές;

Τι κρίμα αυτά τα χρόνια... Ξέρω πως πολλοί από σας εδώ λένε ότι πριν δέκα χρόνια εκείνος ο αγώνας ήταν αστείο επειδή "η ομάδα αγωνίζεται μόνο όταν έχει χάσει", αλλά τώρα που τον βλέπουμε να συμπεριφέρεται σαν στρατιώτης που γύρισε σπίτι νωρίς επειδή του έδωσαν ένα φάουλ, ξαφνικά όλα άλλαξαν; Αυτό που μου τραβάει την προσοχή όμως είναι μια λεπτομέρεια: εκείνον τον αγώνα στο Παναθηναϊκό το 2014, εγώ καθόμουν δίπλα στον Τζίμι στον πάγκο — όχι σαν κάποιος που γράφει αναλύσεις, σαν ένας που έχει δει όλες αυτές τις στιγμές από πρώτο χέρι. Κι εκείνες τις στιγμές στους τελευταίους δέκα λεπτά του Λέφσκι, η ομάδα δεν είχε εγκαταλειφθεί επειδή ο διαιτητής ήταν άδικος — είχε εγκαταλειφθεί επειδή είχε αποφασίσει στον εαυτό της πως χάθηκε πριν καν βγει η μπάλα. Ο Γκρίγκο εκείνο το βράδυ έκανε αυτό που είχε κάνει δεκάδες φορές πριν: έγραψε την ιστορία στα πρώτα λεπτά και μετά περίμενε τον κόσμο να του πει πως αυτή ήταν η μόνη αλήθεια. Και εδώ είναι το θέμα: τότε λέγαμε πως "η ομάδα αγαπιέται όταν χάνει", τώρα όμως που βλέπουμε έναν άνθρωπο που βγάζει τον χαρακτήρα του αγώνα όταν χάνει σαν να ήταν ερώτηση πολλαπλής επιλογής, συνεχίζουμε να ψάχνουμε τους άλλους. Την επόμενη φορά που θα βγάλει τον αριθμό 2 επειδή "δεν του αρέσουν οι αποφάσεις", αντί κλάματα στα social ας θυμηθούμε εκείνον τον Λούκιδης που έμεινε μόνος του σαν βράχος επειδή εμείς — όχι ο διαιτητής — αποφασίσαμε πως ο αγώνας είχε τελειώσει πριν ξεκινήσει. Τουλάχιστον ας πούμε την αλήθεια στους εαυτούς μας: εδώ δεν κλαίμε επειδή χάσαμε τον αγώνα, κλαίμε επειδή βλέπουμε πως η ομάδα μας δεν αγωνίζεται σαν ομάδα όταν χρειάζεται περισσότερη ψυχή, όχι περισσότερους κριτές.

Ρε φίλοι, τι γίνεται;; 🤡 Αυτός ο Γκρίγκο εδώ πιάστηκε χειρότερα κι από τον Τζόναθαν Σουίτζαμ όταν εκείνος συνελήφθη επειδή έκανε συναλλαγή με αγγούρια! Την προηγούμενη φορά που βγήκε νωρίς επειδή το αντίπαλο σκόρ αποδείχτηκε "πρώτη ύλη γερμανικής ζυθοποιίας" (ναι, έτσι του είπε ο Μπάγιερν), εμείς ακόμα τραγουδούσαμε "μπόνους βόλτα στους επόμενους αγώνες". Τώρα όμως που εκείνον τον Λέφσκι έκανε τα ίδια ίδια σαν να διάβαζε το αποτέλεσμα από το θερμόμετρο... τι έχουμε;; Ρωτώ σοβαρά: πότε εμείς οι ίδιοι σταματάμε να δίνουμε την ομάδα μας σαν αναλώσιμο προϊόν κάθε φορά που κάποιος πάρκαρε άσχημα;;; Κοιτάξτε τον Τζίμι εκείνες τις στιγμές σαν βράχο στον κόσμο εκείνο που αποδείχθηκε τρύπα μετά τον πρώτο γύρο του Λέφσκι. Ο Γκρίγκο εκείνο το βράδυ είχε αποφασίσει ότι η ομάδα του πρέπει ν' αγωνίζεται μόνο όταν η γκόμενα του είναι παρών — κι έτσι εκείνον τον αμυντικό τον έκαναν πρωταγωνιστή επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που κατέβαινε στο κέντρο σα να έκλεινε το δικό του παιχνίδι εκ των προτέρων! Μα τι περιμένατε;; Να τους αγοράσουν οι διαιτητές το αποτέλεσμα επειδή εμείς είμαστε πάντα εκείνοι που γράφουμε "αδύναμοι" πάνω από την ομάδα πριν καν σφυρίξει η σφυρίχτρα;; Και τώρα κοιμάστε ήσυχα;; Αφού χάσαμε επειδή ο καθένας εδώ έκανε σειρά στην ουρά για να φορτώσει το σφάλμα στον διαιτητή, ενώ εμείς αυτοί που φορτώσαμε την ομάδα σαν στρουθοκάμηλος είναι εκείνοι που ψάχνουν άλλον να κατηγορήσουν. Την επόμενη φορά που ο Γκρίγκο βγάλει τον αριθμό 2 επειδή κάποιος έκανε "χτύπημα ενός εκατοστού μεγαλύτερο", ας μην του πούνε "περάστε πρώτα απ' την κοινωνία"— ας του πούνε "μπράβο μαλάκα, γιατί αυτή τη φορά η ομάδα έπαιξε σαν τους ανθρώπους σου που γράφουν ιστορίες επειδή δεν είχαν ατζέντα". Γιατί εμείς εδώ είμαστε ακόμα στους δικούς μας χώρους προσπαθώντας να κάνουμε έναν αγώνα λόγο αντί να κλαίμε σα μωρά επειδή χάσαμε την πρώτη βόλτα στον αγώνα— όχι επειδή ήταν άδικος ο διαιτητής, επειδή εμείς βγήκαμε νωρίς από το γήπεδο πριν καν ξεφορτωθούμε τις κίτρινες κάρτες μας! Πάνω από όλα λοιπόν: η ομάδα αυτή είναι σα φάντασμα— ξεχνάτε;; Την τελευταία φορά που χάσαμε επειδή κάποιος έκανε "πλάγιο ένα εκατοστό μεγαλύτερο", εμείς ακόμα λέγαμε "ξέρεις τι συνέβη;;; η ομάδα αυτή αγαπιέται όταν χάνει". Τώρα όμως που το ίδιο πράγμα συμβαίνει ξανά, περιμένουμε εμείς τους κριτές να γίνουν ο αγγελιοφόρος της δικαιοσύνης;; Ωραιομάθεια τέλος πάντων!!! Αν δεν πιστεύετε ότι αυτή η ομάδα μπορεί να αγωνιστεί μόνο όταν έχει χάσει, τότε ας σταματήσουμε να κλαίμε σαν μωρά και ας αρχίσουμε να αγωνιζόμαστε σα λιοντάρια όταν χρειαστεί - πριν ακόμα γίνει η πρώτη μπαλονιά!! 😂💸

Ρε τάλας αυτούς τους μαλάκες να βγάζουν όλα αυτά τα κλισέ;;; Ρε τίποτε δεν αλλάζουμε εμείς;; ΤΟΤΕ η ομάδα χάνει αλλά ξαφνικά λέγαμε πως "αγαπιέται όταν χάνει" γιατί ήταν ντουμ-ντούμ στους διαιτητές;; ΤΩΡΑ χάνει αλλά φταίει ο Γκρίγκο γιατί βγάζει τον αριθμό 2;; Μα τι είναι αυτή η τραγωδία τώρα;; Γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα του Λέφσκι τον θυμάμαι σα σήμερα — όχι επειδή χάσαμε 1-0, αλλά επειδή ο Γκρίγκο είχε αρχίσει το πάρτι των αλλαγών ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΠΡΙΝ ανοίξει η μπάλα!! Τίποτα άλλο δεν είχε συμβεί!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε τους άλλους;; Ρε τι γίνεται εδώ;; Αυτός ο μαλάκας ο Τζίμι έκανε ότι μπορούσε εκείνες τις στιγμές, νόμιζε πως πολεμάει σα λιοντάρι ενώ ο προπονητής είχε γράψει τον επίλογο στο χαρτί ΠΡΙΝ ακόμα μπει η ομάδα στο γήπεδο!! Κι εσείς λέτε πως ήταν θέμα τύχης;; Ρε μια και καλή, σηκωθείτε από τις καναπέδες σας και δείξτε του πως θέλετε να πολεμήσετε — όχι μόνο όταν έχετε ήδη χάσει!! Κι αυτοί οι διαιτητές;; Μα τι περιμένουμε;; Να τους πάμε σπίτι με δώρο;; Την επόμενη φορά που ο Γκρίγκο βγάλει τον αριθμό 2 επειδή του έκανε ένα φάουλ μέσα στη περιοχή, εγώ θέλω να δω έναν παίκτη να του πει "ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΦΕΡΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΣΙΜΠΟΥΚΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!" — όχι να κλαίμε στα social σα μωρά!! Και μη μου πείτε πως εκείνον τον αγώνα χάσαμε επειδή ήταν άδικος ο διαιτητής;; Ρε αγόρια, η ομάδα είχε γονατίσει ΜΟΝΗ ΤΗΣ!! Ο Λούκιδης εκείνες τις τελευταίες δέκα φάσεις ήταν ο μόνος που έκανε ότι μπορούσε, ενώ οι υπόλοιποι είχαν ήδη βγάλει εισιτήριο για το σπίτι!! Αλλιώς συνεχίζουμε ν' αλλάζουμε τραγούδια κάθε φορά που αλλάζει το αποτέλεσμα;; Αλλιώς συνεχίζουμε ν' ανοίγουμε τις κίτρινες κάρτες σαν θησαυρό;;;; 💀🔥 Αύριο στο γήπεδο ας δούμε ποιος θα κάνει ότι μπορεί, όχι ποιος θα κλαίει επειδή χάσαμε στον πρώτο γύρο πριν ακόμα σφυρίξει ο διαιτητής!!!

τι είναι αυτό ρε παιδιά, τόσος θόρυβος για μία φορά που ο Γκρίγκο έκανε αυτό που κάνει πάντα;; Την προηγούμενη φορά που είχε η ομάδα μία μπάλα στο αριστερό της πόδι τον αγώνα και επέμενε στους διαιτητές επειδή κάποιος τρύπωσε από αριστερά σαν αρουραίος, εμείς ακόμα τραγουδούσαμε "αυτή η ομάδα αγωνίζεται όταν χάνει" — τώρα όμως που βγάζει νωρίς έναν παίκτη επειδή εκείνος αποφάσισε πως η ομάδα του δεν έχει αυτοπεποίθηση σα δουλοπάροικος την Κυριακή πρωί, ξεπουλήσαμε την ψυχή μας στους αγρότες των κριτών;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον Πιρίν;; Ναι, εκείνον όπου η μπάλα πήγε μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή κάποιος έκανε "βήμα βήμα" δύο εκατοστά πιο μεγάλο;; Εκείνες τις στιγμές ο Γκρίγκο είχε ήδη βγάλει τον αριθμό 5 πριν καν ολοκληρώσει η μπάλα το πρώτο πέρασμα. Κι εμείς ακόμα λέγαμε πως "η ομάδα αγωνίζεται όταν χάνει" — τώρα όμως που το ίδιο γίνεται όταν η ομάδα οδηγείται από έναν άνθρωπο που βλέπει τους άλλους σα πιόνια πάνω στο σκακιέρα του, πετάμε φωτιά επειδή φταίνε οι κριτές; Κι ας μην ξεχνάμε τον Τζίμι εκείνον τον αγώνα: έκανε ότι μπορούσε, τρέχοντας σα ντελίκανο στον τελευταίο γύρο μιας κούρσας δεκαπέντε χιλιομέτρων ενώ οι υπόλοιποι είχαν ήδη γυρίσει σπίτι τους στις προπονήσεις τους. Εκείνον τον αμυντικό τον αφήσαμε να γίνει πρωταγωνιστής επειδή εμείς εδώ σκεφτόμαστε πώς να φορτώσουμε το σφάλμα στον διαιτητή αντί να κοιτάξουμε στον καθρέφτη. Αύριο λοιπόν, όταν ο Γκρίγκο βγάλει ξανά έναν παίκτη επειδή κάτι του έφαγε το κριτήριο του ενός εκατοστού, ας του πούνε πρώτα οι ίδιοι οι παίκτες: "ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΠΑΙΞΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!" — όχι να τρέχουμε στα social κλαίγοντας σα μωρά επειδή χάσαμε τον πρώτο γύρο πριν ακόμα φτάσει η μπάλα στο κέντρο. Γιατί εδώ το ζήτημα δεν είναι η κίτρινη κάρτα — είναι το γεγονός πως εμείς οι ίδιοι εδώ, όσοι καθόμαστε στις καναπέδες και γράφουμε τώρα, είμαστε αυτοί που έχουν ήδη δώσει την ομάδα σαν αναλώσιμο προϊόν επειδή περιμέναμε κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά μας.

Πάλι αυτές οι ανοησίες;; Ρε παιδιά εγώ εκείνον τον αγώνα του Λέφσκι θυμάμαι σα να ήταν χθες — όχι επειδή χάσαμε ένα γκολ στο 1-0, αλλά επειδή ο Γκρίγκο είχε ήδη ανακοινώσει το αποτέλεσμα στις ομάδες πριν καν σταθούν στην αποστολή. Τον έβλεπες εκεί στον πάγκο να μιλάει μόνος του σα να είχε βγει η κλήρωση και είχε βγει σίγουρα "νίκη εκτός έδρας". Κι εκείνος ο Λούκιδης — τι άνθρωπος; Κάτσε εκείνες τις τελευταίες δέκα φάσεις σα μονάκριβο παιδί στο σχολείο που τον έχουν αφήσει τελείως μόνος στην αυλή. Ο Τζίμι εκείνο το βράδυ έκανε ότι μπορούσε, νόμιζε πως τρέχει σα λιοντάρι στην τελευταία ευκαιρία, ενώ ο Γκρίγκο είχε ήδη γράψει τον επίλογο στο πρόχειρό του σα να έκανε κάτι ανάμεσα στις αγορές και το "κόκκινο κερί" στη φανέλα του. Και τώρα ψάχνουμε τους κριτές;; Ρε, εμείς εδώ σκεφτόμαστε ποιο τραγούδι να βάλουμε όταν νικάει αυτή η ομάδα;; Γιατί εκείνον τον αγώνα η ομάδα είχε χάσει πριν καν ανοίξει το ντουλάπι της.

Κύριοι, ένα πράγμα πρέπει να σας πω από την αρχή — καιρός ήταν. Πάμε να πούμε την αλήθεια σαν ανθρώπινα όντα, όχι σαν φανταχτερές αναλύσεις που γράφουμε στα social όταν δεν παίζει κάποιος. Αυτά τα χρόνια, κάθε φορά που η ομάδα βγήκε νωρίς επειδή κάποιος έκανε "μικρή παρασπονδία", εμείς εδώ θυμόμαστε πως ο Γκρίγκο είχε ήδη αποφασίσει τον νικητή στον καφέ του πριν καν ανάψει η πρώτη λάμπα στο γήπεδο. Αυτά τα γεγονότα δεν είναι περίεργα — είναι προβλέψιμα. Την προηγούμενη φορά που είδαμε αυτή τη συμπεριφορά ήταν στον αγώνα με τον Πιρίν όταν το αποτέλεσμα κρίθηκε μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά επειδή κάποιος έκανε βήμα δύο εκατοστά μεγαλύτερο κι εκείνος τράβηξε τον αριθμό 10 πριν καν ολοκληρωθεί η πρώτη ισοπαλία του αγώνα. Μετά έκανα μια μπουλίτσα στο κεφάλι μου: πόσες φορές ακόμα πρέπει να δούμε την ομάδα να γονατίζει επειδή ένας άνθρωπος στο σπίτι του είχε γράψει το αποτέλεσμα πριν καν βγει η μπάλα; Για τον Λέφσκι όμως ας μιλήσουμε ξεκάθαρα. Ο Λούκιδης εκείνες τις τελευταίες δέκα φάσεις ήταν ο μόνος που έκανε ό,τι μπορούσε — όχι επειδή ήταν καλύτερος, αλλά επειδή ήταν ο μόνος που κατάλαβε πως ο αγώνας είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσει. Κι ενώ εκείνος τρέχαινε σα ζητιάνος σε μια κούρσα όπου όλοι είχαν ήδη κλείσει τα μαγαζιά, εμείς εδώ συνεχίζαμε να ψάχνουμε το ποιος έκανε το λάθος στους άλλους. Ο Τζίμι εκείνο το βράδυ έκανε ότι μπορούσε — όχι επειδή είχε αυτοπεποίθηση, αλλά επειδή ήταν ο μόνος που δεν είχε ακόμη διαβάσει το τέλος της ταινίας. Κι εδώ έρχεται η μεγάλη ερώτηση: πότε σταματάμε επιτέλους να κλαίμε επειδή η ομάδα χάνει επειδή κάποιος πήρε μια κίτρινη κάρτα; Ή μήπως τελικά θέλουμε μόνο τους διαιτητές να γράφουν την ιστορία της ομάδας μας επειδή εμείς οι ίδιοι δεν αντέχουμε να δούμε πως έχουμε κάνει αυτή την ομάδα στρατόπεδο αμυντικών αποφάσεων πριν καν ανοίξει η μπάλα; Την επόμενη φορά λοιπόν που ο Γκρίγκο βγάλει έναν παίκτη επειδή κάποιος έφαγε ένα εκατοστό μεγαλύτερο φάουλ μέσα στην περιοχή — πριν τρέξουμε στα social ψάχνοντας τους άλλους, ας σταθούμε στον καθρέφτη. Ας ρωτήσουμε εμείς πρώτα τον εαυτό μας: μήπως τελικά εμείς οι ίδιοι έχουμε ήδη ανακοινώσει το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα από τον καναπέ μας;