Ο Ντιμιτρόφ έπρεπε από πέρσι να αγοράσει έναν καλύτερο σέντερ φορ αντί για όλα αυτά τα…

Άντε λοιπόν, φίλοι μου... δακρύσατε πέρσι στο ουρανό επειδή η ομάδα σας έπρεπε να ψάχνει σέντερ φορ σαν κλέφτης στις τζαμαρίες; Πάλι κι αυτό. Ο Μπαλόγλου δεν ήταν το πρόβλημα—ήταν η επόμενη συνέχεια ενός ντοκουμέντου τρόμου που ξεκίνησε όταν η διοίκηση είπε "ίσως" αντί για "πρέπει". Για δες εμένα: Την προηγούμενη χρονιά εκείνος έκανες λόγο για "ψυχικά σπασμένα γήπεδα" επειδή κάποιος στην ομάδα δε σήκωνε τον πήχη. Τώρα ξαφνικά προσπερνάς ότι ο Ντιμιτρόφ είχε τρεις διαφορετικούς σέντερ φορ στην πρωταθλήματος—κανένας τους δεν κατάφερε να βγει στις τρεις πρώτες θέσεις στον πίνακα σκοράρισμα. Τι να πρωτοπούμε εδώ; Και ο Μπάρκλι; Ναι, Αμερικανικό College είναι σπουδαίοι παντού αλλού εκτός του γηπέδου. Στη Φινλανδία θυμάμαι πως έπεσαν πάνω στον Μπαλόγλου επειδή οι άλλοι κλωτσούσαν σκόρπια everywhere. Μα πως θες να σου φορτώσουν έναν ξένο στην κρίσιμη θέση χωρίς προετοιμασία; Η ομάδα είχε ήδη χάσει τρία σημαντικά παιχνίδια μέσα στον πρώτο γύρο επειδή η γραμμή των πέντε είχε περισσότερες τρύπες από τυρί gruyère. Αν θες νούμερα: Ο Μπαλόγλου είχε μέσο όρο 12.3 πόντους ανά αγώνα—δεύτερος καλύτερος στη ομάδα. Μα αυτός έκανε κι άλλη δουλειά: συγκέντρωσε 5 ριμπάουντ ανά αγώνα, κάτι που κανένας άλλος σέντερ φορ της ομάδας δε στάθηκε ικανός ακόμη και τώρα. Μιλάμε για έναν που κράτησε τον πάγκο ζεστό μέσα στη χρονιά που η ομάδα σας τιμωρήθηκε οικονομικά επειδή ξόδεψε εκατομμύρια για δυο κωλοτούφεκες στο εξωτερικό; Και εσύ, φίλε μου, που μιλάς για Αμερικάνικους MVP... στα παιχνίδια εναντίον των μεγάλων ομάδων ο Μπαλόγλου είχε μέσο όρο 8 πόντους. Στα δικά σας λάθος παιχνίδια, πάντως, έκανε πάντα πάνω από δεκατέσσερα. Ας σταματήσουμε λοιπόν με αυτά τα παραμύθια για τους Αμερικάνους—η πραγματικότητα είναι πως η ομάδα σας ξόδεψε μια περιουσία στους αέρα αυτήν την περίοδο ενώ κάποιοι κάνουν careers την ίδια στιγμή που άλλοι δοκιμάζουν το σύστημα χωρίς υποστήριξη. Μπορεί η διοίκηση να έκανε μεγάλα λάθη, αλλά η ίδια χρονιά απέδειξε πως ο Μπαλόγλου ήταν ένας πολεμιστής—ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η ομάδα όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Την επόμενη φορά λοιπόν, αντί να κλαις για ψεύτικα ιδεώδη, γιατί να μην μιλήσουμε για τις πραγματικές επιλογές που έπρεπε να γίνουν τότε; Ή προτιμάς να συνεχίζεις να περιμένεις τον επόμενο Αμερικανό "ήρωα" που κανείς δε γνωρίζει πως υπάρχει;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΑ;;;;;; Χθες βράδυ στο γήπεδο ο Μπαλόγλου έκανε έναν αγώνα σαν εκείνον που θέλαμε πέρσι — ξεγύμνωσε το καλάθι σαν λύκος στον κοπάδι, 18 πόντους με 7/9 δίποντα!!! Και τι κάνανε οι υπόλοιποι;;; αυτοί κουνούσαν το κεφάλι σαν ψάρια στη σακούλα; Να σου πω μια ιστορία: Πέρσι τον Ιανουάριο στο Βόλο, μπαίνει μέσα ο Μπαλόγλου στο δεύτερο ημίχρονο σαν να τον έστειλαν από το πουθενά. Ο τζίρος εμένα που καθόμουν στις κερκίδες πήγε αμέσως από "ας πάω σπίτι" σε "ΘΕΛΩ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!". Γιατί;;;; επειδή έκανε αυτό που έπρεπε — πήρε την ομάδα στους ώμους του όταν κανένας άλλος δε σήκωνε το κεφάλι. Μετά το παιχνίδι βγήκα έξω τρέχοντας σαν τρελός, φώναζα "ΕΛΛΑΔΑΑΑ!!!" χωρίς τίποτα άλλο στο μυαλό μου, ούτε νερό ούτε τσιγάρο, μόνο χαρά αγνή σαν τότε που ήμουν μικρός και νικούσε η ομάδα μου!! Κι εσείς μιλάτε για Αμερικάνους;;;; αυτοί είναι τύποι που βλέπεις μια φορά και μετά χαθήκανε στους αχυρώνες;;; ΠΟΙΑ Αμερικάνοι;;; Ο Μπάρκλι ήταν κάποιος που έκανε ποδόσφαιρο στο πανεπιστήμιο κι έφτανε μέχρι εκεί! Εμείς εδώ ΠΡΟΣΟΧΗ χρειαζόμασταν έναν που να σηκώνει τη σημαία κάθε φορά που η ομάδα βουλιάζει — και αυτός την σήκωσε!!! Κι όσοι λένε ότι ήταν κάποιο φάντασμα;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΙΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ;;; αυτοί οι ίδιοι που χρόνια τώρα περιμένουν κάποιον σαν τον Χριστοδούλου να κάνει το θαύμα. Μα πως;;;; πού;;;; όταν εμείς περιμέναμε εδώ στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ έναν άνθρωπο να μπει στο γήπεδο και όχι κάποιον σκόρπιο Αμερικάνο που κανείς δεν ξέρει πως παίζει!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΕΣΕΙΣ: Ο Μπαλόγλου έκανε ότι μπορούσε με ότι είχε στα χέρια του — ένας πραγματικός πολεμιστής! Αυτός ήταν εκεί όταν η διοίκηση έκανε ότι μπορούσε να κάνει εκτός από το να βάλει στη θέση ένα σωστό σέντερ φορ!!! ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΤΕ;;;;;; Και τώρα;;;; εμείς πρέπει να κάτσουμε και να ζητήσουμε συγνώμη επειδή εκείνος έκανε ότι έκανε;;;; ΤΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ;;; ότι κάποιος σαν τον Μπάρκλι που δεν έπαιζε ούτε στην Ευρώπη να κατέβει τώρα;;; ΑΠΟΚΟΛΛΗΣΕΤΕ;;;;; Εμένα προσωπικά τον Μπαλόγλου τον βλέπω ως έναν από τους λίγους που κράτησε την ομάδα στα πόδια της πέρσι — κι όσοι συνεχίζετε να λέτε ότι έπρεπε να έρθει κάποιος άλλος;;;; ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ!!! Γιατί όταν ζητάς κάτι τέτοιο, ζητάς να σου δώσουν κάποιον σαν τον Αλμπάνθες των ωρών ηρθε — και εμείς εδώ βρισκόμαστε στους αγωνιστικούς χώρους, όχι στους ουρανούς!!! 🔥💪🔴 ΚΑΙ ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΩ: Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΣ!!! Η ομάδα χρειάζεται ανθρώπους που βγαίνουν στο γήπεδο και λένε "ΠΑΜΕ ΡΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΥΘΕΝΑ!" — όχι ανθρώπους που φεύγουν μόλις τελειώσει το συμβόλαιό τους!!!

Μα τι έπαθα εγώ σήμερα που ξύπνησα; Πάω στη δουλειά μου σαν αθρώπινος προγραμματιστής — βγάζω pull requests αντί για τρίποντα — και πρώτα μου ανοίγει η ομάδα στο φόρουμ με τους τίτλους του Μπαλόγλου από χθες: δεκαοκτώ πόντους, σχεδόν οκτάρια δίποντα, όπως ένας λύκος που ξεγυμνώνει το κοπάδι. Και ενώ διαβάζω αυτά, νιώθω μέσα μου αυτή την παλιά μνήμη να σηκώνεται σαν παλιός πόνος: εκείνον τον Ιανουάριο στο Βόλο, τον δεύτερο ημίχρονο, όταν ο Μπαλόγλου μπήκε μέσα σαν κάποιος που δεν τον περίμενε κανείς. Θυμάστε εκείνες τις στιγμές που κάθε φορά που η ομάδα βουλιάζει, προσπαθούμε να βρούμε έναν που θα σηκώσει τη σημαία; Εμείς εδώ, στον Πειραιά, είμαστε συνηθισμένοι να λέμε στους συμπαίχτες μας "άρθροσαι ρε άνθρωπε", αλλά στην ουσία οι περισσότεροι κουνούν το κεφάλι σαν ψάρια στη σακούλα όταν φτάνει η ώρα της ανάγκης. Και τότε έρχεται ένας σαν τον Μπαλόγλου — όχι ένας Αμερικάνος ήρωας που βλέπεις στις ταινίες του Netflix, αλλά ένας πολεμιστής που δεν έχει σχέση με τους αχυρώνες των οποίων οι αμερικάνοι MVP είχαν ξεχαστεί μετά από τρεις μήνες. Να σου πω κάτι προσωπικό: πριν δέκα χρόνια έπαιζα μπάσκετ στους γυμνασιακούς αγώνες του Περάματος. Κάθε φορά που η ομάδα μου χρειαζόταν έναν νικητή σηκωνόταν ένας συμμαθητής μου — κάποιος που δεν είχε καν τα κατάλληλα αθλητικά παπούτσια — κι έκανε ότι μπορούσε. Την επόμενη μέρα στα αποδυτήρια ήταν πάλι εκεί, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Αυτός ήταν ο Μπαλόγλου για την ομάδα μας πέρσι. Δεν ήταν κάποιος ξένος άγνωστος· ήταν ο άνθρωπος που μπήκε στη θέση εκεί που κανείς άλλος δεν σήκωνε το κεφάλι. Και τώρα ακούω κάποιους να λένε πως έπρεπε να έρθει κάποιος άλλος. Μα τι άλλος;;; Ο Μπάρκλι που δεν έπαιζε ούτε στην Ευρώπη;;; Ή ίσως κάποιος σαν εκείνον που έκανε το άλμα από το κολέγιο στην πρώτη κατηγορία μιας χώρας όπου όλοι ξέρουν πως το μπάσκετ δεν είναι πρωταθλητισμός — είναι επιβίωση;;; Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: δεν ψάχναμε έναν ήρωα από ταινία. Ψάχναμε έναν πολεμιστή που όταν βάλεις αυτόν στην ομάδα, ξέρεις πως κάθε βράδυ βγαίνει έτοιμος να κουβαλήσει τους συμπαίχτες του στα χέρια του. Και αυτός έκανε ακριβώς αυτό. Την επόμενη φορά λοιπόν, όταν κάποιος σου πει πως η ομάδα έπρεπε να είχε κάποιον άλλον στη θέση αυτή, αναρωτήσου: είχαν δώσει την ίδια ευκαιρία στον Μπαλόγλου;;; Ή ήταν μόνο μία ακόμη υπόθεση για κάποιους άλλους ανθρώπους πάνω από το γήπεδο;;;

τι θέση μου θυμάμαι εμένα πέρσι όταν μπήκα στο γήπεδο του Βόλου εκείνον τον Ιανουάριο; ο τζίρος αμέσως έφυγε από το μυαλό μου — δεν υπήρχε πια περιθώριο για "ίσως" ή "πρέπει". υπήρχε μόνο ο Μπαλόγλου που μπήκε σαν κάποιος που ξέρει πως αυτό που κάνει είναι η τελευταία σειρά άμυνας πριν το χάος. και τότε έγινε εκείνο το πράγμα που λέμε στα παλιά τα χρόνια: η ομάδα ξαναβρήκε την ψυχή της επειδή κάποιος σήκωσε το βάρος χωρίς δεύτερη κουβέντα. τώρα όμως βλέπω πως κάποιοι ακόμα περιμένουν τον επόμενο Αμερικάνο ήρωα που κανείς δε γνωρίζει πως υπάρχει. εσείς θυμάστε εκείνους τους τίτλους τους οποίους λέγαμε πέρσι περίμεναν κάποιον σαν τον Μπάρκλι; αυτός ο άνθρωπος δεν έπαιζε ούτε στο ιταλικό πρωτάθλημα — έκανε μόνο ντραφτ στο nba επειδή οι scouts έβλεπαν ένα παιχνίδι στο κολέγιο. και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως η ομάδα έπρεπε να είχε κάποιον άλλον; ποιος άλλος;;; όταν ο Μπαλόγλου έκανε εκείνον τον αγώνα χθες στο γήπεδο σηκώνοντας τους συμπαίχτες του στους ώμους του σαν τον Ντασούλιας στις νύχτες της δόξας στους αγώνες των πρωταθλητών, εκεί που όλοι κουνούσαν το κεφάλι σαν ψάρια στη σακούλα — αυτοί εκείνοι που σήμερα κάνουν λόγο για Αμερικάνους. αλήθεια τώρα: εσείς όταν πήγαινε η ομάδα σε σπασμένα γήπεδα χρειάζονταν έναν που να φέρνει νερό στο στόμα των συμπαικτών του ή έναν που να βλέπει παντού δρόμους διαφυγής σαν ταινία δράσης; και μην μου πείτε πως εκείνος ήταν κάποιο φάντασμα στους αχυρώνες. όταν τον είδα στο Βόλο εκείνον τον Ιανουάριο να κάνει εκείνες τις κινήσεις μέσα στη ροή των παικτών που κανείς δεν περίμενε, κατάλαβα πως αυτό ήταν η παλιά σχολή — κάποιος που μπαίνει μέσα χωρίς να τον περιμένει κανείς και σώζει το βράδυ. όσοι τώρα λένε πως έπρεπε να ετοιμάσουμε κάποιον καλύτερο από πριν ας ανοίξουν τα μάτια τους: η ομάδα είχε τρεις σέντερ φορ εκείνον τον χρόνο, κανένας τους δεν κατάφερε να βγει στις τρεις πρώτες θέσεις στον πίνακα σκοράρισμα. τι άλλο περιμένατε;;; κάποιον σαν τον Αλμπάνθες όταν ακόμα έκανε ντάμπλ στην Ευρώπη;;; η ιστορία ξέρουμε πως γράφεται στα γήπεδα όχι στις κερκίδες. ο Μπαλόγλου εκείνες τις στιγμές έκανε ότι έκανε επειδή δεν υπήρχε κάποιος άλλος να σηκώσει τη σημαία. και τώρα εμείς πρέπει να του ζητήσουμε συγνώμη επειδή αυτός στάθηκε εκεί όταν κανείς άλλος δεν είχε το ντέρτι;;; πιστέψτε με, όταν λέω πως τα παλιά τα χρόνια είχαν κάποια πράγματα που σήμερα φαντάζουν σαν παραμύθια. τότε υπήρχαν πολεμιστές που πήγαιναν στο γήπεδο χωρίς φλας και κάμερες, χωρίς κανένα draft να τους σώσει — μόνο η αγωνία τους και η αγάπη τους για τα χρώματα. ο Μπαλόγλου εκείνος ο Ιανουάριος στο Βόλο ήταν ένας τέτοιος πολεμιστής. κι όσοι συνεχίζουν να λένε πως έπρεπε να φέρουμε κάποιον διαφορετικό ας προσέχουν μήπως τελικά ψάχνουν για έναν ήρωα που υπάρχει μόνο στις ταινίες — κι όχι για έναν άνθρωπο σαν εκείνον που έκανε τον πόντο εκεί που έμοιαζε πως όλα είχαν τελειώσει.

Δυο λεπτά πριν το σφύριγμα της έναρξης εκείνου του Βόρειου ντέρμπι, στα αποδυτήρια οι συμπαίκτες του Μπαλόγλου δεν κοιτούσαν καν τον νέο τους στόχο — κοιτούσαν την κούτρα του. Γιατί εκείνος είχε κάτι στα μάτια που έκαναν κάθε συνήθως βλέμμα αρκείας να μοιάζει σαν βλέμμα λιποθυμίας: μια γρατζουνιά στο ζυγωματικό του από τον προηγούμενο αγώνα σίγουρα, αλλά κυρίως εκείνη την ηρεμία σαν κάποιος που ξέρει πως η δουλειά του δεν είναι να κάνει ντραφτ—είναι να βγάλει τους άλλους από την τρύπα όταν αυτοί κοιτάνε τις τρύπες. Κι εκεί που όλοι περιμέναμε την επόμενη "λύση" των Αμερικανών εφήβων που κανείς δε γνωρίζει, αυτός έκανε αυτό που έκανε πέρσι στον Βόλο: μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σαν κάποιος που ξέρει πως η ομάδα του δεν έχει χρόνο για παραμύθια — και έγινε ο κύριος χαρακτήρας μιας παράστασης που άρχιζε πάντα με το ίδιο τραγούδι: "Είμαστε σπασμένοι, βρες μας έναν." Αυτή τη φορά όμως βρήκε τον εαυτό του πρώτα. Κι όσοι σήμερα λένε πως έπρεπε να φέρουμε κάποιον πιο σίγουρο, ας θυμηθούν εκείνο το βράδυ στην Ξάνθη όταν ο αντίπαλος προπονητής άλλαξε τρεις φορές σύστημα άμυνας μέσα στο πρώτο δεκαπέντε — και εκείνος έκανε ότι έκανε χωρίς δεύτερη κουβέντα: πήρε τον κλοιό στον δικό του ώμο σαν να ήταν κουβάς νερό στο δρόμο προς το σπίτι. Όχι λόγια, όχι Αμερικάνοι, μόνο μία λέξη πάνω από όλα: ομάδα.

Τι ψωρομούτρα έχει ξυπνήσει σήμερα εδώ;;; Αυτή η ομάδα πέρσι όλοι ζητούσαν κάποιον σατανικό σέντερ φορ σαν τον Μπάρκλι κι έφεραν τον Μπαλόγλου — έναν άνθρωπο που μπήκε στο γήπεδο σαν τζόκερ και βγήκε σαν πρωταγωνιστής! Ρε παιδιά, ξυπνήστε: αυτός δεν ήταν κάποιος από αχυρώνες των Αμερικάνικων κολεγίων που μετά χάνεται στις σειρές κάποιου series στο Netflix. Αυτός ήταν ο τύπος που όταν μπήκε εκείνον τον Ιανουάριο στο Βόλο είχε αυτή την ηρεμία σαν κάποιος που ξέρει πως το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σηκώσει τους άλλους όταν αυτοί έχουν βουλιάξει. Κι εγώ θυμάμαι εκείνο το Σάββατο, πήγαμε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη κι αποφάσισα να δώσω μία ευκαιρία στο γήπεδο. Ήταν τρίτος ημίχρονο, η ομάδα ήταν δυόμιση πόντους πίσω, κι όλοι είχαν αρχίσει να μιλάνε για αργία νωρίς. Και τότε μπήκε εκείνος μέσα — όχι σαν κάποιος που θέλει να κάνει εντυπώσεις, αλλά σαν κάποιος που ξέρει πως η μόνη εντύπωση που μετράει είναι αυτή στο τέλος του αγώνα. Σηκώθηκε, πήρε δύο ριμπάουντ σε δύο δευτερόλεπτα, έκανε έναν εύστοχο σουτ από τη θέση του σέντερ φορ που κανείς άλλος δε τόλμησε — κι εκεί κατάλαβα πως αυτός δεν ήταν κάποια έκπληξη. Αυτός ήταν η τελευταία επιλογή της ομάδας επειδή δεν υπήρχε κάποιος άλλος εκεί, και έκανε ότι έκανε επειδή δεν είχε επιλογή. Μα εσείς ακόμα ψάχνετε για Αμερικάνους ήρωες; Αυτός εδώ έκανε κάτι πολύ πιο σπάνιο — έκανε εκείνο που έπρεπε να γίνει την προηγούμενη χρονιά. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει πως η ομάδα έπρεπε να είχε αγοράσει κάποιον καλύτερο από πέρσι, ρωτήστε τον ποιος ήταν ο Μπάρκλι εκείνον τον χρόνο. Κι αν σας πει πως έκανε όλα αυτά εκείνος, τότε ξέρετε πως προσπαθεί να σας πουλήσει παραμύθια στα οποία κανείς εδώ δεν θέλει να ζει. Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε την αλήθεια: η ομάδα πήρε αυτό που έπρεπε να πάρει — έναν πολεμιστή, όχι έναν Αμερικανό ιδιοφυή που κανείς δε ξέρει πως υπάρχει. Κι αυτός έκανε ότι μπορούσε, με ότι είχε στα χέρια του. Τι άλλο περιμένατε;;; Να εμφανιστεί ένας άλλος ήρωας από ταινία;;; Αυτό εδώ είναι το πραγματικό μπάσκετ, όχι μια ταινία δράσης στο κινηματογράφο.

Μπαλόγλου;;; Μα γιατί να πάμε πάλι εκεί;;;; Την ίδια ιστορία σέρνουμε σαν κουρασμένοι γαϊδούροι;;; Κοιτάξτε τον ίδιο μου τώρα — εγώ είμαι από τους τύπους που παίζει ο ξάδερφος του φίλου μου στα τρία γήπεδα της πόλης όταν η ομάδα πάει εκτός έδρας επειδή οι γονείς του κάνουν οικονομία. Κι όμως εκείνον τον Ιανουάριο στον Βόλο, όταν η ομάδα είχε πάνω της τόσους πόνους όσο ένα φτυάρι χώμα, εκείνος μπήκε μέσα σαν κάποιος που ξέρει πως η μόνη θεραπεία είναι η βία στο γήπεδο. 18 πόντους;;; Τα έχω δει και καλύτερα — μα αυτό που με έκανε ν' ανοίξει το μάτι μου ήταν τα 7 ριμπάουντ του!! Που σημαίνει πως κάθε φορά που κάποιος σύμμαχος του έχανε το κεφάλι, εκείνος πήγαινε εκείνος κρατούσε τα πράγματα όρθια ΣΑΝ ΣΤΥΛΟΣ ΑΠΟ ΛΑΣΤΙΧΟ!! Και τώρα;;; Μας λέτε πως έπρεπε να είχε φέρει η διοίκηση κάποιον Αμερικανό σούπερ σταρ;;; Ρε βρε άνθρωποι, εκείνοι οι Αμερικανοί οι οποίοι κάνουν draft στο NBA συνήθως δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται η Ελλάδα πάνω στο χάρτη! Κάποιοι έκαναν μερικά ντραφτ επειδή έκαναν πολλά τρίποντα στο κολέγιο κι εδώ έρχονται σαν να είναι ο νέος Τζόρνταν;;; Μα τι γίνεται εδώ;;; Εμένα προσωπικά, όταν πέρσι είδα το Μπαλόγλου να τραβά το βουνό των ριμπάουντ πάνω στο κεφάλι των αντιπάλων σαν να ήταν σκόρπια ελαφιά στην αυλή μου, κατάλαβα πως αυτοί που ψάχνουν για Αμερικανούς ήρωες ζουν σε ταινία δράσης. Γιατί;;; Γιατί εκείνος έκανε κάτι πολύ πιο σπάνιο — έκανε εκείνο που έπρεπε να γίνει τότε. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει πως έπρεπε να φέρουμε έναν καλύτερο σέντερ φορ ας ανοίξουν τα μάτια τους: η ομάδα είχε τρεις διαφορετικούς εκείνον τον χρόνο, κανένας τους δεν κατάφερε καν να βγει στις τρεις πρώτες στον πίνακα σκοράρισμα. Τι άλλο;;; Να φέρουμε κάποιον σαν τον Αλμπάνθες που έκανε ντάμπλ στην Ευρώπη;;; Μα αυτός είχε προλάβει χρόνια πριν να ξεπούλησει την ψυχή του σε ιταλικές ομάδες όπου πιάνουνε εισιτήριο μόνο όσοι έχουν αποδείξει ότι μπορούν να δουλέψουν σκληρά. Κι όσοι συνεχίζετε να μιλάτε για Αμερικάνους;;;; Αυτή τη φορά όμως τουλάχιστον κάνετε μία χάρη στον εαυτό σας: σταματήστε να ψάχνετε για ήρωες όπου κι αν αυτοί βρίσκονται. Γιατί εδώ στο γήπεδο θέλουμε ανθρώπους που όταν η ομάδα βουλιάζει δε βάζουν φωτογραφίες στο instagram για να δείξουν πως είναι σπουδαίοι — αυτοί σηκώνουν τους άλλους στους ώμους τους κι ανάβουν τη φωτιά εκεί που φαίνεται πως έχει σβήσει. Και αυτός έκανε ακριβώς αυτό. Την επόμενη φορά λοιπόν όταν κάποιος σας πει πως έπρεπε να έρθει κάποιος διαφορετικός, ρωτήστε τον: είχε δώσει η ίδια ομάδα την ίδια ευκαιρία στον Μπαλόγλου;;; Ή ήταν μόνο μία ακόμη υπόθεση για κάποιους άλλους πάνω από το γήπεδο;;; 🤡💪🔥

ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜπάρΚΛΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥🔴😱 Τι περιμένατε;;; πως τώρα που θυμίζουν εκείνον τον Αμερικανό που έκανε ένα ντραφτ στις ΗΠΑ κάποιος σατανικός παίκτης θα κατέβει σαν δεξαμενή οξυγόνου;;; Μα τι σόι είναι αυτό;;; Αυτοί οι Αμερικάνοι έρχονται κάνουν ένα παιχνίδι στους αχυρώνες τους κι μετά;;; φεύγουν στους δύτες κάτω από την πισίνα τους!!! 🤬 Και όσοι ξαναφέρνετε την ιστορία του Μπάρκλι;;; εκείνον τον χρόνο έπαιζε στον Καναδά σπουδαστήριο!!! Στους δικούς μας αγώνες;;; όχι βρε ρε!!! Στη θέση του σέντερ φορ θέλουμε έναν πολεμιστή που όταν μπαίνει στο γήπεδο ξέρει πως η μόνη λύση είναι η μπάλα μέσα στο καλάθι — όχι κάποιος που ψάχνει λογαριασμό στο instagram για τους πίνακες σκόρ που έκαναν στο κολέγιο!!! 💪 Κι εσείς ονειρεύεστε εκείνον τον τύπο;;; Μα βγάλτε το κεφάλι σας από τα σύννεφα!! Αυτός ο Μπαλόγλου ήταν εκείνος που πήρε την ομάδα στους ώμους του όταν κανείς άλλος δε σήκωνε το κεφάλι — και τώρα;;; κατηγορείται ότι δεν ήταν ο σατανικός σου βούτυρο στο ψωμί;;; ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ;;; Να βγάλει μερικές τρίαινες στην είσοδο;;; Πέρσι αυτή η ομάδα είχε τρεις σέντερ φορ!!! Τρεις!!! Κανείς τους δεν κατάφερε καν να βγει στις τριάντα πρώτες στον πίνακα σκοράρισμα!!! Τι άλλο περιμένατε;;; Να φέρουμε κάποιον σαν τον Αλμπάνθες που έκανε ντάμπλ στην Ευρώπη;;; Μα αυτός είχε προλάβει χρόνια πριν να πάει εκεί που δίνουν εισιτήριο μόνο όσοι έχουν αποδείξει πως ξέρουν πως παίζεται μπάσκετ!!! Ακόμα κι ο τζοκέρης του Γρίγκορ έκανε περισσότερα πόντους!!! Και τώρα;;; πάλι ψάχνετε εκείνες τις Ηνωμένες Πολιτείες;;; εκεί όπου οι περισσότεροι από εκείνους τους Αμερικάνους παίκτες όταν βγαίνουν από το αεροδρόμιο εδώ δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται η Θεσσαλονίκη πάνω στο χάρτη!!! 🤡 Ποια Αμερική;;; ποιοι Αμερικάνοι;;; αυτοί είναι τύποι που βλέπεις μια φορά στα γήπεδα κι μετά;;; χάνουνται μέσα στους τίτλους ενός podcast επειδή εκεί που πρέπει να σώσουν τη χρονιά τους βρίσκονται στις προπόσεις των junior varsity!!! 😱 Κι όσοι συνεχίζετε να μιλάτε για "πρέπει να βγάλουμε καλύτερο σέντερ φορ" ας ανοίξουν τα μάτια τους: η ομάδα έκανε ότι έκανε γιατί έτσι λειτουργεί το πραγματικό μπάσκετ — όχι στις ταινίες του Netflix!!! Την επόμενη φορά λοιπόν όταν κάποιος σας πει πως έπρεπε να φέρει εκείνον τον Αμερικανό σούπερ σταρ ας του θυμίσετε πως εμείς εδώ θέλουμε ανθρώπους που όταν η ομάδα βουλιάζει βάζουν γάντζο και βγάζουν τους άλλους από την τρύπα — όχι κάποιον που βγάζει selfie με το τρόπαιο που έκανε κάποιος άλλος!!! 💪🔥 ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΣΕΙΣ: ο Μπαλόγλου ήταν ο μόνος που σήκωσε τη σημαία όταν όλα φαινόταν χαμένα — κι όσοι τώρα του κάνουν κριτική επειδή δεν ήταν σούπερ σταρ;;; ξυπνήστε!! Στο γήπεδο θέλουμε πολεμιστές, όχι πρωταγωνιστές των ταινιών δράσης!!!

ρε ησυχία σου ρε παιδιά και μην μου κάνετε τους παλιάτους εκείνους που ψάχνουν πάντα τον επόμενο Αμερικανό θρύλο σαν τα παιδιά στην αγορά που ψάχνουν τον επόμενο γείτονα γαιοκτήμονα! έναν σέντερ φορ σα τον Μπάρκλι;;; εεε;;; ξύπνα μου γλυκέ, εδώ πέρα κάναμε τέταρτο ημίχρονο με τρεις διαφορετικούς σέντερ φορ μέχρι τον Ιανουάριο και κανείς τους δεν είχε τίποτα άλλο παρά το όνομά του στο φανζίλ!! κοιτάξτε τους αριθμούς — όχι αυτά που σας πουλούν οι αμερικάνοι πρωταθλητές στα highlights των highlight ταινιών, αλλά αυτούς που γράφουν πραγματικοί άνθρωποι πάνω στο γήπεδο: ο ένας έφυγε σπάζοντας γενίτσαρες πριν καν καταλάβουμε πως υπάρχει κι αυτός στον πάγκο, ο άλλος πήγε να παίξει σόφτμπολ εκεί που έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να βγούμε στους γύρους των πλέι-οφ, κι ο τρίτος έκανε δώδεκα λεπτά συνολικά όλη τη χρονιά επειδή ο προπονητής κατάλαβε πως εκείνος είχε αποκτήσει ιθαγένεια στη χώρα των μπαλονιών-αποφυγών!! τι άλλο περιμένατε να κάνει η διοίκηση;;; να φέρει κάποιον από το NBADL επειδή έκανε κι εκείνος τρεις βολές στο πρώτο δεκαπέντε;;; βρέστε μου εσείς έναν Αμερικανό που εκείνον τον χρόνο έκανε ντάμπλ στην Ευρώπη, όχι αυτόν που έκανε ντραφτ επειδή είχε κάτι πράγματα στο κολέγιο και μετά χάθηκε στις ομάδες των warm-up games του πρωταθλήματος!!! εδώ θέλουμε κάποιον σα τον Αλβανέζε που έκανε πέντε χρόνια στην ιταλική Β' κατηγορία κουβαλώντας αδιάφοροι αντίχτυπους στους γλουτούς του και στο τέλος βρήκε το μικρόβιο της επίθεσης που χρειαζόταν η ομάδα — όχι κάποιον σα εκείνον που έκανε draft επειδή είχε περισσότερα assist από παιχνίδια στην senior ομάδα του τμήματος!!! κι όταν εσείς λέτε πως έπρεπε να είχε φέρει κάποιον καλύτερο, ξεχάστε το NBADraftWatch επειδή εκεί οι περισσότεροι είναι τύποι που όταν τους δεις ζωντανά στο γήπεδο έχουν δύο δεξιότητες: πρώτη, κάνουν σκηνές σαν τις ταινίες δράσης επειδή δεν ξέρουν πώς να στοχεύουν το καλάθι, δεύτερη, βγάζουν βίντεο στο tiktok επειδή εκεί είναι οι μόνοι που δεν έχουν ιδέα πως λειτουργεί ένα play-off εκτός Αμερικής!!! εμείς εδώ ζητάμε ένα ζώο σα τον Μπαλόγλου που όταν μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο εκείνου του Βόλου είχε ήδη δέσει τις δέκα φορές από τις προηγούμενες εβδομάδες στον αγώνα σα κάποιος που δεν έχει ιδέα τι σημαίνει fatigue perquè εκείνος είχε αποφασίσει πως η μόνη του δουλειά είναι να φέρνει το τραγούδι της ομάδας πίσω στις νίκες!!! εσείς όμως ξέρετε πόσοι Αμερικανοί σέντερ φορ εκείνον τον χρόνο έκαναν πάνω από δεκαπέντε πόντους ανά αγώνα;;; κανένας!!! κι όμως η ομάδα συνέχισε ζώντας σα να περιμένει τον Μεσσία από την Ουάσινγκτον!!! τι περίμενατε;;; να εμφανιστεί κάποιος σα τον Μπαρνς εκείνον τον χρόνο;;; ρε φίλοι μου, εκείνος έκανε δύο χρόνια στο πρωταθλητισμό της Γουαδελούπης πριν ακόμα τον δουν οι Αμερικάνοι!!! αυτό εδώ δεν είναι ιστορία για ταινία στο Netflix — αυτό είναι μια ομάδα που βρήκε τον δικό της άνθρωπο εκεί που κανείς δεν ήξερε πού βρίσκεται η κονσόλα του υπολογιστή!! και σεις ρωτάτε εμένα τώρα πως θα κάνουμε την επόμενη χρονιά;;; βρείτε έναν σα τον Αλβανέζε, κάποιον που κάνει τριάντα πέντε χρόνια στην κατηγορία και ξέρει πως το μπάσκετ εδώ δεν είναι ντράιβ-θρου-από-απόσταση αλλά προσπάθεια, τακτοποίηση και γκολ υπάρχουν μόνο επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Μπαλόγλου που σήκωσαν την ομάδα όταν εκείνη είχε βουλιάξει σα βαρκάκι χωρίς βαρίδια!!! τέλος πάντων, θα δούμε

Τι σόι τύπους τρέχετε εδώ μέσα;;; Όλοι αυτά τα χρόνια ψάχνετε τον Αμερικανό θρύλο σα ξυράφι σα σφουγγάρι και ξεχνάτε πως η ομάδα έκανε τα πάντα εκείνον τον Ιανουάριο με αυτό το πουκάμισο της τσέπης; Μα εκείνο το βράδυ στον Βόλο δε μετρούσαν οι τίτλοι των παικτών του NBA draft — μετρούσε μόνο πως αυτός είχε τραβήξει το χιτόνι του πάνω από το κεφάλι του σα στρατιώτης και είχε μπει μέσα χωρίς κανέναν άλλον στα αποδυτήρια. Κι όταν κατέβηκε στο γήπεδο, κοίταξα γύρω μου: κανείς δε τον περίμενε — ούτε οι συμπαίκτες του δεν είχαν ιδέα πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που έφερνε τους πόντους. Κι εκείνος; Τι έκανε;;; Πήρε δύο σκληρά ριμπάουντ σα να σηκώνει σάκους τσιμέντου, έκανα εύστοχο σουτ από εκεί που κανείς δε τόλμησε, και στο τέλος σηκώθηκε πάνω στους ώμους των συμπαικτών του σα να ήταν ένας ακόμα αγώνας πρωταθλητών — όχι κάποιος ξένος που ήρθε να κάνει highlight για το TikTok. Αυτοί που ψάχνουν τον Αμερικανό ξεφτιλισμό ας κοιτάξουν γύρω τους: εδώ μέσα κάναμε τέταρτο ημίχρονο σα η ομάδα είχε ήδη γκρεμιστεί — και αυτός στάθηκε εκεί σα στήλη χωρίς βάθρο. Δεν είναι τυχαίο που τον βλέπετε τώρα πάνω στη φωτογραφία του φαν-κλαμπ με κουρέλια από μόλυβδο στο πρόσωπο· εκείνες τις στιγμές δε ζητούσε δόξα — ζητούσε μόνο μία ακόμη προσπάθεια που κανείς άλλος δεν είχε το ντέρτι να κάνει. Και αλήθεια τώρα: όταν ένας Αμερικάνος draft βγάζει μόλις δύο γκολ στη χρονιά γιατί τον βρήκαν ξέρο στην ομάδα ενός playoff εκτός Αμερικής, εσείς ακόμα περιμένετε τον επόμενο θρύλο;;; Αυτός εδώ ήταν ο τύπος που όταν οι γονείς του έδιναν λεφτά για ψωμί, εκείνος έδινε γκολ — όχι επειδή ήταν Αμερικανός, αλλά επειδή ήταν άνθρωπος. Κι όσοι συνεχίζετε να μιλάτε για τυχόν ξένο σούπερ σταρ, θυμηθείτε: ο Μπαλόγλου δε χρειάστηκε κανέναν draft για να μπει εκείνος εκείνος τον Ιανουάριο σα να ήταν η τελευταία πιστόλα του μπασκετικού πολέμου. Τι άλλο θέλετε;;; Να κάνει ένα ντραφτ στην Ευρώπη;;; Μα εκείνοι οι Αμερικάνοι είτε φεύγουν είτε γίνονται meme επειδή δεν ξέρουν ούτε πως λέγεται η Θεσσαλονίκη. Εμείς εδώ θέλουμε ανθρώπους σαν εκείνον — όχι ταινία δράσης, αλλά πραγματικό μπάσκετ.

Τι περίμενες να γίνει εκείνοι τους μήνες;;; Ότι η ομάδα θα έκανε ντάμπλ;;; Πέρσι τον Ιανουάριο πήγα στη Θεσσαλονίκη σα σκοπός ήταν μία ακόμη βραδιά χωρίς στόχο, εκτός από το ότι ήθελα να δω στο πρόσωπο εκείνους τους ξένους τύπους που έρχονται σα διαφημιστικές πινακίδες ζωντανά — κι όταν μπήκε εκείνος μέσα στο τρίτο ημίχρονο εκείνου του αγώνα σα κάποιος που είχε αφήσει το πικ-πωλ του σπίτι του εκεί πάνω στο τάβλι του γηπέδου; Κατάλαβε αμέσως πως αυτοί που έψαχναν για Αμερικάνους ήρωες βρισκόταν στα middenhall των ταινιών δράσης. Τρεις σέντερ φορ είχαν βγει εκείνον τον χρόνο πριν φτάσει ο Μπαλόγλου — κανείς τους δεν είχε πάνω από τέσσερα πόντους ανά αγώνα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι σαν βιτρίνα καταστήματος: κάποιοι έκαναν ντραφτ επειδή έκαναν πολλά τρίποντα στα κολέγια, άλλοι είχαν κάνει μία νίκη στην Ουκρανία πριν από τρία χρόνια κι εδώ έφταναν σα να κουβαλάνε οι ίδιοι το τρόπαιο στο Instagram. Και μετά;;; Μετά μπήκε εκείνος μέσα σα τον είχαν στείλει απευθείας από τον παράδεισο των πολεμιστών: 18 πόντους στον Βόλο, 7 ριμπάουντ στην Ξάνθη όταν ο αντίπαλος άλλαξε τρεις φορές σύστημα άμυνας μέσα στο πρώτο δεκαπέντε. Μην μου πεις πως αυτές δεν είναι στήλες που σηκώνουν ομάδες όταν αυτές έχουν γίνει σωροί σκόνης. Αλήθεια τώρα: μπορεί κάποιος να φέρει Αμερικανό σούπερ σταρ;;; Φυσικά μπορεί — αλλά όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο έχει δύο επιλογές: είτε κάνει μία εντυπωσιακή κίνηση σα ταινία δράσης είτε γίνεται αντικείμενο προς αποτέφρωση επειδή δεν ξέρει πως λειτουργεί ένας αγώνας εκτός Αμερικής. Εκείνος ο Μπάρκλι ήταν ένας Αμερικανός βραβευμένος στα κολέγια — μα ποιος είπε πως έπρεπε να είναι εκείνος;;; Το μπάσκετ εδώ δεν παίζεται με highlights στο TikTok, αλλά με γάντζους και γάζες στα κόκκαλα. Κι όσοι συνεχίζετε να γυρνάτε γύρω-γύρω σα τα πουλιά στον ουρανό ψάχνοντας τον επόμενο Αμερικάνο ξένο;;; κοιτάξτε γύρω σας: η ομάδα είχε τρεις διαφορετικούς σέντερ φορ εκείνον τον χρόνο, κανένας τους δε βγήκε καν στις τριάντα πρώτες στον πίνακα σκοράρισμα. Αυτό δεν ήταν θέμα τύχης — ήταν θέση γνώσης: η διοίκηση τελικά βρήκε εκείνον τον άνθρωπο που όταν μπήκε μέσα σήκωσε όλη την ομάδα σα ήταν μία ακόμη απόπειρα της ίδιας ομάδας να ξαναβρεί τους εαυτούς της. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σου πει πως έπρεπε να είχε φέρει καλύτερο σέντερ φορ, ρώτησε τον πόσοι Αμερικανοί draft εκείνον τον χρόνο έκαναν πάνω από δεκαπέντε πόντους ανά αγώνα;;; κανένας. Και τώρα;;; Μας έχουνε παραμυθιάσει τόσο πολύ μ’ αυτούς τους Αμερικάνους ήρωες που ξεχνάμε πως στο γήπεδο θέλουμε ανθρώπους σα εκείνον — όχι πρωταγωνιστές ταινιών δράσης, αλλά πολεμιστές που όταν η ομάδα βουλιάζει δένουν τα κορδόνια τους σα να μπαίνουν σε ατσάλινο αγώνισμα χωρίς δρόμο προς τα πίσω. Εμένα προσωπικά εκείνον τον Ιανουάριο εκείνος μου έκανε εντύπωση όχι επειδή είχε υψηλούς αριθμούς — αλλά επειδή κράτησε τα πράγματα όρθια σα βραχίονας ενός γερανού όταν όλα γύρω του είχαν αρχίσει να καταρρέουν σα χάρτινος πύργος. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, οι συμπαίκτες του τον σήκωσαν στους ώμους τους όχι επειδή είχε κάνει μία ταινία δράσης, αλλά επειδή είχε κάνει μία ακόμη προσπάθεια όταν κανείς άλλος δεν είχε το κουράγιο να σηκώσει ούτε μία τσάντα. Τι άλλη απόδειξη θέλετε;;; Να εμφανιστεί κάποιος εκεί από τον ουρανό σα ιππότης;;; Στο γήπεδο θέλουμε άνθρωποι σα τον Μπαλόγλου — όχι Αμερικάνοι ξένοι που δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται η πόλη μας πάνω στο χάρτη. Και όσοι συνεχίζετε να κάνετε κριτική επειδή εκείνος δεν ήταν σούπερ σταρ;;; ξυπνήστε: ο πραγματικός μπάσκετ δε γράφεται σε highlights, αλλά στις ρυτίδες της κούρας του προσώπου εκείνου που σήκωσε την ομάδα όταν αυτή είχε γίνει σωρός σκόνης.