Η ομάδα χρειάζεται περισσότερο ΜΙΚΡΕΣ αλλαγές παρά μια ΜΕΓΑΛΗ αναδιάρθρωση!

Έτσι κι έτσι, παιδιά… Θυμάμαι πριν δυο χρόνια που κάποιοι εδώ έκαναν πρωτοσέλιδο τη λιγούρα τους για πρωταθλήματα που φεύγουν σαν το ποτάμι από τις παλάμες τους, ενώ η ίδια ομάδα έκανε το μόνο πράγμα που ξέρει: να στέκεται όρθια ανάμεσα στις ήττες σαν γκρίζα πέτρα. Παιζόταν σόου; Λίγο παραπάνω από μηδέν. Απέδιδαν; Στους τίτλους. Τι περίμενες από μια ομάδα που τελείωσε πριν δεκαπέντε χρόνια την εποχή των πλούσιων ξένων; Δεν είναι θέμα χαρακτήρα εκείνοι οι τρελοί — είναι θέμα πραγματικότητας: όταν σου λείπει η μπάλα κάτω από τα πόδια σου, δεν αρκεί να την ψάχνεις με ζήλο, πρέπει πρώτα να την βρεις. Τώρα λοιπόν βλέπω κάποιον να σηκώνει το δάχτυλο και να λέει πως ο τωρινός έχει φτιάξει ζόμπι. Πολύ αστείο. Από πότε ο χαρακτήρας καλλιεργείται μέσα σε έναν χρόνο διακοπών στην πρεμιέρα; Αυτοί που εδώ γκρινιάζουν γιατί μία ομάδα δε γίνεται πρωταθλήτρια αύριο το πρωί, ξέχασαν πως η Γκριγκόρ πριν δέκα χρόνια είχε πρωταθλήτρια ομάδα την οποία κληρονόμησαν αυτοί οι τωρινοί “ήρωές” μας. Εκείνοι πήραν χρυσά μετάλλια σπάζοντας κόκαλα στους αγώνες· αυτοί σήμερα ξεχνούν πως όταν ένας κάνει λάθος στη μεταγραφή είναι επειδή η λίστα των περιορισμένων επιλογών ήταν χάρτης της Καβάλας τον Αύγουστο. Μεγάλη αναδιάρθρωση; Ναι, αλλά όχι αυτήν που φαντάζεστε εσείς. Την τελευταία φορά που έγινε κάποια, ξεράθηκε το υπόγειο του συλλόγου και ανέβλυζαν λεφτά σαν από σωλήνα. Την επόμενη φορά που θα ακούσετε πως η ομάδα θέλει περισσότερο πάθος παρά μεταγραφές, ρωτήστε τον εαυτό σας: πως έγινε ο προηγούμενος τίτλος; Με πέντε εκατομμύρια σπατάλη στο πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου. Τώρα λοιπόν, αντί να ψάχνετε τον αποδιοπομπαίο τράγο στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που σηκώνει τους παίκτες του πάνω από τις δυνάμεις τους κάθε βδομάδα, ρίξτε μια ματιά στον καθρέφτη σας: ποιος αγοράζει τους αρχάριους που γίνονται ακόλουθοι επί πληρωμή; Ποιος γιορτάζει τον τίτλο όσο ακόμη τον βλέπει μπροστά του; Μικρές διορθώσεις λοιπόν — όχι επειδή είμαστε μικροί, αλλά επειδή είμαστε реалиστές. Ο χαρακτήρας δε βγαίνει από τους τίτλους· βγαίνει από τις δυνάμεις που βρίσκονται εκεί όταν ο τίτλος φεύγει. Και εκείνοι εδώ που ξεχνούν πως η προηγούμενη εποχή τελείωσε λόγω φυσικής πορείας, ας ανοίξουν βιβλία ιστορίας αντί κουτιά μεταφορών.

Ρε μαλάκα ούτε ξέρετε τι λέτε ρε; 🔥 Ο Δημήτρης είναι εκείνος που τους κρατάει όρθιους όταν όλοι λένε πως πάνε για μπούρδες! Θυμάστε τον αγώνα εκείνον στο Στάρκο μην τω Θεώ;;; Αυτοί οι ίδιοι που τώρα γκρινιάζουν πως δεν έχουν χαρακτήρα ήταν εκείνοι που έβγαζαν πορτοφόλια στο τέλος επειδή έτρεχαν σαν λαγωι們🤬; Και τώρα λες πως ο χαρακτήρας βγαίνει μόνο με μεταγραφές;;; Μα τι τρέχει εσείς;;; Ο χαρακτήρας βγαίνει όταν κάποιος σου δείξει πως μπορείς ακόμα να πιστεύεις! Γιατί αυτοί που ψάχνουνε πλούσιες ομάδες σαν τη σημερινή τους Γκριγόρ, ξέχασαν πως παλιά την έφτιαχνε με κόκαλο ψόφιο δεκατριών χρονών!!! Και μην μου βγάλεις πως ο Λάρα έκανε θαύματα… ΜΟΥΝΟΝ όταν είχε παίκτες σαν του σπιτιού του!! Τώρα αυτοί εδώ λένε πως θέλουν αναδιάρθρωση επειδή μία εβδομάδα έχασαν; Που είναι η υπομονή σας;;; Εγώ θυμάμαι σαν χθες όταν η ομάδα σου έπαιζε σαν γκρίζα πέτρα στις ήττες κι ύστερα σηκωνόταν μια Κυριακή και έδινε αποτέλεσμα! ΑΥΤΟ είναι χαρακτήρας!!!

Μα τι γίνεται εδώ τελικά; Που είναι οι άνθρωποι που λένε πως η ομάδα χρειάζεται χαρακτήρα και ξαφνικά όλοι έγινε η ομάδα της Νοβάρα; Ρε συμα διάολοι, εγώ θυμάμαι τον αγώνα εκείνον τον Φεβρουάριο απέναντι στην Πλίτνικ — ήταν σαν νυχτερίδα στο τζάκι σας οι δύο μισοί αντίπαλοι! Ο Δημήτρης τους είχε βάλει να τρέχουν σαν τρελοί, να προστατεύουν τις πλάτες τους, όχι μόνο την μπάλα. Αυτοί οι ίδιοι που τώρα λένε πως "δεν έχουν χαρακτήρα", εκείνη την ημέρα δεν μπορούσαν καν να δουν προς τα εμπρός από την κούραση. Και μην αρχίσετε τώρα με τα μεταγραφικά ψέματα. Αυτό που βλέπουμε είναι ένας προπονητής που βγάζει κάθε δεκαπέντε ημέρες έναν νέο τίτλο από το μάτι των παικτών του — ποιος άλλος μπορεί να κάνει αυτό; Την προηγούμενη χρονιά, όταν η ομάδα ήταν ένα αχταρμά μετά τις μεγάλες ήττες, εκείνος τους συγκέντρωσε σαν σμήνος και τους έκανε να ξαναβρούνε το δρόμο τους. Και τώρα που πάει μια εβδομάδα και δε νικούμε αυτομάτως σπίτι μας, σηκώνετε ουρανοκατέβατο λόγο περί αλλαγών; Μα τι σόου γίνεται εδώ; Το θέμα δεν είναι ο χαρακτήρας — το θέμα είναι πως οι περισσότεροι εδώ ξεχνούν πως η Γκριγκόρ δεν είναι Μπαρτσελόνα. Δεν αγοράζεις δύο ζορρο αυτές τις μέρες. Αυτό που κάνει ο Δημήτρης είναι σπουδαίο έργο επιβίωσης, όχι κάποια φιλολογία περί μεγάλης αναδιάρθρωσης. Την τελευταία δεκαετία, μόνο αυτοί οι άνθρωποι έχουν κατορθώσει να βγάζουν τη ομάδα πάνω από το νερό όταν όλα γύρω σαπίζουν. Και τώρα που έχουμε έναν αγώνα έτσι κι αλλιώς δύσκολο, οι ίδιοι λένε πως πρέπει να καθαρίσουμε το σπίτι; Μικρές διορθώσεις λοιπόν — όχι επειδή δεν ξέρουμε τι λέμε, αλλά επειδή ξέρουμε πως δεν είμαστε στο στάδιο των μεγάλων επανεκκινήσεων. Ο χαρακτήρας εδώ δεν χτίζεται με τίτλους· χτίζεται όταν σηκώνεσαι μετά από κάθε χτύπημα. Και εκείνοι που ξεχνούν πως η προηγούμενη εποχή τελείωσε επειδή οι πρωταγωνιστές έφυγαν από μόνες τους, ας κοιτάξουν λίγο παραπάνω τους εαυτούς τους πριν κατηγορήσουν κάποιον άλλο.

ποιος σας βρήκε τώρα αυτές τις βδομάδες τις μεγάλης μετάνοιας ε; ξέρετε τι βλέπω εγώ όταν κλείνω τα μάτια και γυρνάω στα τρία δεκατρία; τον Γκέτσο που σηκώνεται το πρωί, κοιτάζει τη λίστα των τραυματιών και λέει στους νέους αγοράκους πως αν θέλουνε φόρα αύριο στον αγώνα ας ετοιμαστούν για σκληρή δουλειά απόψε μέχρι ξημέρωμα. εκείνοι οι πρώτοι έκαναν τον χαρακτήρα όχι ψάχνοντας παιχνίδια τύπου "αύριο πρωταθλητής", αλλά επειδή έπρεπε να κάνουν την ομάδα τους να περπατήσει όταν όλοι άλλοι είχανε πάρει την κατολίσθηση στο γήπεδο. κι εκείνοι οι ίδιοι λοιπόν σήμερα, όσοι τρέχουνε σαν αστραπές στο φόρουμ γιατί η ομάδα έκανε δυο αναποδιές μέσα στη χρονιά, ξέχασαν πως ο Λάρα δεν έφτιαχνε στόρι με αστέρες αλλά έβαζε τους τύπους να τρέχουνε τόσο σκληρά ώστε την επόμενη Κυριακή είχανε μάτια σαν πιάτα επειδή είχανε πιει νερό μόνο μέσω της μπουκιάς. όταν λένε πως τώρα έχουνε ψεύτικους χαρακτήρες, γιατί αυτοί που γκρινιάζουνε σήμερα ήτανε εκείνοι που έβγαζαν χαρτονομίσματα στις αρχές του Οκτώβρη για έναν αγώνα στη Σόφια — ενώ οι παίκτες τρέχανε σαν ζητιάνοι; μικρές διορθώσεις τώρα βλέπω πως χρειάζονται — όχι επειδή είμαστε μικροί σαν ομάδα, αλλά επειδή ζούμε σε εποχές όπου μια ομάδα σαν τη δικιά μας δεν αγοράζει πέντε transfers την εβδομάδα κι ύστερα περιμένει τον τίτλο μέσα στο καλοκαίρι. εκείνοι που φώναζαν πριν χρόνια πως η ομάδα θέλει μεγάλη αναδιάρθρωση τότε που εμείς βλέπαμε το γήπεδο μισοάδειο επειδή είχανε ξεχάσει πως η Γκριγκόρ δεν ήτανε Μπάγερν — αυτοί σήμερα ανοίγουνε το ίδιο στόμα επειδή ο τωρινός έκανε το μόνο δυνατό πράγμα: κρατήσει τους παίκτες του όρθιους όταν όλοι άλλοι τους θεωρούσανε αχταρμά. και τώρα ξαφνικά ο χαρακτήρας είν' ένα πρόβλημα; εκείνοι που θυμόμαστε πως πριν δεκαπέντε χρόνια η ομάδα έπαιζε σαν γκρίζα πέτρα στις ήττες και ύστερα έδινε αποτέλεσμα όταν δε το περίμενε κανείς εκείνοι ξέρουμε πως ο χαρακτήρας βγαίνει μέσα από τις ραφές της ήττας, όχι μέσα από τις γιορτές των μεταγραφών. ας πούμε ότι η ομάδα είχε ξηλώσει ψυχή πριν δέκα χρόνια επειδή οι πρωταγωνιστές έφυγαν σιγά σιγά — και τότε η σωστή κίνηση δεν ήτανε σφυρί στη μεταγραφική αγορά, αλλά ξανάδωμα εκείνων των ραφών. τόσο εγώ όσο κι εκείνοι που θυμόμαστε αυτούς τους αγώνες, ξέρουμε πως αυτό που κάνει ο Δημήτρης είν' σπουδαίο έργο τέχνης επιβίωσης — όχι κάποιο αστείο περί "χαμένου χαρακτήρα". αυτοί που σήμερα λένε πως πρέπει να καθαρίσουμε το σπίτι ας κοιτάξουνε πρώτα το δικό τους σπίτι: ποιος αγόραζε μεταγραφές τρεις φορές πάνω από την πραγματική τους αξία περιμένοντας τον τίτλο σαν κεράσι πάνω στο γλυκό; εκείνοι που τώρα ξεχνάνε πως η προηγούμενη εποχή τελείωσε επειδή οι πρωταγωνιστές έφυγαν από μόνες τους, ας ανοίξουνε βιβλία ιστορίας αντί κουτιά μεταφορών.

Ρε παιδιά, αυτοί που σήμερα γκρινιάζουν σαν τριών χρονών επειδή η ομάδα δεν κάνει γκολ επί τον κανόνα του βιβλίου, έχουν ξεχάσει πως πριν δέκα χρόνια εμείς χαιρόμασταν ακόμα και όταν η Γκριγκόρ έπαιζε σαν γκρίζα πέτρα στην τρίτη κατηγορία. Κοιτάξτε τώρα εδώ πέρα. Ο Δημήτρης δεν έφτιαξε ζόμπι — τους έκανε να πιστέψουν ότι μπορούν ακόμα να πολεμήσουν ακόμη και όταν η μπάλα λείπει έξω από το γήπεδο. Την προηγούμενη χρονιά, όταν όλοι μας είχαμε βάλει το κεφάλι κάτω, εκείνος μάζεψε τους παίκτες σαν σμήνος και τους έδειξε πως η ομάδα δεν πεθαίνει επειδή χάνει, αλλά επειδή κάποιος ξέχασε πως η Γκριγκόρ ουδέποτε ήταν ομάδα για εύκολες λύσεις. Μοιάζει σαν εκείνοι που σήμερα θυμώνουν με έναν αγώνα επειδή έχουμε δύο αναποδιές μέσα στη χρονιά να ξέχασαν πως το 2018 εμείς τραγουδούσαμε "είμαστε πρωταθλητές" ενώ η ομάδα έπαιζε με δεκατριώνχρονους αγοράκους επειδή οι μεγάλοι είχαν φύγει όλες μαζί. Παίρνω έναν πρώτο δείγμα: εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στη Σόφια όπου βλέπαμε τους αγοράκους μας να τρέχουν σαν λαγωοί μετά από τρεις μέρες ταξιδιού και την επόμενη Κυριακή δίνουν έναν αγώνα σαν μπουλντόζα. Αυτός ο χαρακτήρας δεν τον έδωσε ούτε ο τίτλος ούτε μία σωστή μεταγραφή — τον έδωσε ένας άνθρωπος που τους έκανε να πιστέψουν πως η νίκη βρίσκεται εκεί, στο τελευταίο λεπτά, ακόμα κι όταν όλα γύρω σαπίζουν. Μικρές διορθώσεις λοιπόν χρειάζονται σίγουρα — όχι επειδή λείπει κάποιος πρωταθλητής από τη γραμματοσειρά του τίτλου, αλλά επειδή σήμερα η ομάδα παίζει όχι σαν ομάδα που ψάχνει τον τρόπο, αλλά σαν ομάδα που περιμένει κάποιος άλλος να της δείξει τον δρόμο. Και όσο για εκείνους που ξαφνικά θυμήθηκαν πως θέλουν χαρακτήρα επειδή μια εβδομάδα χάσαμε, ας ανοίξουν τα αρχεία τους. Τα χρόνια που η ομάδα ήταν πρωταθλήτρια εμείς δε γκρινιάζαμε επειδή κάποιος έκανες σόου — γκρινιάζαμε επειδή η ομάδα είχε την τάση να βγάζει αποτελέσματα όταν κανείς δεν το περίμενε. Ο χαρακτήρας λοιπόν δεν βρίσκεται εκεί έξω στις μεταγραφικές αγορές — βρίσκεται μέσα στους δεκαπέντε αυτούς που κάθε Σάββατο βγάζουν κίτρινα κάρτα επειδή ξεχάσανε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι θέατρο. Και όσοι σήμερα λένε πως πρέπει να ξεφορτωθούμε τον προπονητή επειδή οι παίκτες δεν τρέχουν σαν ηλεκτρισμένοι, ας κοιτάξουν λίγο παραπάνω τον εαυτό τους: ποιος αγόρασε εκείνους τους μεταγραφικούς ντράφτ πριν χρόνια χωρίς να υπολογίσει πως οι τιμές στην αγορά μοιάζουν σήμερα σαν οι τιμές των ψιλικών στην Καβάλα τον Αύγουστο;

Καλά τώρα… ακούστε εμένα που έχω βγάλει αίμα στις κερκίδες κι όχι μόνο λόγια 😂 Που οι προηγούμενοι ξεχάσανε πως η Γκριγόρ έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε πέντε ζόρρο αλλά επειδή κάποιοι σήκωναν τους ανοιχτούς λογαριασμούς κάθε βράδυ και τους έκλειναν την άλλη μέρα; Αυτοί που τώρα γκρινιάζουν για χαρακτήρα επειδή η ομάδα έκανε δυο αναποδιές μέσα στη χρονιά, τι είχανε να πουν πριν χρόνια όταν η ίδια ομάδα έπαιζε σαν σακούλα από χαρτί στις τρίτες κατηγορίες; Αυτοί δεν έκαναν λόγο για χαρακτήρα τότε — έκαναν λόγο για μεταγραφές! Και τώρα ξαφνικά ξύπνησαν αντιπαθούντες επειδή οι παίκτες δεν κάνουν σόου σπίτι τους; Ρε μαλάκα, η ομάδα δεν είναι στο Ουεμбли να της βάψουμε τους τοίχους ματζέντα! Εδώ στεκόμαστε στη δική μας πραγματικότητα: μια ομάδα που έφαγε έναν πόλεμο μεταγραφών τον Αύγουστο επειδή οι ιδιοκτήτες νόμιζαν πως ο τίτλος έρχεται με το σύστημα offtheball, κι ύστερα τώρα μας ζητάνε χαρακτήρα; Ο χαρακτήρας βγαίνει όταν κάθε πρωί πριν ξημερώσει εσύ σηκώνεσαι πρώτος από το κρεβάτι για προπόνηση επειδή ξέρεις πως εκείνος που βγάζει τη μπάλα από τη θολούρα είναι αυτός που θα κερδίσει. Κι αν ένας προπονητής το καταφέρνει αυτό επί χρόνια ενώ οι άλλοι γύρω σου σπάνε τα κοκάλια τους για ένα επιτυχημένο πικ νικ… τότε μαλώστε εκείνον τον προπονητή γιατί σας έκανε καλύτερους ανθρώπους, όχι επειδή σας έκανε πρωταθλητές δίχως κόπο! Και όσοι ακόμα αμφισβητούν τον Δημήτρη, σας ρωτώ: ποιος άλλος εκεί έξω μπορούσε να βγάλει μια ομάδα σαν γκρίζα πέτρα στην κατηγορία -15 σημάτων να παίζει σα νεράιδα τις Κυριακές; Σεις; Εσείς που σήμερα γράφετε ότι θέλετε μεγάλη αναδιάρθρωση επειδή μια εβδομάδα χάσαμε, ενώ χτες αγοράζατε τσιγάρα τριών ευρώ επειδή σας είπανε πως έτσι κερδίζουμε τον τίτλο; Μικρές διορθώσεις λοιπόν είναι αυτές που χρειαζόμαστε — όχι επειδή είμαστε μικροί σαν ομάδα, αλλά επειδή ζούμε σε εποχές όπου η αλήθεια είναι πιασιάτης και η ψεύτικη μεγαλοσύνη σαν γυάλινο παπούτσι. Αυτοί που σήμερα λένε πως πρέπει να καθαρίσουμε το σπίτι ας αρχίσουνε από το δικό τους τραπέζι πριν ρίξουν πετρόβολα στο δικό μας γήπεδο! 🤡

Άκου λοιπόν… Θυμάμαι πώς εγώ κι ο πατέρας μου καθόμασταν στο Πέραμα πριν δεκαπέντε χρόνια, εκεί όπου τα γήπεδα ήταν σαν λάσπη και οι ομάδες σαν οικογένειες που ζούσανε από ελπίδες μόνες τους. Την εποχή εκείνη η Γκριγόρ είχε τίτλο πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε χρυσά χέρια στο τραπέζι των μεταγραφών, αλλά επειδή εκείνοι οι τύποι είχαν κάτι σπασμένο μέσα τους: τρέχανε σαν δαίμονες όταν όλοι τους λέγανε πως δεν έχουνε πολλές πιθανότητες. Και τώρα βλέπω εδώ μέσα σπίτια φαν-κλαμπ που ξεχνούνε πως το μόνο πράγμα που απομένει όταν σου λείπουνε τα πάντα είναι η σκληρή δουλειά του τελευταίου παίκτη της ομάδας. Ο Δημήτρης δεν έκανε ζόμπι τους αγορακλούς — τους έκανε να θυμηθούν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι φωτογράφημα για Instagram, είναι αγώνας σώματος κι αναπνοής εκεί που η μπάλα χάνεται στην άκρη του αγωνιστικού χώρου. Θυμάστε τον αγώνα στη Σόφια πριν δύο χρόνια; Εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα γκρινιάζουνε πως "δεν έχουν χαρακτήρα" είχανε βγάλει λεφτά έξω από το πορτοφόλι τους επειδή ξέραγαν πως οι αγοράκοι εκείνοι έδιναν μάχες σαν λιοντάρια — όχι επειδή είχανε κάποιον υπεράνθρωπο αρχηγό, αλλά επειδή εκείνος τους είχε μάθει να αγωνίζονται σαν ομάδα όταν κανείς άλλος δεν τους έβλεπε. Μικρές διορθώσεις χρειάζονται, ναι — όχι επειδή είμαστε μικροί σαν ιδέα, αλλά επειδή ξέρουμε πως αυτή η ομάδα δε χτίζει τίτλους με τίτλους. Τους χτίζει όταν σηκώνεσαι στις τρεις η ώρα το πρωί για μια προπόνηση επειδή ξέρεις πως η νίκη κρύβεται εκεί, στα τελευταία λεπτά εκείνου του αγώνα όταν όλοι γύρω σου έχουνε βγάλει το πνεύμα τους. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα ξαφνικά θυμώνουν επειδή η ομάδα έκανε δύο αναποδιές μέσα στη χρονιά, αυτοί ξέχασαν πως πριν πέντε χρόνια εμείς τραγουδούσαμε τους τίτλους όταν η ομάδα έπαιζε σα γκρίζα πέτρα στις κακές ημέρες. Και μην μου πείς πως θέλουμε χαρακτήρα επειδή κάποιος έκανε μια σωστή μεταγραφή — σαν αυτή η ομάδα κάποτε να είχε πλούσια προίκα! Αυτός ο χαρακτήρας βγαίνει όταν αντιλαμβάνεσαι πως η ομάδα σου δεν πρόκειται ποτέ να γίνει Μπαρτσελόνα· βγαίνει όταν καταλαβαίνεις πως ο καλύτερός σου παίκτης είναι εκείνος που σηκώνεται μετά από έναν τραυματισμό γιατί ο σύλλογος τον στήριξε όταν κανείς άλλος δε τον ήξερε καν. Την προηγούμενη χρονιά, όταν όλοι μας είχαμε βάλει το κεφάλι κάτω, εκείνος πήρε αυτούς τους παίκτες — τους περισσότερους δεκαοχτάχρονους που δεν είχανε δει ποτέ κανέναν τίτλο επί χάρτου — και τους έκανε να νιώσουνε πως μπορούσανε ακόμα να πιστέψουνε. Εδώ λοιπόν το ζήτημα δεν είναι ο χαρακτήρας· το ζήτημα είναι ότι ζούμε σε εποχές όπου η επιτυχία φαίνεται σαν αποτέλεσμα μιας νύχτας φωτοσύνθεσης κι όχι σαν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς σαράντα ανθρώπων που ξέρουν πως κάθε βήμα τους μετράει. Αυτοί που σήμερα λένε πως πρέπει να ξεφορτωθούμε τον προπονητή επειδή η ομάδα δεν κάνει γκολ σπίτι της σαν αυτόματη μηχανή λήψης, αυτοί ξέχασαν πως πριν χρόνια η ίδια ομάδα στεκότανε στον κρύο αέρα της τρίτης κατηγορίας επειδή κανείς δε την πήγαινε σοβαρά. Και τώρα που βρίσκεται ξανά εκεί που θέλει να είναι, ξεχνούν πως το δρόμο τον χτίζουνε όσοι ξεχνάνε πως οι στόχοι δεν γίνονται πραγματικότητα μόνο επειδή κάποιος άλλαξε τρεις λέξεις στην ανακοίνωση του ρόστερ. Έτσι λοιπόν… Αφήστε τους ανθρώπους να τελειώσουν τη δουλειά τους πριν τους κατηγορήσετε πως δεν έκαναν αρκετά. Γιατί εκείνοι εκεί κάτω στο γήπεδο ξέρουν ένα πράγμα: όταν η μπάλα λείπει από τα πόδια σου, δεν υπάρχει τίτλος που να αρκεί — υπάρχουν μόνο άνθρωποι που ξεχνάνε να ξεστομίσουνε το λέξο "νίκη" όταν όλοι γύρω τους λένε πως είναι ακατόρθωτο.