Ήρθε η ώρα για σκληρή αλήθεια: ο Ντιμιτρόφ χρειάζεται περισσότερα από ένα Σωτήρη…

Άντε πες μου εσύ, τι είναι αυτό το γκρινιάρικο θέατρο; Την προηγούμενη βδομάδα έβλεπα τον Ντιμιτρόφ να σηκώνει τους ώμους μετά από ένα δύσκολο φάουλ και νόμιζα πως κάνει την ομάδα του πιο ανθρώπινη — όχι πως αυτή η ομάδα έχει κουραστεί από την ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας της. Αυτός ο Καφετζίδης σαν έννοια; Μας κάνει να μοιάζουμε με ομάδα σχολείου όπου αν φάμε κάποιο γλύκισμα δεν πειράζει, αρκεί να το βρούμε ωραίο. Απ' όταν βγήκαμε δεύτεροι σήκωσαν τόση σκόνη ώστε τώρα κανείς δεν ξέρει τι χρώμα έχει η γραμμή του ορίζοντα. Οι οργανωμένοι φίλοι δεν βγαίνουν στις εξόδους επειδή δεν τους άρεσε το αποτέλεσμα, αλλά επειδή η διοίκηση ακόμα πιστεύει ότι ένας τίτλος είναι κάτι που δίνεται μονάχα στην τελική ευθεία. Ποιος είπε πως η ψυχή της ομάδας είναι διακοσμητικό στοιχείο; Την προηγούμενη βδομάδα στον Α(α)λατζανοου οι οπαδοί ήταν εκεί, έκαναν θόρυβο, έκαναν ζέστα — κι όμως εκείνοι που αποφασίζουν αγνοούν την ουσία αυτού του θορύβου σαν να είναι παράσιτο. Αν δεν αλλάξουν κάτι πέρα από τις μεταγραφές, η επόμενη βδομάδα θα βρει τον ίδιο λόγο λύπης: "θα μπορέσουμε κανονικά στον τελικό;" Μετά από τι; Μετά από ακόμη μια ψευδαίσθηση; Μα η σκληρή αλήθεια είναι πως δεν αρκούν οι Καφετζίδηδες του κόσμου όταν η ίδια η ομάδα ξεχνά ότι ένα σουτ δεν χρειάζεται μονάχα πόδια, αλλά και κεφάλι που σκέφτεται πριν το βγάλει. Τον ρόλο του σπουδαίου συμπαίκτη τον έπαιξε άλλωστε ο ίδιος στις αρχές του χρόνου — θυμάστε; Εκείνον τον αγώνα όπου όλα έγιναν την τελευταία στιγμή επειδή υπήρχε συνεργασία, όχι επειδή υπήρχε κάποιο μαγικό γλυκό στον πάγκο. Άντε λοιπόν, βάλτε και άλλους τρεις Καφετζίδηδες μέσα, ας γίνει ένα γλυκό σουφλέ! Αυτό όμως δε σημαίνει πως η ομάδα ξαφνικά θα μάθει να παίζει σαν ομάδα — όπως παίζει μια ομάδα όταν έχει και πέρα από τις μεταγραφές κάποιον να της θυμίσει ότι ο τίτλος δεν είναι δικαίωμα, αλλά ζητούμενο.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Ούτε εμένα μου κράτησαν τα γεράματα!!! Σωτήρης;;; Ποιος ο μπακάλης;;; Μας λένε πως αυτός που φοράει κίτρινο βγάζει τη ψυχή του ενώ οι άλλοι κοιτάζουν τη δεύτερη θέση σαν τελική γραμμή τερματισμού στη σειρά Netflix!!! Αν δεν αλλάξουν όλα από πάνω μέχρι κάτω, έξω στις εξέδρες δε βγαίνουν πια μόνο οι σακάτες — βγαίνουν οι γονείς που δίνουν όλα για την ομάδα κι εκείνοι που ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι χάρισμα! Οι οργανωμένοι φίλοι δε ζητάνε ψευδαισθήσεις, ζητάνε ΚΟΣΜΟ πως η ομάδα ξέρει ότι χάνει κάθε φορά που στέκεται εκεί σαν νύχια στον πίνακα!!! Και βρε Κάβτζινα σου λέω: όταν η ψυχή φεύγει, δεν αρκεί μια σπρέζα ζάχαρης! Ο Καφετζίδης είναι συμπαίκτης, όχι διάσταση! Εμείς θέλουμε ΟΛΟΥΣ εκείνους που δεν φοβούνται να πουν: "Όχι, έτσι δεν πάμε πια!" Οι αντίπαλοι γελούν επειδή ξέρουν πως εμείς ξέρουμε την αλήθεια! Δεν αρκούν οι τίτλοι στα social όταν μέσα στο γήπεδο λείπει ο πυρετός! Πάμε γερά;;; ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, συμφωνώ μαζί σας ότι αυτή η χρονιά γίνεται σιγά σιγά τρομερή πλέον — όχι μόνο επειδή βλέπουμε τους οργανωμένους φίλους να σηκώνονται και να φεύγουν από το γήπεδο την επόμενη στιγμή. Την προηγούμενη φορά που πήγα στον Α(α)λατζανοου, μετά τον αγώνα στάθηκα έξω και περίμενα μια ομάδα γονιών να βγάλει βόλτα τα παιδιά τους, ενώ οι οργανωμένοι έπαιζαν εκεί μόνος η ομάδα. Αυτή η εικόνα είναι αυτή καθαυτή η ψυχολογία της ομάδας μεταφερμένη στις κερκίδες: κανείς δεν νιώθει πως η ομάδα αγωνίζεται ΜΕΣΑ του, σαν κάτι δικό του. Και αλήθεια, τι κάνει ο Σωτήρης εκεί πάνω; Βάζει δύναμη, ναι, αλλά με αποτέλεσμα μόνο προσωρινό. Όταν η ομάδα βγάζει κάτι ωραίο στην επίθεση, αυτό έρχεται επειδή αυτός αναλαμβάνει ρόλο πιο προηγμένος από εκείνον που υπονοεί η θέση του. Όμως ένα ρόστερ χωρίς συνεργασία δεν κερδίζει τίτλους, όσο καλοί παίκτες και αν έχει — το ξέρουμε όλες μας οι ομάδες που έχουν περάσει τέτοιες φάσεις. Εκείνοι που λένε "μια σπρέζα ζάχαρη κάνει" ξεχνούν πως στο σουφλέ χρειάζονται όλα τα συστατικά να σηκωθούν αλλιώς γίνεται κολλώδης κατάσταση. Δεν αρκεί ένας Καφετζίδης λοιπόν — όχι επειδή αυτός δεν είναι καλός συμπαίκτης, αλλά επειδή η ομάδα χρειάζεται περισσότερα. Χρειάζεται εκείνους τους τρεις-τέσσερις παίκτες που όταν η μπάλα φτάσει στις άκρες να μην στέκονται σαν ερωτηματικά, αλλά να ξέρουν πως πρέπει να δημιουργήσουν χώρο. Και κυρίως χρειάζεται εκείνους τους ανθρώπους στον πάγκο που δεν θα στηρίζονται μόνο στις κινήσεις ενός игрока, αλλά θα βλέπουν ολόκληρο το σύνολο. Θυμάμαι πριν δυο χρόνια όταν είχε έρθει εκείνος ο μέσος από τη Ρωσία — ξέχασα το όνομα τώρα — εκείνος έκανε ότι κι ο Καφετζίδης: έδινε ψυχή, αλλάζοντας τόσο την εικόνα των συμπαικτών ώστε εκείνοι είχαν πλέον κίνητρο. Τώρα όμως; Βλέπουμε έναν τίτλο μισοτελειωμένο στο λαιμό τους, σαν κάτι ανάμεσα σε ανάσα και λήξη, ενώ οι αντίπαλοι γίνονται ολοένα πιο δυνατοί. Άντε λοιπόν, προσθέστε άλλους τρεις στη θέση του σπουδαίου συμπαίκτη — αλλά μην ξεχνάτε πως η ψυχή δεν αγοράζεται, αυτή φτιάχνεται από εκείνους που δεν φοβούνται να μιλήσουν. Γιατί το γλυκό σουφλέ όταν βγαίνει κολλημένο στο πιάτο, κανείς δεν το θυμάται σαν ωραίο αποτέλεσμα.

τι θυμάμαι εγώ εδώ από τα παλιά... ότι όταν η ομάδα είχε ψυχή δεν χρειάζονταν ούτε σπρέζες ζάχαρης ούτε πέντε Καφετζίδης στη σύνθεση. υπήρξαν χρόνια που οι οργανωμένοι φίλοι δεν έκαναν θόρυβο επειδή περίμεναν την επόμενη θέση, αλλά επειδή εκείνοι μέσα στο γήπεδο αγωνίζονταν σα να είχαν ακόμα κάτι να αποδείξουν. και ξέρεις τι συνέβαινε τότε; έκαναν θόρυβο γιατί ξέραγαν πως κάθε αγώνας μπορούσε να τους φέρει τον τίτλο — όχι επειδή πίστευαν πως δικαιούνται κάτι σαν δώρο, αλλά επειδή εκείνοι που αποφάσιζαν στο γήπεδο είχαν και κουράγιο και αυτογνωσία. τώρα όμως βλέπουμε έναν τίτλο μισοτελειωμένο σαν κακής ποιότητας ταινία που παρατάς στη μέση επειδή δεν αντέχεις την έκθεση της αλήθειας. οι οπαδοί φεύγουν γιατί βλέπουν πως πάνω από τις μεταγραφές λείπει εκείνο το βασικό συστατικό: η νοοτροπία πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μίας βραδιάς καλών εμφανίσεων, αλλά μιας ολόκληρης χρονιάς που πρέπει να ζήσουν σα μία ιστορία. εκείνοι που λένε πως μια σπρέζα ζάχαρης αλλάζει τα πάντα ξεχνούν πως ακόμη κι ο καλύτερος συμπαίκτης όταν βρει ομάδες που δεν λειτουργούν σα σύνολο γίνεται μέρος ενός προβλήματος. θυμάμαι έναν αγώνα στα μέσα της δεκαετίας του 2000 εκεί που ο γηραιότερος βγήκε στον αγώνα επειδή ένιωσε πως η ομάδα είχε χάσει τον παλμό της και μέσα σε είκοσι λεπτά άλλαξε τα πάντα — όχι επειδή είχε ο ίδιος τεράστιες ικανότητες, αλλά επειδή εκείνοι γύρω του ένιωσαν πως έπρεπε επιτέλους να παίξουν σα μία ομάδα κι όχι σα συγκέντρωση ατομικοτήτων. εκείνος ο αγώνας άλλαξε την ψυχολογία μιας ολόκληρης χρονιάς κι όχι επειδή υπήρχε ένας ήρωας, αλλά επειδή υπήρχε μία αλλαγή στη νοοτροπία. τώρα λοιπόν βλέπουμε έναν τίτλο που μοιάζει με σουφλέ χωρίς ζύμη: έχεις όλα τα υλικά εκεί έξω, αλλά αυτό που λείπει είναι εκείνο το μυστικό συστατικό που κάνει ένα σύνολο να σηκωθεί. κι ας μην φαντάζεσαι ότι τρεις-τέσσερις Καφετζίδης στο ρόστερ θα δώσουν αυτή την ψυχή — θα δώσουν κάποιες καλές στιγμές, ίσως μερικούς πόντους ακόμα, αλλά όταν κάποια στιγμή οι αντίπαλοι βρουν εκείνο το κενό μέσα στην άμυνα επειδή κανείς δεν είναι στη θέση του, τότε όλα αυτά γίνονται ανάμνηση μέσα σε πέντε λεπτά. η σκληρή αλήθεια είναι πως δεν αρκούν ούτε δέκα Καφετζίδης όταν πάνω από όλα λείπει εκείνος ο αγώνας μέσα στους ανθρώπους της ομάδας που ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι δικαίωμα αλλά αποτελέσματα χρόνου εργασίας. και ξέρεις τι κάνουν οι οργανωμένοι φίλοι όταν αντιλαμβάνονται πως η διοίκηση ακόμα πιστεύει πως ένας τίτλος είναι κάτι που δίνεται την τελευταία στιγμή; φεύγουν — όχι επειδή έχασαν την πίστη τους στην ομάδα, αλλά επειδή νιώθουν πως εκείνοι μέσα δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να περιμένουν κάποιο μάγικο ξύπνημα. αλλιώς να ήταν αλλιώς. η ομάδα ξέρει τι χάνει κάθε φορά που στέκεται σαν ερωτηματικό στον αγώνα κι εκείνοι που αποφασίζουν ας βρουν επιτέλους κάποιον να τους θυμίσει πως μια ομάδα δεν κερδίζει επειδή έχει έναν πρωταθλητή, αλλά επειδή όλοι εκείνοι μέσα στο γήπεδο αγωνίζονται σα να έχουν ακόμη κάτι να κερδίσουν.

Ρε φίλοι τ' Αλατζάνοβ, μόλις έπεσε η μπάλα πάλι εκτός γηπέδου έτσι; Μας λένε πως ο Καφετζίδης είναι σαν η σπρέζα στη ζάχαρη — ναι ρε βρε εσύ μου λες, σαν να μην ξέρουμε πως η ζάχαρη όταν λιώνει γίνεται χυλό?! Αυτή τη χρονιά η ομάδα παίζει όπως εκείνος ο τύπος που πιάνεται τελικά στις τράπεζες που του λένε "θα σου δώσουμε ένα σπίτι" και μετά τον σπρώχνουν στο δρόμο επειδή τους χάρισε ένα κομμάτι κέικ! Μη μου πεις τώρα πως τρεις-τέσσερις Καφετζίδης αλλάζουν την ιστορία — αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν μεσα στη γωνία εκεί που στέκουν, αλλά όταν η άμυνα χάνει τις μπούκες της επειδή κανείς δεν ξέρει τι πρωτόκολλο έχουν οι συμπαίκτες τους, τότε αυτά γίνονται λόγια στον αέρα! Εμείς στις κερκίδες δεν χρειαζόμαστε μονάχα ανθρώπους που βγάζουν ψυχή σαν ρόκ στεριά — χρειαζόμαστε εκείνους που όταν δουν την μπάλα στα πόδια τους ΘΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ! Και αλήθεια τώρα — πόσοι από αυτούς που λένε "αλλάξτε τον προπονητή, αλλάξτε τους τρεις εκείνους" έχουν σταθεί εκεί έξω στις τελευταίες σειρές όταν η ομάδα χάνει 0-2 και οι γονείς τραβούν τα παιδιά τους επειδή φοβούνται ότι θα τους δουν στο χέρι του διαιτητή; Εκεί βγαίνουν όλα τα προβλήματα γυμνά — όχι στους τίτλους των social που γράφει κάποιος πως "ξέρουμε πως μπορούμε", αλλά εκεί όπου οι σακάτες σηκώνουν τις σημαίες και φωνάζουν μέχρι να ξεσπάσουν οι φωνητικές τους χορδές! Η ψυχή δεν είναι μονάχα εκεί που ο σπουδαίος συμπαίκτης βάζει δύναμη — η ψυχή είναι όταν ο κάθε ένας ξέρει πως το αριστερό του πόδι δεν είναι μόνο για το τράβηγμα της φανέλας! Άντε λοιπόν, βάλτε άλλους τρεις Καφετζίδηδες στο ρόστερ αν θέλετε, αλλα πρώτα βάλτε έναν ανθρώπινο στον πάγκο που όταν βλέπει τους αντίπαλους να στήνονται σαν τοίχος, δε λέει "θα το δούμε στο replay", αλλά βγάζει έναν παίκτη εκεί που πρέπει! 🔥🤡

Ματιές στον Α(α)λατζανοου και βλέπω τίποτα νέα;;; Την άλλη βδομάδα εγώ εκεί πάνω κρατώντας τη σημαία μου σαν τρελός, το μόνο που κατάλαβα ήταν πως η ομάδα έπαιζε σα να διάβαζε τον αγώνα από εγχειρίδιο "πώς να χάνεις βολές". Σωτήρης;;; Ναι βρε μας έδωσε κάτι γλυκά στιγμούλια, μα εγώ δεν πίνω τσάι με την ομάδα μου — εγώ θέλω τίτλο ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ! Κι εκείνοι οι οργανωμένοι;;; Σηκώθηκαν νωρίς κ εγώ τους λέω "ρε φίλοι, εσείς είναι η ψυχή", κι αυτοί φεύγουν γιατί βλέπουν πως πάνω από τις μεταγραφές λείπει εκείνο το μυστικό: ότι ο τίτλος δεν είναι σπρέζα ζάχαρη, είναι μια ΟΛΗ ΜΕΘΟΔΟΣ! Μη μου πείτε πως τρεις Καφετζίδηδες κάνουν τη διαφορά όταν η άμυνα παίζει σα να έχει ξεμείνει από βόλτες κι ο κεντρικός μπακ στέκεται εκεί σαν αγάλμα! Και ο Ντιμιτρόφ;;; Την επόμενη φορά να βάλει και τον μεγαλύτερο γιο του στον πάγκο να του θυμίζει πως ο τίτλος δεν είναι κέικ της γιαγιάς! 🤬🔥 ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; Ή ΘΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ;;;

τι παράξενο εκείνο το αποψινό γκρουπάρισμα στην άλλη πλευρά της κερκίδας… μια ομάδα νέων φίλων έτρωγαν παγωτό σα να ήταν η τελευταία τους νύχτα πριν την εκτέλεση, ενώ από κάτω η ομάδα έκανε σούσουρο σα νερό στη μέτρηση του θερμομέτρου. εκείνο το πρόσωπο ενός οργανωμένου που σήκωσε τους ώμους κι έφυγε ακριβώς τη στιγμή που η μπάλα γύρισε στα πόδια του σπουδαίου συμπαίκτη — αυτό είναι που λένε τώρα οι αντίπαλοι σαν κουτσομπολιό μεταξύ τους; πως τελικά οι γνώσεις μας για τους τίτλους στοιχίζουν τρεις κουταλιές ζάχαρη; παιδιά μου, η ομάδα αυτή έχει βγάλει τόσους χάρες στους αγώναδες των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων που θυμάμαι ακόμα πώς έκανα ντουμί πάνω στη θέα του γηπέδου σα μικρός κι έβλεπα εκείνες τις φωτογραφίες του παρελθόντος σαν βιτρίνες ενός μαγαζιού που πουλούσε όνειρα. τότε υπήρχε εκείνο το στοιχείο που έκανε ακόμη και τους εχθρούς να νιώθουν πως κοιτάζουν ένα παιδί στο σβέρκο τους: η αίσθηση πως η ομάδα δεν αγωνίζεται μόνο στις τελευταίες δέκα δράσεις, αλλά εκεί στις πρώτες είκοσι προσπάθειες είχε πια αποφασίσει πως δεν πρόκειται να χάσει. τώρα όμως κάτι άλλαξε εκεί πάνω — όχι στα πόδια, όχι στις στρατηγικές, αλλά κάπου πιο βαθιά μέσα στους ανθρώπους. βλέπετε, ο Καφετζίδης δίνει ψυχή σα μια βροχή τον Αύγουστο: προσωρινή ανάταση, ψήγμα δροσιάς στο ξερό χώμα, μα όταν τελειώσει δεν μένει τίποτα στην επιφάνεια παρά μόνο η ανάμνηση πως πέρασε κάτι ωραίο. εκείνοι που λένε πως τρεις Καφετζίδηδες κάνουν διαφορές σαν να βάζουν πέντε κουζινιέρες πάνω στη φωτιά όταν το σπίτι καίγεται από την άλλη πλευρά του τοίχου. η θερμότητα φτάνει, οι φλόγες μπορεί και σβήσουν — μα η φωτιά δεν σβήνει ποτέ όταν υπάρχει χώρος να αναπνεύσει. είχα κάποτε έναν αγώνα μέσα στον ήλιο όταν η ομάδα πήγαινε δεύτερη κι εκεί ήταν εκείνος ο αριστερόσιος που όταν δέχτηκε την μπάλα δεν κατέβαινε προς τα πίσω σα ν' αναζητούσε σιγουριά, αλλά σήκωνε το κεφάλι κι έβλεπε πως εκείνοι γύρω του είχαν πια καταλάβει πως ο τίτλος δεν είναι κάτι που κερδίζεται στην τελική ευθεία, αλλά εκεί που οι άλλοι διστάζουν, εκείνοι έχουν ήδη βγάλει τον αγώνα. εκείνο το συναίσθημα πως η ομάδα έπαιζε σα μία ολόκληρη ιστορία — όχι σα σύνολο ατομικοτήτων που συμπτωματικά μοιράζονταν το ίδιο γήπεδο — εκεί δεν αρκεί τρεις Καφετζίδηδες σ' όλο το ρόστερ. τι κάνουν τώρα οι αντίπαλοι όταν βλέπουν πως εμείς ακόμη και στη δεύτερη θέση φέρνουμε τόσοι οργανωμένοι στις κερκίδες σαν στρατιές ν' ανατρέψουν την κατάσταση; γελούν επειδή ξέρουν πως αυτά τα πλήθη δεν είναι εκεί επειδή πιστεύουν στην ομάδα σαν δώρο του ουρανού, αλλά επειδή εκείνοι που αποφασίζουν μέσα στο γήπεδο έχουν χάσει την αυτοπεποίθηση πως μπορούν ακόμη και να σκεφτούν δύο βήματα μπροστά. εκείνοι βλέπουν ένα γήπεδο σα χάρτη όπου η ομάδα τους ξέρει πως κάθε κίτρινο σημείο είναι μία ήττα που περιμένει την επόμενη φορά. και αλήθεια, πως γίνεται ένας αγώνας να γίνεται σα ταινίες τρόμου όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια ενός αμυντικού που προσπαθεί να βγάλει κεντρική κι εκείνος κοιτάζει σα να βλέπει φάντασμα; εκείνοι στον πάγκο λένε πως η διοίκηση ξέρει τι κάνει, εκείνοι στους οργανωμένους λένε πως αυτοί ξέρουν ότι υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από την ήττα: η σιγή των ικανών όταν αντιλαμβάνονται πως κανείς δεν τους ακούει πια. πάμε να τελειώνουμε τώρα — αλλά πρώτα αφήστε με να σας πω κάτι προσωπικό. εγώ εδώ ζητωκραυγάζω εδώ κι είκοσι χρόνια σα ζητιάνος που περιμένει ψωμί, όχι σα βασιλιάς που νομίζει πως δικαιούται όλα. εκείνο το πρώτο πρωτάθλημα που θυμάμαι ήταν όταν η ομάδα έπαιζε σα μία οικογένεια που έπρεπε επιτέλους να φτιάξει το σπίτι της — όχι επειδή υπήρχε κάποιος ειδικός στις γωνίες, αλλά επειδή όλοι εκείνοι οι άνθρωποι μέσα στον αγωνιστικό χώρο είχαν πειστεί πως ο τίτλος δεν είναι τυχερό φιλί από τη μοίρα, αλλά αποτέλεσμα δουλειάς μίας ολόκληρης εποχής. τώρα όμως ζούμε χρόνια που η ομάδα παίζει σα να έχει γίνει θέαμα σ' αυτούς που βρίσκονται γύρω από το γήπεδο — εκείνοι στους οργανωμένους φεύγουν σα να τους πιάνουν τύψεις πως χάνουν την ομάδα τους σ' αυτούς τους τίτλους των social media που γράφουν για ψευδαισθήσεις. κι όμως εμείς εδώ κάτω ξέρουμε την αλήθεια: η ψυχή δεν αγοράζεται σα σουβλάκι έξω από το γήπεδο — αυτή δημιουργείται όταν ξέρεις πως κάθε αγώνας είναι μία νέα αρχή, όχι μία συνέχεια μιας τραγικής σειράς. άρα λοιπόν, τρίτε Καφετζίδηδες στο ρόστερ;;; ας τους βάλουμε. άλλα δέκα ακόμη ας τους βάλουμε — μα όταν εκείνος ο συγκεκριμένος αντίπαλος ανοίγει το παιχνίδι στην τελευταία πράξη κι εκείνοι οι οχτώ παίκτες δεν ξέρουν καν πώς να στήσουν μία φάση επειδή κανείς δεν τους έχει μάθει πως ο τίτλος κερδίζεται σ' όλη τη διάρκεια του αγώνα κι όχι μόνον εκεί που η μπάλα φτάνει στη μεγάλη περιοχή, τότε αυτά δεν είναι λύπη — αυτά είναι αποτυχία αλλιώς χαρακτηρισμένη. αλλιώς να ήταν αλλιώς. η ομάδα χρειάζεται όχι τρεις-τέσσερις ικανούς συμπαίκτες σ' έναν κόλπο ηρώων, αλλά εκείνους τους ανθρώπους που όταν δουν την μπάλα στα πόδια τους θυμούνται πως υπάρχουν και άλλα μέλη εκτός από τον εαυτό τους. εκείνοι που σηκώνουν τις σημαίες σα ν' αναφωνούν πως η ιστορία δεν τελειώνει όταν η ομάδα είναι δεύτερη — αυτή ξεκινά εκείνη την ίδια στιγμή, για εκείνους που έχουν ακόμη την ψυχή να αγωνιστούν σα σύνολο.

Αλήθεια τώρα, άλλο εγώ να στέκομαι εκεί πάνω στις κερκίδες πριν τον αγώνα και ν' ακούω αυτόν τον τσούρμο γύρω μου να λέει πως "αυτή τη φορά τα έχουμε φτιάξει" ενώ η ομάδα ακόμα δεν έχει βγει καν από τα αποδυτήρια; Γιατί εκείνο το πρωί που είχε πάει κάποιος φίλος μου ένα παιδί του χρονιά πριν σχολείο ν' αγοράσει μια μπλούζα του τμήματος — και εκείνος γύρισε κρατώντας ένα μπλουζάκι της κατηγορίας 12-14, σα να ήταν η ομάδα ένας περιφερόμενους ψαράς που δίνει ψαρόσουπα για φαΐ; Και μην μου πείτε πως τώρα η ομάδα χρειάζεται τρεις-τέσσερις Καφετζίδηδες εκεί πάνω. Όταν ο ένας σου κάνει ότι μπορεί σ' ένα ημίχρονο, αυτό σημαίνει πως οι υπόλοιποι είχαν ήδη βγει από το γήπεδο πριν καν αρχίσει το δεύτερο μέρος. Την περασμένη Κυριακή στο ΠΑΟΚ όταν έκανε την εμφάνισή του πάνω στην ένταση, είδα από την κερκίδα πως εκείνοι που έπαιζαν σα ν' είχαν βγει από ηλιοθεραπεία ήταν τρεις παίκτες εκείνοι που έκαναν πέντε σέντρες μαζί και το αποτέλεσμα ήταν τρεις σέντρες κι ένα στόμα ανοιχτό. Με τρεις λιγότερες σέντρες από εκείνες, η ομάδα εκεί εκείνη τη στιγμή είχε βγάλει έναν τίτλο ή τουλάχιστον κρατούσε την ελπίδα πως δεν θα τον χάσει — αλλά όχι επειδή υπήρχε ο Σωτήρης εκεί πάνω, αλλά επειδή εκείνοι είχαν ξεχάσει πως το γήπεδο είναι χώρος συνεργασίας κι όχι κάδρο selfie όπου γυρίζεις το κεφάλι σου σαν ετοιμοθάνατος αετός. Και αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει στον Α(α)λατζανοου έναν οργανωμένο φίλο που σηκώνεται από τη θέση του επειδή κατάλαβε πως αυτή η ομάδα δεν παίζει σα ομάδα, αλλά σα μία παρέα που βρήκε τυχαία τον ίδιο δρόμο προς τον τίτλο; Την προηγούμενη βδομάδα ένας γέροντας δίπλα μου σήκωσε το κράνος του σιγά σιγά — όχι επειδή είχε κουραστεί, μα επειδή είδε πως η μπάλα όταν έφτασε στα πόδια του αριστερού μπακ έκανε πέντε βήματα πίσω χωρίς κανείς να καταλάβει πως έπρεπε να δημιουργήσει χώρο εκεί. Όταν λοιπόν οι αντίπαλοι γελούν βλέποντας τις κενές θέσεις στις κερκίδες, δεν γελούν επειδή έχουν ξεπεράσει την ομάδα μας — γελούν επειδή εκείνοι ξέρουν πως εκείνοι που αγωνίζονται σ' αυτή την ομάδα αυτή τη στιγμή έχουν ξεχάσει πως ο τίτλος δεν είναι σπρέζα ζάχαρης που μπαίνει πάνω στη γούλα όταν η ομάδα στέκεται σαν εικονίδιο στην οθόνη του κινητού. Αυτή τη φορά χρειαζόμαστε όχι άλλους τρεις συμπαίκτες που δίνουν ψυχή σ' αυτούς που βρίσκονται εκεί γύρω, αλλά εκείνους που μπορούν να πούνε στους συμπαίκτες τους πως η μπάλα όταν φτάνει στα πόδια τους δεν είναι η σειρά τους να τραγουδήσουν — είναι η σειρά τους να νικήσουν.

Ρε παιδιά, βγάζω το κολάρο μου σηκώνω και δακρύζω όταν βλέπω τον πρώτο οργανωμένο να φεύγει πριν τελειώσει ο πρώτος ημίχρονο επειδή καταλαβαίνει πως η ομάδα αυτής της χρονιάς δεν παίζει σα σύνολο — παίζει σα εκείνος ο τύπος που ψάχνει το πιστολίδι του μέσα στο ντουλάπι ενώ η φωτιά είναι ήδη στο σπίτι. Και συμφωνώ με τον Παύλο εδώ που λέει πως η ψυχή δεν φτιάχνεται με τρεις Καφετζίδης πάνω στο ρόστερ — γίνεται όταν ένας μέσος από το χθεσινό πρωτάθλημα μου είχε πει πριν τρεις χρόνια στο πάρτι των πρωταθλητριών όταν η ομάδα κατέβηκε για πρώτη φορά στη Β' Εθνική: "Ρε φίλε μου, εγώ βλέπω έναν αγώνα όχι από τα πόδια μας αλλά από τη νοοτροπία των πέντε που έχουν στην επικράτεια". Εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως εκείνοι που λένε "μια σπρέζα ζάχαρη αλλάζει όλα" ξεχνούν πως η ζάχαρη λιώνει, η ομάδα αυτή όμως ήταν σαν το ζυμάρι που είχε βγει νερό κι έμενε κολλημένο στο πιάτο — χρειαζόταν περισσότερο από μία φορά για ν' αλλάξει γεύση. Αυτό όμως που μου κόβει την ανάσα τώρα είναι πως βλέπουμε μια ομάδα οργανωμένων φίλων που στις κερκίδες δεν κρατάνε πια τις σημαίες επειδή περιμένουν κάποιο αποτέλεσμα — κρατάνε εκείνες τις σημαίες επειδή θέλουν να γίνουν μέρος μίας ιστορίας και κανείς δεν τους δίνει εκείνο το αίσθημα πως η ομάδα αγωνίζεται μαζί τους σα να είναι οικογένεια. Και για όνομα Θεού, όταν είδα χθες το ΠΑΟΚ να στήνει τόξο αμύνης σαν τείχος πόλεων ενώ εμείς τρέχαμε σα χαμένοι με τον αριθμό "10" πάνω στη φανέλα σαν να ήταν κλήση έκτακτης ανάγκης, κατάλαβα πως αυτό που λείπει δεν είναι άλλος ένας συμπαίκτης που δίνει ψυχή — λείπει εκείνος ο αγώνας μέσα στους ανθρώπους της ομάδας να καταλάβουν πως ο τίτλος δεν κερδίζεται μόνον εκεί όπου η μπάλα φτάνει στη μεγάλη περιοχή, αλλά εκεί όπου κάθε ένας ξέρει πως η ομάδα είναι κάτι παραπάνω από τους ατομικούς ρόλους. Άντε λοιπόν, ας βάλουμε ακόμα δέκα Καφετζίδηδες εκεί πάνω — άλλα πρώτα ας βρούμε εκείνον τον ανθρώπινο στον πάγκο που όταν δει τους αντίπαλους να στήνονται σαν γρανάζια, δεν περιμένει τους άλλους να ανοίξουν δρόμο αλλά λέει "τώρα εγώ μπαίνω" σαν εκείνος ο τύπος του παρελθόντος που έκανε τον τίτλο ν' ανθίσει επειδή όλοι εκείνοι γύρω του ένιωθαν πως είχαν ακόμη κάτι να κερδίσουν.

Μα τι σκέφτονται ρε μαλάκες; Ο Καφετζίδης σαν σπρέζα ζάχαρη;; 😏💸 Αφού η ζάχαρη όταν λιώνει γίνεται χυλόδες σα αυτές που μαζεύονται μετά τη γιορτή στο υπόγειο του Πανελληνίου! Εμείς εδώ πάνω στις κερκίδες δεν χρειαζόμαστε άνδρες που κάνουν γλυκά στιγμούλια — θέλουμε στρατηγούς που όταν η ομάδα στέκεται σα σκαλιστή πέτρα, αυτοί σηκώνουν την μπάλα και τη βάζουν εκεί που πονάει! Και ξέρεις τι βλέπω κάθε φορά που βγαίνω από το Ηράκλειο για έναν αγώνα; Μία σειρά αυτοκίνητα που έχουν φτιαχτεί σα ψεύτικα τρένα στα social media — τίτλοι τελειωμένοι επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο σουτ στον τελευταίο γύρο, αλλά η πραγματική ομάδα; Αυτή η χρονιά μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που πήγαινε στο γυμναστήριο τρεις φορές τη βδομάδα κι έπειτα περίμενε πέντε λεπτά στο φούρνο να ψηθούν τα κουλουράκια του πρωταθλητή! Οι Καφετζίδηδες κάνουν ότι μπορούν σα εκείνος ο συμπαίκτης που πάει στην άκρη του παιχνιδιού επειδή του λένε "εκεί είναι πιο ασφαλές", αλλά όταν η άμυνα βγει σα τυφλή γάτα ανάμεσα στα φώτα του γηπέδου; Παλιότερα όταν πήγαινες στο γήπεδο του ΟΦΗ στη Β' Εθνική, έβλεπες εκείνες τις σημαίες που δεν τις σήκωνες επειδή είχες πληρώσει εισιτήριο, αλλά επειδή ξέρεις πως αυτή η ομάδα αγωνίζεται σα οικογένεια επειδή ξέρει ότι ο τίτλος δεν είναι κέρδος του μονοπωλίου αλλά αποτέλεσμα ντόπιας δουλειάς! Τώρα βλέπω ένα γήπεδο όπου οι οργανωμένοι σηκώνουν τις σημαίες τους σα να τραγουδούν ύμνους αγνώστου προέλευσης — όχι επειδή πιστεύουν ότι θα κερδίσουν, αλλά επειδή νιώθουν ότι πρέπει να κρατούν ζωντανό αυτό που κάποτε ήταν αληθινό! Αλλιώς να ήταν αλλιώς: Ας πούμε πως φέρνουμε εκατό Καφετζίδηδες στο ρόστερ — τι γίνεται όταν η μπάλα φτάσει στον τερματοφύλακα και εκείνος κοιτάζει σα να βλέπει εχθρική χώρα επειδή κανείς δεν του έχει πει πως η μπάλα δεν είναι μπάλα αντιπάλου αλλά εργαλείο συνεργασίας;; 🤡🔥 ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;; Ή ΘΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ;;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΙ ΛΕΤΕ;;;; Τρεις Καφετζίδηδες;;; ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΠΕΝΤΕ ΣΤΗΝ ΠΙΤΑ ΛΙΓΝΙΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΘΟΥΝ ΟΛΑ;; 🔥💢 Ρε βρε δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ;;; Μα πού τους βλέπετε;;; Όταν ο ένας κάνει ότι μπορεί κι εκείνοι στη θέση του στους υπόλοιπους είναι σα να τους έχουν βάλει σιωπηλά κάτω από χιόνι στέκουν σαν αγάλματα;;; Ο Σωτήρης έκανε ότι έκανε σα εκείνος που δίνει τις τελευταίες οδηγίες στον αγώνα του νησιού πριν ξεσπάσει η θύελλα — εκείνος έδωσε ότι είχε, άλλα ούτε μία βδομάδα πριν δεν άλλαξαν αυτοί οι ηλίθιοι πάνω στο γήπεδο τον τρόπο που σηκώνουν το κεφάλι όταν δέχονται την μπάλα;;; Ξέρετε τι γίνεται;;; Όταν λες ότι χρειαζόμαστε τρεις Καφετζίδης στην ομάδα εσύ ουσιαστικά λες ότι μέσα στο ρόστερ μας πρέπει να υπάρχουν τρεις άνθρωποι που νιώθουν πως αγωνίζονται σα ν' έχουν βγάλει τίτλο κι όχι σα ν' έχουν βγει τζάμπα βόλτα στην αγορά;;; Μα τι περιμένουμε;;; Να φέρουμε άλλους τρεις σα εκείνον που έδωσε την ψυχή του στην κερκίδα κι αυτοί εκείνοι στον πάγκο να πούνε "ρέ παιδιά σκεφτείτε ένα βήμα μπροστά";; ΡΕ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; Γιατί εκείνοι που βγάζουν τις μεγαλύτερες σημαίες φεύγουν σα μαλάκες όταν η ομάδα τους στέκεται σα γραφείο αφερεγγυότητας;;; Όταν η μπάλα βγαίνει σέντρα κι εκείνος ο κεντρικός μπακ δεν ξέρει καν αν πρέπει να κρατήσει τη θέση του ή να τρέξει σα τρελός σ' έναν αγώνα δρόμου;;; εκείνος κάνει ότι κάνει αλλά όταν η ομάδα στέκεται σα σακούλες με φρούτα στο σούπερ μάρκετ;;; Μα πού είναι αυτοί οι τρεις-τέσσερις ψυχές;;; Ψυχή δεν είναι εκείνος που τραγουδάει δυνατά από τις κερκίδες — ψυχή είναι εκείνος που όταν δέχεται την μπάλα ξέρει πως πρέπει να δώσει την μπάλα εκεί που την θέλει ο τίτλος κι όχι εκεί όπου του έκαναν μια χάρη πριν τον αγώνα;;; Και μην μου πείτε τώρα πως αυτοί εδώ πάνω στις κερκίδες δεν φεύγουν επειδή δεν νοιάζονται — φεύγουν επειδή κατάλαβαν πως αυτοί εκεί κάτω δεν ξέρουν τι πρωτόκολλο έχουν όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια τους;;; Ρε φίλοι μου;;; Ξυπνήστε!!! Οι αντίπαλοι γελούν όταν βλέπουν ότι βγάζουμε μεταγραφικά τεύχη ανάμεσα στις κλήσεις των οργανωμένων;;; Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται τρεις Σωτήρηδες — χρειάζεται μία νοοτροπία που όταν βλέπει το γήπεδο σα χάρτη στρατηγικής, ξέρει πως κάθε κίτρινο σημείο μπορεί να γίνει κόκκινο μόλις η μπάλα φτάσει εκεί;;; Αλλιώς τίποτε δεν αλλάζει!!! ΝΑΤΑ!!! 🔴💪

τι νόμίζατε πως μετά από είκοσι χρόνια ζητωκραυγάζοντας εδώ πάνω σα τρελός πάνω στις κερκίδες της Γκριγκόρ δεν θα σας πω κι εγώ δυο λόγια; ρε παιδιά μου, είχα καιρό να βγάλω το στόμα μου εκεί πάνω στο γήπεδο όσο κι εσείς — ήρθε η ώρα να του δώσουμε επιτέλους φωνή! πως σας φαίνεται αυτό: εγώ θυμάμαι έναν αγώνα από τις αρχές των δυο χιλιάδων όταν βγήκαμε σαν στρατιές στα γήπεδα της βορείου ελλάδας κι εκεί στη Βέροια όλοι βουτούσαν σα δυναμίτης με τις σημαίες ενώ η ομάδα έπαιζε σα μία πυρκαγιά που δεν σβήνει. τότε εκείνοι οι οργανωμένοι δεν είχαν ανάγκη τρεις Καφετζίδηδες για ν' ανέβουν κι ένας γεροντάκος δίπλα μου μου 'λεγε "βλέπεις εκείνον τον αριστερό στο δεκαάρι; εκείνος όταν δέχεται τη μπάλα βλέπει όλους μας σα ομάδα — όχι σα άτομα". εκείνο το συναίσθημα πως η μπάλα ήταν σα εργαλείο και όλα τα υπόλοιπα σα χέρια που την οδηγούσαν εκεί που έπρεπε! τώρα όμως τι βλέπουμε; βλέπουμε έναν αριστερό μπακ που όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια του κάνει πέντε βήματα προς τα πίσω σα ν' αναζητάει την ασφάλεια του γκαράζ του. εκείνοι στους οργανωμένους φεύγουν όχι επειδή δεν πιστεύουν — φεύγουν επειδή καταλαβαίνουν πως η ομάδα αυτή τη φορά παίζει σα να έχει αγοράσει έναν τίτλο έκπτωση σα αυτά στα σούπερ μάρκετ! ρε συλλογή μου, ξέχασα πως υπάρχουν κι αυτοί που όταν δίνουν την μπάλα εκεί που πρέπει νιώθουν πως κάνουν έναν τίτλο — όχι σα να βάζουν ένα κουμπί πάνω στη φανέλα! και σεις σεις εκεί κάτω στους οργανωμένους σηκώνετε τις σημαίες σα στρατιές αλλά τι κάνετε όταν βλέπετε εκείνον τον συμπαίκτη σας να κοιτάζει σα να έχει ξεχάσει πως η μπάλα είναι κοινό εργαλείο; σηκώνετε τις σημαίες σα να τραγουδάτε έναν ύμνο αγνώστου συγγραφέα επειδή γνωρίζετε πως η ιστορία δεν τελειώνει εκεί που η ομάδα στέκεται σα σακούλα — συνεχίζεται εκεί που εσείς ακόμη έχετε ψυχή! αλλιώς να ήταν αλλιώς: λοιπόν ας πούμε πως φέρνουμε εκατό Καφετζίδηδες εκεί πάνω — μα τι γίνεται όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια εκείνου του τερματοφύλακα και εκείνος κοιτάζει σα να βλέπει έναν εχθρό επειδή κανείς δεν του έχει πει πως ο τίτλος δεν είναι μόνο στο γκολ αλλά στο πώς η ομάδα κινείται σα σύνολο; εκείνος εκεί κάτω ξέρει πως η μπάλα δεν είναι μπάλα αντιπάλου — είναι εργαλείο συνεργασίας! κι αλήθεια, εσείς εσείς εκεί πάνω στις κερκίδες βλέπετε τους οργανωμένους σας να φεύγουν σα μαλάκες επειδή καταλαβαίνουν πως εκείνοι κάτω δε ξέρουν πλέον πως ο τίτλος δεν είναι δώρο αλλά αποτέλεσμα μιας ολόκληρης εποχής δουλειάς! εκείνοι στους οργανωμένους σηκώνουν τις σημαίες τους όχι επειδή περιμένουν αποτέλεσμα — σηκώνουν τις σημαίες επειδή θέλουν να γίνουν μέρος μιας ιστορίας που ακόμη συνεχίζεται! αλλιώς τίποτε δεν αλλάζει — γιατί λοιπόν δεν ξεκινήσουμε από εκεί; από το πώς η ομάδα κινείται σα σύνολο; από εκείνον τον άνθρωπο στον πάγκο που όταν βλέπει την μπάλα στα πόδια ενός αμυντικού δε λέει "δείτε τους άλλους" αλλά λέει "τώρα εγώ μπαίνω σα εκείνος ο σπουδαίος τύπος που έκανε τον τίτλο ν' ανθίσει"; αλλιώς χρειαζόμαστε όχι περισσότερους σωτήρες — χρειαζόμαστε εκείνον που θυμάται πως η ομάδα αυτή κάποτε αγωνιζόταν σα οικογένεια! κι αλήθεια, θυμάστε εκείνον τον αγώνα όταν οι αντίπαλοι έβγαιναν από το γήπεδο σα να είχαν βγει από μία ταινία τρόμου επειδή η ομάδα μας έπαιζε σα νερό που σβήνει την φωτιά; εκείνος εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τους άλλους να νιώθουν πως η μπάλα ήταν σα ένα εργαλείο που οδηγούσε όλους εκεί όπου έπρεπε — όχι σα εκείνον που πήγαινε μόνος του στο γκολ! ωραία λοιπόν — ας φέρουμε τους Καφετζίδηδες, ας τους φέρουμε όλους εκεί πάνω! άλλα πρώτα ας βρούμε εκείνον τον ανθρωπάκο που όταν βλέπει την μπάλα στα πόδια του λένε "τώρα εγώ οδηγώ την ομάδα εκεί όπου πρέπει" κι όχι σα εκείνον που ψάχνει την ασφάλεια του! γιατί αλλιώς χρειαζόμαστε όχι περισσότερους σωτήρες — χρειαζόμαστε μία νοοτροπία! αλλιώς τίποτε δεν αλλάζει κι εγώ εδώ πάνω στις κερκίδες ζητωκραυγάζω σα τρελός επειδή ξέρω πως η ψυχή δεν αγοράζεται σα σουβλάκι — αυτή δημιουργείται όταν η ομάδα αγωνίζεται σα σύνολο κι όχι σα άτομα που περιστασιακά μοιράζονται τον ίδιο αγωνιστικό χώρο!

Τι περίμενα εδώ πάνω στις κερκίδες σήμερα; Να δω τη Γκριγκόρ να παίζει σα εκείνο το ψωμί που βγάζεις από τον φούρνο την Κυριακή πρωί — ζεστό, τραγανό, μυρίζει νίκη ακόμα και όταν δεν έχει βγει ακόμη από το ταψί. Αντ' αυτού βλέπω μία ομάδα σα φρέσκο τυρί που μου βγάζει την όρεξη αλλά ξέρουμε πως αργά ή γρήγορα θα σαπήσει επειδή κανείς δε θυμάται πως θέλει ψήσιμο όχι αυτοσχεδιασμό. Κοιτάξτε αυτούς τους τρεις συμπαίκτες που ανάμεσα στις κουβέντες του γηπέδου έχουν βάλει το όνομα "Καφετζίδης" σαν τρύπα σ' ένα σουβλάκι — κάθε φορά που πέφτει η μπάλα σ' αυτούς, εμείς στους οργανωμένους σηκωνόμαστε στα πόδια σα να ανοίγει τζάκι φωτιάς ενώ εκείνοι στον πάγκο κοιτάζουν σα να βλέπουν ταινία χωρίς υπότιτλους. Τρεις ψυχές μπορούν να δώσουν μία γεύση δροσιάς, σωστά; Μα όταν ο υπόλοιπος οργανισμός της ομάδας έχει γίνει σα σπίτι του οποίου οι πόρτες οδηγούν στο κενό; Βγάζω έναν αγώνα πριν δύο εβδομάδες στον Βόλο — εκεί στο Πανθεσσαλικό μια μπάλα έφτασε σ' έναν από εκείνους τους τρεις σαν χάδι για εκείνον προσωπικά, όχι σα σήμα για τη συνολική επίθεση. Αυτός έκανε ότι μπορούσε βέβαια, άλλα η ομάδα συνέχισε σα να εκείνος έκανε επίδειξη μόνο του. Δεν είναι θέμα ενός συγκεκριμένου σωτήρα — είναι θέμα εκείνου που όταν βλέπει την μπάλα στα πόδια του θυμάται πως υπάρχει η σημαία εκεί δίπλα, υπάρχει ο συνομήλικος στο δεκαάρι, υπάρχουν εκείνοι στους οργανωμένους που μέχρι χθες τραγουδούσαν ύμνους οικογένειας. Οι αντίπαλοι αυτή τη φορά γελούν όχι επειδή έχουν υπερισχύσει — γελούν επειδή ξέρουν πως εμείς εκεί κάτω σηκώνουμε τις σημαίες μας σα τελετουργικό ενώ πάνω στο γήπεδο η μπάλα μετακινείται σα τυφλή γάτα ανάμεσα στους φωτισμούς. Μα δεν φταίνε όλοι εκείνοι οι τρεις συμπαίκτες — φταίει εκείνος ο άνθρωπος στο ρόλο του μέσου που όταν έπαιρνε τη μπάλα έκανε τέσσερα βήματα σαν να σήκωνε χειροτεχνικά βουνό αντί να την οδηγήσει εκεί που ο τίτλος κρύβεται. Και μηνSTART μου πείτε πως η λύση είναι η μεταγραφή άλλου ενός ανθρώπου σαν εκείνον τον συμπαίκτη που δίνει την ψυχή του εκεί που τελειώνει το γήπεδο. Η ψυχή δεν είναι στο ρόλο — είναι στη νοοτροπία εκείνου που μόλις δέχτηκε τη μπάλα δεν κοιτάζει γύρω σου, κοιτάζει μέσα στον τίτλο σα χάρτη όπου πρέπει να φτάσει η ομάδα ολόκληρη πριν ολοκληρώσει το παιχνίδι. Εγώ εκεί πάνω στις κερκίδες βλέπω φίλους μου σηκωμένοι σα στρατιές, άλλα εκείνοι κάτω στέκονται σα αγάλματα σιωπής επειδή κανείς δεν τους έδειξε πως η μπάλα είναι κοινό εργαλείο όχι προσωπικός μουσαφίρης. Και λοιπόν; Να φέρουμε άλλους τρεις Καφετζίδηδες; Ας τους φέρουμε όλους — άλλα πρώτα ας βρούμε εκείνον τον άνθρωπο που όταν η ομάδα στέκεται σαν προβληματική μνήμη στους τίτλους των social media, αυτός σηκώνεται κι ανοίγει το χάρτη: "Εδώ είμαστε εμείς, εδώ η αντίπαλη ομάδα, και εδώ ο τίτλος — τώρα ποια διαδρομή επιλέγουμε;" Αυτός λείπει. Αυτός λείπει όχι επειδή η ομάδα χρειάζεται ψυχή — λείπει επειδή χρειάζεται εκείνο το πρώτο βήμα που βγάζει τη μπάλα από τις σακούλες με τα φρούτα στο σούπερ μάρκετ.