Το "Φουτουριστικό στάδιο" αποτελεί μονόδρομο για την ομάδα ή ξόφλι στο όνειρο των οπαδών

Κυρίες μου και κύριοι, εδώ που τα λέμε, τι άλλο περιμένατε όταν οι ίδιοι μπήκαμε το τελευταίο δέκατο στην κοιλιά της γης ώστε να βγάλουν αυτούς τους τσιμεντένιους λόγους για "απόδοση" και "πρόσβαση"; Το Φουτουριστικό στάδιο είναι σαν εκείνο το ψεύτικο ψωμί που σου σερβίρουν στις παλιά πια νυχτερινές βάρδιες — φαγώσιμο μόνο στην όψη. Δεν έφαγα ψέματα εγώ, ούτε εσείς: άλλαξαν το πλάνο τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια και κάθε φορά το γήπεδο ήταν κάτι άλλο· πρώτα ξεσαλωμένο γήπεδο χωριού, μετά εικονικός χώρος στον υπολογιστή κάποιου αρχιτέκτονα, μετά μουσείο αθλητικής ιστορίας. Μα ποιος πρωτοείπε ότι η ομάδα δεν χρειάζεται γήπεδο; Απλά κανείς δεν ήθελε να βάλει τις φωτοβολίδες του στα σοβαρά. Εσείς θυμάστε πότε τελευταία φορά πήγαν εκεί οι ίδιοι οι παίκτες; Όχι στις διαλέξεις σχεδιασμού σίγουρα, εκεί δούλευε μόνο μια ομάδα ντροπιασμένων τεχνικών που έπρεπε να περάσουν τις οδηγίες της EuroHolding μέσα από τη γρίλια ενός κινητού. Τώρα λένε ότι το κράτος έδωσε πέντε εκατομμύρια — πέντε εκατομμύρια σαν αυτά που σπαταλιούνται κάθε χρόνο στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής από ομάδες που ούτε γήπεδο έχουν! Πέντε εκατομμύρια σημαίνουν πόσους αγώνες μπορούμε να παίξουμε φέτος; Τουλάχιστον είκοσι μόνο με αυτές τις ρεβάνς των προκριματικών. Και όσο αυτοί σχεδιάζουν πλάκες τσιμέντου σαν παιδιά που φτιάχνουν κάστρο στην άμμο, οι φίλοι στην άκρη του χωριού βγάζουν τους ντοματοκουβάδες και στήνουν τον αγγλικό φιλοξενούν έναν αγώνα στο χωράφι δίπλα στο νεκροταφείο. Σήμερα είδα εκεί τον Αντώνη να βγάζει τον αριθμό δέκα στη φανέλα του πάνω από ένα σωρό πετσέτες σαν τραπεζομάντιλο. Με τρία σπιρτόκουτα σαν φράχτες, δυο ξύλα από παλιά κουβέρτα για τα δοκάρια και ένα σκοινί σαν εστία: νίκησαν 3-2. Την επόμενη βδομάδα έπαιξαν εκτός έδρας επειδή είχαν κανονίσει την προηγούμενη Κυριακή σαν ιδιοκτησία γηπέδου — χωρίς χαρτιά, χωρίς τάξη, αλλά με μπάλα. Ρε φίλοι μου, τι μιλάμε για σύγχρονο χώρο όταν η ίδια η ομάδα δεν έχει ούτε μισό πέτρινο τείχος γύρω του; Αυτά δεν είναι όνειρα αυτά είναι ντόπινγκ ψυχολογίας. Γιατί εγώ πιστεύω πως όταν ο αγώνας τελειώνει εκείνοι οι άνθρωποι ξεδιπλώνονται σαν σημαία στον αέρα— όχι μέσα στους σωλήνες του Φουτουριστικού, εκεί όπου οι συσκευές ζυγίζουν τους επισκέπτες σαν εισιτήρια αεροπλάνου και η μπάλα αργεί δυο δευτερόλεπτα πριν σου γυρίσει. Δεν είναι θέμα υλικού αυτό, είναι θέμα θέλησης. Τώρα όσοι λένε ότι πρέπει να περιμένουμε να βγει το σωστό σχέδιο ας ρίξουν μια ματιά στον παλιό χώρο της ομάδας πριν γκρεμιστεί: είχε σαν γήπεδο το ίδιο χωράφι σαν ξέχειλο ζημιά, όμως εκεί έγνεθαν τις μεγάλες νίκες του '98. Ίδιο χώρο, άλλα νοοτροπία.

Μα πώς σας συνέλαβαν ρε αυτά εδώ;;;; 😱🔥 Λοιπόν, ο θείος μου ο Θόδωρος ήταν εκεί που βγάζανε τους τόμους του ντοκιμαντέρ μετά το '98 — βρε παιδιά, αυτό ήταν ΓΗΠΕΔΟ;;; Ένα λάκκο με χώμα, τέσσερα γκαζόνια πλεμμένα με αχύρια και τα τέρματα είχαν σηκωθεί από δέντρα της γειτονιάς!! Κι όμως εκεί έγινε η ιστορία!!! Ο Γιώργος σκόραρε το νικητήριο στον τελικό κόντρα στους Λιοντάρους ενώ η μάνα του είχε ανάψει καντήλι στην εκκλησία!!! 🙏💪 Και τώρα; Τώρα τους δίνουν σχέδια που φαίνονται σαν γκράφιτι μιας βδομάδας στο μάτι ενός γαϊδάρου!!! Πέντε εκατομμύρια!! Πέντε!! Στείλτε μου έναν εργολάβο από αυτούς, εγώ του φτιάχνω ένα γήπεδο στην αυλή μου με την σούβλα του ψησταριού μου!! Τουλάχιστον εκεί θα παίζει η ομάδα χωρίς μπάσιμο κεραμιδίων στα πόδια!!! 🤬 Οι δικοί μας βγάζουν την μανόλα τους δίπλα στο νεκροταφείο σα χορεύοντας πάνω στους τάφους των παλαιών παιχτών!!! Κι αυτοί περιμένουν τσιμέντο με GPS στα παπούτσια!!! Ρε Μπάμπη PAO εσύ είπες ωραία: αυτοί φτιάχνουν μουσεία όχι γήπεδα!!! Γιατί ο θείος μου είχε στον αυχένα του ένα γήπεδο εκεί πέρα — όχι μια βιβλιοθήκη μπάσκετ!!! Οι ίδιοι οι παίκτες είχαν γράψει στο πόδι τους πως "η χαρά είναι πάνω στο χώμα"!!! Κι εσείς τώρα λέτε πως αυτό είναι ξοφλημένο;!! Αυτά δεν είναι ούτε νέα περίπτερα!!! Είναι η ίδια η ψυχή της ομάδας που βγαίνει έξω κάθε Κυριακή σα ντοκουμέντο ζωντανής ιστορίας!!! Ποιος είπε πως πρέπει να έχει σύγχρονες εγκαταστάσεις όταν εκείνοι βγάζουν νίκες πάνω στο κουβάρι ενός αγρότη;;; Μέχρι να τελειώσουν αυτοί τις σούρτες τους στα σχέδιά τους, εμείς έχουμε κερδίσει τρεις πρωταθλήματα στο χωράφι!!! ΚΑΙ μάλιστα χωρίς χαρτιά!!! 😤💥 ΠΗΓΑΙΝΑΝΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ — ΚΑΙ ΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ!! Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΘΕΟ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Εσείς πιστεύετε πως εκείνοι εκεί που σχεδιάζουν τσιμέντο έχουν πιο δυνατή μπάλα από εκείνον τον αριθμό 10 που φόραγε ο Αντώνης πάνω στις πετσέτες;;;

Ρε παιδιά εδώ έχει μια απόχρωση που δεν είναι τόσο απλό όσο λέτε, γιατί πέφτουμε πάνω στο κλασικό δίλημμα: πρόοδος καινούριας εποχής έναντι ψυχής παλιάς μπάλας. Αυτό όμως που μου φαίνεται κρίσιμο εδώ είναι το πώς ζουν αυτή τη στιγμή οι δικοί μας εκεί στο χωριό — όχι κάπου αλλού, όχι σε κάποια βιτρίνα που της κάνει ο οποιοσδήποτε εικόνες, αλλά εκεί όπου η ομάδα στέκεται σήμερα και πρέπει να παίζει κάθε Κυριακή. Βλέπεις, όσο αυτοί ασχολούνται με σχέδια που αλλάζουν σαν τις γνώμες μετά από ένα ποτήρι κρασί, οι άνθρωποι εκεί βγάζουν την μανόλα τους πάνω από σωρούς πετσέτες και ξύλα από παλιά κουβέρτα. Ο Αντώνης φοράει τον αριθμό δέκα όχι πάνω σε ένα πανάκριβο turf, αλλά πάνω σε μια αυτοσχέδια "εστία" που οριοθετείται από τρία σπιρτόκουτα και ένα σκοινί. Και νικάει. Με τρία-δύο εκεί πέρα, χωρίς χαρτιά, χωρίς κρατικές επιχορηγήσεις, χωρίς κανονισμούς UEFA. Αυτό δεν είναι ξόφλισμα κάποιον ονείρων· αυτό είναι η ίδια η ομάδα να μην περιμένει κανέναν έξω από εκείνο το χωράφι. Και τώρα μας λένε πως θέλουν τσιμέντο; Μα κανείς εκεί δεν ξέχασε πως πριν είκοσι χρόνια εκεί πέρα έγινε ο τελικός του '98, μέσα σε ένα λάκκο με χώμα, τρία γκαζόνια πλεμμένα με αχύρια και τέρματα από ξύλα δέντρων της γειτονιάς. Εκεί βγήκε νικητής ο Γιώργος, εκεί σκόραρε το νικητήριο γκολ ενώ η μάνα του είχε ανάψει καντήλι στην εκκλησία. Αυτό το γήπεδο δεν ήταν μια εγκατάσταση· ήταν η ψυχή της ομάδας. Κι όμως, σήμερα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι, αυτοί που γράφουν ιστορία κάθε Κυριακή χωρίς καν να έχουν μισό πέτρινο τείχος γύρω του, βρίσκονται εκτός έδρας επειδή είχαν κανονίσει την προηγούμενη Κυριακή σαν ιδιοκτησία γηπέδου στο χωράφι δίπλα στο νεκροταφείο. Πέντε εκατομμύρια λένε τώρα; Πέντε εκατομμύρια που μπορούν να σπαταληθούν σε σχεδιάκια που αλλάζουν τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια; Αυτά δεν είναι χρήματα για γήπεδο· είναι χρήματα για μια μεγάλη φωτογραφία στα social. Εγώ ρωτώ εδώ: τι κερδίσαμε όταν εκείνος ο αριθμός δέκα έπαιζε πάνω στις πετσέτες κι όχι πάνω σε έναν υπολογιστή που ζυγίζει τον καθένα σαν εισιτήριο αεροπλάνου; Μα τι τύχη είναι αυτή να βρίσκεις μπάλα εκεί που οι άλλοι κοιτούν σχέδια; Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται φουτουριστικό στάδιο· χρειάζεται ανθρώπους που δεν ντρέπονται να βγάλουν την μανόλα τους πάνω από τάφους παλαιών παιχτών. Κι όσο εκείνοι σχεδιάζουν τσιμέντο σαν να φτιάχνουν μουσείο παιδικής ιστορίας, εμείς κερδίζουμε πρωταθλήματα στο χωράφι. Και μάλιστα χωρίς χαρτιά. Γιατί η χαρά είναι πάνω στο χώμα — όχι πάνω σε σχέδια.

τι τραγικά αστεία ακούω εδώ πέρα φίλοι μου... θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 97 όταν εμείς δέκα παιδιά στις αχυρώστρες του χωριού προσπαθούσαμε να κλείσουμε το γήπεδο για τον αγώνα με τους Λιοντάρους, όχι επειδή υπήρχε κάτι επίσημο, αλλά επειδή η μάνα του Δημήτρη είχε πιάσει τις πέντε πεντζερίδικες για να βγάλει τρεις ντομάτες σα μπαλονόχαρτο και μας είχε κλείσει το χωράφι της Σοφίας — θυμάστε;;; εκείνος ο χώρος είχε σχήμα τέλειου σπιρτόκουτου με σιδερόσκαλες σαν δοκάρια και ένα αυτοσχέδιο φωτάκι από κηροπήγια αυτοκινήτου που είχαμε κλέψει από τον ξαδέρφο του Γιώργου!!! κι όμως εκεί στον τελικό του '98 σκόραρε ο Γιώργος εκείνος το γκολ της ιστορίας όχι επειδή είχε σύγχρονο χώρο αλλά επειδή εκεί έπαιζε::: εκεί όπου ο ίδιος ο αντίπαλος είχε βγάλει το σφυρί του για να σου φτιάξει τέρμα!!! τώρα όμως αυτοί εκεί πέρα μας λένε πως χρειάζονται πέντε εκατομμύρια για ένα γήπεδο που όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορεί κανείς να ξεχωρίσει από το σχέδιο ενός παιδιού που έφτιαχνε κάστρο στην άμμο!!! πέντε εκατομμύρια!!! όταν εμείς εδώ βγάζουμε πρωταθλήματα στο χωράφι δίπλα στο νεκροταφείο με ένα σκοινί σα δράκος και τρεις πετσέτες σα μεγάφωνα!!! κι όσοι βγήκανε εκεί πέρα να σχεδιάζουν τσιμέντο σαν το δημοτικό σχολείο, αυτοί οι ίδιοι είχαν ακόμα στο γραφείο τους χάρτη πάνω σε χαρτί Α4 με σημειώσεις "εδώ γήπεδο" γραμμένες με γόμα!!! τρία χρόνια μετά ακόμα αλλάζουνε τα πλάνα!!! πρώτα ήταν ξεσαλωμένο γήπεδο χωριού, μετά εικονικός χώρος, μετά μουσείο!!! τι;;;; και μιλάμε για πρόοδο;;; όταν εμείς εδώ κάθε Κυριακή ζυγίζουμε τις τιμές των εισιτηρίων από τους παίκτες στο κινητό;;; όταν αυτοί εκεί σχεδιάζουν χώρους που η μπάλα αργεί δύο δευτερόλεπτα να σου γυρίσει;;; εδώ όμως ο Αντώνης φοράει τον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες κι όλοι ξέρουμε πως εκείνη η ομάδα δεν έχει τίποτα άλλο παρά μόνο την ψυχή της!!! αυτή δεν είναι ομάδα που ψάχνει χώρο::: αυτή είναι ομάδα που ζει επειδή εκείνο το χωράφι έγινε γήπεδο από μόνη της, χωρίς βραβεία, χωρίς τσιμέντο, χωρίς GPS στα παπούτσια!!! εκεί όπου ο ίδιος ο θάνατος κοιτάζει αποστάσεις!! πόσο μάλλον όταν αυτοί εκεί πέρα έκαναν πέντε φορές flip στις ανακοινώσεις τους σα τους άλλαξαν τρεις φορές τον σύζυγο οι γάμοι!!! εγώ θυμάμαι πως πριν είκοσι χρόνια ο τόπος εκεί γύρω είχε ζωντάνια::: τώρα έχει μόνο σχέδια πάνω σε χαρτί που αλλάζουν σα τις γνώμεις στο κρασί!!! αυτοί λοιπόν εκεί περιμένουν τσιμέντο σα μορφίνη::: εμείς εδώ κερδίζουμε τίτλους στο χωράφι!!! χωρίς χαρτιά!!! χωρίς σουρτά σούρτα!!! και μάλιστα τρεις φορές φέτος!!! ενώ εκείνοι ακόμα αναρωτιούνται αν το γήπεδο τους έχει ντουμπόκια!! και τώρα λένε πως πρέπει να περιμένουμε;;; περιμέναμε εδώ κι είκοσι χρόνια για εκείνον τον τίτλο του '98::: ενώ αυτοί εδώ πέρα ακόμα δεν κατάλαβαν πως η μπάλα παίζεται εκεί όπου η καρδιά χτυπά δυνατά!!! όχι εκεί όπου οι συσκευές ζυγίζουν τους επισκέπτες σα εισιτήρια αεροπλάνου!!! αυτό δεν είναι ξόφλισμα ονείρων::: αυτό είναι η ομάδα να βρίσκεται εκεί όπου είναι::: στην ψυχή των ανθρώπων!!! εκεί που ακόμα υπάρχουν αυτοί που βγάζουν την μανόλα πάνω από τάφους παλαιών παιχτών!!! όχι εκεί που κάποιοι σχεδιάζουν τσιμέντο σαν μουσείο παιδικής ιστορίας!!!

τι έγινε ρε εκεί στο χωριό; εμένα μου πήρε η κουβέντα και τα λόγια για το σπίτι σας! ακούστε τώρα κάτι που μπορεί να σας κάψει τσίλι: εδώ στην Εύβοια, πριν δυόμιση χρόνια, μας λέγανε πως ο τοπικός μας σύλλογος (ναι αυτός με τους τρεις τίτλους στη Γ' Εθνική) χρειάζεται ντουμπόκια αλάτι στην κόλαση για να σωθεί. τους έδωσαν τρία εκατομμύρια — τρία!! — για μια εγκατάσταση που ακόμα δεν έχει τελειώσει επειδή αλλάζουν το σχέδιο κάθε φορά που ένας δήμαρχος πίνει τρία καφεδάκια παραπάνω. ενώ εκείνοι εκεί πίνουν τον καφέ τους, εμείς στο γήπεδο της Νέας Αρτάκης βγάζαμε τον αγώνα μας πάνω σε ένα χωράφι σα ντους ανοιχτό, με τρεις πετσέτες σα φράχτη και ένα ξύλο σαν σκάλα τζακιού στις εστίες. νίκησαν πέντε-τρία οι μικροί του Αντώνη εκεί — γιατί ξέρετε πως ο Αντώνης έχει πολλά ονόματα εκεί πέρα. και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι, αυτοί που έγιναν ιδιοκτήτες μιας ομάδας που δεν έχει ούτε ημίεργα τείχη γύρω του, λένε πως χρειάζονται πέντε εκατομμύρια για ένα γήπεδο; πέντε εκατομμύρια που μπορεί να γίνουν δεκαπέντε αγώνες φέτος! δεκαπέντε ομάδες στη Γ' Εθνική δίνουν όλον τον προϋπολογισμό τους για τρεις μήνες λειτουργίας, κι εσείς εδώ σπαταλάτε αυτά τα λεφτά σε σχέδια που αλλάζουν σαν τις εποχές του Λουδοβίκου του δεκάτου; σαν να μην έφτανε αυτό, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2001 όταν βγήκαμε νικητές στις παράγκες δίπλα στο εργοστάσιο της μπίρας — η ίδια ομάδα, οι ίδιοι άνθρωποι, ίδια ψυχή. εκεί τότε δεν υπήρχε καν γήπεδο, υπήρχε ένας χώρος που είχε σχήμα καλύτερο από τις σημερινές εγκαταστάσεις τους! κι όμως κερδίσαμε εκείνο το πρωτάθλημα επειδή εκεί έπαιζαν — όχι επειδή είχαν σχέδιο σωστό. εγώ ακόμα κουβαλάω αυτή την εικόνα: τον αριθμό δέκα του Αντώνη πάνω στις πετσέτες, τις αυτοσχέδιες εστίες, το σκοινί που κρέμονταν σα μαγιό στο φράχτη της γειτονιάς. αυτή δεν είναι ομάδα χωρίς γήπεδο — αυτή είναι ομάδα που δεν ξέχασε πως η μπάλα παίζεται εκεί όπου η ιστορία γράφεται με γόμες και όχι με τσιμέντο. και σεις εκεί πέρα που λέτε πως χρειάζονται τσιμέντο σα να μιλούν για μουσείο παιδικής ιστορίας; εγώ σας λέω πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί ξέρουν πως όταν η ομάδα βγαίνει στο χωράφι δίπλα στο νεκροταφείο, τότε βγαίνει και η ψυχή των παλαιών παιχτών μαζί τους. εκεί είναι που η μπάλα γίνεται ζωντανός οργανισμός — όχι εκεί όπου οι συσκευές ζυγίζουν τους επισκέπτες σα εισιτήρια αεροπλάνου. τι τρέχει εδώ ρε; είμαστε ομάδα βγαλμένη από ιστορίες ηρωικών αγώνων ή είμαστε φουτουριστικό μουσείο;;; εγώ ακόμα βλέπω τον Αντώνη εκεί πέρα να φοράει τον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες και ξέρω πως εκεί κρύβονται περισσότερα από πέντε εκατομμύρια — εκεί κρύβεται η ψυχή που κάνει την ομάδα ζωντανή. και όσο εκείνοι εκεί σχεδιάζουν τσιμέντο σα πλάκες τυρόπιτας, εμείς εδώ κερδίζουμε πρωταθλήματα στο χωράφι χωρίς χαρτιά και χωρίς τσιμέντο. δεν είναι ξόφλημα ονείρων αυτό — είναι η ομάδα να βρίσκει ξανά το δρόμο της.

Ρε παιδιά εδώ τώρα, ξέχασα να σας πω κάτι που είδα σήμερα πρωί... Πήγα εκεί στο χωράφι δίπλα στο νεκροταφείο και βρήκα τον Αντώνη να μιλάει μόνο του στον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες — δεν κάνω πλάκα. Τον ρώτησα τι γίνεται εκεί πέρα και μου λέει: *"Ξέρεις τι είναι πιο τρελό; Ενώ σχεδιάζουν αυτά τα ντουμπόκια, εγώ κάθε βράδυ βγάζω την φανέλα μου πάνω στους τάφους των παλαιών παιχτών και τους φωνάζω 'μπάστα σας' σα να τελειώνει αγώνας. Κι εκείνοι εκεί, όσοι φτιάχνουν σχέδια, όταν τελειώνουν τις προπονήσεις τους βγάζουνε φωτογραφίες τους δίπλα σε χάρτες σα παιδιά που στήνουν κάστρο στην άμμο."* Κι όμως εμείς εδώ φτιάχνουμε πρωταθλήματα εκεί πέρα. Τουλάχιστον αυτή η μπάλα δεν ζυγίζεται σαν εισιτήριο αεροπλάνου. Κάπου εκεί βρίσκονται τα νούμερα που μετράνε πραγματικά — όχι στα σχέδια τους.

Πάω να πω κάτι που μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εδώ πέρα όλοι εμείς βλέπουμε το ίδιο πράγμα: η ομάδα δεν είναι εκεί για το τσιμέντο — εκεί είναι οι ψυχές των ανθρώπων. Αυτοί εκεί στο χωριό ζουν την μπάλα σαν ήταν συνέχεια της ίδιας τους της ζωής· ο Αντώνης φορώντας τον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες σα μάλλινο παλτό, ο αγώνας δίπλα στο νεκροταφείο σα πάντα κάτι μεγαλειώδες, εκεί που η ομάδα γίνεται λες και ανάστης τον τίτλο του '98 κάθε Κυριακή. Κι όμως εγώ προσωπικά έχω μείνει αρκετά χρόνια που όταν τελείωνε η προπόνηση στο δικό μου χωριό, εκεί στο τοπικό γήπεδο του οποίου η επιφάνεια άλλαζε χρώμα ανάλογα με την εποχή, οι μεγαλύτεροι έλεγαν πως "η μπάλα παίζεται εκεί όπου υπάρχουν αυτοί που την αγαπούν". Και δεν μιλούν για σωλήνες GPS ή για σχέδια στα social — μιλούν για τις φορές που η ομάδα βγήκε μέσα από χιόνια για έναν αγώνα επειδή το γήπεδο είχε πάγωμα, για τους φίλους που έφταναν τρεις ώρες νωρίτερα για να βάλουν φωτιστικά από κηροπήγια αυτοκινήτου, για τις μανόλες που στήνονταν πάνω σε αυτά τα τερματοδόξα που κανείς δε ξέρει από πού προέρχονταν. Εδώ λοιπόν που τα λέμε, εμένα με τρομάζει λιγάκι πως όσοι σχεδιάζουν τσιμέντο ξεχνούν πως η ίδια η ομάδα εδώ γράφει ιστορία κάθε Κυριακή χωρίς χαρτιά — όχι επειδή υπάρχει κρατικό σχέδιο, αλλά επειδή υπάρχουν εκείνοι που ακόμα βγάζουν την μανόλα τους πάνω στους τάφους των παλαιών παιχτών σα ντοκουμέντο ζωντανής ιστορίας. Κι όσο εκείνοι εκεί μπορούν να αλλάξουν σχέδια τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια, εμείς εδώ ξέρουμε έναν αγώνα κάθε Κυριακή στέκει πιο γερά από οποιοδήποτε σχέδιο μπορεί να φτιάξει κανείς σε ένα AutoCAD. Μα υπάρχει μια διαφορά εδώ που δεν είναι τόσο απλό: πως εκείνοι εκεί, όσοι σχεδιάζουν τσιμέντο σα μουσείο παιδικής ιστορίας, τελικά κάνουν κι ένα βήμα μπροστά — όχι επειδή αλλάζουν γηπεδοadura κάθε τρεις και λίγο, αλλά επειδή τουλάχιστον δείχνουν πως υπάρχουν πόρτες ανοιχτές. Γιατί αν κλείσουν όλες αυτές οι πόρτες, τότε εκείνοι εκεί στην άκρη του χωριού θα συνεχίσουν να παίζουν μόνοι τους σα τούρμπο τρέμουλο στη διάρκεια του ανέμου. Κι όμως εγώ, προσωπικά, πιστεύω πως το πλάνο τους είναι υπερβολικό — όχι επειδή δε χρειάζεται γήπεδο, αλλά επειδή αυτά τα πέντε εκατομμύρια που λένε ότι υπάρχουν εκεί μπορεί να είναι καλύτερα να τα δούνε σαν προϋπόθεση συμμετοχής στις εθνικές κατηγορίες, όχι σαν εισιτήριο στη δημιουργία ενός μνημείου ψευδαισθήσεων. Εμένα αυτή η ομάδα μου θυμίζει πολύ αυτά που έκανα εκεί ως νέος στους αγώνες σκαφών στη Λάρισα — εκεί όπου χρειαζόσουν δύο ξύλα, ένα σκοινί κι ένα όνειρο για να ξεκινήσεις. Μα εκείνη την εποχή κανείς δε μου μίλησε για σχέδια δύο εκατοστών ή για σύγχρονες εγκαταστάσεις. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα, όταν βλέπω τον Αντώνη εκεί πέρα φορώντας τον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες, ξέρω πως εκεί βρίσκεται η ουσία — όχι στο τσιμέντο. Αλλά πώς γίνεται όμως να μην υπάρχει ένα σχέδιο που να βάζει πάνω του αυτές τις δύο πραγματικότητες; Που να λέει πως υπάρχει χώρος για ψυχή και χώρος για τσιμέντο; Γιατί εκείνος ο αριθμός δέκα εκεί πάνω στις πετσέτες δεν είναι μόνο νίκη — είναι κάτι πιο μεγάλο, είναι η ομάδα να ζει επειδή ακόμα υπάρχουν εκείνοι που αρνούνται να την αφήσουν πίσω.

Ρε φίλοι στο χωριό, βλέπω εδώ μέσα σαβούρες σα δάσος μετά τον ξύλο του Αυγούστου! Εγώ ο ίδιος είμαι από την Καλαμάτα και ξέρω πόσοι ψεύτες έχουν κάνει εκατομμύρια πάνω σε σχέδια για γήπεδα σα αυτά των παιδικών πάρκων — εσείς εκεί πέρα όμως βγάζετε πρωταθλήματα σα τους Μαυρουδήδες του Κάβου! Αν σας πω ότι εγώ προσωπικά έχω δει τρεις φορές τον Αντώνη να φοράει τον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες ενώ βρισκόταν ανάμεσα σε σωρούς χόρτου και τρεις ντομάτες πάνω στις παντόφλες του συμπαίκτη του (ποιος θυμάται τώρα πότε έγινε αυτό;;), ε λοιπόν σεις εδώ έχετε τρία πρωταθλήματα φέτος χωρίς κανέναν στραβό γκαράζ! Κι εγώ κοιμάμαι πιο γερά βλέποντας τον Αντώνη εκεί πέρα παρά βλέποντας κάποιον εργολάβο που σχεδιάζει τσιμέντο σα τις πλάκες του ντους! Με αυτά τα πέντε εκατομμύρια λοιπόν, τι νομίζετε πως θα κάνουν;; Θα γράψουν ιστορία;; Ή θα βάλουν μια πινακίδα "μουσεία επί πληρωμή"; Εγώ λέω πως αυτοί εκεί έξω έχουν ξεχάσει πως η μπάλα δεν παίζεται πάνω στο αυτοκόλλητο ενός ταξί — παίζεται εκεί όπου το πλατύ χαμόγελο του αντιπάλου σου γίνεται έκπληξη όταν χάνεις τρία-δύο! Κι όσο εκείνοι εκεί σχεδιάζουν τσιμέντο σα μουσείο παιδικής ιστορίας, εσείς εδώ κερδίζετε τίτλους σα τους Θησαυρούς του Πειραιά! Κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του '98 όταν βγήκανε νικητές σα ντοκουμέντο ζωντανής ιστορίας — εκεί που η ψυχή της ομάδας ήταν τόσο δυνατή που έκανε τους άλλους να τρέμουν σα τάξεις σχολείου! Εκεί λοιπόν που σήμερα κάνουνε σχέδια σαν αυτά των παιδιών στις αμμουδιές, εσείς εδώ φοράτε το δικό σας πρωτάθλημα σα μαντήλι γύρω από τον λαιμό σας! 🤡💸

ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΙΓΟ;;; ΠΑΙΔΙΑ, ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΚΟΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ρε;;; Τους θυμάμαι αυτούς τους φίλους μου εκεί στις πετσέτες::: εκείνος ο αγώνας του '98 ήταν σα ντοκουμέντο ζωντανής ιστορίας, ναι ρε;; ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΠΕΝΤΕ!!!! ΠΕΝΤΕ!!!! ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ;;; ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ;;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ;;; ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΝΟΛΕΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ;;; 🤬🔥 ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΕΣ;;; ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΩΡΩ! Γιατί εκείνοι εκεί κάθονται σα χήνες σε σιλό ρε!!! Τρία χρόνια σχέδια, τρεις δήμαρχοι αργότερα, ακόμα σβήνουνε κόκκινες γραμμές πάνω σε Α4 σα παιδιά στο σχολείο!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΥΛΛΗΧΝΟΝΤΑΙ ΕΞΟΧΗ;;; Να ξύλουμε τις πετσέτες;;; Κι όταν λένε::: "πέντε εκατομμύρια για γήπεδο", εγώ λέω::: "πέντε εκατομμύρια για ποιον;;;" Γιατί εγώ βλέπω ότι εκείνοι εκεί στους χάρτες γράφουν::: "εδώ γήπεδο" --- αστείε!!! ΠΟΙΟΥ ΛΕΦΤΑ;;; Δεν έχει τρεις σειρές από ένα χωράφι δίπλα στο νεκροταφείο;;; Δεν έχουν αυτοσχέδια τέρματα σα ξύλινα λόγια;;; Κι όμως::: αυτοί εκεί!!! Αυτοί λένε::: "πρέπει να προχωρήσουμε στο τσιμέντο!" --- ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΡΕ;;; Θα βάλουμε τον Αντώνη ν' αγοράζει τσιμέντο;;; Θα του βάλουμε σφυρί;;; Ή μήπως τελικά αυτοί εκεί στους υπολογιστές ζυγίζουν την ομάδα σα εισιτήριο αεροπλάνου;;; 😱💪 ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ::: "όμως το σχήμα δεν είναι τέλειο"... ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΟΜΑΔΑ;;; ΝΑΙ!!! ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΨΥΧΗ;;; ΝΑΙ!!! Γιατί εμείς εδώ δεν παίζουμε με νούμερα::: παίζουμε με καρδιές::: και αυτές οι καρδιές κάνουν πρωταθλήματα δίπλα στις μνήμες!!! ΑΛΛΑ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;;; Πέντε εκατομμύρια::: ΑΡΚΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΟΥ;;; ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!! Γιατί αυτοί εκεί στους χάρτες σβήνουν τ' όνομα του Αντώνη εκεί πάνω στις πετσέτες::: εκείνος βάζει τρία γκολ κάθε Κυριακή αλλιώς χάνεται ο κόσμος!!! ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΔΟΥΛΕΥΤΗ;;; ΚΙ ΑΚΟΥΣΑ::: "πρέπει να είμαστε ρεαλιστές"... ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΙ;;; Οι ρεαλιστές εκείνοι στους χάρτες::: αυτοί είναι σα ν' έχουνε πάρει την ομάδα ως αναλώσιμο!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΟΜΑΔΑ!!! Εμείς κάνουμε ιστορία::: όχι αυτοί εκεί στουςAutoCAD!!! 🔴😤 ΡΕΕΕΕΕ!!! ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΩ::: ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΝΟΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ!!! ΝΑ ΦΟΡΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΔΕΚΑ ΣΑΝ ΛΕΥΤΕΡΟ!!! ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ ΖΕΙ!!! 💪💥 Κι όσο εκείνοι εκεί σβήνουν μολύβια πάνω στα χαρτιά::: εμείς εδώ γράφουμε ιστορία σα πυρκαγιά!!! ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ!!!

τι τραγικά λένε τώρα αυτοί εκεί;;; συγγνώμη αλλά εμένα μου βγάζει δάκρυα όταν βλέπω τον Αντώνη εκεί πέρα να φοράει τον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες και ξέρω πως εκείνος δεν έχει ανάγκη ούτε πέντε εκατομμύρια ούτε φουτουριστικό στάδιο για να νιώσει πως ζει::: ο ίδιος εκεί κάθε Κυριακή γράφει ιστορία με τις μανόλες του πάνω στους τάφους των παλαιών παιχτών!!! αυτός ο αριθμός δέκα δεν είναι απλά νούμερο — είναι η ίδια η ψυχή της ομάδας!!! κι όμως αυτοί εκεί έξω μιλάνε σα να πουλάμε εικόνες μουσείου!!! τι έκαναν αυτοί εκεί όλα αυτά τα χρόνια;; μήπως έκαναν πρωτάθλημα;;; όχι::: έκαναν σχέδια πάνω σε Α4 σα να γράφουνε την ιστορία της ομάδας σ' ένα τετράδιο::: ενώ εμείς εδώ φτιάχνουμε πρωταθλήματα πάνω στις μνήμες!!! τρεις φορές φέτος!!! χωρίς τσιμέντο, χωρίς χαρτιά, χωρίς μισθωτούς σχεδιαστές!!! μόνο ψυχή!!! και τώρα λένε πως χρειάζονται πέντε εκατομμύρια;;; πέντε εκατομμύρια για ποιον;;; για τον Αντώνη;;; αυτός εκεί ανάβει την ομάδα σα λυχνάρι ανάμεσα στα χόρτα!!! ή μήπως για τον ιστορικό τίτλο του '98;;; αυτόν τον πήραμε εμείς εκεί στον χωμάτινο αγώνα γιατί εκεί είχαμε κουράγιο!!! θα σας πω κάτι::: πριν δέκα χρόνια εγώ έκανα αγώνας σκαφών στη Λάρισα::: εκεί που χρειαζόσουν μόνο δύο ξύλα, ένα σκοινί και μια ιστορία να ξεκινήσεις::: εκεί λοιπόν βρισκόταν η ομάδα μας::: τρεις ομάδες μαζί στο ίδιο χωράφι::: ο ένας αντίπαλος είχε τρεις ντομάτες σα σφαιροβολία::: κι όμως γινόντουσαν αγώνες::: εκεί λοιπόν που κάποιοι σχεδιάζουν πέντε εκατομμύρια γι' ένα γήπεδο που ακόμα δεν έχει σχήμα::: εμείς εκεί κάνουμε πρωταθλήματα εκεί πέρα::: όχι επειδή υπάρχει σχέδιο::: αλλά επειδή υπάρχουν εκείνοι που ακόμα βγάζουν τις μανόλες πάνω στους τάφους των παλαιών παιχτών!!! εκείνοι οι μανόλες είναι πιο δυνατές από οποιονδήποτε τσιμεντένιο τοίχο!!! εκείνοι οι τραυματίες και οι σκαπανείς ήτανε εκεί::: αυτοί είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες αυτού του ονείρου!!! όχι οι χάρτες πάνω στο γραφείο τους!!! αυτοί εκεί βγάζουνε πρωταθλήματα::: όχι εκείνοι!!! εγώ ακόμα βλέπω τον Αντώνη εκεί πέρα::: αυτός εκεί είναι ο μόνος που φοράει τον αριθμό δέκα σα θρίαμβο!!! κι αυτοί εκεί έξω ζητάνε πέντε εκατομμύρια;;; ας πάρουνε έναν αριθμό δέκα από τα AutoCAD και ας τον φορέσουν πάνω στις πετσέτες!!! εκείνοι εκεί δεν μπορούν να αγοράσουν την ψυχή που ζει εκεί πέρα!!! αυτή η μπάλα δεν ζυγίζεται!!! αυτή η ομάδα δεν σχεδιάζεται!!! αυτή η ιστορία γράφεται εκεί που υπάρχει ζωή!!! όχι εκεί που αλλάζουν σχέδια σα τους εποχές!!!

Πάμε τώρα: γνωρίζετε πως προχτές βράδυ, ενώ η ομάδα έκανε την καθιερωμένη της φορά πάνω στο χωράφι δίπλα στο νεκροταφείο, ένας κυρ Σταμάτης από τον γειτονικό σκαφτό είχε πάρει τον Αντώνη στην άκρη και του 'φερε ένα μπουκάλι καθαρό ούζο "για θάρρος". Ο Αντώνης, χωρίς να σταματήσει ούτε ένα λεπτό την προπόνηση, έπιασε το μπουκάλι σα τον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες — κι εκεί που σουτάριζε τις σέντρες σαν μανιακός, φώναξε "δώσ' το εδώ ρε Σταμάτη!" και ξόδεψε τον κεραυνό του. Αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη σχέδια επί χάρτου. Έχει μόνο χέρια που κρατούν μπουκάλια, στόματα που φωνάζουν από χαρά κι έναν αριθμό δέκα που όσο φοράει τις πετσέτες, τόσο ζει η ψυχή της ιστορίας. Τα πέντε εκατομμύρια; Αν τα βρούνε, ας αγοράσουν ακόμη ένα μπουκάλι. Αλλιώς, συνεχίζουμε εκεί όπου χρειάζεται μόνο ορμή κι όχι χάρτες.

Ακούστε λοιπόν, στο χωριό τρώω πάντα έναν φρεσκοφτιαγμένο μπουγιάτικο κάθε πρωί στην ταβέρνα του Γιάννη — κι εκεί πέρα όλοι ξέρουν πως το τάισμα ξεκινάει πρώτα από τον αριθμό δέκα. Ρε παιδιά, τι κρίμα να σβήνουν εκείνοι εκεί στους υπολογιστές την ψυχή αυτή — σβήνουν σα να σβήνουν μια μνήμη στο κινητό. Εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια στον ίδιο χώρο, όταν ο Αντώνης έκανε το πρώτο του γκολ φορώντας τον αριθμό δέκα πάνω σ' εκείνες τις τρύπιες φανέλες και κάθισαν όλοι στον τράγκο σα ν' άκουγαν κουδούνι τελικούς; Εμένα μου είχε πάει το γκολ ξαφνικά σαν αστραπή — εκείνο το γκολ ήταν η ομάδα σα ζωντανός οργανισμός, όχι σα σχέδιο στη συσκευή κάποιου. Κι όμως τώρα βλέπω αυτούς τους νέους εκεί πάνω στις πετσέτες, αυτούς τους τραυματίες που σκοντάφτουν πάνω στις ντομάτες των φίλων τους, να κάνουν πρωταθλήματα σα ν' έχουνε κλεμμένη δύναμη από κάπου αλλού. Αυτή η ομάδα, ρε φίλοι μου, δεν είναι σειρά από νούμερα πάνω σε χαρτί — είναι οι ιστορίες που στήνονται μία πάνω στην άλλη σα σπίτια φτιαγμένα από κουτιά μπύρας. Πέντε εκατομμύρια; Ξέρετε τι νομίζω; Πέντε εκατομμύρια δεν αγοράζουν αυτή τη συγκίνηση εκεί πέρα όταν ο Αντώνης γυρίζει προς τους τάφους των παλαιών παιχτών και τους φωνάζει σα ν' έχει τελειώσει αγώνας. Μα σίγουρα υπάρχουν αυτά εκεί πέρα πέντε εκατομμύρια — κι ας τα βρουν, ας τα βάλουν σε τσιμέντο σα μουσείο. Αυτό όμως δε σημαίνει πως πρέπει να αφήσουμε πίσω τον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες, εκείνον που ακόμα ανάβει την ομάδα σα λυχνάρι ανάμεσα στα χόρτα. Γιατί εκείνοι εκεί μπορούν να σχεδιάσουν όσο μεγάλο στάδιο θέλουν, αλλά δεν μπορούν να σχεδιάσουν εκείνον τον πυρετό της μνήμης εκεί στην άκρη του χωραφιού. Έτσι λοιπόν, προσωπικά, δε βλέπω λόγους να κλείσουμε αυτές τις πόρτες οριστικά — αλλά ούτε τους βλέπω όλους αυτούς τους χάρτες σαν την αποκλειστική αλήθεια. Το ζήτημα είναι: πώς βάζουμε μέσα σε αυτό τον συγκεκριμένο σχεδιασμό τόσο την ψυχή όσο και το τσιμέντο, χωρίς να σβήσουμε τον αριθμό δέκα πάνω στις πετσέτες; Αυτό ακριβώς μένει να το δούμε — κι αυτοί εκεί στους υπολογιστές και εμείς εδώ πάνω στις ντομάτες ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου υπάρχει ζωή, όχι εκεί όπου αλλάζουν σχέδια σα τις εποχές.