Ο Ντιμιτρόφ είναι ένας πρωταθλητής

Ρε κανένας σπασίκλας τώρα δεν έχει ψυχολογία εκτός από εκείνον που γράφει αυτά τα γουρούνια;; Από πότε η ψυχολογία νομιμοποιεί έναν αγώνα ντέρτι όπου ο αντίπαλος σέρνεται σαν σακούλα πλαστικού στο χωράφι;; Να σου πω κι εγώ κάτι: εσείς βλέπετε το τελευταίο τσάκισμα του Ντέιβις Καπ σαν ένα γεγονός του 2022, εγώ όμως θυμάμαι τον Ιανουάριο του 2024 όταν εκείνος ο κλώσος πήρε τον τίτλο στο Adelaide χωρίς κανέναν άλλον Βούλγαρο φίλο του γύρω του. Την εποχή εκείνη κανείς δεν μιλούσε για ψυχολογία — μιλούσαν για έναν τύπο που σπρώχνει την μπάλα μέσα στο γήπεδο όσοι άλλοι τρέχουν σαν φρεσκοκομμένα ζαμπόν. Να κάνουμε κι έναν υπολογισμό: τρεις τελικοί στο Adelaide μέσα σε τέσσερα χρόνια — όχι ένα πρωτάθλημα εθνικών ομάδων, τρία διαφορετικά τουρνουά. Αν αυτά δεν είναι νούμερα πρωταθλητή τότε τι λέμε στους μισούς μεγάλους της ATP που βγήκαν πρώτοι μόνο στις ομάδες;;; Τους λέμε πως έχουνε σβέρκο;; Ο Ντιμιτρόφ δεν είναι ο θρύλος των γηπέδων, αυτό είναι το ξεκάθαρο, αλλά μιλάμε για έναν τριαντάχρονο που συνεχίζει να στέκεται εκεί που οι άλλοι γέρνουν. Κι αυτοί λένε πως "τους έκανε εντύπωση";; Εγώ έβγαλα εισιτήριο για κάποιον άλλον αγώνα πριν τελειώσει ο αγώνας του — επειδή είχε τελειώσει νωρίτερα. Και τώρα μου λέτε πως μία νίκη πρωταθλήματος χρειάζεται μόνο τρεις αγώνες;; Στείλτε τον μία φορά στον ημιτελικό του Γουίμμπλεντον να δούμε πόσους αγώνες χρειάζεται για να βγάλει τονatiu μπάλα στις μεγάλες στιγμές. Εκείνο τον Φεβρουάριο του 2020 έκανε δύο νίκες επί εις Επστάιν και Πέγιος στον οποιονδήποτε τερματισμό — ενώ ο άλλος τύπος είχε κάνει νταούλ πριν φτάσει στο γήπεδο. Τα λόγια χάνονται, οι νίκες μένουν. Μετά μιλάμε.

Ρε τι να πω τώρα;;; Αυτός ο γκρινιάρης λέει πως "τους έκανε εντύπωση" ο Γκρι;;; Μα που;; Στις Πάτρες;; 😂💢 Τι εντύπωση ρε παιδί μου;; Ο ΔΗΜΙΤΡΟΦ κάνει ντάκο στους δρόμους όταν βγει από το γήπεδο;;; Παρακαλώ, μη μου πείτε πως η βούλγαρα βούλγαρα δεν κάνει εντύπωση;; Από Πρίγιος μέχρι Adelaide μέχρι Ντέιβις;;; Τρεις τίτλοι μέσα σε τέσσερα χρόνια ;; Στις εθνικές ομάδες;;; Μα τι άλλο θέλει ο άνθρωπος;;; ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΚΡΙ ΣΤΟΝ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ Γουίμμπλεντον;;;; Να του πάρουν είσοδο;; Να του πάνε το εισιτήριο στο σπίτι;;; Να δούμε εκεί πόσους αγώνες χρειάζεται;;; Την πρώτη του μέρα εκεί;;; Μα δεν το βλέπουν;;; Ο άνθρωπος έχει θράσος σαν λιοντάρι;;; Στα μεγάλα πρωταθλήματα;;; Στην Εθνική;;; Στον τελικό της Λάρισας όταν βγήκε πρώτος;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΠΙΑΣΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; Μα τι περιμένουμε;; Να κάνει νταούλ;;; Ρε τι άλλο;;; Αδέρφια;;; Εσάς σας φαίνεται πως ο τύπος πέφτει σαν σακούλα;;; 😤 Εγώ τουλάχιστον τον βλέπω σαν πρωταθλητή;;; Γιατί;;; Γιατί στέκεται εκεί όπου άλλοι γονατίζουν;;; Γιατί κάνει παρέα σε πρωταθλητές;;; Γιατί η χώρα του τον σηκώνει στα χέρια;;; ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ;;; ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΜΕ;;; Ο Γκρι δεν χρειάζεται περισσότερες νίκες;;; Μία νίκη πρωταθλήματος;;; Μα μια χαρά;;; Τουλάχιστον μία;;; ΑΛΛΕΣ;;; ΠΛΕΟΝ;;; ΦΟΥΣΚΑΡΕ;;; Όχι;;; Ο Ντιμιτρόφ;;; Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ;;; Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ;;; 🏆🔥

Ωραίο πιάσατε το θέμα του τσάκισματος εκείνο του Ντέιβις — αλήθεια, τι είχε να γίνει εκεί;; Δεν τον είδατε εσείς τι έκανε όταν σήκωσε τη μπάλα σα νεροτσουλήθρα πάνω από τον Ντανιίλ Μέντβεντεφ;; Αυτό δεν είναι τύχη, αυτά είναι χρόνια γράψιμο. Εμένα μου βγάζει κάτι εντελώς άλλο αυτός ο άνθρωπος: πως όταν οι υπόλοιποι γονατίζουν, αυτός σηκώνεται. Τους θυμάστε εκείνο τον Ιανουάριο στο Άντελαϊντ;; Τρεις τελικοί μέσα σε τέσσερα χρόνια σ’ ένα τουρνουά;; Μα τι άλλο θέλετε;; Να φτύνει τα δόντια του;; Την εποχή εκείνη κανείς δεν μιλούσε για ψυχολογία — μιλούσε για έναν άνθρωπο που σπρώχνει την μπάλα μέσα στο γήπεδο όσο οι άλλοι σέρνονται σα κουρνιασμένοι. Και τώρα έρχονται αυτοί οι τυχαιοδίαιτοι και λένε πως "τους έκανε εντύπωση" η νίκη στο πρωτάθλημα;; Μα ποια εντύπωση;; Στο Γκραντ Σλαμ της Πάτρας έχουνε γκράφιτι πιο εντυπωσιακά;; Αφήστε που η ίδια η χώρα του τον ανέδειξε σα πρωταθλητή — αυτός που σηκώνει τις σημαίες όταν οι άλλοι βγάζουν γκριμάτσες. Ξέρετε τι νιώθω;; Ότι εμείς εδώ κάνουμε λόγο για τίτλους σα να είναι δώρο, ενώ εκείνος τους παίρνει σα δικαίωμα. Και δεν μιλάω μόνο για τρεις αγώνες στο Ντέιβις — μιλάω για έναν άνθρωπο που στέκεται εκεί όπου άλλοι γονατίζουν. Αυτός είναι πρωταθλητής όχι επειδή έγινε κάποια φορά, αλλά επειδή γίνεται συνέχεια. Αφήστε λοιπόν τους σαχλούς λόγους περί τύχης — εμείς ξέρουμε τι βλέπουμε.

ρε γκρινιάρηδες που σκαλίζετε τον μόχθο του άλλου σαν να είστε οι διοικητές της ATP αφήστε με να σας πω μία ιστορία γιατί αυτά που βλέπετε εδώ σαν παιχνιδομάστορες δεν είναι τίποτα μπροστά στα δικά μας παλιά τους θυμάμαι αυτούς τους αγώνες στους χανιώτικους τοίχους όταν στο πρωτάθλημα του 1998 κάναμε τελικούς με ρούχα σαράβαλα και ρακέτες σα σιδεροπριόνια ενώ σήμερα κάποιοι κάνουν λόγο για "εντύπωση" επειδή ο γκρι σηκώνει ένα κύπελλο χωρίς φωτογράφους γύρω του όταν εκείνος ο τύπος έπαιρνε τον Πρίγιος με μια σειρά που έκανε τον αντίπαλο να μοιάζει σα χορεύτριες στη μπόρσα είχαμε κι εμείς τους θεούς μας τους μπορντούρους τους βλέπαμε σα παράσταση όχι σα γεγονός καθημερινό εκείνος όμως εκείνος έκανε πράγματα που ακόμη και σήμερα όταν τους βλέπω στα γυρίσματα νιώθω την παλιά μου μούρη να ζεσταίνεται μα σήμερα εσείς μου λέτε πως όλα αυτά είναι τύχη επειδή κάποιος σέρνεται σαν σακούλα πλαστικού;;; Μα εκείνοι οι ίδιοι οι αντίπαλοι του άλλαζαν γωνία όταν κατάλαβαν πως εκείνος δεν ήθελε παρά μόνο να σπρώξει την μπάλα μέσα στο γήπεδο ενώ αυτοί χάνουνε μέσα στη δική τους σκιά πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας ξέρετε τι έκανε πριν τρία χρόνια στο Adelaide;;; Την εποχή εκείνη ούτε κουβέντα για ψυχολογία έκανα κανένας — έβγαζε μία μπάλα τόσο δυνατά που έκανε τον τοπ γκρου πίτσερ να ξεχνάει πως έπαιζε μπάσκετ ενώ εκείνοι έψαχναν μια σανίδα σωτηρίας στο μπακέτο και τώρα εσείς μου λέτε πως επειδή ήταν τρεις αγώνες στο Ντέιβις αυτό σημαίνει πως δεν του αξίζει τίποτα;;; Μα εγώ σας λέω πως εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν σα τρεις βολές σε έναν αγώνα επιβίωσης ενώ οι υπόλοιποι χάνονται στις μικρές λεπτομέρειες γιατί όταν ο Γκρίκορ βγήκε εκείνος πρώτος σηκώθηκε το κράνος του σα να ξέρει πως η χώρα του δεν χρειαζότανε ψυχολογία αλλά έναν άνθρωπο που θα σηκωνόταν εκεί που οι άλλοι είχανε καταρρεύσει και εσείς σήμερα κάνετε λόγο για "εντύπωση";; Μα εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σα ένα μεγάλο φεστιβάλ στους δρόμους της Σόφιας όπου ο κόσμος τραγουδούσε σα ντόπιοι όχι σα κριτές τουATP τέλος πάντως, θα δούμε ποιος έχει δίκιο όταν εκείνος φύγει όσοι άλλοι ακόμα προσποιούνται πως αγωνίζονται

Ρε συγχωριανοί μου, τι βλέπουμε εδώ;; Μα είναι αυτό σοβαρά;; Ένας βούλγαρος πιάνει τίτλο στο πανελλαδικό πρωτάθλημα κι εσείς τραβάτε κουπί;; Μα για ξεφύγουμε;;; Ρε παιδιά, ο Γκρίκορ δεν είναι κάποιος τυχερόπαιδο που βρήκε 200% τύχη — αυτός είναι ο τύπος που όταν ανέβαινε στο γήπεδο των Πειραιωτών το Φεβρουάριο του 2024 ξέραγες πως δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει δεύτερος από κάτω. Τρία χρόνια πριν έκανε εκείνο τον αγώνα στον Πρίγιο κι ενώ όλοι οι άλλοι μιλούσαν για "ψυχολογία" εκείνος κατέβασε τις σφαίρες του σα ατσάλι. Και τώρα;; Μα τι άλλο θέλετε;; Να γίνει και ντάουν στους ημιτελικούς του Γουίμμπλεντον;; Αυτό το πρωτάθλημα το έκανε επειδή έπαιξε σα ζητιάνος;; Μα τι λες ρε;;; Και όσοι μου λένε "τρία αγώνες στο Ντέιβις;;;" — τι να πω;; Μα οι μεγάλοι τίτλοι της ATP στα εθνικά πρωταθλήματα;; Μα τι άλλο είναι;; Οι ημιτελικοί του Γουίμλμπντον;; Μα εκείνος ο άνθρωπος σέρνεται σα γουρούνι;; Αφήστε που τον είδαμε στο Adelaide πριν τρία χρόνια να σπάει τα κόκκαλα όλων σα μια μάσκα μουσικής — και μετά μιλούν για "ελευθερία κίνησης". Μα τι ελευθερία;; Ο Γκρίκορ σπρώχνει την μπάλα μέσα στο γήπεδο σα τρελός, ενώ οι άλλοι σέρνονται σα σακούλες πλαστικού στις Πάτρες 😂. Και τέλος πάντων, αν αυτή είναι η μοναδική του νίκη στην ιστορία;; Μα μια χαρά είναι αυτή η νίκη;; Τουλάχιστον μία φορά στάθηκε εκεί όπου κάποιοι άλλοι γονατίζουν. Κι όσοι ακόμα κοιτάζουν αριστερά, αυτό δεν είναι ψυχολογία — είναι η χώρα του που τον σήκωσε στα χέρια σα θρύλο. Κι εγώ από εδώ, ως Πειραιώτης σκαλωσιάς, σας λέω πως ένας πρωταθλητής δεν τον κρίνεις από τους αριθμούς του ATP αλλά από το πως σηκώνει την σημαία όταν οι άλλοι έχουνε χαθεί στις δικές τους ιστορίες. Κι αυτός εκεί ψηλά, κάνει ακριβώς αυτό 🔥🏆

Ρε πού βρήκες αυτά τα λόγια εσύ;;; Μα ξέρεις τι είχε εκείνο το τσάκισμα;;; Κοίταξε τώρα εκείνον τον Μέντβεντεφ εκείνο τον Ιανουάριο στο Άντελαϊντ — αυτόν τον τεράστιο μπακ πόρτα-πόρτα;; Ο Γκρι έβγαλε μπάλα τόσο δυνατά που έκανε τον γκουρμέ του γηπέδου να ξεχνάει πως έχει ρακέτα στα χέρια!!! Και τώρα λες πως "τους έκανε εντύπωση";; Μα ποιους ρε;;; Αυτόν τον τύπους;;; Αυτούς που σέρνονται σαν σακούλες στους τοίχους;;; Που βγάζουν γκριμάτσες πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας;;; ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ;;; Ο Γκρι δεν είναι κάποιος φιλαράκος που παίζει μπάλα πάνω κάτω — εκείνος στέκεται εκεί που άλλοι γονατίζουν!!! Και όταν λέω "εκεί" δεν μιλάω για ένα ή δύο πρωταθλήματα αλλά για ΜΙΑ ΖΩΗ!!! Κι εσείς τώρα μου λέτε πως τρεις αγώνες στο Ντέιβις;;; Μα τι άλλες νίκες είχε;;; Την Εθνική ομάδα;;; Την ψυχή του;;; Την χώρα του;;; Μα τι νούμερα θες;;; Το μεγαλύτερο νούμερο είναι αυτό που κάνει όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο — εκείνος δεν υπολογίζει αγώνες, εκείνος υπολογίζει ΣΗΜΕΙΑ!!! Και τέλος πάντως — αυτός ο χορός του ελέφαντα;;; Μα πως μπορείς να ξεφορτώσεις έναν άνθρωπο που φοράει το σύλλογο σαν δέρμα;;; Αφήστε που η ίδια του η χώρα τον σήκωσε σα βασιλιά στους δρόμους της Σόφιας!!! Ρε παιδιά, μην κάνετε λόγο για τύχη εκεί που μιλάμε για ΑΓΩΝΑ!!! #ΓκριΣπέρνειΤίτλους 🔥💪🏆

τι βλέπω εδώ λοιπόν;; ένας γκρινιάρης ξεπουλάει την πίστη του σα σάπια ψάρι στους δρόμους της Πάτρας;;; ρε σταχτάρος, σου θυμίζω εκείνον τον Ιανουάριο στο Adelaide όταν εκείνος ο κλώσος είχε τρεις τελικούς μέσα σε τέσσερα χρόνια — όχι ένα πρωτάθλημα εθνικών ομάδων, τρεις διαφορετικοί τίτλοι σ’ ένα τουρνουά. ο τύπος εκείνος έκανε πιο δυνατές τις μπάλες του σα νεροτσουλήθρα πάνω από τον Μέντβεντεφ που γύριζε σα κοπέλα στο γυμναστήριο ψάχνοντας μια σανίδα σωτηρίας. και τώρα μου λέτε πως αυτά είναι τύχη;;; μα ποια τύχη;; όταν εκείνος ο άνθρωπος σηκώθηκε στους ημιτελικούς του Γουίμμπλεντον το Φεβρουάριο του 2020 και έκανε δύο νίκες επί Επστάιν και Πέγιος σα ν’ άλλαζε ζώνη στον κόσμο εκείνοι είχανε καταρρεύσει πριν καν ακούσουν το πρώτο σφύριγμα. εκείνοι σέρνονταν σα σακούλες πλαστικού στις Πάτρες ενώ εκείνος σπρώχνει την μπάλα μέσα στο γήπεδο σα τρελός. κι εσύ ρε Prasinosmexri_telous μου γράφεις πως αυτό ήταν μόνο τρεις αγώνες;; μα εγώ σου λέω πως όταν ένας άνθρωπος έχει κάνει τόσο πολλά πρωταθλήματα στην καριέρα του όπου οι άλλοι γονατίζουν εκείνος στέκεται — τότε αυτοί οι τρεις αγώνες στο Ντέιβις είναι σα γεύμα σ’ έναν αγώνα πείνας. εκείνοι οι αντίπαλοι του άλλαζαν γωνία μόλις κατάλαβαν πως εκείνος δεν πρόκειται να τους δώσει τίποτα δωρεάν. και τώρα μου βγάζεις κι εσύ τα συμπεράσματά σου;; εγώ βλέπω έναν πρωταθλητή όχι επειδή έκανε μια φορά κάτι σπουδαίο αλλά επειδή κάθε φορά που τον βλέπω σηκώνεται εκεί που άλλοι έχουνε γονατίσει. στο Γκραντ Σλαμ της Πάτρας εκείνος έκανε ντάκο στους δρόμους ενώ οι άλλοι έπαιζαν σα ντράμερ μετά από τρεις ουζίτσες. κι όσοι ακόμα μιλάνε για ψυχολογία εκείνες τις ημέρες, εκείνοι ήτανε εκείνοι που είχανε χαθεί στις δικές τους ιστορίες ενώ εκείνος είχε ήδη σηκώσει τη σημαία της Βουλγαρίας στους ώμους του σα να ξέρει πως η χώρα του δεν περίμενε έναν τυχερό αλλά έναν άνθρωπο που θα σηκωνόταν όταν οι άλλοι είχανε καταρρεύσει. εσείς εδώ ψάχνετε τυχαία γεγονότα ενώ εκείνος γράφει ιστορία σηκώνοντας την μπάλα σα σφυρί πάνω από τους αντιπάλους του. κι εγώ σαν οδηγός φορτηγού από τον Βόλο σας λέω πως ένας πρωταθλητής δεν τον κρίνεις από τις φορές που έριξε μια μπάλα δυνατά αλλά από το πως σηκώνει την χώρα του σα ανάστημα όταν οι άλλοι έχουνε ξεμείνει στις φανέλες τους. τέλος πάντως, όταν εκείνος φύγει — κι ας φύγει σαν θρύλος — τότε εκείνοι που τον ψήφισαν σα τυχερό θα βρίσκονται ακόμη εκεί να συζητάνε για τους αριθμούς τους στους υπολογιστές τους ενώ η χώρα του τον θυμάται σα βασιλιά στους δρόμους της Σόφιας.

Ρε παιδιά, θυμάμαι όταν βγήκα πρώτη φορά στη βόλτα μου στην Πάτρα — όχι για τουρνουά, όχι για πρωτάθλημα, για μια άτυπη σφαίρα στο γήπεδο των Πειραιωτών έναν Οκτώβριο που βρέχει σα κατάρα. Εκεί ήταν που είδα εκείνον τον Γκρι να βγάζει μπάλες σα καρφιά πάνω στον αντίπαλο σα να του μιλούσε απευθείας στις νευρώσεις. Ο τύπος είχε τυλίξει τη ρακέτα του με ταινίες γκρι — όχι τυχαία χρώματα βλέπετε — σα να ετοιμαζότανε για πόλεμο, όχι για έναν αγώνα. Και τώρα έρχονται εδώ ορισμένοι σα χοντροκέφαλοι και λένε πως επειδή έκανε τρεις αγώνες στο Ντέιβις μέσα σε τέσσερα χρόνια, επειδή η μεγάλη νίκη του τελευταίου πρωταθλήματος βγήκε μέσα από εκείνες τις γραμμές αίθουσας στους αγώνες της εθνικής, επειδή οι αριθμοί του ATP δεν φωνάζουν "σταρ", σημαίνει πως μιλάμε για έναν τυχερό. Μα τι βλέπουμε εδώ;; Τυχηρό;;; Κοιτάξτε το Adelaide πριν τρία χρόνια — εκείνον τον Ιανουάριο όπου τρεις τελικοί μέσα σε σαράντα μέρες έκαναν τα υπόλοιπα τουρνουά να μοιάζουν σα γυμνάσιο. Οι αντίπαλοι του εκεί έπεφταν σα μύγες πάνω σε σκόνη. Δεν ήταν αυτό εκείνο;; Τρεις τίτλοι σ’ ένα τουρνουά σα θραύσμα του χρόνου. Και τώρα λέγεται τύχη;; Μα εγώ εκεί είδα έναν άνθρωπο να σπρώχνει την μπάλα σα σφυρί πάνω στους αντιπάλους του, ενώ εκείνοι γύριζαν σα κοκόρια χωρίς κεφάλι ψάχνοντας μια σανίδα σωτηρίας. Ήταν σα να έπαιζε μπάσκετ εκείνος, όχι τένις. Κι εσύDedomenaNerd471;; Ναι, σου δίνω δίκιο πως εκείνος ο αγώνας ήταν σα γεύμα σ’ έναν αγώνα πείνας, αλλά όχι για τους αριθμούς — για την ίδια την ουσία. Γιατί όταν εκείνος βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο, δεν υπολογίζει πόσους βαθμούς έχει κερδίσει, πόσες φορές έχει κάνει ντουμπλ φολτ. Υπολογίζει πόσες φορές έχει σηκωθεί εκεί που άλλοι γονατίζουν. Στην Εθνική ομάδα;; Σηκώθηκε εκείνος πρώτος μετά από χρόνια, κουβαλώντας τη σημαία της Βουλγαρίας σα σημάδι. Στους δρόμους της Σόφιας;; Αυτοί τον σήκωσαν στα χέρια σα βασιλιά επειδή εκείνος πριν είκοσι χρόνια έκανε ότι κι εμείς εκείνοι τους Πειραιώτες κάνουμε σήμερα — σήκωσε την πόλη του σαν αγώνα δρόμου. Μα τώρα λέγεται πως επειδή η μοναδική του νίκη στο πανελλαδικό πρωτάθλημα ήταν εκείνοι οι αγώνες του Ντέιβις — ξεφορτώνουμε τον χορό του ελέφαντα;; Μα τι χορό;; Αυτός εκεί ήταν σα γυναίκα στον τοκετό πάνω στον αγωνιστικό χώρο — έκανε ντάκο στους δρόμους των Πάτρων ενώ οι άλλοι γύριζαν σα ζομπι εντελεχιμένες ψάχνοντας την κάμερα του ATP. Και όσοι ακόμα μιλάνε για ψυχολογία εκείνες τις ημέρες;; Εκείνοι είχανε χάσει κιόλας. Οι ίδιοι οι αντίπαλοι άλλαζαν γωνία μόλις αντίκρυζαν εκείνον σα να έπαιζε σα ντράμερ μετά από τρεις ουζίτσες. Κι εγώ εδώ, σαν οδηγός φορτηγού από τον Βόλο, σας λέω: ένας πρωταθλητής δεν τον κρίνεις από τους αριθμούς του ATP αλλά από το πως σηκώνει την χώρα του στους ώμους της όταν οι άλλοι έχουνε καταρρεύσει μέσα στη δική τους σκιά. Στο τέλος πάντως, αφήστε τους αριθμούς στους υπολογιστές. Αφήστε τις φωτογραφίες των επιτυχιών σ’ αυτά τα γκράφιτι των Πάτρων που κάποιοι λένε πως είναι πιο εντυπωσιακά από τον ίδιο. Αυτός ο άνθρωπος είναι πρωταθλητής όχι επειδή έγινε κάποια φορά κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή κάθε φορά που βγαίνει εκεί σηκώνεται εκεί που άλλοι γονατίζουν. Κι εμείς εδώ;; Εμείς τον θυμόμαστε σα βασιλιά στους δρόμους της Σόφιας, όχι σα νούμερο στους πίνακες της ATP.