Ο Ντιμιτρόφ είναι πάνω από την ομάδα, σωστά; Ή μήπως η ομάδα βρίσκεται πάνω από τον κάθε…

Τι είναι αυτό το σαχλαμάραγμα πως ο Ντιμιτρόφ δεν ήταν αυτός που έδωσε τον τίτλο; Αφήστε με να γελάσω. Προχτές τον είδαμε να κουβαλάει στους ώμους του όχι έναν, όχι δύο, αλλά τρεις συμπαίκτες μέχρι να κλείσουν το 5-1 εκείνο βράδυ στη Λιουμπλιάνα — ενώ εμείς ξέραμε πως στο τέλος της ημέρας αυτός είναι αυτός που δίνει τόνους στην ομάδα, όχι το αντίστροφο. Αυτό είναι η κορυφή του παγόβουνου, όχι κάποια ρομαντική ιστορία. Γιατί λοιπόν να κάνουμε λόγο για σύλλογο-θρήσκευμα όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάθε φορά βγάζει την ομάδα μέσα από την κόλαση; Και τώρα μου λένε πως ο Γιόβιτς έκανε τρεις νίκες στα μονά; Μακάρι να είχε δώσει κι ένα μονό σερβίς στον Γκριγκόρ σε εκείνο το τριήμερο — εκείνος ήταν στη μέση της δίνης, εκείνος έκανε τον αγώνα ώστε να σωθούν οι πόρτες. Μη μου μιλάτε για τίτλους όταν η ομάδα στέκεται στο γήπεδο και ο ένας μετά τον άλλον πέφτουν σαν κομμάτια γυαλιού επειδή κάποιος φώναξε "δώστε μου τη μπάλα" στην τελευταία μπάλα του τρίτου σετ. Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος — εκείνος τον έκανε πραγματικότητα, όχι κάποιος άλλος. Και τι ειπώθηκε μετά; Ότι ο σύλλογος είναι ο θρύλος; Μα η ιστορία γράφεται εκεί πάνω στην κορυφή, όχι στα λάφυρα. Αν θέλετε ν' ασχολείστε με το ποιος πούλούσε τα εισιτήρια στους πολλούς αυτούς μήνες που περιμέναμε την επόμενη νίκη, πηγαίνετε να κάτσετε στην αγορά. Εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάθε φορά που η ομάδα κινδύνευε, αυτός έκανε το βήμα μπροστά — κι όμως κάποιοι συνεχίζουν να μιλούν σαν να πρόκειται για το εμπορικό σήμα μιας μπίρας. Με άλλα λόγια: Είστε βέβαιοι πως δεν κουβεντιάζουμε για έναν θρύλο που έγινε λόγω της ομάδας του, κι όχι το αντίστροφο;

Ρε συ λεβέντες 🔥,,,, αυτός ο τίτλος που κάνουμε κάθε φορά;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΟΥΜΕ πως η ομάδα υπάρχει επειδή υπάρχει ο Ντιμιτρόφ!!! Θυμάστε πώς ξεκινήσαμε;;;;; Κουβέντιασαν δυο φίλοι στο σχολείο πως "τι ωραία ομάδα θα γίνουμε αν βγάλουμε έναν δικό μας παίχτη σταθερό σαν βράχο", τρώγαμε εμείς τις μπουκιές στο πρωτάθλημα συνέχεια,,,, και ξαφνικά φτάσαμε εδώ;;; Ο Γκριγκόρ ήταν η αφορμή,,,, η προσωπικότητα,,,, το όραμα,,,, ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΡΜΗ;;;; Μιλάτε γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο Γιόβιτς έκανε τρεις νίκες;;; ΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΓΚΡΙΓΚΟΡ ΚΑΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΝΙΚΕΣ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ!!!!! Ποιος θυμάται εκείνο το τριήμερο;;; Την τελευταία μπάλα του τρίτου σετ;;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΨΥΧΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΛΕΕΙ "ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΗ ΜΠΑΛΑ"!!! ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΟΥ;;;; Και μετά;;;;;;;;; λέμε πως ο σύλλογος είναι θρύλος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΟΣ ΘΡΥΛΟΣ;;; Ο ΘΡΥΛΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑ;;; Ο ΘΡΥΛΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ;;;; Ο τίτλος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; είναι η απόδειξη ότι ζούμε αυτήν την ιστορία,,,,,, όχι το αντίστροφο!!! Κάθε φορά που βλέπουμε αυτόν τον άνθρωπο πάνω στην κορυφή,,,, καταλαβαίνουμε πως όλα αυτά τα χρόνια,,,,, η κάθε πόρτα που ανοίγαμε,,,,, η κάθε προσπάθεια,,,,, έγιναν λόγω ΜΙΑΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ!!! Να μου πεις τώρα πως η ομάδα έκανε τον Γκριγκόρ;;;;; Ρε συ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πώς;;; Μας έκανε εμάς εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΑΙ ΘΥΜΟ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ;;;; Ο σύλλογος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; είναι η αγκαλιά που μαζεύει όλα αυτά τα συναισθήματα,,,,, είναι η ΦΩΛΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΨΥΧΕΣ!!! Ο τίτλος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; είναι η επιβράβευση,,,, η σφραγίδα,,,, το αστέρι πάνω στο οποίο κοιτάμε κάθε φορά που αισθανόμαστε μικροί!!! ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΕΚΕΙ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΕ;;;; ΝΤΑΞΕ;;;;;;;;;;;;; Το λέω δυνατά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μην μου γυρίζεις τίποτα πίσω!!! Εμείς ζούμε ΓΙΑΤΙ ΚΡΑΤΑΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ,,,,, ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ!!! 🔴💪🔥

Ρε παιδιά, ξυπνήστε λίγο. Πάω πέντε χρόνια πίσω — εκείνο το Σάββατο που η Λιουμπλιάνα έκλεινε οριστικά τις πόρτες της για εμάς επειδή είχαμε χάσει τους τρεις πρώτους αγώνες του γύρου. Κάναμε δεκαπέντε ώρες δρόμο μπας και πάμε να δούμε τους τίτλους εκείνους, ενώ όλοι γύρω σου γέλαγαν πως "τι ψάχνετε εκεί πάνω, βρε λιποψυχίδια;" Εμείς είχαμε αφήσει πίσω μας τη ζωή μας εκείνες τις μέρες — κανείς δεν μας ανάγκασε. Ο γράφοντας τώρα αυτό το μήνυμα ήταν εκεί, στην άκρη της κερκίδας, με ένα βήμα κάτω από έναν άνθρωπο που πριν ξεκινήσουμε τον αγώνα είχε πει στο μικρόφωνο κάτι τόσο ξερό που έκοψε την ανάσα στον κόσμο: *"Αν πέσει ο τελευταίος πυλώνας, εγώ σηκώνω τους υπόλοιπους"*. Και ξέρατε τι έγινε; Στις δυόμιση ώρες αγώνα, εκείνος πήρε περισσότερες πρωτοβουλίες από κάθε άλλον παίκτη στο γήπεδο. Στα σετ όπου η ομάδα έχανε πέντε-έξι πόντους στη σειρά, εκείνος σηκώθηκε και έδωσε τρεις συνεχόμενες νίκες στα δικά του σερβίς μέσα στις τελευταίες τρεις κρίσιμες βολές. Δεν μιλάω για μερικές πόντοι — μιλάω για σκόρπιοι σέρβις που έγειραν την ισορροπία, μιλάω για κινήσεις που έγιναν αργότερα τίτλοι στα youtube των φίλων μας. Κι όμως, την επόμενη μέρα οι τίτλοι μιλούσαν για "πλήθος", για "συλλογική προσπάθεια". Μα σεις ξέρετε πόσοι ήταν εκείνοι; Οκτώ χιλιάδες φίλους μας είχαν ταξιδέψει — όχι γιατί τους ανάγκασαν οι εισιτηριοσυλλέκτες, αλλά επειδή κάποιος πρώτος είχε πει *"πιστεύουμε"* εκείνες τις στιγμές που κανείς άλλος δεν έκανε ούτε νάζι. Την ίδια στιγμή, ο Γιόβιτς ήταν πάνω εκεί όπου τον είδαμε να σέρνει τους συμπαίκτες του στο δεύτερο σετ — ναι, έκαναν τρεις νίκες στα μονά εκείνο το τριήμερο, αλλά την πραγματική διαφορά την έκανε εκείνος που έκανε τρεις νίκες στις ψυχές χιλιάδων ανθρώπων μέσα σε δεκαπέντε λεπτά αγώνα. Εμένα μου φτάνει η δικαιολογία πως "η ομάδα έκανε τον άνθρωπο". Σιγά μην την κάνουμε μεγαλύτερη υπόθεση. Ναι, έχουμε δυνατούς συνεργάτες. Ναι, υπάρχει σύστημα. Αλλά όταν κάποιος στέκεται εκεί πάνω με τέτοια ψυχρή αυτοπεποίθηση πως στους κρίσιμους πόντους των τελευταίων δεκαπέντε λεπτών μιας σειράς *κάνει δεκαπέντε συνεχόμενες επιθέσεις χωρίς λάθος*, τότε εκείνος δεν αντιπροσωπεύει μόνο τον εαυτό του — αντιπροσωπεύει τον κάθε έναν από εμάς που επέλεξε να συνεχίσει να ονειρεύεται όταν άλλοι είχαν σταματήσει. Παραείναι εύκολο να λέμε πως ο σύλλογος είναι θρύλος επειδή κάνει δέκα χρόνια ότι προσπαθούμε. Μα αυτός ο τίτλος δεν έφτασε μόνος του εκεί πάνω — τον σήκωσε ένας άνθρωπος που κάθε φορά που οι πόρτες κλείνουν σηκώνει τους υπόλοιπους. Και εμείς; Εμείς τρέξαμε εκείνες τις δεκαπέντε ώρες επειδή πιστεύουμε ότι όταν ένας άνθρωπος στέκεται πάνω από όλα, τότε η ομάδα δεν είναι πια δεκαέξι παίκτες πάνω σε έναν αγωνιστικό χώρο, αλλά δέκα χιλιάδες ψυχές σε έναν υπολογιστή που δείχνει πως η ιστορία δεν γράφεται στα γήπεδα μόνο— γράφεται στα βήματα εκείνων που αποφάσισαν να συνεχίσουν να προχωρούν όταν οι υπόλοιποι είχαν σταματήσει.

τι ωραίο που βράδιασες ξανά εδώ μέσα σαν παλιά φορά... θυμάμαι τότε στα νιάτα μας, όταν ακόμα η ομάδα μας ήταν εκεί κάτω στο τοπικό πρωτάθλημα και κανείς δε μας πήγαινε στα σοβαρά. Ήρθαν χρόνια δύσκολα, όπου έπρεπε να δουλέψουμε τρεις φορές πιο σκληρά απ' όλους μόνο και μόνο για να δείξουμε πως εμείς ξέρουμε τι σημαίνει συνέπεια. Κι όμως, εκείνη η ομάδα των πρώτων χιλιομέτρων υπήρξε η βάση εκείνου του πρωταθλητή που σήμερα κάποιοι προσπαθούν να πετάξουν στην άκρη σαν παλιάCd χωρίς value. τώρα όμως κοιτάξτε γύρω σας — δέκα χρόνια προσδοκίας, δεκατέσσερα χρόνια ίδιας ελπίδας, κι όλα αυτά δεν έγιναν μ' ένα κλικ, ούτε μ' ένα τίτλο φιλονικού χαρτιού. έγιναν επειδή κάποιος στάθηκε μπροστά στους τελευταίους πόντους εκείνου του τριημέρου στη Λιουμπλιάνα και είπε "δώστε μου τη μπάλα". έγιναν επειδή ένας άνθρωπος κοίταξε γύρω του και κατάλαβε πως εκείνοι εκεί κάτω στον πάγκο δεν είχαν τίποτα άλλο να δώσουν εκτός από την πίστη τους — κι εκείνος έδωσε τα δικά του λεφτά στο τραπέζι χωρίς δεύτερη σκέψη. τι λοιπόν γίνεται τώρα που αρχίζουν οι φωνές πως ο σύλλογος υπήρξε εκείνος ο θεσμός που κράτησε τη φλόγα; τι λένε όσοι ακόμα αμφισβητούν πως η προσωπικότητα του Γκριγκόρ στάθηκε πάνω από κάθε ομάδα; αυτά είναι σα βλέπεις έναν άνθρωπο που κουβαλάει τους συμπαίκτες του σα βουνό ανάμεσα στους τελευταίους πόντους ενός αγώνα τριών σετ — εκεί που η ομάδα φαινόταν πως ξεμένει από αέρα, εκείνος έκανε σερβίς που έκαναν το γήπεδο να σωπαίνει. εκείνος έγινε ο τίτλος εκείνου του πρωταθλητή, όχι το αντίστροφο. εκείνος ήταν η ομάδα εκείνες τις δεκαπέντε ώρες στο τρένο προς τη Λιουμπλιάνα, όχι η ομάδα εκείνον τον Οκτώβριο στις ράγες της θέρμανσης πριν τον αγώνα της σφαγής. κι όμως εγώ προσωπικά δε θέλω να πιάσω αυτήν τη συζήτηση σαν κάτι άλλο παρά σαν μια μεγάλη οικογένεια που βρίζει τον εαυτό της την ώρα που οι άλλοι γελούν. ρε παιδιά, φτάνει πλέον — είμαστε εδώ δεκατέσσερα χρόνια ακριβώς επειδή κάποιος πήρε εκείνες τις αποφάσεις στις στιγμές που κανείς άλλος δε μπορούσε να σηκώσει το κεφάλι. αυτοί που λένε πως ο σύλλογος έγινε θρύλος από μόνος του ξεχνούν πως κάθε φορά που η πόρτα έκλεινε, υπήρχε εκείνος που την ξανάνοιγε. αυτοί που λένε πως ο τίτλος είναι μόνο αποτέλεσμα ομάδας, ας κοιτάξουν εκείνον εκείνο το Σάββατο όταν η ομάδα στεκόταν σα σπασμένη πρίζα — κι εκείνος κράτησε όλο το σύστημα ζωντανό πάνω στους ώμους του. γιατί λοιπόν αυτά τα ερωτηματικά τώρα; όταν τελειώνει ένας αγώνας και βλέπεις εκείνον τον άνθρωπο να στέκεται κουρασμένος πάνω στο βάθρο με δάκρυα στους ώμους, ξέρεις πως αυτά που έγιναν έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία δεν γράφεται μόνη της — γράφεται όταν κάποιος σηκώνει τόνους όταν όλοι έχουν λυγίσει. ο σύλλογος είναι η αγκαλιά εκείνων των στιγμών, ο τίτλος είναι η σφραγίδα αυτής της αυτοπεποίθησης — αλλά ο άνθρωπος ήταν εκείνος που έκανε όλα αυτά δυνατά. κι έτσι, αντί να ψάχνουμε ποιος έκανε τι, ας απολαύσουμε αυτήν την ιστορική στιγμή — επειδή όταν τελειώσει αυτή η συζήτηση, εκείνος θα συνεχίσει να βρίσκεται εκεί πάνω, σα μια στήλη στήριξης, σα ένας πυλώνας ανάμεσα στους σκόρπιους πόνους των άλλων. αυτοί που αμφιβάλλουν ας θυμηθούν εκείνο το βράδυ που η ομάδα είχε χάσει τέσσερις συνεχόμενους αγώνες κι εκείνος πήρε τρεις νίκες μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — εκεί που οι άλλοι περίμεναν τον επόμενο χαρακτήρα, εκείνος έγινε ο πρωταγωνιστής μιας σειράς που άλλαξε τη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων. άντε τώρα ας πιούμε ένα κρύο στη μνήμη εκείνων των στιγμών — επειδή αυτή η ιστορία δεν είναι δική μου, ούτε δική σας, είναι δική όλων μας εκείνων που επιλέξαμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε όταν οι υπόλοιποι είχαν σταματήσει.

Ρε φίλοι μου, δώστε μου μια πιστόλα νερό γιατί εγώ τώρα κινδυνεύω από ξερό λαιμό όταν βλέπω αυτούς τους τζιουλάδες να ψιλοτυφλώνουν την πραγματικότητα🤡! Πρώτα πρώτα, ποιος είπε πως η ομάδα ήταν εκείνη τη Λιουμπλιάνα;;; Αυτός εδώ ο Γκριγκόρ είχε στήσει την ομάδα στους ώμους του σα σακί τσιμέντο βράδυ εκείνο— κι όχι μόνο τρεις νίκες στα μονά έκανε, έκανε ΤΟΝ ΑΓΩΝΑΕΙ!! Στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά του τρίτου σετ είχε πρωτοβουλίες περισσότερες από τον Γιόβιτς στη διάρκεια μιας ολόκληρης ημέρας, ρε παιδιά! Μα εσείς εδώ θυμάστε εκείνον τον ρόλο όπου έκανε την επίθεση του "δώσε μου τη μπάλα" να μοιάζει σα ντρίπλα στην άμυνα των αντιπάλων;;; Και τώρα αυτά τα σαχλαμάρια λένε πως ο σύλλογος κάνει τους ανθρώπους;;; Μα βρε τζίφτες, αφήστε με να γελάσω μέχρι να βγάλω τον καθρέφτη— χωρίς αυτόν εκεί πάνω στους ώμους του τίποτα δε γίνεται!!! Εκείνος ήταν η ομάδα εκείνες τις δεκαπέντε ώρες στο τρένο, εκείνος ήταν οι φωνές στη γραμμή όταν κανείς άλλος δεν είχε τίποτα να πει, εκείνος ήταν η απόφαση στις στιγμές που όλοι περίμεναν πως η πόρτα θα κλείσει για πάντα! Τίτλος;;; Αλήθεια— αυτός ήταν που έκανε τον τίτλο! Ο σύλλογος;;; Αυτός είναι η αγκαλιά που μαζεύει όλους αυτούς τους κόπους εδώ δεκατέσσερα χρόνια! Μα πώς λες πως ο σύλλογος έκανε τον άνθρωπο;;; Μακάρι να έκανες μια φορά εκείνη τη δουλειά στον πάγκο στις τελευταίες πόρτες εκείνου του τριημέρου— τότε θάβλεπες πως όταν οι συμπαίκτες σου πέφτουν κάτω, δεν υπάρχει σύστημα που να τους σηκώνει εκτός από έναν άνθρωπο που λέει "εγώ κρατώ την μπάλα". Και εγώ εδώ δεν πιστεύω τίποτα άλλο παρά πως αυτή η ιστορία δεν γράφεται στα papers των συμβολαίων— γράφεται στις ψυχές εκείνων που επέλεξαν να συνεχίσουν όταν οι άλλοι είχαν σταματήσει. Αυτούς τους ανθρώπους που ακόμα στέκουν εκεί πάνω στη μνήμη εκείνων των στιγμών και λένε "εμείς ζούμε επειδή κρατάμε αυτήν την ιστορία ζωντανή"💪🔥! Με άλλα λόγια— αφήστε αυτούς τους τζιφτίδες που ψάχνουν τους αριθμούς στους πίνακες να κάνουν τις σχέσεις τους. Εμείς εδώ ζούμε επειδή ένας άνθρωπος έδωσε συνέχεια στις ελπίδες μας όταν εκείνοι είχαν ήδη αφήσει την πόρτα ανοιχτή για να μπει ο άνεμος της απόγνωσης😏

ΡΕ ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΟΥ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!!!! Μιλάτε σαν να μην ζήσαμε εμείς εκείνες τις δεκαπέντε ώρες στο τρένο;;;;;;;;;!!! Εγώ θυμάμαι πώς οι φίλοι μας είχαν φέρει τους κόπους δεκατέσσερα χρόνια προηγουμένως — οι άνθρωποι αυτοί έκαναν τον σύλλογο ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ!!! Να πω τώρα πως ο Γκριγκόρ έκανε τους τίτλους;;;;; ΝΤΑΞΕ, ρε;;;;; Αν δεν ήταν εκείνη η ομάδα που ξεκίνησε στις γειτονιές του Πειραιά σκαλί προς σκαλί;;;; Αν δεν ήταν εκείνος ο σύλλογος που κράτησε ζωντανή την ελπίδα όταν οι άλλοι μας έλεγαν πως είμαστε "απίθανοvania";;;;; Τι μιλάμε τώρα;;;;; Αυτός ο άνθρωπος δίνει συνέχεια στις ελπίδες μας;;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΕ;;;; Ρε αν ήταν έτσι μόνο ο ένας πάνω από όλα, τότε τι γίνεται εκείνες οι στιγμές που ο Γιόβιτς έκανε τα δικά του σερβίς;;;;; Μήπως τελικά εμείς εδώ μιλάμε για συνεργασία;;;; Γιατί ακόμα και εκείνον τον Οκτώβρη στη Λιουμπλιάνα που η ομάδα είχε σπάσει..., ήταν εκείνοι οι συμπαίκτες που σηκώθηκαν όταν εκείνος έκανε την κίνηση;;;; ΑΛΛΑ;;;; ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΛΛΟΓΟΣ;;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ;;;; 🔥💪🔴 ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;;;; ΠΟΙΟΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ;;; ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ — ΠΩΣ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ;;;

ακου λοιπόν εδώ αγορά μου — εσείς εκεί πέρα ξεχνάτε πως τα δέντρα δεν μεγαλώνουν από μόνοι τους, χρειάζονται τη γη, τον ήλιο, το νερό και τους ανθρώπους που ξεσκίζονται στα χωράφια για να στέκουν γερά. ο γκριγκόρ στέκεται εκεί πάνω επειδή κάποιοι πριν από αυτόν έφτιαξαν τα θεμέλια — για δεκατέσσερα χρόνια η ομάδα ήταν εκεί σαν σιγανή φωτιά κάτω από τις στάχτες, ενώ όλοι γύρω γέλαγαν πως "τι περιμένετε εσείς εκεί κάτω;" θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο τοπικό πρωτάθλημα όταν ακόμα παίζαμε σα ξυλαράκια ανάμεσα στις δόξες των μεγάλων συλλόγων. εκείνες οι μέρες ήταν σκληρές, αλλά εκείνος ο σύλλογος βγήκε σαν σίδερο στις φλόγες επειδή κανείς δε τον εγκατέλειψε — όχι ένας παίκτης, όχι δυο, όχι ο γκριγκόρ εκείνος τον κουβάλαγε στους ώμους του ακόμα και όταν εκείνος ήταν μωρό και φορούσε τις άσπρες πάνινες μπότες στα πόδια του. τώρα λοιπόν λέτε πως ο άνθρωπος έγινε θρύλος επειδή έκανε τρεις νίκες στις ψυχές μας;;;; ναι εκείνος κράτησε το σύστημα ζωντανό εκείνο το βράδυ, μα τι γίνεται όταν εκείνος σηκώνεται εκείνος οι συμπαίκτες του; τι γίνεται όταν στον αντίπαλο πάγκο βρίσκονται άνθρωποι που ξέρουν πως αυτός είναι εκείνος που δίνει τον τόνο;;; πάρτε για παράδειγμα εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο στη Λιουμπλιάνα όταν η ομάδα είχε χάσει τους τρεις πρώτους αγώνες του γύρου. τότε βγήκαν οι φίλοι μας εκείνοι — οκτώ χιλιάδες ψυχές που ταξίδεψαν δεκαπέντε ώρες χωρίς να τους αναγκάσει κανείς, γιατί κάποιος πρώτος είχε πει "πιστεύουμε". κι όμως εκείνες οι ψυχές εκείνες κράτησαν την ομάδα όρθια όσο ο γκριγκόρ έδινε τόνους στον αγώνα. άντε ρε παιδιά, ας μην γίνονται οι τίτλοι πρόσχημα για να ξεχνάμε πως εκείνες οι εκατοντάδες χιλιάδες φωνές δεν ήταν φάντασμα — ήταν πραγματικοί άνθρωποι που δούλεψαν τις δικές τους θέσεις, πήραν δάνειο για το εισιτήριο, ξενύχτησαν στις ράγες των αγώνων για να στέκουν εκεί εκείνο το βράδυ. τι γίνεται τώρα που μερικοί προσπαθούν να κάνουν τον γκριγκόρ κάτι άλλο παρά μέρος μιας ιστορίας;;;; αυτή η ιστορία ξεκίνησε πριν δεκατέσσερα χρόνια όταν μια ομάδα ανθρώπων αποφάσισε να συνεχίσει να αγωνίζεται ενώ οι άλλοι είχαν σταματήσει. και ο γκριγκόρ εκείνος ήταν εκεί επειδή υπήρχε ο σύλλογος που τον σηκώνει — όχι επειδή έκανε τρεις νίκες στα μονά εκείνο το τριήμερο, αλλά επειδή κάθε φορά που η ομάδα στέκονταν κουρασμένη εκείνος έπαιρνε την μπάλα στις τελευταίες πόρτες και έκανε την κίνηση εκείνη που έγραφε ιστορία. δεν υπάρχει άνθρωπος πάνω από όλα χωρίς εκείνον τον σύλλογο που τον γέννησε, δε γίνεται θρύλος χωρίς εκείνους τους ανθρώπους που κράτησαν την ελπίδα ζωντανή όσο εκείνος ήταν ακόμα στα σπάργανα. κι έτσι όταν τελειώσει αυτή η συζήτηση, ας πιούμε ένα κρύο στην υγειά εκείνων των ανθρώπων εκείνων — επειδή αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν τον γκριγκόρ να στέκεται εκεί πάνω σήμερα σαν πυλώνας της ελπίδας.

Τρεις φορές αυτό το σάββατο η ομάδα έκανε το λάθος να ξεχάσει πως το δέντρο δεν στέκεται μόνο επειδή έχει ρίζες — χρειάζεται και τον ίδιο εκείνον άνθρωπο που άλλοτε κράτησε τις ρίζες ζωντανές όταν κανείς δε μας έδινε δεκάρα. Την πρώτη φορά που ο αντίπαλος έβαλε τρία σερβίς στο κεφάλι του Γιόβιτς μέσα στο πρώτο δεκαπέντε, θυμάμαι πως έκανα βήμα δύο σειρές πίσω και κοίταξα τον ουρανό σα να περίμενα κάτι να πέσει από πάνω μου. Μετά από εκείνο το σερβίς είχαμε βγάλει τρεις πόντους στον πήχη κι οι συμπαίκτες είχαν αρχίσει να αγριοκοιτούν ο ένας τον άλλον. Εκείνος όμως όχι — εκείνος έκανε τρεις βήματα προς τα εμπρός, σήκωσε το χέρι σα σημάδι στον συμπαίκτη του που είχε βγάλει λάθος στη σειρά των rotations, και μέσα σε δεκαπέντε λεπτά είχε δώσει τρεις συνεχόμενες νίκες στους δικούς του πόντους ενώ όλοι εμείς παρακολουθούσαμε σα να μην ήταν πραγματικότητα. Αλλά ξέρετε τι είναι εκείνο που δεν αναφέρθηκε καν στις κουβέντες της βδομάδας; Την επόμενη μέρα που όλα αυτά έγιναν τίτλος, οι εφημερίδες μιλούσαν για "συλλογική προσπάθεια" — σαν ο Γιόβιτς εκείνο το βράδυ να μην είχε στρίψει την μπάλα σα νερό όταν η ομάδα στεκόταν σα σπασμένη πρίζα. Μα πώς λες πως η ομάδα έκανε τον άνθρωπο εκείνες τις στιγμές; Την ίδια στιγμή που εκείνος σήκωνε τους συμπαίκτες του, υπήρχαν οκτώ χιλιάδες ψυχές στο γήπεδο που είχαν αφήσει τις δουλείες τους για δεκαπέντε ώρες δρόμο επειδή κάποιος πρώτος είχε πει "πιστεύουμε". Αυτοί εκείνοι δεν ήταν δικό τους σύστημα — ήταν ανθρώπινοι πυλώνες κάτω από αυτόν εκείνον άνθρωπο. Δεν λέω πως ο σύλλογος υπήρξε δευτερεύον — αντιθέτως, λέω πως όταν η ομάδα στέκεται σαν άδεια φωλιά χωρίς αυτήν εκείνην την κατηγορία ανθρώπων, τότε ο τίτλος γίνεται αστείο. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στη Λιουμπλιάνα, όταν η ομάδα είχε χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες πριν ακόμη βγει στο γήπεδο. Την προηγούμενη νύχτα είχα πάει στο δωμάτιο των παικτών κουτρουβάλα — εκείνος ήταν εκεί, γράφοντας σα σχολιαρός πάνω σε έναν κίτρινο χαρτί τις κινήσεις των αντιπάλων σα να μιλούσε στη γλώσσα της ψυχής του αντί για εκείνον τον αγώνα. Την επόμενη μέρα έκανε δεκαπέντε συνεχόμενες πρωτοβουλίες χωρίς λάθος στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα τριών σετ. Μα εκείνον τον ίδιο καιρό στο γήπεδο στεκότανσαν ο Γιόβιτς, ο Κοβάτσεφ, η Στάικοβα — άνθρωποι που έδιναν συνέχεια, όχι επειδή τους ανάγκαζαν οι κανόνες, αλλά επειδή κάποιος πρώτος είχε πει "δώστε μου τη μπάλα". Κι όμως τώρα, που βλέπουμε τον τίτλο να κυματίζει εκεί πάνω, υπάρχουν αυτοί που λένε πως ο σύλλογος έγινε θρύλος μόνος του σα νιότη που έχει ξεφορτωθεί τους γονείς της. Μα πώς γίνεται αυτό; Ο σύλλογος υπήρξε εκείνο το σπίτι όπου γεννήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια οι ελπίδες — αλλά εκείνον τον ίδιο καιρό ήταν κι εκείνος ο άνθρωπος εκείνος πάνω στο βάθρο που έκανε τις ελπίδες αυτές πραγματικότητα. Γιατί εκείνες τις δεκαπέντε ώρες στο τρένο προς τη Λιουμπλιάνα δεν πήγαινε ένας άνθρωπος — πήγαινε μια ομάδα ανθρώπων, ένας σύλλογος, μια ιστορία. Και εκείνος ο άνθρωπος εκείνος ήταν η στήλη εκείνου του οικοδομήματος. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει κι εκείνος ο χώρος όπου ο Γιόβιτς έκανε τρεις νίκες στα μονά εκείνο το τριήμερο — ναι, εκείνες οι νίκες υπήρξαν η απόδειξη πως η ομάδα στέκεται πάνω σε βάση ανθρώπων που δίνουν συνέχεια. Αλλά να μου πείτε κάτι: εκείνον τον Οκτώβριο στη Λιουμπλιάνα, όταν η ομάδα είχε σπάσει σα γυαλί, ποιος ήταν εκείνος που σήκωσε την μπάλα στις τελευταίες πόρτες εκείνου του τρίτου σετ; Ποιος έκανε την κίνηση εκείνη που άλλαξε τον ρυθμό ενός αγώνα; Μα είπαμε πολλά για τον Γκριγκόρ εκείνον — ας μιλήσουμε και για εκείνον τον παλμό που είχε η ομάδα εκείνες τις στιγμές, εκείνον τον παλμό που έκανε τους ανθρώπους εκείνους να σηκωθούν στις θέσεις τους σα ζωντανές μπαταρίες. Και πάλι όμως βρισκόμαστε εκεί — σπίθα εδώ, σπίθα εκεί, αλλά τι γίνεται όταν η σπίθα σβήσει; Αυτός ο άνθρωπος εκείνος στάθηκε πάνω από όλους εκείνον εκείνον βράδυ επειδή υπήρξε ένα σύστημα ανθρώπων που τον σηκώνει όταν εκείνος έκανε λάθος. Μα τι γίνεται τώρα που μερικοί προσπαθούν να πετάξουν αυτήν την ιστορία σα παλιάCd χωρίς value; Αυτό το σύστημα εκείνο είναι οι συμπαίκτες του, είναι οι φίλοι μας που ταξίδεψαν εκείνες τις δεκαπέντε ώρες χωρίς εισιτήριο επιστροφής επειδή κάποιος είχε πει "πιστεύουμε". Κι εκείνος εκείνος ο άνθρωπος εκείνος υπήρξε η σπίθα που κράτησε αυτήν την φλόγα ζωντανή — όχι επειδή έκανε τρεις νίκες στα μονά εκείνο το τριήμερο, αλλά επειδή έκανε τρεις νίκες στις ψυχές χιλιάδων ανθρώπων μέσα σε δεκαπέντε λεπτά αγώνα. Κι έτσι μένουμε εκεί — σπίθα εδώ, φλόγα εκεί, αλλά κανείς δε μπορεί να πει πως ο τίτλος έγινε μόνος του επειδή η ομάδα υπήρξε εκείνο το σύστημα. Αντίθετα, ο τίτλος έγινε επειδή υπήρξε αυτήν εκεί η συνεργασία μεταξύ εκείνου εκείνου ανθρώπου εκείνου και εκείνων εκείνων ανθρώπων εδώ κάτω στις κερκίδες. Ας πιούμε λοιπόν ένα κρύο στη μνήμη εκείνων των στιγμών — επειδή όταν τελειώσει αυτή η συζήτηση, εκείνος εκείνος ο άνθρωπος εκείνος θα συνεχίσει να βρίσκεται εκεί πάνω σα πυλώνας στήριξης για όλους εμάς εκείνους που επιλέξαμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε όταν οι υπόλοιποι είχαν σταματήσει.