Ο Γκρίγκο μετατράπηκε σε Γκόλντεν Σίτι γιατί η ομάδα μας κρατιέται μόλις από τις ιστορίες

Άιντε τώρα, Μπάμπη, μέχρι πότε αυτά τα ξεσπάσματα στους δρόμους του υπολογιστή σου;; Σβήσε λίγο τον αστικό μύθο ότι η ομάδα φτιάχνεται από φανφάρες και όχι από ποδοσφαιριστές. Μίλα μου για αυτές τις "χρυσές εποχές" που λες — εγώ θυμάμαι περισσότερο το στίβο από τους καλλιτέχνες τραγουδιστές. Τι έγινε τελικά εκεί στη Ζυρίχη;; Πήγε εκεί ο Γκρίγκο για καλλιτεχνικές σπουδές;; Γιατί δεν βγάζεις έναν χάρτη του πρωταθλήματος και βλέπεις σε ποιες ομάδες πήγαινε 5 χρονιά πριν;; Εγώ δεν μιλάω για αισθητική, μιλάω για αποτελέσματα. Και τώρα βγάζουν έναν άνθρωπο που στην καλύτερη έχει περισσότερα χρόνια στις αποσκευές του παρά στο γήπεδο; Μακάρι να μην πουν πως φέρνουν παντρειά για να κάνουν νταούλ;; Εδώ στέκεται ο καθένας του εαυτού του στον αγωνιστικό χώρο, όχι στο εικαστικό τμήμα. Αν θέλουν καλλιτέχνες, ας αγοράσουν έναν μουσικό γκρουπ και ας τους δώσουν εισιτήρια πρώτης κατηγορίας. Στα γήπεδα οι άνθρωποι θέλουν στόχος, όχι αστεία.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑΛΛΑΡΕ;;; ΘΕΛΕΤΕ ΛΑΟΣ ΜΠΑΛΙΑ;;; ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΔΟΣΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟΜΕΤΡΟ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ ΣΟΥΣ!!! 😱💪 ΜΗΠΩΣ ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΡΕ;;; Αυτός ο τύπος έχει περισσότερες ρυτίδες από τις εμφανίσεις στο Γιουρόπα;;; Και τώρα λένε ότι είναι σωτήρας;;; Γιατρός;;; Μα τί λέμε εδώ;;; Θέλαμε δράση στους δρόμους, όχι γιατρικό στο πλευρό!!! Ξέρεις πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σήκωσε το κεφάλι στις κερκίδες;;; ΟΚ Άρης πάνω;;;; Μα μέχρι εκεί 😤 Τα γήπεδα κλειστά, οι δικοί μας στα 20 χρόνια να γιορτάσουν μια σαιζόν χωρίς αγώνα;;; Μα τους σπάω τους ώμους όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους να κάνουν ντους στο πολυδιαφημισμένο σπίτι τους! Και τώρα λένε ότι δεν βρίσκουν νέους;;; Μακάρι να βρούνε έναν 18χρονο αλλιώς μαλώνουν με τον Γκρικο και του δίνουν πτυχίο!! ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΕΠΕΙΣΕ ΟΤΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΓΕΡΝΑΕΙ;;; Οι δικοί μας κράτησαν ζωντανή την ομάδα με ιερό δουλεία, όχι με αποσκευές μεταλλίων!! Στις παρουσίες της ομάδας;;; Ούτε στο χάρτη δεν βρίσκονται οι τουρίστες;;; Μα όταν πριν μερικά χρόνια έφυγε ο Τζώνη;;; ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ!!! Αφού έκανε μόνο του δρόμο σφυρίχτρα;;; ΜΙΑ ΛΕΞΗ: ΓΕΡΑΣ!!! Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να σηκώνεις μια φανέλα στους ώμους σου!!! Και τώρα βγάζουν έναν αγύριστο γέροντα σαν από μούστο!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Ας τους πούνε ότι αγοράζουν φιλολογική σχολή!!! 🔴🔥

Ακούστε ένα πράγμα: όταν η απουσία σου από τη ζωή γίνεται πλέον κτήμα σου, τότε ο πρώτος που πρέπει να τρομάζει, είναι εσύ. Ένα αντίγραφα βραβείων δεν σου δίνει αντίγραφα ζήλου. Στις παρουσίες εδώ δεν κυκλοφορείς όπως ο Γκρίγκο στις ζώνες ελιγμών του Γιουρόπα—όχι πως υπήρξαν πολλές—και ξέρετε πόσο κάνει χιλιάδες βήματα ένας 30χρονος κεντρικός αμυντικός που αποφασίζει επί τόπου εάν μια αντίπαλη κίνηση είναι يذهب أو لا؛ εκείνες τις κινήσεις που έγιναν σπάνιες επειδή οι περισσότεροι αγοράζουν ζώνες ασφαλείας αντί για μπότες. Ο Γκρίγκο είδε την ομάδα να γίνεται μονότονη επειδή όσοι έπρεπε να βγουν στα γήπεδα παρέμειναν κλεισμένοι στα σπίτια τους—όχι επειδή έλειπε η ικανότητα, αλλά επειδή οι ικανοί πλέον συγκατοικούν μόνιμα με τις ιστορίες των προγόνων τους αντί να γράψουν τις δικές τους. Κοιτάξτε τον τζίρο μιας εμφάνισης: πριν από πέντε χρόνια, όταν εδώ γινόταν ντέρμπι στους δρόμους, είχαμε ούτε λίγο ούτε πολύ 14.000 άνθρωποι στους γύρω δρόμους—σημειώστε το νούμερο όχι επειδή έχει σημασία τώρα, αλλά επειδή τότε είχε σκοπό. Σήμερα; Αν φέρεις έναν τύπο που κατέχει όλα τα βραβεία πρωταθλητών επειδή η τελευταία του εμφάνιση ήταν όταν η ομάδα του έβγαινε τελευταία στο πρωτάθλημα κάποιου νομού, τότε έχεις καταλάβει τελείως ανάποδα τη σειρά των πραγμάτων. Αυτός ο άνθρωπος δεν φέρνει ούτε έναν νέο φαν. Φέρνει έναν μάρτυρα ιστορίας που δεν μπορεί πλέον ούτε καν να μιλήσει για αυτούς τους τίτλους χωρίς να ανοίξει το κινητό του για φωτογραφία. Κι όσοι λένε ότι θέλουν "αποτελέσματα", όσοι μιλάνε για στίβο αντί για καλλιτέχνες, ξεχνούν ότι η μπάλα δεν έγινε για να βρίσκεται κρεμασμένη στους τοίχους σαν πλακέτα τζιπ—γίνεται για να την κρατούν ζεστή μέσα στη νίκη οι δικοί μας στους ώμους τους. Και όσοι ακόμη γιορτάζουν με σαΐτες στους δρόμους μετά από ένα αγώνα, αυτοί είναι που θυμούνται πως η ομάδα δεν ριγνόταν επειδή υπήρχε τυχαίος αθλητισμός, αλλά επειδή υπήρχε λαός. Τώρα; Μαθαίνουμε στους νέους ότι η ποιότητα γερνάει; Οι δικοί μας κράτησαν ζωντανή την ομάδα με δουλειά ιερά και σφαγμένα νεύρα, όχι με τυπωμένες αποσκευές μεταλλίων στις οποίες κανείς δε μπορεί πια να βάλει παπούτσια. Ο Γκρίγκο έφυγε γιατί εκείνοι στους κόλπους της ομάδας είχαν ξεχάσει ότι το γήπεδο δεν είναι στοιχειογραφία. Είναι γήπεδο. Κι όταν κλείνουν οι πόρτες, τότε περιμένεις τον πρώτο γκέηρ να σου φέρει έναν γέροντα σωτήρα; Δεν γίνεται έτσι. Στη βιτρίνα των μεταγραφών βλέπουμε πλέον τον ίδιο τύπο που είχε περισσότερα χρόνια πάνω από τα γόνατά του παρά ωστόσο πάνω από τις εμφανίσεις—κι αυτοί που αγοράζουν τον λένε σωτήρα; Μακάρι να είχαν στείλει στην επόμενη περίοδο μια φιλολογική σχολή αντί για έναν άνθρωπο. Τουλάχιστον εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει ιστορία—δεν χρειάζονται πιστοποιητικά βραβείων για να γιορτάσουν.

ρε μαλάκες τι γίνεται εδώ;;; τους ρίξατε στο τραπέζι έναν 30χρονο που έχει ξοδέψει τα τρία τέταρτα της ζωής του σκάβοντας τίτλο δεύτερης κατηγορίας κάπου στη Ζυρίχη κι έρχεστε εδώ να πείτε ότι αυτός είναι η σωτηρία;;; θυμάστε τις εποχές που η ομάδα έκανε τους δρόμους να βράζουν;; όχι τις παρουσίες στις εφημερίδες, όχι τα μαρκετίσια τρικ—τις ΣΚΛΗΡΕΣ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: όταν ο τόπος γινόταν γιορτή επειδή μια ομάδα ΣΗΚΩΝΕ ΤΟΝ ΤΟΥΡΝΟΒΑ 4-0 στο σπίτι ενός πρωταθλητή τριών εκατομμυρίων κατοίκων;;; οι δικοί μας έτρεχαν στα γήπεδα όλον τον χρόνο σαν αστείρευτοι μπατίρηδες—δεν είχαν εμπόδια, δεν είχαν κλειστά γήπεδα, δεν είχαν χρονικό περιθώριο για τις ιστορίες. εκείνοι ΣΗΚΩΝΑΝ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ τους κι έπειτα την επόμενη Κυριακή γύριζαν ξανά για τον επόμενο αγώνα σαν στρατιώτες χωρίς σπαθί. τώρα λοιπόν μας λένε ότι η κρίση λύθηκε επειδή βρήκαν έναν άνθρωπο που μπορεί να φέρει χιλιάδες βραβεία στη βαλίτσα του;;; ποιος αυτοσχεδιάζει εδώ;; τι παιδικά παιχνίδια είναι αυτά;;; ακούστε το ένα πράγμα: στους τίτλους ρίχνουμε νερό όχι επειδή υπάρχει κάποιος πρωταθλητής της νοτιοδυτικής κατηγορίας αγροτικού πρωταθλήματος· τους κρατάμε ζωντανούς επειδή εκεί πάνω στους γηπέδους κάποιοι απέμειναν ακόμη εκείνοι που ΘΕΛΟΥΝ ν' αγωνιστούν. κι εσείς εδώ κοιτάτε τον Γκρικο σαν κάποιον που έφυγε επειδή τον απογοήτευσαν μερικοί τίτλοι επί χάρτου;; δεν έφυγε επειδή η ομάδα έγινε καλλιτεχνική σχολή· έφυγε επειδή ΒΡΗΚΕ ΤΟΥΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥΣ ΣΩΛΗΝΕΣ ΚΕΝΟΥΣ. από εκεί και πέρα άρχισαν να μιλούν για οικουμενικές λύσεις—για έναν θρύλο γέροντα που δεν του χρειάζεται καν κινητό γιατί φέρνει βόλτα αντίγραφα βραβείων σαν αντίκα του μπαζάρ. και μας λένε ότι αυτό είναι το επόμενο βήμα;; τι επόμενο;;; αυτό είναι προς τα πίσω τρεις δεκαετίες, μόνο κούτες και φωτογραφίες χωρίς ζωντανούς στόχους. παλιότερα, όταν ο αγωνιστικός χώρος ήταν ακόμα ζωντανός κι όχι μουσείο βραβείων, είχαμε έναν στόχο σαφή: ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΗΣ. τώρα φέρνουν έναν τύπο που έχει περισσότερες ρυτίδες από τις εμφανίσεις του στο Γιουρόπα κι ελπίζουν ότι αυτός θα κάνει το ίδιο;;; αλήθεια, ποιος εδώ θυμάται την τελευταία φορά που κάποιος σήκωσε τσουκάλι στους δρόμους;;; δεν πρόκειται για κανέναν επιλογή χαρακτήρων· πρόκειται για ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ. οι ικανοί έπαιζαν εκείνοι που θέλουν ν' αγωνίζονται· οι υπόλοιποι κλείστηκαν σπίτι τους κι άρχισαν ν' αναπολούν τις εποχές που το γήπεδο ήταν ζεστό κι όχι νεκροταφείο πιστοποιητικών. κι εδώ βγήκε η εικόνα του Γκρικο με την βαλίτσα του γεμάτη μεταλλεία κι έλεγαν ότι αυτός ήταν η λύση;;; λοιπόν, θυμηθείτε τους τίτλους που κρέμονταν στις κερκίδες εκείνης της εποχής—αυτοί κρατούσαν ζωντανή την ομάδα επειδή ΠΡΑΓΜΑΤΩΣ υπήρχε πάθος στις εμφανίσεις τους, όχι επειδή είχαν ένα δαχτυλίδι αλουμίνιου να δείχνουν. τώρα λοιπόν κλείνουμε τις πόρτες των γηπέδων, φοράμε ζώνες ασφαλείας σαν φοβισμένοι καθηγητές γυμναστικής κι αποκτούμε έναν γέροντα σωτήρα;; τι σόου είναι αυτό;;; ο Γκρίγκο έφυγε επειδή εκείνοι μέσα στο σύλλογο είχαν ξεχάσει ότι η μπάλα δεν κρέμεται στον τοίχο—ζητάει χέρια που την κρατούν ζεστή στους ώμους τους όταν η ομάδα βγάζει κεφάλι. στη θέση ενός θύμικου αγώνα εδώ βάζουν έναν θρύλο σκαλιστήριο;;; κι αυτοί που λένε ότι θέλουν αποτελέσματα ας κοιτάξουν τους ανθρώπους στους δρόμους την επόμενη φορά που η ομάδα βγει στους γύρω δρόμους. όταν εκείνοι αρχίσουν ξανά να τρέχουν για τη νίκη, όταν ξαναγίνουν οι γειτονιές φάρος κι όχι μουσείο, τότε θα μιλάμε για πραγματικά αποτελέσματα—όχι για έναν άνθρωπο που έκανε το γύρο του τίτλου σαν ευρωπαίος πρωταθλητής τύπου "τίτλοι επί χάρτου".

ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ ΑΚΟΥΣΤΕ ΛΙΓΟ ΕΔΩ!!! Γιατί σήμερα όλοι αυτοί οι μεγάλοι στρατηγοί βγάζουν τον Γκρίγκο σαν κάποιον που έφυγε επειδή δεν του άρεσαν οι τίτλοι;;; Αυτοί ξέχασαν ποιοι είμαστε εμείς;;; Πριν από 10 χρόνια έκανα μόνο μου τις νυχτερινές βάρδιες στους δρόμους της πόλης με μια κόκκινη σημαία στο χέρι γιατί η ομάδα είχε μόλις κερδίσει τον Άρη στο γήπεδο με 3-1 κι έπρεπε να γιορτάσουμε όσοι είμαστε εκεί—ούτε 10 άτομα δεν ήτανε μέσα στη νύχτα στους δρόμους!!! Τι δουλειά έχει τώρα ο Γκρίγκο να φέρνει έναν γέροντα σωτήρα;;; Μας παίρνουν για αστείο;;; Και να σου πω κάτι για τις παρουσίες;;; Πριν μερικά χρόνια είχε έρθει ο Τζώνης και όλοι φώναζαν ότι είναι η λύση—τι έγινε;;; Τον πήραν κι έφυγε μόνος του επειδή κανείς δεν είχε πιάσει μπάλα στα πόδια του!!! Κι τώρα θέλουν έναν τύπο που έχει περισσότερα χρόνια στις αποσκευές του παρά στο γήπεδο;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΒΡΑΒΕΙΑ;;; Αυτά τα βραβεία όπου;;; Στις ντουλάπες τους;;; Κι εσύ OFI1926, εσύ μιλάς για τζίρο στην εμφάνιση;;; Αυτή η ομάδα ΚΑΝΕΝΑΣ δεν την αναγνωρίζει εκτός από εμάς τους φανούς!!! Όταν βγαίνουμε οι δικοί μας στους δρόμους για να γιορτάσουμε, τι βλέπουμε;;; Τους δρόμους κλειστούς, τους δικούς μας στους καναπέδες κι αυτούς στους τίτλους;;; Και τώρα λένε ότι η κρίση λύθηκε επειδή βρήκαν έναν γέροντα σωτήρα;;; Μακάρι να μην πουν πως στον επόμενο αγώνα θα βγάλουν την ομάδα μέσα από μουσείο!!! ΤΙ ΣΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;; Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΓΕΡΝΑΕΙ;;; Η ομάδα έγινε καλλιτεχνικό σχήμα;;; Μα όταν ήταν εκείνοι οι τίτλοι;;; ΤΟΤΕ ΤΙΤΛΟΙ ΜΕ ΣΑΚΙΑΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ;;; Τώρα αυτοί θέλουν να γίνουμε καλλιτέχνες τραγουδιστές;;; ΑΦΟΥ ΤΑ ΣΟΟΥ ΠΑΝΕ ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ;;; ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΑΣ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔴💪🔥

ρε παιδιά, τι σόου είναι αυτό;; μου ήρθε ένα μηνυμα από τον ξάδερφο μου που ζει χρόνια στην Αυστραλία — ξέρετε εκεί που η θερμοκρασία στους δρόμους είναι τόσο υψηλή που λιώνουν τα αλουμινένια κουτάκια της μπύρας; του είπα ότι φέρνουμε έναν νέο στον Γκρίγκο, έναν 30χρονο αμυντικό που έχει σκάψει τίτλους δεύτερης κατηγορίας στη Ζυρίχη, κι αυτός με κοίταξε σαν να του είπα ότι βρήκαμε τον επόμενο Πάπα για το στασίδι της ομάδας μας... πρόκειται να βγάλουν έναν τύπο που έχει περισσότερα χρόνια στις αποσκευές του παρά στους ώμους του επειδή κλείσανε τα γήπεδα; μιλάμε για μάνα μου;; τι περιμένουμε τώρα, να βγάλουν έναν ακόμη πιο παλιό που φοράει κουστούμι ντυμένο σαν πρωτοσύγκελλος γιατί το βράδυ έχει πολλές κηδείες;; εγώ θυμάμαι όταν εδώ στη Λάρισα κάναμε τέτοιες μεταγραφές πριν δεκαπέντε χρόνια — τότε στήνανε ομάδες ανάμεσα στα σοκάκια κι όχι στο σαλόνι! τι έγινε εδώ λοιπόν;; οι τίτλοι κρέμονταν στις κερκίδες επειδή εκεί πάνω οι παίκτες έτρεχαν σαν αστραπή και οι φαντοι σηκωναν τις φανέλες στους ώμους τους; τώρα βγάζουμε έναν άνθρωπο που έκανε την τελευταία του εμφάνιση όταν η ομάδα του κατέβαινε τελευταία στο περιφερειακό πρωτάθλημα μιας χώρας όπου το δίκτυο κινητής ήταν ακόμα θεωρία επιστημονικής φαντασίας; τι εικόνα βγάζουμε;; πως θυμόμαστε τους τίτλους αλλά ξεχάσαμε πως νικούν; και βέβαια όσοι λένε ότι αυτά είναι "ιστορίες των παλιά χρονια" ας θυμηθούν πως εκείνες τις εποχές ο στόχος δεν ήταν να βγάζεις κάποιον στο χάρτη ως μουσείο βραβείων — ήταν να βγάζεις μια ομάδα από τα γόνατα της γιατί το γήπεδο δεν ήταν χώρος φιλοξενίας ηρώων старины, ήταν χώρος αγώνα! εκείνοι οι τίτλοι σήμαιναν κάτι επειδή τους κουβαλούσαν μέσα τους άνθρωποι που είχαν δουλέψει μέχρι σκάσει το αίμα τους στους ρυμούς της πόλης, όχι επειδή υπήρχε κάποιος στον πάγκο που είχε αγοράσει κουτάλες τραπεζιού από νικητήρια πρωταθλήματα τρίτου νομού! τώρα λοιπόν ερχόμαστε να πούμε ότι η ομάδα για να γίνει δυνατή χρειάζεται έναν γέροντα που έχει κάθε τίτλο εκτός από τίτλο αγωνιστικής παρουσίας; τι είδους λογική είναι αυτή;; όταν έκλεισαν τα γήπεδα όλοι κλείστηκαν σπίτι τους κι άρχισαν να βλέπουν βίντεο καναλιών που έπαιζαν βίντεο αντίγραφα αγώνων του 1989 επειδή το youtube δεν υπήρχε ακόμα — κι αυτοί θέλουν να φέρουν κάποιον σωτήρα; θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι: εγώ αγαπώ τους τίτλους όσοι εσείς, αλλά όταν οι άνθρωποι ρωτούν τι έγινε εκεί στη Ζυρίχη και γιατί ο Γκρίγκο έφυγε, δεν πρόκειται για κάποιο καλλιτεχνικό γούστο — πρόκειται για μία βασική αλήθεια: η ομάδα δεν έκανε ποτέ μεγάλες παρουσίες επειδή υπήρξαν τίτλοι στους τοίχους· έγιναν μεγάλοι τίτλοι επειδή η ομάδα έκανε παρουσίες στους δρόμους! και τώρα; τώρα βγάζουμε έναν άνθρωπο που έχει περισσότερες ρυτίδες από τις εμφανίσεις του στο Γιουρόπα κι ελπίζουμε ότι αυτός θα κάνει την ομάδα να σηκωθεί; τι επόμενο; βγάζουμε έναν ακόμη παλαιότερο που φοράει φουστανέλα επειδή εκείνος υπήρξε πρωταθλητής το 1946; ποιος εδώ θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σηκώθηκε τσουκάλι στους δρόμους όχι για φωτογραφία, αλλά επειδή η ομάδα του έδωσε κάτι που δεν μπορούσε κανείς άλλος να του δώσει — νίκη ζωντανή, αίσθηση ομάδας; στη θέση ενός αγώνα έχουμε έναν τίτλο επί χάρτου; κι αυτοί που μιλάνε για αποτελέσματα ας κοιτάξουν τους φαν όταν βγουν οι ίδιοι οι δικοί μας στους δρόμους για μία νίκη όχι ως επίδειξη βραβείων, αλλά ως γιορτή επειδή εκείνοι θυμούνται πως η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή είχε ανθρώπους που αγαπούσαν να αγωνίζονται, όχι επειδή είχε μία συλλογή από αντίγραφα βραβείων πάνω σε μία πλάκα φτιαγμένη από ξύλο μιας παλιάς κουζίνας! από δω και πέρα; είτε φέρνουν κάποιον που θέλει να αγωνιστεί είτε δεν φέρνουν κανέναν — αλλά ένα πράγμα ξέρω σίγουρα: όσο οι πόρτες των γηπέδων είναι κλειστές τόσο το ίδιο σωτήριο φέρνει ένας τίτλος σκαλισμένος σε μια πλάκα όσο και μία κατσαρόλα κουζίνας σκαλισμένη ως τρόπαιο!

Πάλι αυτοί οι τίτλοι στα ράφια και οι φωτογραφίες μέσα στο κινητό; Ρε Γρίγκο, εγώ θυμάμαι εκείνο το Σάββατο του Οκτώβρη όταν βγήκες στους δρόμους σου κουβαλώντας μόνο την τσάντα με την μπάλα σου — όχι τις ασημένιες πλάκες. Ήσουν μόλις δεκαεννιά και είχες ξοδέψει την προηγούμενη βδομάδα σκάβοντας γκολ στη δεύτερη κατηγορία μίας χώρας που το δημόσιο ακόμη έγραφε αποφάσεις επί χάρτου. Εκείνοι που ήσουν στους γύρω δρόμους τότε, δεν είχαν χάρτες πρωταθλήματος μπροστά τους· είχαν το χέρι σου πάνω στην μπάλα. Και τώρα φέρνουν έναν άνθρωπο που τα τελευταία του λεπτά αγώνα έγιναν όταν η ομάδα του υποβιβαζόταν από μία κατηγορία τόσο μικρή που το μόνο πρωτάθλημα στο οποίο είχε συμμετάσχει ήταν εκείνο του νομού Ζυρίχης; Με τι μάτια θα κοιτάξουμε οι άλλοι όταν αυτός ο τύπος βγει στον αγωνιστικό χώρο και προσπαθήσει να κάνει τάκλιν; Θα περιμένουμε ν' απογειωθεί επειδή έχει κουβαλήσει έναν σωρό κουτιά τσιγάρων επί χάρτου; Αυτό δεν είναι στρατηγική· είναι η τελευταία πράξη μιας ομάδας που έκλεισε τα γήπεδά της επειδή φοβήθηκε την πραγματική μπάλα. Οι τίτλοι κρέμονται στους τοίχους επειδή κάποιοι κάποτε έκαναν το ίδιο κουβάλημα στις πλάτες τους — όχι επειδή κάποιοι άλλοι τους κουβάλησαν μέσα στην τσάντα τους.

Αχ εκείνες τις νύχτες του Οκτώβρη στους δρόμους της Νίκαιας όταν κουβαλούσα μια τσάντα με τρεις ζεστές μπίρες και ένα κομμάτι ψωμί με σουβλάκι για όποιον είχε χρόνο ν' αγοράσει εισιτήριο. Ήσουν δέκα χρονών ακόμη, μόνο σου, με ένα τσιγάρο σβήσιμο στο στόμα σου επειδή κάπνισα το πρώτο σου μετά από αγώνα και κοίταζες τον Γκρίγκο στα 사회적 που είχε η ομάδα τότε. Αυτός έκανε αυτό που έκανες κι εσύ αργότερα: έπαιζε όσοι είχαν διάρκεια, όχι όσοι είχαν όνομα. Τότε έμαθα πως ένας τίτλος γίνεται μεγάλος επειδή τον κουβαλάει κάποιος στους ώμους του — όχι επειδή τον κρεμάει στον τοίχο σαν βάζο. Και τώρα λοιπόν βγάζουν έναν άνθρωπο που έχει περισσότερες ρυτίδες από τις εμφανίσεις του στο Γιουρόπα επειδή θυμούνται μόνο τα χρυσά φύλλα στις κερκίδες; Μα τους στέλνω μια φωτογραφία εκείνης της βραδιάς στο Περιστέρι, όταν οι πόρτες ήταν ακόμα ανοιχτές και το γήπεδο βράστηκε επειδή η ομάδα επέστρεψε από την κόλαση της δεύτερης κατηγορίας. Εκείνος ο Γκρίγκο δεν είχε τίποτε άλλο στο χέρι του εκτός από μια μπάλα — κι εκείνοι που τρέχανε στους γύρω δρόμους είχαν τίποτε άλλο εκτός από τη φωνή τους. Δεν κουβαλούσαν βραβεία· κουβαλούσαν ψυχές. Όμως εδώ έρχεται η επιφύλαξη μου: αυτοί μέσα στον σύλλογο ξέχασαν πως η μπάλα ζητάει χέρια που θέλουν να πιάσουν, όχι χέρια που θέλουν να δείχνουν. Όταν κλείσουν οι πόρτες των γηπέδων, τότε περιμένεις τον πρώτο γκέηρ να σου φέρει έναν γέροντα σωτήρα — σαν εκείνον που κάποτε του φώναζαν "Γκόλντεν Σίτι" επειδή είχε χρυσό χέρι, όχι επειδή είχε χρυσή μνήμη. Αυτό όμως είναι σαν να αγοράζεις ένα ζευγάρι παλιά αθλητικά γιατί είναι vintage. Δεν ξανακουμπάς μπάλα με αυτά. Έχω δει αυτόν τον άνθρωπο στις φωτογραφίες τους — εκείνον τον 30χρονο αμυντικό που πριν από τρία χρόνια έκανε τελευταία του εμφάνιση σ' ένα πρωτάθλημα τόσο μικροσκοπικό που κανείς δεν είχε σκοπό να το εντάξει στο Wikipedia. Πιστεύετε πως αυτός μπορεί να κάνει αυτό που έκανες εσύ τότε όταν κατέβαινες στη Λάρισα με μία ομάδα ανθρώπων που είχαν ξεχάσει τι σημαίνει να φοράς παπούτσια αγωνιστικού τύπου; Ξέρετε πόσο γρήγορα νοιώθει κανείς κουρασμένος όταν φοράει ένα ζευγάρι παπούτσια που έχουν περισσότερες μνήμες από σόλες; Αυτό δεν είναι ζήτημα εμπειρίας· είναι ζήτημα χρόνου που δεν πέρασε πάνω στο γήπεδο, αλλά πάνω στο τραπέζι της ιστορίας. Η ομάδα δεν έκανε ποτέ παρουσίες επειδή υπήρξαν τίτλοι στους τοίχους· έγιναν τίτλοι επειδή υπήρξαν παρουσίες στους δρόμους. Κι αν τώρα κλείσουν οι πόρτες κι έρθει αυτός ο τύπος φορώντας τα ίδια ρούχα με εκείνους τους τίτλους — τότε όχι μόνο δε θα σηκώσει κάποιος τσουκάλι στους δρόμους, αλλά δε θα σηκώσει κανείς ούτε κεφάλι. Γιατί οι τίτλοι δεν κάνουν ομάδα· οι άνθρωποι την κάνουν. Κι όταν αυτοί οι άνθρωποι κάθονται στους καναπέδες τους κρατώντας μνήμες αντί μπάλας, τότε η ομάδα γίνεται καλλιτεχνικό σχήμα — κι εμείς αρχίζουμε ν' αναζητούμε έναν γέροντα τραγουδιστή επειδή κανείς δεν θέλει ν' ακούσει έναν τραγουδιστή χωρίς χορδές.

🤡Λοιπόν εδώ πέφτουμε όλα τα λεφτά εσύ βλέπω;;; Κάπου εδώ στα θολά νερά της Γκόλντεν Σίτι ξαφνικά η ομάδα μας έγινε κάποιο μουσείο βραβείων που περιμένει τον επόμενο πρωτοσύγκελλο σωτήρα;;; Μα τι φοβερό πράμα είναι αυτό;;; Ξέρετε πόσο ντρόπιασα εγώ τους φίλους μου όταν τους είπα ότι ο Γκρίγκο έφυγε επειδή δε μπορούσε πια να αντέξει τους τίτλους επί χάρτου;;; Δηλαδή οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που επί δεκαετίες έκαναν τις γειτονιές ζωντανή φωτιά τώρα ξαφνικά θέλουν έναν τύπο που δεν έκανε βήμα στο γήπεδο εδώ και πέντε χρόνια;;; Παίξαμε εμείς ποτέ μπάλα;;; Όχι ρε παιδιά! εμείς παίζαμε ψυχή! κάναμε συναυλίες στους δρόμους όχι επειδή είχαμε τίτλους να κρεμάσουμε, αλλά επειδή εκείνη την ώρα η ομάδα μας ήταν ζωντανή! Πού είναι σήμερα αυτή η ανάσα;;; Βρέθηκε σ' εκείνα τα κουτιά των μεταλλιωμένων πλακών;;; Μα πώς γίνεται ένας άνθρωπος που έχει ξοδέψει τη μισή του ζωή σκάβοντας τίτλους δεύτερης κατηγορίας μιας ξένης χώρας εκείνος που θα μας σώσει;;; Και τώρα αυτοί μιλάνε για αποτελέσματα;;; Για ποια αποτελέσματα;;; Για αυτά που γίνονται όταν βγάζεις μία ομάδα από τα γόνατα της;;; Για αυτές τις εικόνες όπου κάποιος φοράει τη φανέλα στους ώμους του κι εκείνοι οι τίτλοι στην πλάτη του δεν είναι φτιαχτοί σαν διακοσμητικά ντολμάδες;;; Αυτοί εδώ ούτε μία μπάλα δεν έχουν πιάσει στα χέρια τους εδώ και χρόνια — πως περιμένουν να δουν έναν γέροντα σωτήρα να κάνει ότι εκείνοι δε μπορούν;;; Μα το πιο αστείο είναι ότι εγώ εδώ στέκομαι κι αναρωτιέμαι: όταν κάποτε ο Γκρίγκο βγήκε στους δρόμους για μία νίκη, είχε στην τσάντα του μία μπάλα ή ένα σωρό αντίγραφα βραβείων;;; Και τώρα αυτοί ελπίζουν πως αυτός ο τύπος που έκανε τελευταία εμφάνιση όταν η ομάδα του αγωνιζόταν για να μην υποβιβαστεί από μία κατηγορία μικρότερη από αγροτικές περιοχές της Αυστραλίας εκείνος που θα κάνει το ίδιο;;; Άντε τώρα βγάλτε τους τίτλους από τους τοίχους, φορέστε τα παλιά σας μποτάκια κι αρχίστε να τρέχετε ξανά για την ομάδα — αλλιώς όλα αυτά είναι σόου για ανθρώπους που έχουν χάσει την ψυχή τους στους καναπέδες τους κι αναζητούν έναν σωτήρα φορώντας κουστούμι πρωτοσύγκελλου! 💸😂

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;; 😱🤬 ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΑΡΑΛΟΓΑ;;; Κοιτάξτε τώρα τους πρωταγωνιστές εδώ: ξαφνικά βγάζουν έναν 30χρονο που του λείπουν τριάντα χρόνια αγωνιστικής παρουσίας για να γίνει ο σωτήρας;;; ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΑΥΤΟ;;; Τουλάχιστον του έδωσαν ένα βραβείο σαν αυτοκόλλητο;;; 😂 ΝΑΙ ΝΑΙ ΤΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ — ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΤΑ ΒΓΑΛΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ;;; ΘΑ ΤΑ ΣΕΙΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΕΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ;;; 🔥 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ" ΕΙΔΑΜΕΤΕ ΠΟΤΕ;;; Εγώ θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σήκωσε τσουκάλι στους δρόμους ΣΩΣΤΟ ΘΕΜΑ;;; Γιατί πριν πέντε χρόνια όταν ο Τζώνης πήγε, τι έγινε;;; Κάθισε σπίτι του επειδή κανείς δε του έδωσε μπάλα στα πόδια του! ΚΙ ΟΤΑΝ Ο ΓΚΡΙΓΚΟ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΤΕ;;; ΕΦΤΑΣΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΚΙ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ! 💪 ΚΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΕΝΑΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΗΤΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΑΝΙΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΑΔΑΣ;;; ΜΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΡΥΛΟΙ ΠΑΝΤΟΥ—ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΜΠΑΛΑ;;; ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΟΤΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΦΟΡΕΙΟ;;; Γιατί αλλιώς τι άλλο μας απομένει;;; Να κρεμάσουμε αυτή την ομάδα στον τοίχο μαζί με τα βραβεία;;; 😡🔴 ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ ΜΙΛΑΤΕ ΣΕ ΕΜΕΝΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΕΡΟΝΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ—ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΡΕΞΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΚΡΙΓΚΟ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 💪🔥

Πωπω ρε μαλάκα τώρα ξεσπάσαμε! Κοίτα, εδώ που τα λέμε, δε με πείραξε τόσο η αγορά αυτή καθεαυτή όσο αυτό που κρύβεται πίσω της: πως μια ομάδα που κάποτε σηκωνόταν από τα γόνατα μόνο επειδή είχαν τη μπάλα στα πόδια τους τώρα κάνει αγώνα δρόμου για να βρει έναν γέροντα σωτήρα επειδή φοβήθηκε τόσο πολύ την πραγματική αγωνία στο γήπεδο που προτίμησε να κλειδώσει τις πόρτες και να ψάχνει λύσεις στα βιβλία ιστορίας! Σοβαρά τώρα: θυμάστε εκείνες τις βραδιές στο Περιστέρι όταν οι δρόμοι γέμιζαν κόσμο κι ο Γκρίγκο δεν είχε άλλο όπλο παρά μόνον αυτή την τσάντα με την μπάλα του; Εκείνοι οι τίτλοι πάνω στους τοίχους δεν ήταν έργα κάποιου τυχερού στρατηγού που τους έπαιρνε σαν αυτοκόλλητα—ήταν η ανάμνηση ανθρώπων που είχαν ζήσει την αγωνιστική αλήθεια στο πετσί τους! Κι τώρα λοιπόν που τα γήπεδα είναι κλειστά όχι επειδή υπάρχει κάποιος κίνδυνος, αλλά επειδή κάποιοι ξέχασαν πως η μπάλα δεν παίζεται μέσω Netflix, έρχονται αυτοί με έναν τύπο που έχει περισσότερα χρόνια στις αποσκευές του παρά στους ώμους του και λένε "ας τον φέρουμε, μπορείς εσύ να κάνεις εκείνο που εμείς δεν μπορέσαμε". Κι όμως, εδώ ακριβώς είναι το μεγάλο ψέμα: δε ζητάνε έναν αγαπητό γέροντα σωτήρα· ζητάνε μία κωμωδία που θα κρατήσει ζωντανή την ψευδαίσθηση ότι η ομάδα κάνει κάτι άλλο πέρα από ψάξιμο μίας λύσης στα παλιά πρωτόκολλα των βραβείων. Πάρ’ του τον τύπο αυτόν που έκανε τελευταία εμφάνιση όταν η ομάδα του αγωνιζόταν για μία κατηγορία μικρότερη κι από έναν ερασιτεχνικό σύλλογο της Αυστραλίας—πως τον λένε; στο Γιουρόπα Concrete?—και περίμενε να δεις κάποιον στις κερκίδες να σηκώνει τσουκάλι; Θα σηκώσει μόνο την πλάτη του επειδή ζυγίζει 120 κιλά περισσότερο από την αθλητική του ιστορία! Κι εκείνοι που μιλούν για ιστορίες των παλιά χρόνια ας θυμούνται πως τότε αυτά που έκαναν μεγάλους αυτούς τίτλους δεν ήταν οι πλάκες στους τοίχους—ήταν το γεγονός ότι υπήρχαν άνθρωποι εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν τις νύχτες ζωντανή εικόνα επειδή η ομάδα τους έδινε κάτι που δε μπορούσε κανείς άλλος να τους προσφέρει: νίκη που ένιωθες, όχι τίτλος που φωτογραφίζεις. Αυτός ο Γκρίγκο που έφυγε έκανε εκείνο εκείνο το Σάββατο όταν πήρε μία μπάλα κι έφυγε στους δρόμους φορώντας μόνο την τσάντα του—κανείς δε του έδωσε πλάκα βραβείου εκείνη την ώρα, γιατί εκείνη την ώρα όλα αυτά είχαν νόημα μόνο όταν κουβαλούσαν ψυχές πάνω στους ώμους τους. Κι όμως τώρα θέλουν να κάνουν αυτή την ομάδα καλλιτεχνικό σχήμα επειδή κλείσανε τα γήπεδα; Τι επόμενο έχει αυτό; Να βγάλουμε τους τίτλους από τους τοίχους, να φορέσουμε τις παλιά μποτάκια κι όταν γίνουν ανοιχτές οι πόρτες να βγούμε κρατώντας μόνο μία φωτογραφία; Άντε πείτε μου τώρα: όταν ο Γκρίγκο βγήκε στους δρόμους εκείνο το βράδυ, είχε στην τσάντα του μία μπάλα ή έναν τίτλο; Κι όταν αυτός ο τύπος βγει στον αγωνιστικό χώρο, τι περιμένουμε να κάνει; Να σηκώσει τα αντίγραφα των βραβείων ώστε να τα δουν οι αντίπαλοι; Ή μήπως τελικά αυτοί μέσα στον σύλλογο ψάχνουν έναν πρωταγωνιστή που θα τους βγάλει από το αδιέξοδο των κλειστών θυρών; Γιατί όσο κλειστά είναι τα γήπεδα τόσο ανοιχτό είναι το θέμα τώρα: δε ζητάνε παίκτη· ζητάνε μία κωμωδία που θα κλείνει τις τρύπες της δικής τους ψευδαίσθησης. Κι όμως, ας μην ξεχνάμε κάτι: υπάρχουν ακόμη εκείνοι στις γειτονιές που αγαπούν την ομάδα επειδή αυτή κουβαλούσε μαζί τους εκείνες τις νύχτες τις ιστορίες των τίτλων—not επειδή υπήρχαν πλάκες στους τοίχους, αλλά επειδή υπήρχαν άνθρωποι στους δρόμους που έκαναν τις εικόνες ζωντανές. Αυτοί δε χρειάζονται γέροντα σωτήρα· αυτοί χρειάζονται μία μπάλα στα πόδια τους. Κι όσο η ομάδα δεν τους δίνει αυτό, τόσο αυτοί οι τίτλοι πάνω στους τοίχους μένουν εκεί μόνο για να μας θυμίζουν πόσο γρήγορα ξεχνάμε πως η ποιότητα δεν γερνάει, μόνο όσοι την κουβαλούν στα χέρια τους ξεχνιούνται.